De bel is gegaan, hard en schel, en het geraas van tientallen studenten die tegelijkertijd opstaan, stoelen over de vloer schuiven en tassen dichtritsen vult de collegezaal. Het geluid klinkt vervormd, alsof ik onder water ben. Mijn oren suizen nog na van de kracht van mijn orgasme, die golf na golf door mijn lichaam sloeg terwijl iedereen om me heen aantekeningen zat te maken. Mijn benen voelen als pudding, trillend en zwak, en ik moet me stevig vastgrijpen aan de rand van mijn bureau om niet onderuit te gaan.

Ik kijk op mijn telefoon. Het scherm is fel in de halfdonkere zaal. Het bericht van Meester staat daar, simpel en dwingend, alsof het de enige waarheid in de wereld is.

"Naar de toiletten. Nu. Stal 3".

Geen uitleg. Geen "alsjeblieft". Alleen het bevel. Mijn maag trekt samen in een mengeling van angst en pure, ongeremde opwinding. Ik ben zijn slet. Zijn bezit. En ik heb net betaald gekregen voor deze vernedering, dat bedrag op mijn bankrekening voelt zwaar en brandend aan, een tastbare herinnering aan wat ik ben geworden.

Ik sta op, wankelend. De vibrator, die net nog zo genadeloos mijn binnenste teisterde, heb ik eruit gehaald op het moment dat de bel ging, maar de afwezigheid voelt vreemd. Mijn kut voelt leeg, open en gezwollen, klam en gevoelig. De lucht koelt de vochtigheid tussen mijn dijen af terwijl ik me door de rij stoelen naar de uitgang manoeuvreer. Elke stap is een herinnering aan wat er net gebeurd is. Mijn slipje is doorweekt, en het vocht begint al door te sijpelen naar de bovenkant van mijn benen.

Ik stap de gang op. Het fluoriserend licht is fel en klinisch, en het stinkt hier naar oud koffiedik en schoonmaakmiddelen met een chemische citroengeur. Het lawaai van pratende studenten echoot tegen de harde muren. Ik loop met mijn hoofd iets naar beneden, mijn armen strak om mijn heupen geslagen in een poging mezelf te beschermen, om de schande van mijn outfit te verbergen. Deze jurk... het is nauwelijks kleding. De stof is zo dun dat het meer op een sluier lijkt, en door de scheuren die Meester eerder liet maken, is mijn huid overal zichtbaar. Mijn tepels, hard en stijf van de opwinding en de koude luchtstroom van de airconditioning, duwen prominent tegen de stof.

Ik voel de blikken van mensen op me branden. Of het nu echt is of dat het mijn paranoia is, ik kan niet zeggen, maar het voelt alsof iedereen kan zien. Kan zien dat ik geen gewone studente ben. Kan ruiken dat ik net ben klaargekomen. Dat ik een vieze slet ben die betaald wordt om gebruikt te worden.

Ik haast mijn pas. De toiletten zijn aan het einde van de gang, een lange, smalle corridor die zich uitstrekt als een tunnel van oordeel. Mijn hakken klikken luid op de tegelvloer, een ritme dat mijn hartslag versnelt. tak, tak, tak. Kom op, Lara. Bewegen.

Dan, halverwege de gang, verschijnt er een figuur dat mijn bloed laat bevriezen.

Sophie.

Mijn beste vriendin. Ze staat bij de drankautomaat, een plastic bekertje koffie in haar hand, lachend met een andere student. Ze ziet er zo normaal uit. Zo schoon. Ze draagt een spijkerbroek die perfect past, een comfortabele trui, haar haar zit netjes en ze ruikt waarschijnlijk naar dure douchegel en wasverzachter. Ze is de belichaming van het leven dat ik had voordat Meester mijn inbox binnendrong. Het leven dat ik nu besmet met mijn vieze geheim.

Ik probeer me onopvallend langs haar te sluipen, mijn blik op de grond gericht, hopend dat ze me niet ziet in de menigte. Maar Sophie heeft ogen in haar achterhoofd, en ze vangt een glimp op van mijn jurk, of misschien van mijn bleke, bezweette gezicht.

"Lara!"

Haar stem is hoog, blij en luid. Het snijdt door het geraas van de gang als een mes. Ze stapt direct op me af, de andere student negerend. Ik verstijf. Mijn hart bonst in mijn keel. Ik kan niet vluchten. Niet zonder haar achterdochtig te maken. Ik moet spelen alsof alles normaal is. Alsof ik niet sta te trillen van een orgasme in een kapotte jurk zonder ondergoed.

"Hé," zegt ze, terwijl ze dichterbij komt en me een kus op de wang wil geven. Ik draai mijn hoofd net op tijd weg, zodat haar lippen mijn oor raken. De geur van haar shampoo, iets met lavendel en vanille, overspoelt me. Het is zo zoet, zo onschuldig. In contrast met de geur van mijzelf: zweet, opgewonden kut en een vage, muskusgeur van seks die ik niet van me kan afwassen, hoe hard ik ook probeer.

"Waarom belde je niet terug?" vraagt ze, haar wenkbrauwen opgetrokken. Ze kijkt me van top tot teen, en ik zie haar blik even haken bij mijn borst, waar de dunne stof mijn tepels volledig onthult. Haar ogen verbreden een fractie, en ze kijkt snel weg, naar mijn gezicht, alsof ze niet heeft gezien wat ze zag. "Ik dacht dat je ziek was vanochtend. Je ziet er... nou ja, je ziet er wel uit alsof je een nacht niet hebt geslapen."

"Ik... ik was moe," mompel ik. Mijn stem klinkt schor, gebruikt. Ik klem mijn benen tegen elkaar. Ik voel een druppel vocht, een mix van mijn eigen sappen en misschien nog wat glijmiddel, langzaam mijn dijbeen aflopen. Het is een koud, vies gevoel. "Ik moest toch naar de les. Je weet hoe streng die professor is."

Sophie knikt, maar ze kijkt me nog steeds aan met die blik. Die blik van bezorgdheid die ik zo haat, omdat ze zo dicht bij de waarheid komt, maar er toch volledig naast zit. Ze heeft geen idee. Ze denkt dat ik overwerkt ben, of misschien verliefd, of ziek. Ze zou nooit kunnen raden dat ik een betaalde hoer ben voor een anonieme man op het internet. Dat ik net een orgasme heb gehad in een zaal vol mensen op zijn commando.

"Die jurk is wel heel... gewaagd voor college, niet?" zegt ze zachtjes, haar stem iets lager makend zodat anderen het niet horen. Ze tikt met haar vinger tegen de mouw van haar trui, een nerveuze gewoonte. "Is het nieuw? Het lijkt wel een beetje..."

Ze kan het woord niet vinden. Kapot. Vieze. Sletachtig.

"Ik heb het per ongeluk gescheurd," lieg ik, en de schaamte brandt in mijn wangen. "Ik haastte me en bleef ergens achter haken. Het is stom, ik weet het."

Sophie lacht zachtjes, een vriendelijk geluid dat me pijn doet. "Ah, dat verklaart een hoop. Je ziet er ook een beetje... wild uit, schatje. Je haar zit overal." Ze reikt uit en wil een plukje haar achter mijn oor schuiven.

Ik doe onwillekeurig een stapje achteruit, mijn rug tegen de harde muur van de gang. "Niet doen!" slaak ik, te scherp.

Sophie trekt haar hand terug, geschrokken door mijn uitval. "Sorry," zegt ze snel, haar ogen groot en verwonderd. "Ik wilde je alleen helpen."

"Mijn excuses," haast ik me. Mijn adem hapert. Ik voel me vies. Ik wil niet dat ze me aanraakt. Niet met die schone handen. Niet terwijl ik zo vol zit met vuiligheid, met zijn cum, met zijn controle. "Ik ben gewoon... ik ben heel moe. En ik moet naar de wc."

Ik voel de trilling van mijn telefoon in mijn zak. Een bericht? Een waarschuwing? Meester weet dat ik onderweg ben. Hij weet dat ik niet moet lanterfanten. Elke seconde dat ik hier sta te kletsen met Sophie is een seconde dat ik hem niet gehoorzaam. De gedachte alleen al laat mijn maag omdraaien van angst. Maar tegelijkertijd, die angst... het voedt de hitte in mijn onderbuik. De spanning van bijna gepakt worden, de vernedering van dit gesprek terwijl mijn lichaam nog trilt van genot... het is allemaal deel van het spel. Zijn spel.

"Ben je oké?" vraagt Sophie, haar bezorgdheid nu dieper. Ze komt een stapje dichterbij, haar ogen scannen mijn gezicht. "Je trilt. Heb je koorts?"

Ze steekt haar hand uit om mijn voorhoofd te voelen. Ik weet dat ik haar niet moet stoppen, dat het verdacht is, maar ik kan het niet helpen. Ik grijp haar pols, net voordat ze mijn huid raakt. Mijn grip is stevig, bijna wanhopig.

"Raak me niet aan," fluister ik. Het klinkt harder dan ik bedoel.

Sophie staart me aan, volledig verbaasd. "Lara, wat is er aan de hand? Je maakt me bang."

Ze kijkt naar beneden, naar waar mijn hand haar pols vasthoudt, en dan volgt haar blik langs mijn arm naar mijn lichaam. Ze ziet hoe de jurk klemt aan mijn zijkant, de scheur die reikt tot boven mijn heup. Ze ziet hoe mijn ademhaling snel en oppervlakkig gaat, hoe mijn borsten op en neer gaan onder de dunne stof. Ze kijkt naar mijn benen, die gesloten zijn in een krampachtige poging om mijn geheim te verbergen.

En dan verandert haar blik. Het is geen herkenning, maar het is wel een verschuiving. Ze ruikt iets. De muskusgeur van seks die om me heen hangt, die nu, in de relatieve stilte van ons gesprek, onmogelijk te negeren is. Haar neus beweegt lichtjes. Ze trekt haar neus op, een bijna onmerkbare beweging, maar ik zie het. Ik zie het precies.

"Ruik je dat?" vraagt ze zachtjes, bijna tegen zichzelf. "Het ruikt hier naar..."

Ze kijkt me aan, en voor een fractie van een seconde is er een glimp van iets in haar ogen. Afkeer? Nieuwsgierigheid? Of is het mijn eigen schuldgevoel dat dingen ziet die er niet zijn?

"Ik... ik heb mijn tijd van de maand," stort ik eruit, de eerste leugen die in me opkomt. Het is zwak, het is vies, maar het is de enige verklaring voor de geur en de roodheid en het zweet. "En ik voel me niet lekker. Ik moet echt gaan."

Het is een smoes, maar het werkt. Sophie's gezicht vertrekt van medelijden. De sociale conventie van "niet praten over menstruatie" redt me. De gedachte dat ik vies en bloederig ben, is voor haar acceptabeler dan de waarheid: dat ik geil en gebruikt ben.

"Oh, arme schat," zegt ze, haar stem zachter. "Waarom zei je dat meteen? Ga maar. Rust een beetje uit."

Ze stapt opzij om me door te laten. De weg naar de toiletten is vrij.

"Dank je," fluister ik. Ik kan haar niet aankijken. Ik staar naar haar schoenen, nette witte sneakers, en dan loop ik langs haar heen.

Terwijl ik langs haar loop, hoor ik haar iets zeggen, maar ik ben al te ver weg om het goed te horen. Misschien "Tot later". Misschien "Sterkte". Het maakt niet uit. Ik ben weg.

Ik loop de rest van de gang in bijna rennen. Mijn hakken slaan harder op de grond. De lucht in de gang lijkt dikker, zwaarder. Ik voel de tranen branden achter mijn ogen, niet van verdriet, maar van pure, overweldigende spanning. Dat was te dichtbij. Te dichtbij.

Ik bereik de deur van de dames toiletten en duw hem open met mijn schouder. De geur van schoonmaakmiddelen is hier nog sterker, aangevuld met de geur van frisse luchtverfrissers. Het is leeg, op een meisje na dat haar handen wast bij de wastafel. Ze kijkt in de spiegel en ziet me niet.

Ik loop door naar het laatste hokje. Stal 3. Zoals Meester bevolen heeft.

Ik duw de deur open en stap binnen, sluit hem achter me en doe het slotje met een luid, klikkend geluid. Het kleine hokje is nauw, bedekt met graffiti op de deur en de muren. De wc-bril is omhoog. Er is geen raam. Het voelt benauwd, als een cel.

Ik leun met mijn rug tegen de deur en adem diep in en uit. Mijn hart bonst zo hard dat ik het in mijn vingers kan voelen. Ik ben veilig, voor nu. Sophie is buiten. Ze weet niets. Maar de schaamte van de ontmoeting eet aan me. Haar schone hand, haar bezorgde blik, haar onschuld. Ze is zo ver verwijderd van wie ik nu ben, van wat ik aan het doen ben.

Ik kijk op mijn telefoon.

"Goed meisje. Nu, de foto."

De tekst verschijnt op het scherm, onverbiddelijk. Ik voel een rilling van lust door mijn lichaam gaan. Hij wist het. Hij wist dat ik Sophie tegen zou komen? Of controleerde hij me gewoon? Het maakt niet uit. Het enige dat telt is dat ik gehoorzaam.

Ik kijk in de spiegel boven het wasbakje dat in de deur van het hokje is bevestigd. Het beeld dat ik zie is dat van een totale slet. Mijn haar is een rommel, mijn make-up is uitgelopen door het zweten, mijn lippen zijn rood en gezwollen van het stille kreunen tijdens de les. Mijn jurk is open op de meest strategische plekken. En mijn ogen... mijn ogen zijn groot en donker, vol met een blik van pure overgave.

Ik hef mijn telefoon op, zet de camera aan en richt hem op de spiegel. Ik moet een foto maken van mezelf in deze staat. In deze vieze, openbare toiletstal, waar net iemand anders heeft gepiest. Ik moet hem bewijzen dat ik zijn bevelen opvolg, waar ik ook ben.

Ik trek de schouderbanden van mijn jurk naar beneden, waardoor mijn borsten vrijkomen. Ze zijn bleek, met roze tepels die hard staan van de kou en de opwinding. Ik speel even met mijn tepel, knijpt er zachtjes in, en een zucht ontsnapt aan mijn lippen. Het voelt goed om pijn te voelen. Het voelt goed om mezelf te gebruiken voor zijn plezier.

Ik klik op de knop. De flits gaat af en verblindt me even in de kleine ruimte. Het geluid galmt door het toilet.

Ik kijk naar de foto. Ik zie mezelf, maar het is ook niet meer mij. Het is een sekssymbool. Een object. Een ding dat klaar staat om gebruikt te worden. En ik vind het prachtig. Ik vind het het mooiste wat ik ooit heb gezien.

Ik verstuur de foto.

Een seconde later komt het antwoord.

Prachtig. Je bent zo'n natte slet, Lara. Ik kan bijna de geur van je kut door het scherm ruiken.

De woorden stoten me in mijn maag. Ik voel mijn kut weer samentrekken, nog meer vocht lekkend. Hij heeft me. Hij heeft me volledig in zijn macht.

Nu, de volgende opdracht. Je gaat op je hurken zitten voor de wc. Je trekt je jurk helemaal op. Je wacht.

Ik adem diep in. Dit is het. Dit is wat ik wil. Dit is wat ik nodig heb.

Ik zet de telefoon op de tank van het toilet, met de camera naar mij gericht. Ik ga op mijn hurken zitten, de koude tegels tegen mijn knieën. Ik trek de randen van mijn jurk omhoog, tot mijn taille. Mijn kut is nu volledig bloot, open en bloedend voor de lens. Ik spreid mijn benen wijd, mijn voeten tegen de deur gedrukt voor stabiliteit.

Ik kijk in de lens. Ik wacht.

Ik hoor de buitendeur openen. Voetstappen. Iemand komt binnen. Mijn hart slaat over. Ik bevries. Het is Sophie? Is ze me gevolgd? Of is het een andere studente? Het meisje dat aan de wastafel stond?

De voetstappen naderen. Ze stoppen voor de stal naast me. De deur gaat open. Het slotje klikt. Ik hoor het gerust van kleding die wordt verschoven. Een rits die naar beneden gaat. Een zucht van verlichting.

Ik zit hier, op mijn hurken, mijn kutje bloot, terwijl een vreemde vrouw naast me plast. De situatie is zo absurd, zo vulgair, zo opwindend dat ik bijna begin te lachen. Ik ben een slet in een hokje, wachtend op commando's van mijn Meester, terwijl de normale wereld gewoon doorgaat om me heen.

Mijn telefoon trilt. Ik kijk naar het scherm.

Filmpje. 1 minuut. Laat zien hoe geil je bent.

Ik zet de video aan. Ik richt de camera op mijn gezicht, zoom dan uit naar mijn lichaam. Ik kijk recht in de lens, mijn ogen vol lust en overgave. Ik lik mijn lippen.

"Ik ben zo geil, Meester," fluister ik, mijn stem nauwelijks hoorbaar boven het geluid van het doorspoelende water naast me. "Mijn kut is zo nat voor jou. Ik wil dat je me gebruikt. Ik wil dat je me vult."

Ik breng mijn hand naar beneden en speel met mijn clitje. De aanraking is elektrisch. Ik kreun zachtjes. Ik wrijf langzaam, cirkelvormig, precies zoals hij het leuk vindt.

"Ik ben een slet," zeg ik, mijn stem trillend. "Ik ben jouw slet."

Het water naast me stopt. De vrouw trekt papier van de rol. Ze spoelt door. Ze wast haar handen. Ze zingt zachtjes voor zich uit.

Ik ga door. Mijn vingers bewegen sneller. Ik voel de opwinding weer opbouwen, een golf die hoger en hoger wordt. Ik ben zo dichtbij. Zo dichtbij klaar te komen in deze vieze toiletstal, terwijl een onschuldige vrouw vlak naast me staat.

De vrouw verlaat het toilet. De deur gaat dicht. Het is weer stil.

Ik stop met filmen. Ik kijk naar het filmpje. Het is perfect. Het is vulgair, het is vies, het is 100% ik.

Ik verstuur het.

Goed. Nu, je mag klaarkomen. Maar niet met je handen. Je gaat tegen de deur aan staan. Je gaat je kutje tegen de koude handvat van het slot wrijven tot je komt.

Ik zet mijn telefoon aan de kant. Ik sta op, mijn benen trillend. Ik draai me naar de deur. Het metalen slot steekt uit, koud en hard. Ik ga tegen de deur aan staan, mijn benen gespreid. Ik druk mijn kut tegen het metalen object.

De koude stof schokt me, maar het voelt ook heerlijk. Ik begin te bewegen, heen en weer, wrijvend tegen het slot. De rand snijdt zachtjes in mijn lippen, een pijnlijke maar plezierige sensatie. Ik druk harder, mijn heupen bewegend in een ritme.

Ik denk aan Meester. Aan zijn stem. Aan zijn woorden. Aan het geld op mijn rekening. Aan Sophie, die net buiten staat, zonder te weten wat hier gebeurt. De vernedering, de pijn, de lust... het mengt zich tot een explosieve cocktail.

Ik kreun harder, mijn stem echoot tegen de tegels. "Ja... ja..."

Ik voel het komen. Het is onvermijdelijk. Mijn spieren spannen zich aan. Mijn adem stokt.

"Meester!" schreeuw ik, terwijl het orgasme door me heen raast. Mijn kut spuugt sappen uit over het slot, over de deur. Mijn benen beven en glijden uit onder me. Ik glijd langs de deur naar beneden, op de grond, gillend van genot.

Ik lig daar, op de vieze vloer van het toilet, mijn jurk omhoog, mijn kutje bloot en druipend. Ik ben uitgeput. Ik ben voldaan. Ik ben zijn.

Ik kijk op mijn telefoon.

Goed meisje. Nu, schoonmaken en naar huis. Ik heb nog meer werk voor je.

Ik lachte zachtjes, een geruisloos geluid. Meer werk? Ik kan niet wachten.

Ik sta op, wankel, en pak wat wc-papier om mezelf af te vegen. Ik kijk in de spiegel. Ik zie eruit als een wrak. Maar het is een gelukkig wrak. Een gelukkige slet.

Ik recht mijn jurk, doe de banden weer omhoog. Ik poets mijn make-up zo goed mogelijk bij, maar het is zinloos. Ik zie er nog steeds uit alsof ik net een goede beurt heb gehad. En dat is ook precies wat er is gebeurd.

Ik stap het hokje uit en loop naar de wastafel. Ik was mijn handen, kijkend in de spiegel. Wie ben ik? Wat ben ik aan het doen?

Het maakt niet uit. Ik ben van hem. En dat is alles wat telt.

Ik droog mijn handen, pak mijn tas en loop naar de deur. Ik neem een diepe adem en stap de gang weer op. Sophie is weg. De gang is rustig. Ik loop richting de uitgang, de zon schijnt me tegemoet als ik naar buiten stap. Een nieuwe dag. Een nieuwe taak. En ik ben er klaar voor.

Terwijl ik de campus verlaat, voel ik de trilling van mijn telefoon in mijn zak. Nog een bericht.

Je hebt geluk. Ik heb een cliënt voor je vanavond. Zorg dat je er goed uitziet. Details volgen.

Een cliënt? Mijn maag draait om. Een echte man? Iemand die me zal aanraken? Ik heb nog nooit met een echte man gedaan, alleen via de telefoon en via opdrachten. Is hij klaar voor die stap? Ben ik er klaar voor?

De angst is er, maar de opwinding is groter. Ik ben een slet. En sletten doen wat hen wordt opgedragen.

Ik loop sneller, mijn hakken klikken op het trottoir. Ik moet naar huis. Ik moet me voorbereiden. Ik moet zijn slet zijn.

Mijn telefoon trilt nog een keer. Een foto van Sophie verschijnt op het scherm, met daaronder een berichtje:

He, je ging zo snel weg! Ik maakte me zorgen. Alles goed? xx

Ik staar naar de foto. Haar lachende gezicht, haar onschuld. Ik voel een steek van schuld, maar die wordt snel weggespoeld door een golf van lust. Ze heeft geen idee. Ze zal nooit een idee hebben. Ik leef in een wereld die zij niet kan zien, een wereld van vuiligheid en genot en pijn.

En ik hou ervan.

Ik typ snel terug:

Ja hoor, alles goed. Was even naar de wc. Zie je morgen!

Ik stuur het bericht en steek mijn telefoon weer in mijn zak. Ik loop door, mijn hoofd omhoog, mijn lichaam klaar voor wat er komen gaat. Ik ben Lara. Ik ben een slet. Ik ben van Meester.

En ik kan niet wachten op wat er volgende gebeurt.