De trein reed terug vanaf de kust richting Amsterdam.

Ik zat op een zitplaats met mijn collega en twee jonge meisjes. Het waren twee leerlingen van haar. Om ons heen waren alle banken bezet met nog meer kinderen en begeleidende ouders. De hele coupe was vol met een hele klas eindejaar basisschool kinderen.

Ik kon het altijd wel goed vinden met Jolanda en dat was de reden dat ze deze keer mij ook had meegevraagd als begeleiding.

We hadden een soort ‘kamp’ gehad waar de kinderen gedurende meerdere dagen hadden overnacht in een jeugdherberg, als een soort ‘afzwaai’ bijeenkomst annex schoolreisje.

De dagen waren gevuld met boswandelingen, spelletjes, sportieve activiteiten, eten koken en ’s avonds een kampvuur met muziek en griezelverhalen.

Alles bij elkaar een leuke maar voor iedereen een vermoeiende trip.

Jolanda was de favoriet van de twee meisjes en hadden daarom nu ook de kans gegrepen om zo dicht mogelijk bij hun juf te gaan zitten. Eentje hing half tegen Jolanda aan die met een verhit gezicht het meisje van zich af te houden. Het was dan ook gewoon te warm voor dergelijk lichamelijk contact.

Maar ook ik stond in een soort van verhoogde belangstelling, ik denk omdat ik een van de slechts 3 mannen in de groep was, wat meisjes op deze leeftijd al lijken te voelen als een soort autoriteit.

Als ik op school hun klas binnen kwam als ‘Computermeester’ – Ik was de systeembeheerder – dan werd ik ook altijd omgeven door, meestal, een groep ‘bijdehante’ meisjes die om aandacht vroegen.

Dat kwam een beetje door mijn eigen opstelling naar de kinderen in het algemeen. Ik was nooit ‘de meester’ maar meer hun vriend. Ik stond altijd open voor vragen en in mijn communicatie met kinderen deed ik dat op hun niveau. Ik pakte een van hun stoeltjes en ging zitten. Ik bleef nooit staan om ‘vanuit de hoogte’ met hen te praten. Alle kinderen waren daarom denk ik gek op mij.

Deze groep kende ik dan ook al vanaf hun kleutertijd, 8 jaar geleden,

Ik had ze dan ook ouder zien worden en deze meisjes begonnen zich al in groep 5 te onderscheiden door hun manier van spreken, hun gedrag, kleding en zelfs hun haardracht.

En nu waren ze inmiddels pubers geworden, dat ontging mij ook niet. Hun lichamen werden voller en vertoonden meer vrouwelijke rondingen. Stevigere benen en achterwerk, buik en een voller gezicht. Nog net iets te jong om borstgroei te tonen, maar onder hun kleding bolde er toch al iets op. De een vertoonde in haar T-shirtje al haar stevige puntjes en de ander een wat meer zichtbare glooiing op haar bovenlijfje.

En, toegegeven, de twee meisjes waren echt leuke kinderen. Spontaan, open en altijd op zoek naar iets geks om er daarna samen om te lachen. Ik volgde ze niet bewust, maar op een of andere manier vielen ze mij toch steeds even op.

Jolanda had mij gevraagd om van de activiteiten rond de jeugdherberg foto’s te maken die ik dan aan het einde van de dag op de schoolwebsite kon zetten zodat de ouder ouders en opa’s en oma’s alles goed konden volgen.

Dus als het tijd was om te gaan slapen, ging ik de foto’s sorteren en op de website plaatsen.

Ik fotografeerde alles en iedereen, maar gelijk al de eerste avond zag ik zag ik bij het sorteren dat de meisjes vaker dan de andere kinderen terugkwamen in mijn foto’s, waarop ik speciaal hun ronde vormen vastlegde, ongeacht of het nu in hun korte broek was, in hun bikini of een wijd T-shirt. Ik had om een of andere reden iets gevoeld dat mij hen deed fotograferen. Op dat moment deed ik het absoluut niet bewust, maas later op de avond begon ik toch een onmiskenbaar patroon te herkennen.

Zou ik onbewust toch …? Vroeg ik mij af.

Nu, onderweg in de trein zat ik met mijn laptop en bladerde door de foto’s.

Het meisje naast mij zag het en vroeg “Meester waar kijk je naar”?

“O ik bekijk de foto’s van de afgelopen dagen om te kijken of ik iets gemist heb voor de ‘school site’, antwoordde ik.

Ze leunde meer mijn kant op om mee te kunnen kijken, waardoor zij met haar gewicht tegen mij aan leunde.

Dat voelde vreemd voor mij, zo’n onbekend lichamelijk contact met een meisje.

Mijn zenuwen verstarden, merkte ik Waarom? Ik had geen idee. ‘Vraag het mijn instinct’ zou ik bijna willen zeggen.

“Hee, ben ik dat daar” hoorde ik het meisje vragen.

Ik schrok wakker uit mijn overpeinzing.

‘He? O, eh, ja dat ben jij met Dunja!’ bevestigde ik.

Ík scrolde verder. Maar tot mijn ontzetting was de volgende foto ook een van hen. En nog wel vrij close-up waarbij Dunja’s hemdje met priemende tepels duidelijk in beeld waren. ‘O kijk, dat is Dunja van dichtbij’! Zei het meisje naast mij.

Geschrokken keek ik op en keek naar Jolanda, maar die had het niet gehoord, zij lag onderuitgezakt met Dunja tegen haar aan, en haar arm rustend op Dunja’s schouder.

Ze leken alle twee bijna in slaap.

“Heb je nog andere”? vroeg Merel. ‘Ja, maar nu geen tijd meer, we zijn er bijna.’ zei ik en deed de laptop dicht.

‘Ahh meester, toe nou!’ Zei Merel teleurgesteld. ‘Ik wil de rest ook wel zien!’

‘Morgen dan, op school’? Vroeg ze.

‘Nee, ook niet morgen. Morgen is de laatste lesdag op school en dan hebben we daarna alleen nog de musical en de afscheidslunch’!

Merel draaide zich nu boos van mij af en deed demonstratief haar armen over elkaar en ging zitten mokken totdat de trein stopte.

Toen de trein stopte veranderde de hele coupé in chaos. Kinderen sprongen roepend en gillend overeind, gooiden hun rugzak over hun schouders en iedereen begon te lopen naar de uitgang. Merel verdween in de massa en ik zag haar niet meer terug tot de volgende dag.

Jolanda deed die ochtend de afsluiting met haar klas. Ze kreeg Cadeautjes en kaartjes, hier en daar een traan natuurlijk.

Ik zag in iedere klas wel iets soortgelijks als ik door de gangen liep, maar de groepen 8 was het toch anders. Niet ‘Tot volgend jaar’! Zij zouden naar een andere school gaan en elkaar ook nooit meer iedere dag zien.

Maar ok deze dag werd het speelkwartier. De kinderen gingen naar buiten, mijn collega’s naar de eetzaal. Ik liep naar mijn kantoortje en haalde mijn cigaretten om buiten te gaan roken met een collega.

Maar in mijn kantoortje verschenen plotseling Merel en Dunja,

‘Meester Frank, mogen we misschien nog even een paar foto’s kijken’? Vroegen ze.

Toen ik opkeek en ze daar zag was ik zeer aangenaam verrast.

Mijn favoriet van de twee, Merel had haar lange haren blijkbaar de vorige avond professioneel laten knippen in een prachtig ‘Bob’-model wat haar een nog veel liever en open gezicht bezorgde als voorheen.

Blijkbaar een cadeau van een van haar familieleden om haar het gevoel te geven dat zij nu geen meisje meer was maar een ontluikende jonge vrouw. Ik vond het gelijk prachtig!

En ze begon gelijk te babbelen over hoe fijn dit aanvoelde.

Hier had Dunja het blijkbaar wat moeilijk mee, want zij had blijkbaar van haar moeder ook nieuwe kleding gekregen. Trots wilde zij met haar nieuwe bh pronken zag ik, maar omdat merel alle aandacht opeiste ging Dunja uitdagend onderuit gezakt zitten met haar borstjes vooruit en haar benen provocerend wijd.

Ik merkte hierdoor direct het verschil in milieu waaruit deze meiden kwamen.

Daarom prees ik ze beiden de hemel in en zei dat als ik ook van hun leeftijd was, dat ik direct verkering met ze zou willen hebben.

Ik wist dat dit indruk zou maken omdat de meeste van de jongens van hun klas geestelijk en lichamelijk ver achter bleven bij deze twee en ook de andere meisjes in hun klas.

De jongens geneerden zich om toe te geven dat zij in meisjes waren geïnteresseerd en dat verborgen door wild, Alfa, Macho gedrag.

Op mij maakte Dunja fysiek de meeste indruk en Merel meer vanwege haar intellect.

Daarom pakte ik snel de laptop en sloot een muis aan.

‘Oké meiden, snel dan even’, zei ik, en ging op het scherm zitten scrollen met de muis.

Ik schoof mijn stoel naar achteren zodat de meiden er recht voor konden staan.

Ze tuurden terwijl ik foto voor foto bladerde.

‘O moet je ons daar zien in onze korte broek’! Zei er een. ‘O ja, je ziet hier zelfs een stuk van mijn onderbroek’! Zei de ander. …

‘O, en deze met handbal waar mijn hemd helemaal omhoog komt…’.

Als ik tietjes had gehad kon je ze zo zien’! Merkte Merel terloops op.

‘Ik krijg kramp in mijn benen van zo vooroverstaan, ik begin helemaal te trillen’, sprak Dunja.

‘Ik ook’! Reageerde Merel en keek achterom.

‘Nee, ik heb geen andere stoelen hier’, reageerde ik als verontschuldiging.

En alsof het afgesproken werk was kozen beide grieten mijn benen uit om op te gaan zitten. Ik schrok me rot. Alleen al omdat de meiden van deze leeftijd al best zwaar waren, maar ook door een stekende pijn toen ze met hun zitbotten recht in mijn spieren staken.

Ik kreunde van de pijn.

‘O sorry meester’ zei een van de twee en ze ging nu iets verzitten.

En weer schoot er iets door mijn brein! Niet van pijn maar vanwege iets anders.

Ik realiseerde mij dat ik nu voelde hoe Dunja zwaar met haar schaamstreek op mijn been drukte! Haar warme zachte vlees was over duidelijk voelbaar. Zeker toen ze voorover boog om iets op het scherm aan te wijzen,

Merel deed even later hetzelfde, ook haar spleetje voelde ik bewegen terwijl ze bewoog!

Mijn lul werd gelijk stijf !

WTF ! Wat had ik nu aan mijn fiets hangen? Nou, fiets… ? Ik had twee jonge tiener spleetjes zwaar op mijn benen drukkend.

De meiden zelf hadden zelf niets in de gaten, zij zaten natuurlijk de hele dag op hun kutje, dus voor hen was het niet meer dan gewoon. Maar voor mij?

Gelukkig ging de bel om aan te geven dat de pauze voorbij was.

Maar de meiden verroerden zich niet! Ze bleven zitten!

Dunja kwam nu zelfs overeind en zocht zo even haar balans. Ik kon duidelijk voelen hoe haar lipjes zich in haar broek weer sloten. Had ze met haar clitje tegen mijn been zitten duwen ?

‘Vooruit’! ‘Terug naar Jolanda’! sommeerde ik hen.

‘Ja, ja, al goed’, mompelde Merel en stond op.

‘Je maakt trouwens mooie foto’s meester’! Sprak Merel, toen ze zich in de deuropening omdraaide.

‘Wil je van mij een paar foto’s maken met mijn nieuwe kapsel’? Vroeg ze.

Mijn gewekte lustgevoelens roken wel kans, echter het was nu te laat. Zij zouden met vakantie gaan en niet meer terugkomen.

‘Lieverd’ begon ik, ‘Ik zou het dolgraag voor je doen’! antwoordde ik, ‘maar wanneer’? ‘Morgen is alles hier dicht en volgende week is de Musical en de eindfuif voor alle ouders.’

Ik zag Merels gezicht betrekken. Het kwam nu ook vaar haar nu voelbaar binnen. Dit was onze laatste dag.

‘Dit hoort ook bij het volwassen worden lieverd, afscheid nemen’!

Verslagen liepen de meiden mijn kantoor uit, terug naar hun klas.

Door lust en nieuwsgierigheid gedreven kwam mijn brein met een alternatief.

Ik riep de meiden Achterna. ‘Merel’! Dunja’! ‘Hoor eens….’

Nieuwsgierig kwamen ze terug.

‘Misschien heb ik een oplossing’! Zei ik, toen ze weer in mijn deuropening stonden.

‘Weten jullie waar ik woon’? Want dan kan ik na schooltijd met jullie wat afspreken’! Stelde ik ze voor.

‘O echt’? Klonk het verrast, ‘Zou je dat dan willen doen’? ‘Speciaal voor ons’?

Ik knikte zonder verder iets te zeggen.

‘Maar waar woon je dan meester’? vroeg Dunja.

‘Ach joh, ik woon hier vlak achter de rotonde in een van de flats’, gaf ik ten antwoord.

Er voel een korte stilte en toen zei Dunja tegen Merel, ‘Kom mee, de klas’!

En ze renden nu door de gang op weg naar Jolanda.

Straf voor te laat terug zat er nu niet meer voor ze in gelukkig. Alle kinderen waren uiterst opgefokt nu deze laatste dag. Nu was het tijd om soepel op te treden,

Jolanda kennende zat dat trouwens wel goed.

Ik ging weer aan mijn werk om een paar laatste Back-Ups te maken en wat bestanden af te drukken voor mijn collega’s. Daarna zou ik naar huis gaan om mij voor te bereiden op de komende Musical dagen van alle hoogste klassen, met de verplichte afscheidsborrel die in dit geval drie hele avonden zou vergen.

Licht, geluid, behoorden dan ook tot mijn ‘vrijwilligers taken’…

Thuisgekomen trok ik mijn stoel op het balkon open en zette het tafeltje goed neer.

Een biertje uit de koelkast… O! en mijn zwembroek even aan, om lekker wat bij te kleuren op mijn witte benen. Ik besloot gelijk maar even om onder de douche ‘door te rennen’ om alle negatieve energie van mij af te spoelen.

Eindelijk had ik rust! Mijn biertje was sneller op dan ik dacht maar besloot ermee te stoppen en over de gaan op een Heerlijke Spaanse wijn die ik onlangs had leren kennen.

Het was al na vijf uur en tijd om iets te eten. Wijn? … Met stokbrood natuurlijk! Ik haalde een kleine na-bak uit de koelkast en deed deze in de oven. In de tussentijd maakte ik mijn wijn open. En ging weer even zitten.

De zon brandde. Vooral op mijn zwembroek.

‘Gatver’, nou dat weer’! vloekte ik binnensmonds en ging maar weer naar de oven.

Ik had er geen zin in om met een harde lul te eten en te drinken, met een brein dat alleen maar dacht aan seks. Nee! Ik wilde RUST!

Na een par slokjes wijn en stukbrood met alleen olijfolie werd ik loom en moe. Ik droomde langzaam weg met mijn voeten rechtuit op de andere stoel.

Verkeer ronkte voorbij, vogels riepen, de wijn maakte mij slaperig…

Plotseling verbrak mijn deurbel mijn droom over niets.

Mijn hart sloeg over van de schrik! Wat was dit nu? Wie belt er nu aan? Hoe laat is het eigenlijk ?

Ik schoot overeind en spoedde mij naar de deur. Ik nam een diepe teug adem om mijzelf te kalmeren en deed de deur van het slot.

Nu sloeg er een bliksemstraal van mijn kruin tot mijn voeten door mijn lijf heen !

Ik was sprakeloos en wist mij totaal geen raad met deze situatie.

Voor mij stonden Marit en Dunja, met een ontwapenende lach mij aan te kijken !

Ze zeiden niets en wachtten op mijn reactie.

Ze waren luchtig zomers gekleed in wijd vallende bloesjes of hoe dat ook heet tegenwoordig. De een droeg een Jeans shorts en de ander een kort rokje, beiden op teenslippers.

‘Maar, maar’….’waarom zijn jullie hier’? stotterde ik niet begrijpend.

De meiden reageerden geen van tweeën en bleven mij zwijgend, stralend en verwachtingsvol aankijken. Ze draaiden wat onzeker van links naar rechts maar bleven gewoon staan.

Wat moest ik hier mee? De tocht werd sterker en mijn tussendeur sloeg met een klap dicht. Dat haalde mij in ieder geval uit mijn trance.

‘wat komen jullie doen’? Vroeg ik weer. ‘En hoe hebben jullie mijn adres gevonden’? Hakkelde ik, overdonderd als ik was.

‘O dat was makkelijk’, sprak Merel, ‘we hebben bij alle naambordjes gewoon naar jouw achternaam gezocht.’

‘Du jullie zijn alle flats langs gegaan om mij te vinden’ Vroeg ik verbaasd.

‘Nou, eh .. willen jullie soms even binnen komen’? ‘Dan kunnen jullie in ieder geval even uitleggen waarom jullie hier zijn.’ En ik stapte achteruit om hen meer ruimte te geven om binnen te komen. Toen ze langs mij liepen terwijl ik de deur open hield voelde ik iets van een geladen energie tussen hen en mij overspringen. Vooral bij Dunja. Al had ik geen idee waardoor.

Automatisch liepen ze verder door naar de woonkamer, zodat ik hen vroeg; ‘Zullen we maar lekker buiten gaan zitten, op het balkon?’ ‘Ik haal wel even twee stoelen voor jullie.’

In mijn rommelkamer pakte ik twee klapstoelen en ging ermee naar het balkon, gevolgd door de meiden.

Pas nu drong het tot mij door dat ze beiden een schoudertas droegen. Wel niets dat mij aanging.

‘Ga lekker zitten! Kan ik jullie soms ook een glas fris aanbieden?’

Ze knikten, ‘Ja lekker!’

Ik liep de hele tijd met mijn bijna twee meter, en in mijn kleine zwembroekje om de meiden heen zonder mij of te vragen of ik niet ‘iets’ te bloot was. Maar nu was het al te laat om mij hier nu nog druk over te maken.

Uiteindelijk zaten we, en een glas drinken, naar omlaag te kijken waar kinderen beneden op het gras speelden. Hun twee tassen stonden onder de tafel.

‘Zo, en vertel me nu eens over waarom deze eer van jullie bezoek?’

Een verlegen lachje trok over hun gezicht.

‘Vertel jij maar’, begon Dunja. ‘Nee, zeg jij het maar, het was jouw idee’, reageerde Merel.

Merel aarzelde nu en moest even nadenken wat ze ging zeggen en hoe.’