1980 is lang geleden. Er is sindsdien veel gebeurd, maar er zijn delen van dat jaar die ik me herinner alsof het gisteren was. Ik herinner me dat ik een verlegen zeventienjarige jongen was, in mijn voorlaatste jaar van de middelbare school. En ik herinner me dat ik ook niet bepaald populair was. Ik herinner me het gevoel er niet altijd bij te horen, hoewel ik wel een paar vrienden had en geen complete buitenstaander was,. En ik herinner me dat ik nog maagd was, ook al had ik best vaak seksuele gedachten zoals waarschijnlijk elke jongen van die leeftijd . Ook herinner ik me het gevoel dat ik wist dat die situatie niet snel zou veranderen, maar bovenal herinner ik me de eerste keer dat ik mevrouw Martin zag.

Het eerste lesuur op dinsdagochtend was moderne geschiedenis, en onze lerares was mevrouw Weston. Ze was lang, met golvend, donker haar, en waarschijnlijk eind dertig, of misschien zelfs begin veertig, voor zover ik wist. Ze had mooie ogen en hoge jukbeenderen en ze zou waarschijnlijk heel knap zijn geweest, ware het niet dat haar kin een beetje naar achteren stond, wat haar uiterlijk een beetje verpestte. Ik denk dat meneer Weston daar anders over dacht. Hij was immers met haar getrouwd en hij was ook leraar, gaf wiskunde op dezelfde middelbare school. Mijn vader was een vriend van meneer Weston en ze dronken af ​​en toe samen een paar biertjes. Soms zag ik hem en zijn vrouw ook buiten schooltijd.

Ik herinner me dat we die dag zoals gewoonlijk de klas binnenliepen, een lokaal vol tieners, met het geschraap van verschoven stoelen. Boeken die op bureaus werden gelegd en het gemurmel van gesprekken, afgewisseld met af en toe gegiechel, terwijl we wachtten tot mevrouw Weston binnenkwam en met de les begon. Mijn bureau stond op de tweede rij van voren en ik draaide me om in mijn stoel om met mijn vriend Donnie te praten, die achter me zat. We lachten om iets stoms dat een van onze vrienden in het weekend had gedaan.

Normaal gesproken zou het geroezemoes van de gesprekken verstommen zodra de lerares binnenkwam, naarmate iedereen in de klas zich geleidelijk bewust werd van haar of zijn aanwezigheid. Deze keer stopte alle conversatie in een oogwenk en keek ik op naar de deur achter in het klaslokaal. In plaats van mevrouw Weston, conservatief gekleed, van middelbare leeftijd en inmiddels een vertrouwd gezicht voor ons, zag ik een ware, levende godin binnenkomen.

Ik denk dat mijn mond openviel van verbazing en het zou me niet verbazen als elke mannelijke kaak in de klas openviel met de precisie en eensgezindheid van een drilpeloton van de Nederlandse mariniers. Deze prachtige vrouw liep met een sensuele, zwierige, melodieuze pas naar voren in het klaslokaal en zei: "Goedemorgen, klas. Ik ben juffrouw Martin."

Zodra ze sprak, met de nadruk op de 'r' in 'morrrgen' en de uitspraak van 'klas' die rijmde op 'ass', wisten we dat ze uit de Verenigde Staten kwam. In eerste instantie dacht ik dat ze Afro-Amerikaans was, maar later vertelde ze ons dat ze Egyptische voorouders had. Ze leek ongeveer 1,68 meter lang met een voluptueus figuur en een gladde, goudbruine huid. Ze had golvend, donkerbruin haar dat tot halverwege haar rug reikte en in een paardenstaart was gebonden. Grote bruine ogen in een ovaal gezicht, een sexy mond en een ongelooflijke glimlach. Haar borsten waren rond, prachtig gevormd en perfect in verhouding tot haar figuur. Haar benen waren mooi gevormd en gespierd en die glanzende, goudbruine huid maakte het plaatje compleet.

Ze droeg een jurk met korte mouwen, gemaakt van een crêpe-achtige stof,. In licht lila, met een wervelend patroon van lichtblauwe en paarse bloemen. Het stond haar veel beter dan het klinkt en het was kort, tot ongeveer vijftien centimeter boven haar knieën, waardoor je haar sexy benen kon zien. Het was getailleerd met een riem van hetzelfde materiaal, waardoor het haar figuur perfect accentueerde. Aan haar voeten droeg ze leren sandalen met open tenen.

Juffrouw Martin was een wandelende natte droom en zeggen dat ze sensualiteit uitstraalde, zou een understatement zijn. Ze draaide zich naar het schoolbord en schreef haar naam op zodat we die konden zien. Terwijl ze schreef reikte ze boven haar hoofd naar de bovenkant van het schoolbord, waarbij haar billen wiebelden en haar crêpejurk zwierde. Ik voelde een tintelend gevoel in mijn buik toen ik haar bekeek. Ik denk niet dat ik Robinson Crusoe was in die kamer en ik weet zeker dat elke mannelijke leerling zijn ogen op die billen gericht had terwijl ze onze nieuwe lerares in gedachten uitkleedden.

Juffrouw Martin draaide zich weer naar ons toe met die brede glimlach en zei: "Ik ga komende weken een aantal lessen van mevrouw Weston overnemen tijdens mijn uitwisselingsprogramma hier. Ik ga verder waar zij gebleven was, dus misschien moeten sommigen van jullie me een handje helpen en me laten zien waar jullie gebleven zijn. Is dat goed?"

"Even voor de duidelijkheid," begon ze, "mijn naam is Katy Martin en ik kom uit de Verenigde Staten. Ik kom uit een klein stadje genaamd Branxton, in Noord-Californië, maar sinds ik mijn lerarenopleiding heb afgerond werk ik in Sacramento, onze hoofdstad. Ik ben zesentwintig jaar oud en ik ben drie maanden in Nederland." Ze eindigde met diezelfde glimlach en voegde eraan toe: "En trouwens, ik ben helemaal weg van deze plek."

Ze liep naar het bureau van de juf, bekeek wat papieren en keek toen weer naar ons op. "Ik weet dat jullie vast een miljoen vragen hebben, maar eerst moet ik jullie geschiedenisopdrachten ophalen. Mevrouw Weston vertelde me dat ze vandaag ingeleverd moeten worden dus ik wil dat jullie ze allemaal op jullie bureau leggen. Dan loop ik even rond om ze te halen."

We legden allemaal onze opdrachten op ons bureau waarna er wat papier geritsel klonk. Juffrouw Martin begon door het lokaal te lopen en pakte de opdrachten één voor één op. Ik zag de andere jongens en een paar meisjes veelbetekenende blikken uitwisselen terwijl ze voorbijliep en daar was dat gemurmel weer. Ik draaide me om naar Donnie, die zei: "Kijk eens! Ze is geweldig." Ik antwoordde niet en keek haar na terwijl ze achter in het lokaal langs liep. Ik zag haar een opdracht pakken van het bureau voor David, de klassenclown en terwijl ze naar het bureau ernaast liep, begon hij achter haar rug heupbewegingen te maken in zijn stoel, tot groot vermaak van een paar van zijn stoere vrienden die vlakbij zaten. Juffrouw Martin maakte zeker indruk en ik voelde echt vlinders in mijn buik toen ze langs me liep en zich bukte om mijn opdracht op te rapen. Terwijl ik haar sexy parfumgeur rook en haar gladde, sexy dijen van dichtbij kon bekijken.

Nadat ze onze opdrachten had verzameld ging juffrouw Martin weer vooraan in de klas staan ​​en zei: "Nu, ik ken de regels hier niet, dus jullie moeten me misschien even helpen met een paar dingen," maar ze werd onderbroken door David, de zelfbenoemde clown, die zei: "Nou, om te beginnen, juffrouw, mogen we roken in de klas en hier in Nederland is de school om twaalf uur 's middags afgelopen." Er klonk een golf van gelach door het lokaal toen ze hem aankeek en lieflijk glimlachte ,alsof ze tegen een zesjarige praatte en zei: "Ik heb zo'n voorgevoel dat ik dat even met de directeur moet bespreken." Vervolgens keek ze om zich heen en voegde eraan toe: "Zijn er nog andere speciale regels waar ik rekening mee moet houden?"

Omdat er geen antwoorden kwamen begon ze ons te vertellen hoe ze in Nederland terecht was gekomen en hoe het uitwisselingsprogramma werkte. Ze vertelde ons nog een paar andere dingen, zoals dat ze steeds vergat waar ze was en dat sommige mensen in haar land niet eens weten dat we in Nederland Nederlands spreken. De rest van onze geschiedenisles was een soort vraag-en-antwoordsessie over haar land en ons land. Ze vertelde ons ook iets meer over zichzelf en toen vertelde ze ons dat ze deels Egyptisch was, maar dat het ver terugging in de tijd, dus beschouwde ze zichzelf als een typisch Amerikaans meisje uit Californië.

Mevrouw Martin vertelde ons dat ze thuis verloofd was geweest, maar dat haar verloofde de verloving had verbroken (waarom zou iemand haar zoiets aandoen?) Ik bedacht dat ze, toen de kans zich voordeed om mee te gaan met het uitwisselingsprogramma, ze die daarom met beide handen had aangegrepen. In de hoop dat een verandering van omgeving haar goed zou doen. Ik was de hele tijd door haar gefascineerd. En hoewel ik sindsdien een paar vrouwen in mijn leven heb gehad en nu al ruim twintig jaar getrouwd ben met de liefde van mijn leven, kan ik eerlijk zeggen dat geen enkele vrouw ooit zo'n eerste indruk op me heeft gemaakt als juffrouw Martin toeb die dag, al die jaren geleden.

De les was afgelopen en we gingen naar een ander lokaal, maar ik weet zeker dat er die dag op het schoolplein veel gepraat is over deze nieuwe Amerikaanse lerares met haar aantrekkelijke figuur.

Ons volgende lesuur moderne geschiedenis was op donderdagochtend en nadat we allemaal waren gaan zitten kwam juffrouw Martin het lokaal binnen, gekleed in een strakke stonewashed jeans en een zwarte blouse. Die jeans volgde elke ronding van haar ronde, welgevormde billen en aan de voorkant de contouren van haar kruis en de sexy vorm van haar dijen. Ik kreeg opnieuw vlinders in mijn buik toen ik haar zag en nadat ze 'goedemorgen' had gezegd legde ze onze nagekeken opdrachten op een stapel op haar bureau.

Na een kort praatje nodigde ze de klas uit om onze opdrachten van haar bureau te halen. We stonden opgewonden op en zodra elke leerling zijn of haar opdracht op het bureau had gevonden trokken we ons terug naar onze eigen bureaus om te kijken hoe we het gedaan hadden. De opdracht was om een ​​essay te schrijven over de factoren die tot de Eerste Wereldoorlog hadden geleid en ik was zo geïnteresseerd geraakt in het onderwerp dat ik er veel meer werk in had gestoken dan ik normaal gesproken zou doen. Ik was blij dat juffrouw Martin mijn inspanningen had beloond met een 10 Aan het einde van de opdracht had ze met rode pen een opmerking toegevoegd: "Justin, je hebt een aantal interessante perspectieven geboden en bent dieper op de materie ingegaan dan de opdracht vereiste. Ik denk dat ik dit onderwerp graag met je zou willen bespreken. Heel goed gedaan!"

Ik was niet echt een boekenwurm, maar ik hield van geschiedenis en ik was erg blij met de 10 en de opmerking, vooral omdat die van deze aardige nieuwe lerares kwam. Ik dacht bij mezelf:

ik zou graag met je praten, maar niet per se over geschiedenis.

"Nu," zei juffrouw Martin, "zou ik graag willen dat we..." "Een klassikale discussie over jullie opdrachten." Ze liep door het lokaal, legde een vel papier op elk bureau en zei: "Ik wil dat jullie allemaal je naam op het papiertje schrijven dat ik jullie heb gegeven en het dubbelvouwen zodat ik het van voren kan zien, want ik ken jullie namen nog niet. Op die manier kan ik iedereen bij naam noemen en kunnen we elkaar wat beter leren kennen."

We deden dat allemaal en juffrouw Martin begon haar les met ons. Ze liep door de klas en stelde vragen over het onderwerp van onze opdracht. Ze riep leerlingen bij naam en vroeg hen op te staan ​​om hun mening of ideeën te delen met de klas. Ze liep langs mijn bureau, keek naar mijn naam op het papier en zei met een glimlach: "Oh, dus jij bent Justin."

"Ja," antwoordde ik, een beetje nerveus, zoals wel vaker gebeurde als een leraar me voor de klas uitkoos. "Je opdracht was erg goed,.Sterker nog, ik zou zeggen uitzonderlijk," zei ze, terwijl ze de klas rondkeek. Dat maakte me alleen maar nerveuzer, want niet alleen keek de hele klas naar me, maar ik werd ook nog eens door deze prachtige vrouw in het zonnetje gezet. En ik voelde me dus plotseling erg ongemakkelijk. "Dank u wel," mompelde ik, in de hoop dat ze me niet zou vragen mijn ideeën met de klas te delen. Ik zag haar even ademhalen en wist dat ze me een vraag zou stellen. Dat betekende dat ik op moest staan ​​en iets voor iedereen moest zeggen, en ik kreeg weer die zenuwen, echt enorm.

Ik zag juffrouw Martin me vreemd aankijken alsof ze ineens begreep hoe nerveus ik was en ze kantelde haar hoofd alsof ze nadacht. Snel stapte ze weer voor de klas en zei: "Justin heeft een aantal goede punten in zijn opdracht gemaakt, maar daar ga ik nu niet op in. Ik wil alleen zeggen dat hij een van de weinigen in de klas was die de politieke achtergrond van

de Eerste Wereldoorlog echt goed heeft uitgelegd. Ik raad jullie allemaal aan zijn opdracht te pakken en te lezen." Ze wierp me een vluchtige blik toe, trok haar wenkbrauwen snel en bijna onmerkbaar op alsof ze wilde zeggen: "Oké?", en ging verder met onze discussie.

Het lesuur was voorbij en de klas liep de deur uit terwijl juffrouw Martin een paar mappen van haar bureau pakte. Ik was de laatste die het lokaal uit wilde lopen. Ze riep me na toen ik op het punt stond naar buiten te lopen. "Justin," zei ze en ik draaide me om toen ze met haar mappen naar me toe kwam. Het was lunchtijd, dus er was wel tijd voor een gesprek. "Dat was echt een goede opdracht," zei ze, "maar je leek erg nerveus tijdens de discussie."

"Een beetje," zei ik, halfslachtig. Ik was zowel nerveus als opgewonden, terwijl ik met haar sprak zonder dat er iemand anders in de buurt was, maar mijn zenuwen namen op dat moment de overhand. "Kijk," zei ze, "je kunt beter gaan lunchen. Ik zal je niet ophouden, maar onthoud gewoon dat je hier niet nerveus hoeft te zijn." Ze glimlachte bemoedigend en voegde eraan toe: "We staan ​​allemaal aan jouw kant." Ik verliet het lokaal en ging mijn vrienden opzoeken om te lunchen. Met een gevoel van een beetje gekkigheid.

We hadden die week nog één geschiedenisles en nog drie weken erna en elke keer dat ik juffrouw Martin zag, altijd gekleed in kleren die haar fantastische figuur benadrukten, kreeg ik dat gevoel van een achtbaan. Ik durf te wedden dat veel jongens van school thuis zaten te masturberen bij de gedachte aan haar, maar geloof het of niet, ik hoorde daar niet bij. Niet dat ik niet net zo graag masturbeerde als elke andere zeventienjarige jongen, maar op de een of andere manier kon ik het gewoon niet over mijn hart verkrijgen om de gedachte aan deze verschijning van seksuele schoonheid te bezoedelen door over haar te masturberen. Ik weet dat het gek klinkt, maar ik masturbeerde naar hartenlust met vieze tijdschriften die mijn vrienden en ik uitwisselden of bij de gedachte aan een paar van de aantrekkelijkere meisjes op mijn school, maar ik hield alle gedachten aan juffrouw Martin uit mijn hoofd terwijl ik het deed. Ik heb toch niet gezegd dat ik normaal was?

Zaterdag brak aan, zoals altijd en natuurlijk was er twee dagen geen school. Tijdens het ontbijt zei mijn vader: "Eric Weston heeft ons uitgenodigd voor de lunch. Hij organiseert een barbecue." Ik keek op van mijn muesli en hij voegde eraan toe: "Ik wil er rond het middaguur zijn dus kunnen jullie dan klaarstaan?"

Met "jullie" bedoelde hij mijn broer Craig en mij en we knikten halfslachtig dat we hem gehoord hadden. Meneer en mevrouw Weston woonden net buiten de stad en hadden het huis gekocht toen ze net getrouwd waren. Er stond een klein, oud huisje met twee slaapkamers toen ze het kochten en daar woonden ze tot ze het zich konden veroorloven om hun droomhuis op het perceel te laten bouwen. Maar in plaats van het oude huis af te breken lieten ze het staan ​​als een soort gastenverblijf. Meneer Weston kwam uit een gezin met elf broers en zussen dus er logeerde altijd familie bij hem en hij hield het "achterhuisje" aan voor gasten. Het was oud, maar prima bewoonbaar, en de elektriciteit en het water waren nog aangesloten dus het was een comfortabele plek om te verblijven.

Ik wist dat als we naar meneer Weston zouden gaan, hij en mijn vader samen bier zouden gaan drinken en we daar tot ongeveer middernacht zouden blijven. En dat betekende dat ik in het gezelschap van zijn dochter, Suzy, zou zijn. Ze was twee jaar jonger dan ik en een verwaande trut die omging met die groep verwaande trutten die je in elk schooljaar tegenkomt en op school pestten zij en al haar vriendinnen me, waarschijnlijk vanwege mijn verlegenheid, door allerlei onzinnige dingen te roepen. Als Suzy me op school alleen tegenkwam, zei ze misschien iets als: "Jeetje, wat ben je lelijk,". Maar als ik bij meneer Weston op bezoek ging, negeerde ze me gewoon en dat vond ik prima. Wat ik hiermee wil zeggen is dat een bezoek aan meneer Weston niet bepaald op mijn lijstje stond van favoriete dingen om in het weekend te doen.

Even voor het middaguur reden we met z'n vieren – mijn vader, mijn moeder, Craig en ik – naar het huis van de Westons, waar Suzy ons bij de voordeur opwachtte. Ze begroette mijn ouders, maar negeerde mij zoals gewoonlijk. Na een kort praatje gingen mijn moeder en mevrouw Weston met een fles witte wijn naar het terras achter het huis terwijl Craig en de zoon van de Westons, David, naar zijn slaapkamer verdwenen en Suzy naar de stal ging om haar paard te controleren. Ik bleef achter met mijn vader en meneer Weston in de woonkamer. Ik voelde al aan dat dit een saaie middag voor me zou gaan worden. Terwijl ik daarover nadacht, vroeg meneer Weston me om een ​​paar biertjes voor hem en mijn vader uit de koelkast te halen. "Neem er zelf ook eentje als je wilt," voegde hij eraan toe toen ik de deur uitliep.

Ik liep naar de keuken en terwijl ik drie biertjes pakte hoorde ik een auto de lange oprit van de Westons afrijden. Toen de auto langs het raam reed zag ik dat het de zilveren Ford Escort van mevrouw Weston was. Ik vroeg me in gedachten af ​​wie erin reed, want mevrouw Weston zat met mijn moeder op het terras witte wijn te drinken. De auto reed de carport in en verdween uit het zicht. Ik vermoedde dat een van de vele familieleden van meneer Weston misschien logeerde en het kwam in me op dat een extra persoon de boel in ieder geval interessanter zou maken.

Net op dat moment ging de achterdeur open en ik was totaal verbijsterd toen ik Mevrouw Martin uit de carport zag komen. Ik denk dat mijn mond weer openviel van verbazing toen ik haar zag, dit keer omdat zij waarschijnlijk de laatste persoon was die ik in het huis van de Westons had verwacht. "Nou, wat leuk je hier tegen te komen," zei ze met haar Amerikaanse accent terwijl ze me weer die glimlach gaf.

Ik antwoordde niet meteen en ze stapte naar voren en legde zachtjes haar linkerhand onder mijn kin, deed mijn mond dicht en zei: "Kom op, het is niet zo'n grote schok."

"Sorry," mompelde ik terwijl ze langs me heen liep om een ​​boodschappentas op het aanrecht te zetten. Ik voegde eraan toe: "Ik was een beetje verrast." Ik voelde me een complete idioot. Mevrouw Martin droeg een afgesneden spijkerbroekje en een wit T-shirt met een afbeelding van Devo erop, maar ik had er op dat moment nog nooit van gehoord en vroeg me even af ​​wat het betekende. De aanblik van deze levende seksuele fantasievrouw, op het moment dat ik het het minst verwachtte, woog echter zwaarder dan de behoefte om te vragen waar haar T-shirt over ging. Dat spijkerbroekje zat zo strak om haar billen dat het wel geschilderd leek en haar shirt vormde zich naar haar borsten en bovenlichaam. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden.

Juffrouw Martin draaide zich om van het bankje en zag dat ik keek. Ze glimlachte, kantelde haar hoofd een beetje en zei: "Is het in dit land onbeleefd om te staren of is dat weer iets anders dat hier anders is?" Ze keek even naar zichzelf en toen weer naar mij en ik kon zien dat ze wist waarom ik keek. "Je zegt niet veel, hè, Justin?" zei ze, terwijl ze naar voren stapte en een van de biertjes van me aannam terwijl ze vroeg: "Is er eentje voor mij?" Ze draaide de dop eraf en nam een ​​slok maar ik zei nog steeds niets.

Ze keek even naar mijn borst alsof ze iets zocht en keek toen weer naar me en zei lachend ; "Zit er ergens een knopje op je lichaam dat ik moet indrukken om je aan het praten te krijgen? Misschien moet ik een muntje in een gleuf stoppen of zoiets."

"Sorry," zei ik weer, "ik, eh, heb net een verrassing gekregen."

'Nou, dat heb je me niet laten doorschemeren,' zei ze, en ze keek naar de twee biertjes in mijn hand en zei: 'Ik denk dat er eentje voor Eric is, maar voor wie is die andere?'

'Voor mijn vader,' zei ik, 'Hij is in de woonkamer met meneer Weston.'

'Dus,' antwoordde ze, nog steeds met die glimlach, 'je praat toch wel.' Ze knikte naar de voorkant van het huis en zei: 'Nou, kom op, er staan ​​dorstige mannen buiten en je moet me aan je vader voorstellen.'

We liepen door de korte gang naar de woonkamer waar we mijn vader en meneer Weston aantroffen, pratend en lachend. Toen we binnenkwamen zag ik mijn vader verbaasd opkijken toen hij mevrouw Martin zag.

'Dit is Katy Martin,' hoorde ik meneer Weston tegen mijn vader zeggen, 'Ze komt uit de Verenigde Staten via een lerarenuitwisselingsprogramma. Ze blijft hier drie maanden en we hadden het schuurtje achterin het huis vrij, dus ze logeert nu de hele tijd bij ons.' Mijn vader schudde haar de hand en toen juffrouw Martin een stap achteruit de kamer in deed zag ik hoe mijn vaders blik even recht op haar kruis gericht was. Ik kon hem dat niet echt kwalijk nemen, maar hij was er zo openlijk mee bezig dat ik me een beetje gegeneerd voelde.

We stonden daar een paar minuten met z'n vieren terwijl meneer Weston aan mijn vader uitlegde hoe mevrouw Martin hier terechtgekomen was en dat hij coördinator van het programma was. Mijn vader stelde haar een paar vragen over haar eigen land en ze vertelde hem dat ik bij haar in de geschiedenisles had gezeten en dat we elkaar daarom kenden. Toen zei ze: "Kijk, ik denk dat ik even de barbecue ga aansteken en Justin kan me daarbij prima helpen." Ze keek me aan en zei: "We hadden een heel interessant gesprek in de keuken, hè?" Ze maakte oogcontact en glimlachte naar me en ik mompelde: "Ja, best interessant." Ik kon niet anders dan glimlachen.

Ik volgde Mevroyw Martin terug naar het terras waar ik een goed zicht kreeg op haar billen in die korte broek en we begonnen de barbecue klaar te maken. Mijn moeder en mevrouw Weston waren al aan hun tweede fles witte wijn bezig en voerden een serieus gesprek aan de eettafel buiten. Terwijl we de barbecue klaarzetten en aanstaken keek Mevrouw Martin me aan en zei: "Ik heb de indruk dat je een behoorlijk saaie middag zou hebben gehad als ik er niet was geweest. Klopt dat?"

"Zo ongeveer," zei ik, terwijl ik toekeek hoe ze de branders aanstak.

"Nou, je hebt mij nu om mee te praten," zei ze terwijl ze opkeek van wat ze aan het doen was. Ik voelde een lichte golf van opwinding bij de gedachte dat deze prachtige vrouw geïnteresseerd leek in een gesprek met mij en ze voegde eraan toe: "Dat essay dat je schreef, dat was echt heel goed, maar het is een hele opgave om een ​​woord uit je te krijgen. Ben je altijd zo?"

"Ehm, meestal wel," antwoordde ik eerlijk, "Totdat ik mensen leer kennen."

Ze schudde haar hoofd en zei: 'Die dag op school, toen ik je wilde laten opstaan ​​om voor de klas te praten zag ik hoe nerveus je was. Thuis zouden we zeggen dat je eruitzag als een hert in de koplampen. Ik weet niet hoe jullie hier praten, maar ik moest je wel even laten gaan.'

'Dank je wel, mevrouw Martin,' zei ik terwijl ik haar de metalen spatel gaf.

'Alsjeblieft,' zei ze, terwijl ze me aankeek en de spatel aannam, 'noem me hier Katy. Mevrouw Martin klinkt zoformeel.'

'Oké,' zei ik en voegde er nog aan toe: 'Katy.' Het voelde wek vreemd om haar zo te noemen. Ik hielp haar met het grillen van de steaks op de barbecue en met het serveren van de salades en andere dingen, terwijl mijn vader, samen met mijn moeder en meneer en mevrouw Weston, bier en witte wijn bleven drinken en daarna lunchten we gezamenlijk.

Er was niet genoeg plaats aan de eettafel van de Westons buiten voor ons allemaal, inclusief Suzy en de andere twee jongens. Dus zaten Katy en ik op twee tuinstoelen, een beetje afgezonderd van de rest met onze borden op schoot. We praatten over van alles en nog wat terwijl de anderen dronken en aten. Katy vroeg me een paar dingen over haar jeugd in hier in Nederland en zij vertelde me iets over haar jeugd in een klein stadje in de VS. We hadden het even over politiek en ze vertelde hoe spannend het thuis was omdat het een verkiezingsjaar was. Ik vertelde haar een paar dingen over de Nederlandse politiek, of in ieder geval zoveel als ik wist als zeventienjarige. Het leek alsof we over van alles en nog wat praatten terwijl we daar zaten en we hebben ook een paar keer gelachen. Ik genoot er echt van om zo met Katy te praten en mijn zenuwen waren helemaal vergeten.

Na de lunch hielp ik Katy met opruimen, terwijl mijn ouders en de Westons doorgingen met drinken. Wij gingen naar de woonkamer om wat televisie te kijken en om verder te praten. Zo nu en dan wierp ik een blik op haar in die spijkerbroek en dat witte T-shirt en dan kon ik me moeilijk voorstellen dat ik hier echt met deze ongelooflijk mooie vrouw was. Of ik keek haar kant op en kreeg een brok in mijn keel bij de aanblik van haar, zo gekleed, zo dichtbij me.

Later op de avond, terwijl we daar zaten te praten over een nieuwe film die we allebei onlangs hadden gezien, genaamd "Xanadu", kwam meneer Weston de kamer binnen met mijn vader in zijn kielzog. Het bier had hen beiden duidelijk parten gespeeld en als meneer Weston een paar glazen op had, sprak hij dramatisch en overdreef hij alles. "Justin, mijn beste," zei hij, terwijl mijn vader achter hem wankelde, "Er is een ramp gebeurd!"

Ik zag een bezorgde blik op Katy's gezicht, maar ik wist dat dat gewoon de manier was waarop meneer Weston praatte als hij aangeschoten was. Hij vervolgde: "Het bier is op," en kondigde het aan met de ernst van iemand die zegt: "Er is een vreselijke aardbeving in Peru geweest." Hij pakte een set autosleutels van een haakje aan de muur en hield ze naar me toe. "Ik verzoek u om uw lieve oude papa en mij naar het dichtstbijzijnde drankhuis te rijden, zodat we ons bacchanalische feestgedruis kunnen voortzetten. U mag ons erheen rijden in mijn SUV. Het is tijd dat u voor de verandering eens achter het stuur kruipt van een echte krachtpatser." Ik nam de sleutels aan en keek naar Katy, die glimlachte en zei: "Ik denk dat ik wel meega."

We liepen naar de voorkant van het huis van meneer Weston en ik ging achter het stuur zitten van zijn beige SUV. Meneer Weston opende de achterdeur en zei toen tegen mijn vader: "Malcolm, mijn oude kameraad, aangezien deze vrucht van je lendenen vanavond als onze chauffeur fungeert is het niet meer dan terecht dat wij achterin deze limousine meerijden." Hij deed een stap achteruit en zei: "Na u," waarna hij mijn vader als eerste liet instappen. Ze strompelden allebei de achterbank op en Katy klom op de rechter voorstoel en zei: "Het lijkt erop dat ik de bijrijdersstoel krijg." Ik startte de motor en mijn moeder en mevrouw Weston kwamen om de zijkant van het huis heen lopen, snel maar met kleine pasjes, want ook zij waren al behoorlijk aangeschoten. Mevrouw Weston riep: "Wacht op ons!"

Ze liepen naar de auto en mevrouw Weston opende het portier aan de passagierskant terwijl mijn moeder het portier aan de achterkant opende, waarna ook zij instapten. Toen mevrouw Weston op de rechter voorstoel ging zitten, schoof Katy naar het midden van de stoel, naast me en zei: "Dit is knus", met een stralende glimlach. Ik zette de auto in de versnelling en reed de weg op, me terdege bewust van Katy die naast me zat, lekker tegen me aan gepropt.

Het dichtstbijzijnde hotel was ongeveer zes kilometer verderop en terwijl ik met een auto vol dronken mensen reed, giechelde Katy in mijn oor om de absurditeit van de hele situatie. Alleen al haar warme adem aan de recherkant van mijn gezicht was zo opwindend dat ik me nauwelijks op het rijden kon concentreren en nadat ik voor het hotel was gestopt, stapten mijn ouders en de Westons uit. "Kom je mee, Katy?" vroeg meneer Weston, maar ze antwoordde: "Nee dank je, ik denk dat ik gewoon terugga om Justin gezelschap te houden. Jullie kunnen ons bellen wanneer jullie naar huis willen komen." Meneer Weston leunde door het raam van de bestuurder, blies zijn bieradem over me heen en zei: "Ik laat je nu nog even genieten van dit beeld van schoonheid, jongeman." Hij deed een stap achteruit, sloeg twee keer met zijn handpalm op het dak van zijn auto en zei: "Tot ziens, vaarwel. We bellen je als de zaak sluit, of als we eruit worden gezet, wat het eerst gebeurt. Ga nu weg jongeman, tot je diensten weer nodig zijn." Ik draaide de auto terug richting zijn huis en we reden weg.

Katy was weer naar de rechter voorstoel geschoven, nu we nog maar met z'n tweeën in de auto zaten. Maar na een paar honderd meter giechelde ze en zei: "Ik voel me hier echt raar, alsof ik zou moeten rijden." Ik grinnikte om haar en ze zei: "Nee, ik meen het. Het is echt vreemd om hier te zitten." Ze schoof terug naar het midden van de achterbank en zei: "Ik denk dat ik hier maar ga zitten." Terwijl ik reed voelde ik de warmte van haar lichaam aan mijn rechterkant en die brok in mijn keel kwam weer terug.

We reden de oprit van meneer Weston op en toen we uitstapten, zei Katy: 'Wil je even mee naar het schuurtje? Ik heb wat platen die je misschien wel leuk vindt.' In die tijd bestonden er natuurlijk nog geen cd's.

'Klinkt goed,' zei ik en we liepen naar het oude huis. Katy nam me mee naar binnen. Het schuurtje was gezellig ingericht met wat oude meubels van de Westons en Katy liep naar de koelkast in de keuken van het schuurtje en pakte twee biertjes, waarvan ze er één aan mij gaf. 'Ik had een kleine geheime voorraad,' zei ze, terwijl ik het aannam. We zaten wat rond te luisteren naar haar platen en een hele tijd te praten. Later, toen we allebei op de grond zaten, met onze rug tegen de voorkant van de bank, zei Katy: 'Je verrast me.'

'Hoezo?' vroeg ik.

'Je lijkt over van alles te kunnen praten, maar het is zo moeilijk om je aan de praat te krijgen,' zei ze. Ze nam een ​​slok van haar bier en vervolgde: "Na deze middag heb ik het gevoel dat ik met je over alles kan praten. Je moet alleen nog aan je zelfvertrouwen werken."

"Ik weet het niet, ik ben soms gewoon nerveus," mompelde ik, "maar als ik mensen eenmaal ken is het anders." Ik voelde me ongemakkelijk om erover te praten, maar ze zei: "Maak je geen zorgen, we zijn allemaal wel eens nerveus."

Na nog wat gepraat te hebben, zei Katy: "Ik heb laatst een nieuwe plaat gekocht. Ik denk dat je die wel leuk vindt." Ze stond op en bladerde door haar platencollectie. Ze vond een nieuwe plaat van Dire Straits en legde die op de draaitafel. "Deze is prachtig," zei ze, "Luister er maar eens naar," en een nummer dat ik nog nooit had gehoord, "Tunnel of Love," begon te spelen. We zaten daar even, luisterend naar de zoete, melancholieke muziek en de tekst, en toen stond Katy op en zei: "Wil je met me dansen, Justin?"

Ik voelde me tot dan toe heel ontspannen, maar plotseling sloegen mijn zenuwen toe en bereikten een hoogtepunt. "Ik kan niet dansen," zei ik terwijl ik naar haar opkeek.

"Kom op," zei Katy, terwijl ze zich voorover boog en glimlachte, "Het is makkelijk, laat me het je leiden." Ik was zo nerveus dat ik mijn maag voelde omdraaien, maar ik kwam onhandig overeind en Katy zei: "Waarom zou je nerveus zijn? Er is niemand anders die je ziet." Ik stond daar maar als een onhandig hoopje hout en Katy zei: "Ik bijt niet, beloofd." Ze kwam dichterbij en pakte me vast in de walshouding. "Beweeg gewoon mee op de muziek," zei ze zachtjes, "Houd me zo vast en pas in de maat van de muziek." Ze reikte met haar linkerhand om mijn rechterhand heen en legde die op de juiste plek op haar rug. "Beweeg mee, Justin. Beweeg gewoon mee op de muziek."

Katy moet geweten hebben welk effect ze zou hebben op een jonge tienerjongen, zo gekleed, die in haar kamer langzaam met haar aan het dansen was. We dansten zo een paar minuten, terwijl ze me geduldig uitlegde hoe ik in de maat van de muziek moest stappen. Toen begon er een ander nummer van dezelfde plaat. Het heette "Romeo en Julia" en het was nog zoeter dan het eerste. Terwijl ik Katy's prachtige lichaam zo vasthield, voelde ik een mengeling van vlinders in mijn buik, pure seksuele opwinding en een brok in mijn keel. 'Je doet het geweldig,' zei ze zachtjes, terwijl ze me dicht tegen zich aan hield en haar lichaam wiegde. Toen keek ze me aan en zei: 'Justin, heb je ooit een vriendinnetje gehad?'

'Nee,' zei ik, terwijl ik naar beneden keek om haar blik te vermijden en mijn hoofd schudde. 'Meisjes zijn niet echt in me geïnteresseerd.'

Katy slikte en zei: 'Maak je geen zorgen, het komt wel goed. Geloof me maar.' Ze gaf me een lieve glimlach en vroeg toen: 'Heb je ooit een meisje gezoend?'

Het enige meisje dat ik ooit gezoend had, was mijn nicht Rhonda, die me dat een keer vroeg toen we allebei twaalf waren. We hadden die dag een kinderachtige zoensessie gehad, ook al hadden we elkaar alleen maar gezoend en geknuffeld, maar ik vond dat niet telde, dus antwoordde ik 'nee' op Katy's vraag.

'Maak je geen zorgen, dat komt ook wel goed,' zei Katy, terwijl we wiegden op de muziek in dat kleine kamertje achter in het schuurtje. En alsof het nog niet genoeg was dat ik deze prachtige seksegodin daadwerkelijk vasthield, helemaal alleen, langzaam dansend en meedeinend op de muziek, maakte ze mijn ongeloof nog groter door me dichter tegen zich aan te trekken en haar hoofd op mijn borst te laten rusten terwijl we dansten.

Ik had het gevoel dat ik droomde, maar het was echt. Ik hield een vrouw vast en niet zomaar een vrouw, maar een adembenemend mooie vrouw. En ze legde haar hoofd tegen mijn schouder, alsof ze er net zo van genoot als ik. Ik moest slikken, want ik kreeg dat gevoel dat je krijgt als een achtbaan naar beneden stort en je even de zwaartekracht verliest. Toen, nog ongelooflijker, keek Katy op en kuste me op mijn mond. Dit was mijn eerste echte kus,. Dit was de eerste keer dat ik ooit een vrouw had gekust. Ik had het gevoel dat ik op het punt stond te ontploffen.

We hielden de kus even vast, een opwindend moment en toen leek Katy weer bij zinnen te komen. Na de kus verstijfde ze, hoewel we elkaar nog steeds vasthielden. "Het spijt me," zei ze, terwijl ze haar greep op me losser maakte, maar me niet helemaal losliet. En voegde eraan toe: "Het spijt me, Justin." Haar stem was nog steeds zacht, maar serieuzer. Ze maakte oogcontact en vervolgde: "Op dit moment ben ik in dienst van het Ministerie van Onderwijs in deze land. Ik kan dat niet doen." Ze liet me los, deed een stapje achteruit en zei: "Ik voel me vreselijk, alsof ik je valse hoop heb gegeven, maar," en ze pauzeerde even en schraapte haar keel, "ik zou in allerlei problemen kunnen komen." Ze schudde haar hoofd en zei: "Het spijt me

echt ."

We gingen allebei weer op de bank zitten en ze vroeg: "Gaat het?" "Ja," zei ik, "het gaat wel. Maak je geen zorgen." Ik glimlachte, maar toen realiseerde ik me dat ik trilde.

Katy haalde diep adem, ging aan de andere kant van de bank zitten en zei: "Justin, je bent een prachtige jongeman. Als ik niet je lerares was, geloof me, dan zou ik je mee naar mijn kamer nemen en je mee naar bed

slepen ." Ze gebaarde naar haar slaapkamer en barstte in lachen uit, terwijl ze tegelijkertijd haar hoofd schudde. "Ik kan niet geloven wat ik daarnet dacht."

"Ik ook niet," zei ik, terwijl de waarheid van wat ze zei tot me doordrong, maar ik moest er ook even om lachen.

We zaten daar een paar minuten te praten en toen ging de telefoon. Er was een toestel in het schuurtje achter het huis en Katy nam op. Het was mevrouw Weston, die me vroeg hen op te halen bij het hotel, dus Katy en ik reden in de auto van meneer Weston terug om hen op te halen. Nadat ik hen thuis had afgezet, bracht ik mijn ouders en Craig in onze eigen auto terug naar ons huis en die avond lag ik in bed de gebeurtenissen van de avond te overdenken. Ik dacht: Het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien, had me vanavond bijna mee naar bed genomen. Ik was een beetje teleurgesteld dat het niet verder was gegaan, maar alleen al haar zo vast te hebben gehouden was genoeg om mijn fantasieën voor de rest van het weekend te voeden. Sterker nog, dat was zo'n beetje het enige waar ik de volgende paar dagen aan dacht.

Onze volgende geschiedenisles was natuurlijk dinsdagochtend en we moesten weer een opdracht inleveren. Die dag droeg mevrouw Martin een kort, lichtblauw rokje en een crèmekleurige blouse en zoals altijd zag ze er fantastisch uit. Ze gaf me een speciale glimlach toen ze de klas binnenkwam en een paar keer maakte ze oogcontact en glimlachte ze opnieuw. Ik vertelde mijn vrienden niets over zaterdagavond, deels omdat ik dacht dat ze me niet zouden geloven, maar ook omdat ik het zag als een bijzondere herinnering die te kostbaar was om zomaar met iedereen te delen. Toch werd er door de jongens op school nog steeds veel gepraat over wat ze met mevrouw Martin zouden willen doen en als ik ze zo stoer hoorde praten, dacht ik bij mezelf dat

ik het voorrecht had gehad om dat prachtige lichaam vast te houden en

die mooie mond te kussen.

Op donderdagochtend hadden we weer een geschiedenisles en nadat we onze opdrachten hadden teruggekregen, gaf juffrouw Martin een klassengesprek over het onderwerp. Een paar mensen stonden op om vragen te beantwoorden en ideeën te delen en toen zei ze tegen de klas: "Justin had een paar goede ideeën voor deze opdracht." Terwijl iedereen mijn kant op keek, stelde ze me een vraag over de opdracht en vroeg ze me op te staan ​​en het antwoord met de klas te delen. Ik zal niet zeggen dat ik niet nerveus was, maar op de een of andere manier zag ik mezelf na die avond met haar een beetje anders en voelde ik me iets aardiger dan voorheen. Ik stond op en deelde een paar van mijn eigen perspectieven met de klas en ging weer zitten, opgelucht, maar ook een beetje tevreden met mezelf.

Het leven ging verder en na nog een paar weken kondigde juffrouw Martin aan de klas aan dat ze ons binnenkort zou verlaten om terug te gaan naar de Verenigde Staten. Er klonk een soort overdreven gemopper uit de klas en ik voelde een steek van verdriet dat ze zo snel wegging. Het drong tot me door dat niemand anders in de klas zoveel reden had om teleurgesteld te zijn als ik, ook al zouden ze het nooit weten.

Een paar weken later, op een andere zaterdagmorgen, zei mijn vader opnieuw dat we zouden lunchen bij de familie Weston. Deze keer was ik enthousiast over het vooruitzicht en net als de vorige keer kwamen we rond het middaguur aan, maar ik was teleurgesteld dat Katy er niet was. Meneer Weston vertelde ons dat ze een seminar voor leraren van het uitwisselingsprogramma bijwoonde en later die dag terug zou komen. Dus na de lunch zat ik de rest van de middag toe te kijken hoe mijn ouders en meneer en mevrouw Weston aan het drinken waren en probeerde ik Suzy te vermijden.

Net voor zonsondergang stopte er een busje voor de deur en stapte Katy uit, samen met een paar anderen, van wie ik aannam dat ze ook aan het uitwisselingsprogramma deelnamen. Ze bleven staan, schudden elkaar de hand, omhelsden elkaar en namen afscheid. Daarna stapte iedereen behalve Katy weer in de bus en reed die weg. Ze liep naar de deur en ik liet haar binnen. Ze glimlachte breed toen ze me zag. "Hé Justin," zei ze vrolijk, "wat leuk je hier weer tegen te komen." Ze stapte naar binnen en begroette mijn ouders en de familie Weston.

Katy droeg een gebreide coltrui en een blauwe spijkerbroek, die haar rondingen accentueerden. De aanblik van haar zorgde voor een golf van opwinding in me, terwijl we allemaal stonden te praten. Ik zag mijn vader haar een paar keer bekijken en hij bekeek haar prachtig gevormde billen eens goed, toen ze zich omdraaide om met mevrouw Weston te praten.