De laatste ochtend brak aan met een zacht, bijna verontschuldigend licht. Jeroen werd wakker in de armen van Lucas, precies zoals hij de afgelopen nachten in slaap was gevallen. De klok op het nachtkastje gaf 08:17 aan. Nog een paar uur voordat ze op het vliegveld moesten zijn. Nog een aantal uur op dit eiland.

Lucas was al wakker. Hij lag stil naar Jeroen te kijken, zijn vingers zacht over Jeroens rug strelend. Geen woorden in het begin. Alleen de blik: warm, een beetje verdrietig, vol van alles wat ze de afgelopen weken hadden gedeeld.

Ze bleven nog bijna een uur liggen. Ze zoenden langzaam diep maar zonder haast. Geen seks, geen drang om iets te bewijzen. Alleen monden die elkaar vonden, handen die over bekende huid gleden, armen die elkaar steviger vasthielden dan nodig was. Af en toe fluisterde een van hen iets kleins: “Ik wil dit niet vergeten” of “Ik had dit niet kunnen bedenken”. Meer was niet nodig.

Uiteindelijk stonden ze op en douchten samen. Geen geile aanrakingen deze keer. Ze wasten elkaar met zorg, alsof ze probeerden elk detail van elkaars lichaam in hun geheugen te prenten. Lucas waste Jeroens rug, liet zijn handen lang over de bolle billen glijden die hij de afgelopen dagen zo vaak had vastgehouden. Jeroen waste Lucas’ borst en nek, drukte kusjes op zijn schouder terwijl het water over hen heen stroomde. Ze droogden elkaar af zonder iets te zeggen. Het voelde als een afscheid van het eiland, niet van elkaar.

Ze kleedden zich aan voor de reis. Jeroen koos een donkerblauwe hoodie die ruim zat, een zwarte joggingbroek die comfortabel was voor de lange vlucht, en daaronder een strakke grijze boxer. Omdat hij wist hoe koud het in Nederland zou zijn, stopte hij een dikke zwarte trui in zijn handbagage – een zware, zachte wolmix die hij normaal alleen in de winter droeg. Hij droeg zijn favoriete witte sneakers en had zijn haar iets netter gemaakt dan de afgelopen dagen.

Lucas droeg een grijze hoodie met een zwart jack eroverheen, een donkere skinny jeans en stevige schoenen. Ook hij had een dikke trui in zijn tas voor als ze landden. Ze zagen eruit als twee gewone jongens die op vakantie waren geweest – maar hun ogen vertelden een ander verhaal.

Ze ontbeten in het hotel, staarden naar de azuurblauwe zee en het strand totdat het tijd was om te gaan. Bij het uitchecken stonden ze naast elkaar aan de balie, schouders die nét niet tegen elkaar. De taxi naar het vliegveld reed over de kustweg. Ze hielden elkaars hand vast op de achterbank, zwijgend, terwijl het hotel langzaam achter hen verdween.

Op het vliegveld was het druk maar efficiënt. Ze checkten hun koffers in, gingen door de security en zaten om 14:45 al bij de gate. Ze kochten koffie en een broodje, praatten over kleine dingen. Toen ze eindelijk aan boord gingen van de directe nachtvlucht naar Amsterdam (vertrek 17:40, aankomst 09:25 de volgende ochtend), voelden ze allebei de spanning toenemen.

De maaltijd was verrassend goed voor een nachtvlucht: gegrilde kip met risotto, een fatsoenlijke rode wijn en later een kaasplankje. Ze aten in stilte, ieder met hun eigen gedachten.

Na het eten dimde de verlichting. De meeste passagiers sliepen. Lucas schoof zijn hand onder de deken en legde hem op Jeroens dij. Jeroen liet het toe, maar de spanning was voelbaar."

“Denk je dat we dit thuis volhouden?” vroeg Lucas zacht, bijna te zacht.

Jeroen staarde naar het zwarte scherm voor zich. “Ik weet het niet,” antwoordde hij eerlijk. “Ik wil het wel. Maar… fuck, Lucas. We hebben twintig jaar lang bro’s gespeeld. Hoe doe je dat ineens anders? Moeten we opeens gaan lopen handje vasthouden als Mike en Thomas erbij zijn? Gaan we liegen tegen iedereen? Of doen we alsof er niks veranderd is?”

Lucas trok zijn hand niet terug, maar zijn vingers knepen iets harder in Jeroens been.

“Ik wil niet meer doen alsof,” zei hij. Zijn stem klonk lager, scherper. “Ik heb geen zin om weer elke zaterdag in de kroeg te zitten en te kijken hoe jij chicks probeert te scoren om maar normaal over te komen. Ik heb geen zin meer om zelf te doen alsof ik óók in ze geïnteresseerd ben. Ik heb geen zin om te moeten liegen als iemand vraagt waarom we zo vaak samen zijn. Ik ben dat zat, man. Echt fucking zat.”

Jeroen zuchtte diep en wreef met zijn hand over zijn gezicht.

“Ik begrijp je. Maar wat als het misgaat? Wat als Thomas of Mike iets doorhebben en het raar vinden? Wat als mijn moeder vraagt waarom ik nooit meer een meisje mee naar huis neem? Ik ben niet zoals jij, Lucas. Jij lijkt dit makkelijker te accepteren. Voor mij voelt het nog steeds… anders.”

Er viel een stilte. Het gebrom van de motoren vulde de cabine.

Jeroen draaide zijn hoofd naar hem toe. “Wat niet betekent dat ik niks voor je voel want... Ik voel heel veel.”

Lucas draaide zijn hoofd naar hem toe. “Ik vind het ook niet makkelijk. Ik heb ook momenten dat ik denk: wat de fuck doen we eigenlijk? Maar als ik naar jou kijk… dan weet ik het weer. Jij bent het enige wat klopt op dit moment. De rest is gewoon… lawaai.”

Jeroen keek naar Lucas. In het zwakke blauwe licht zag hij de vermoeidheid op zijn gezicht, maar ook de vastberadenheid. Hij pakte Lucas’ hand onder de deken steviger vast.

“Ik wil ook niet terug naar hoe het was, dat kan ik ook niet. Ik wil me ook niet kut voelen of me verbergen achter alcohol of jou de schuld geven. Uiteindelijk voel ik me daardoor alleen maar slechter... En jij ook. Laten we rustig aan doen en zien hoe het loopt, zonder elkaar los te laten.”

Enigszins gerustgesteld knikte Lucas langzaam. “Afgesproken.”

De rest van de vlucht verliep in een vreemde, comfortabele rust. Ze keken dezelfde film, deelden een paar headphones, en vielen uiteindelijk half tegen elkaar aan in slaap. Lucas hand stevig op Jeroens been, de hand van Jeroen op die van Lucas.

De vlucht duurde lang maar uiteindelijk landden ze op Schiphol. Ze haalden hun koffers van de band. Jeroen voelde zijn hart sneller kloppen toen ze door de schuifdeuren de aankomsthal in liepen. De koude lucht van Nederland sloeg hen in het gezicht, de tropische warmte en het relaxte leven waren officieel voorbij. Mensen holden langs, borden met Nederlandse teksten, de geur van koffie en croissants uit de shops.

Ze bleven even staan, koffers naast zich. Lucas keek Jeroen aan. Zijn stem was zacht, maar vast. “En nu?”

Jeroen haalde diep adem. Hij keek naar de uitgang, toen weer naar Lucas. “Nu… gaan we naar huis. En daarna zien we wel. Maar zoals afgesproken laat ik je niet los. Dat beloof ik.”

Lucas knikte. Een klein, moe maar warm glimlachje verscheen op zijn gezicht.

Ze liepen samen naar de uitgang, schouder aan schouder, twee koffers rollend over de glimmende vloer van Schiphol.

Het eiland, het strand en hun bubbel waren voorbij. Maar iets anders was net begonnen.