Na het avondeten ploften we met z’n allen op de bank voor Temptation Island Nederland. We lachten hard om de dramatische scènes en de domme keuzes. Het was gezellig, precies zoals vroeger.

Mijn telefoon trilde. Een mailtje.

Mijn hart maakte een sprongetje. Snel stond ik op. “Even naar de wc,” mompelde ik en verdween naar boven.

Ik sloot de deur achter me, ging op de rand van het bad zitten en opende het bericht.

Hoi Laura,

Wauw, wat leuk dat je zo snel terugschrijft! Ik had eigenlijk voorgesteld om online samen een verhaaltje te schrijven, dus ik ben eerlijk gezegd een beetje verrast dat je meteen écht contact wilt. Maar ik sta daar wel voor open hoor. Door de jaren heen ben ik wel wat voorzichtiger geworden, dus misschien kunnen we eerst een kopje thee drinken? Dan kunnen we altijd weglopen als het niet klikt. Heb je al plannen voor zaterdag? Zin om naar Haarlem te komen?

P.S. Ik ben wel wat ouder dan jij. Als dat geen probleem is, ben ik heel benieuwd naar je.

Liefs, Marleen

Wat…? Mijn gedachten begonnen meteen te tollen. Hoe bedoelt ze “contact”?

Ik opende mijn eigen verstuurde bericht en las het terug. Shit. Ik had geschreven dat haar verhalen me enorm opwinden en dat ik graag “contact” met haar wilde. Ze had het puur over samen schrijven gehad. Stom, stom, stom.

Mijn wangen werden warm. Nu wilde ze écht afspreken. Zaterdag al. In Haarlem. Thee drinken. Met een vrouw die ouder was. Ik begon een bericht te typen om alles terug te draaien – dat het een misverstand was – maar vlak voordat ik op verzenden drukte, wiste ik alles weer.

Wat zou ze wel niet denken?

Beter om gewoon te gaan. Ik kon het uitleggen als we daar zaten en daarna lekker shoppen in Haarlem. Met de trein was het makkelijk te doen. En als het een griezelige man blijkt te zijn die zich voordoet als vrouw en op jonge meiden jaagt… dan loop ik toch gewoon weg? Toch?

Beneden hoorde ik mijn vader roepen: “Lauraaa! Spoel jezelf niet door, hè?” gevolgd door gelach.

Snel typte ik terug:

Hoi Marleen,

Ik vind het heel spannend, maar ik kan zaterdag wel naar Haarlem komen. Zullen we om 10:30 ergens op een terrasje afspreken?

Kusjes, Laura ♡

Ik drukte op verzenden voordat ik me kon bedenken. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik spoelde de wc door voor de show en liep met veel te warme wangen naar beneden. In de keuken schonk ik snel een koude Fanta in en plofte weer op de bank. Niemand leek iets te merken. Op tv deed een van de mannen weer iets stoms en iedereen lag dubbel.

Ping.

Nieuw mailtje.

Gezellig Laura!

Laten we 10:30 afspreken bij Coffee Habits. Stuur maar een berichtje als je er bent.

Liefs, Marleen

De rest van de film ging volledig aan me voorbij. Mijn hoofd zat vol met wat-als-vragen. Waar ben ik in godsnaam mee bezig? Straks zit ik tegenover een enge man die zich voordoet als vrouw… Ik probeerde die gedachte uit mijn hoofd te zetten. Ik kon altijd weglopen. Toch?

Uiteindelijk ging de tv uit. “Kom jongens, we gaan naar bed,” zei mijn moeder. “Morgen is het weekend, maar het is al elf uur.” Ze joeg ons allemaal naar boven.

In mijn slaapkamer trok ik mijn dunne nachthemdje met spaghettibandjes aan. Ik kroop tussen de fluffy kussens, maar slapen lukte niet echt. Ik lag te woelen, warm en onrustig. Telkens zag ik beelden voor me: een onbekende vrouw die me aankeek, mijn verhalen die we samen zouden schrijven… en misschien meer. Mijn hand gleed onbewust onder mijn nachthemd, streek zacht over mijn buik en omhoog naar mijn borst. Ik liet mijn vingers langzaam en kriebelend over mijn tepel glijden, precies zoals ik het fijn vind. Een lichte, heerlijke rilling trok door me heen, maar de zenuwen waren sterker. Met een diepe zucht draaide ik me om en probeerde toch te slapen. Zaterdag kwam sneller dan ik wilde.

Ik werd veel te vroeg wakker. De spanning fladderde als een hele zwerm vlinders in mijn buik. Ik was niet meer zo zenuwachtig geweest sinds die keer in Zuid-Frankrijk toen ik per ongeluk op een naturistencamping belandde.

Toch sprong ik onder de douche. Ik verwen mezelf uitgebreid: mijn favoriete shampoo, conditioner, lekkere bodylotion en die zachte suikerscrub die mijn huid helemaal glad en zacht maakt. Terwijl het warme water over me heen stroomt, kijk ik omlaag. Eigenlijk groeit daar bijna niets meer, maar toch… Ik scheer die paar haartjes zorgvuldig weg tot ik helemaal glad ben. Sorry jongens, maar dit is vrouwenlogica. Zelfs als ik absoluut niet van plan ben om met deze onbekende vrouw seks te hebben, voelt het belangrijk dat ik daar helemaal glad en verzorgd ben.

In mijn badjas loop ik de badkamer uit. Mijn broer staat al ongeduldig te wachten. “Eindelijk! Hoe lang kun je erover doen? Doe nou alsjeblieftveen keer wat meer aan dan alleen je onderbroek,” zeg ik geeriteer teterug. Niet dat hij lelijk is, maar… broer blijft broer.

In mijn kamer laat ik de badjas van mijn schouders glijden. Ik ga voor de grote spiegel staan en bekijk mezelf goed. Mijn handen glijden langzaam over mijn heupen, mijn platte buik en het gladde heuveltje tussen mijn benen. In Frankrijk heb ik geleerd dat ik daar best trots op mag zijn. Mijn vingers strelen zacht verder omhoog. Mijn borsten zijn stevig en super gevoelig, iedereen zegt dat ze mooi zijn… maar ik blijf toch even staan. Gaan ze ooit nog een beetje groeien? Een cupje extra zou toch niet te veel gevraagd zijn?

Oké, genoeg. Anders kom ik nog te laat.

Ik trek mijn favoriete lingeriesetje aan: zacht lichtblauw kant, grotendeels doorzichtig. Volledig overbodig vandaag – niemand anders dan ikzelf gaat het zien – maar het geeft me meteen meer zelfvertrouwen. Daaroverheen komt mijn zomerjurkje met spaghettibandjes. Warm wit met blauwe accenten. Het lijfje zit lekker strak om mijn bovenlijf, waardoor mijn borstjes iets voller lijken. Vanaf mijn heupen valt het losjes en speels omlaag. Ik doe een dun ceintuurtje om, kies leuke sleehakken en hang twee kleine zilveren vlinderoorbellen in. Een beetje mascara en lipgloss maken het af. Niet te veel, maar duidelijk dat ik aandacht aan mezelf heb besteed.

Beneden pik ik een krentenbroodje van mijn vaders bord, geef hem snel een kus en loop naar de voordeur. “Ik ga met een vriendin naar Haarlem!” roep ik. Technisch gezien klopt dat, toch?

In de trein controleer ik steeds mijn mail. Niets. Straks komt er niemand… Moet ik teruggaan? Nee joh, dan ga ik gewoon shoppen. Dat was het plan.

Via Google Maps loop ik naar het terras. Van een afstandje bekijk ik de situatie. Een paar stelletjes. Een oudere vrouw met een laptop – alsjeblieft niet zij. Twee mannen alleen… O jee. Mijn hart klopt in mijn keel. Nerveus pak ik mijn telefoon.

Hoi Marleen, ik ben er. Ben jij er ook al?

Kusjes, Laura ♡

Er gaat een tergend lange minuut voorbij. Ik sta op het punt om weg te rennen als mijn telefoon trilt.

Hoi Laura! Ik zit binnen. Ze hebben hier airco. 😊

Met lood in mijn schoenen loop ik naar binnen. Zodra ik de deur opendoe, zie ik een vrouw vriendelijk naar me zwaaien. Ze is duidelijk geen tiener meer, maar ook jonger dan mijn ouders – dat is al een opluchting. Ze ziet er lief uit. Eigenlijk best mooi. Ze lijkt ongeveer even oud als mijn leidinggevende van mijn bijbaantje, misschien eind twintig. (Later hoor ik dat ze 31 is – ik zat er niet ver naast.)

Terwijl ik naar haar toe loop, besluit ik: ze ziet er knap uit en heeft genoeg energie voor iemand van mijn leeftijd. Dus ik blijf doorlopen.

Ze staat blij op, geeft me een warme knuffel en een kus op mijn wang. Het voelt even raar – zo volwassen – maar ook spannend en fijn.

“Laura… wat leuk dat je echt gekomen bent,” zegt ze met een zachte, vriendelijke stem. Haar ogen glijden even over me heen, waarderend. “Je bent nog mooier dan op je foto’s.”

Mijn wangen worden meteen warm. Ik glimlach een beetje onzeker en ga tegenover haar zitten. De airco koelt mijn verhitte huid, maar de vlinders in mijn buik blijven wild fladderen.