Leen loopt met stevige passen weg bij de oprit van De Vries. Ze trekt de kraag van haar jas hoog op om de snijdende junilucht buiten te sluiten, haar vingers stijf om de stof geklemd. De kou deert haar niet; haar gedachten zijn eindelijk helder, ontdaan van de paniek die haar wekenlang gevangen hield.

Ze beseft nu dat De Vries ook maar een slachtoffer is. Net als zijzelf weet hij helemaal niets over de mensen achter de app. Misschien heeft ze hem later nog nodig voor de juridische afwikkeling, maar op dit moment is hij volkomen nutteloos. Nu heeft ze een IT'er nodig, iemand die dat netwerk kan hacken. Thomas is de enige die haar kan helpen, de enige die de app en het systeem daarachter echt kent. Althans, dat hoopt ze maar, want een andere optie heeft ze niet.

Ze weet inmiddels waar hij woont: in de nieuwbouwwijk achter het station. Drie kwartier later staat ze voor nummer acht. Ze drukt de deurbel in en houdt haar vinger op de knop tot ze diep in het huis een zwaar gestommel hoort. De deur zwaait open. Thomas staat in de opening. Zijn overhemd zit vol kreukels, de bovenste knoopjes slordig losgerukt, en zijn ogen zijn wild en rood omrand. Zodra zijn blik op haar valt, verstijft hij. Hij trekt de deur weer dicht.

Maar Leen reageert sneller. Ze plant haar schoen hard tussen de deur en de post. Het hout slaat met een luide klap tegen haar voet, een schok die direct doortrekt in haar been, maar ze geeft geen krimp. Voordat hij de kans krijgt om nog eens aan de klink te trekken, gooit ze haar schouder tegen de deur. Ze zet zich af met haar andere een been en duwt met haar volle gewicht door tot Thomas met een schorre ademteug achteruit moet wijken. Hij verliest zijn grip en de deur vliegt open. Leen stapt meteen de smalle gang in en gooit de voordeur achter zich dicht, die met een harde klik in het slot valt.

Thomas deinst een paar stappen achteruit en blijft met grote ogen in de smalle gang staan. Zijn ademhaling gaat veel te snel. Leen blijft bij de deur staan en kijkt hem strak aan. "Eruit," sist Thomas. "Ik meen het, Leen. Ga weg. Sanne heeft me verteld over jullie gesprek. Ik... we doen niet mee. Ik ga mijn zoontje niet in gevaar brengen omdat jij wilt herrieschoppen."

"We zijn het stadium van keuzes maken allang voorbij, Thomas." Haar stem is rustig. "Denk je echt dat ze stoppen omdat je braaf doet wat ze vragen? Ze bezitten je en ze kennen geen grenzen. Ze gaan altijd een stap verder. En als ze je straks niet meer nodig hebben, maken ze je alsnog kapot."

"Ik riskeer zijn leven niet!" schreeuwt Thomas. Hij balt zijn vuisten zo hard dat zijn knokkels wit wegtrekken, zijn hele gezicht strak van de pure paniek. "Als ik ook maar één poort scan op dat netwerk, sturen ze die klootzakken op ons af. Ik doe niks."

"Wel Thomas, je hebt geen keuze." Leen zet een stap dichterbij, waardoor hij instinctief verder achteruit wijkt. "Want als jij me nu niet helpt om die app open te breken, loop ik rechtstreeks naar de politie. Ik leg alles op tafel. De chantage, de app, maar ook jouw rol in dit alles. Je bent medeplichtig, Thomas. Jij hielp hen om je eigen hachje te redden. Als ik de bak in draai, ga jij mee. Dan ben je je baan kwijt, je reputatie, en halen ze je zoontje sowieso bij je weg."

Thomas staart haar aan met open mond. De kleur trekt volledig uit zijn gezicht, waardoor de donkere kringen onder zijn ogen nog dieper lijken. Hij opent zijn mond, maar er komt alleen een schor, machteloos piepje uit zijn keel. Haar meedogenloosheid overrompelt hem volkomen.

Hij zucht diep, een zwaar, trillend geluid dat uit zijn tenen lijkt te komen. Hij laat zijn schouders hangen en wrijft met beide handen over zijn vermoeide gezicht, alsof hij de realiteit weg wil vegen. "Wat wil je nou eigenlijk van mij?" vraagt hij schor. "De app hacken," zegt Leen nuchter. Thomas lacht bitter en schudt zijn hoofd. "Hacken? Jezus, Leen, denk je dat ik dat niet geprobeerd heb? Dat ding zit potdicht. Die servers verhuizen constant. Elke tien seconden een ander IP-adres, alles peer-to-peer. Er is geen centrale server om aan te vallen. Zodra ik diepgaande scripts draai, triggert dat hun alarmsysteem. Dan is het voorbij. Dan komen ze ons halen."

Leen wijkt niet. Haar blik blijft strak op hem gefixeerd. "Jij bent IT-directeur, Thomas. Jij bouwt de beveiliging voor banken. Zeg me niet dat een stel afpersers slimmer is dan jij." "Ze zijn niet slimmer, ze zijn onzichtbaar!" roept hij gefrustreerd. Hij ijsbeert door de gang, zijn vingers wild door zijn warrige haar trekkend. "Elke keer als ik probeer de server te pingen, sluit de poort zich en verplaatst de hele backend zich naar een andere server in Azië of Oost-Europa. De enige manier om hierdoorheen te dringen zonder direct gedetecteerd te worden, is als je een gigantisch botnet achter je hebt staan. En dat kan ik niet riskeren vanaf mijn eigen IP-adres."

Leen zet een stap dichterbij en dwingt hem haar aan te kijken. "Als jij het niet kunt vanaf je keurige thuisnetwerk, dan moeten we iemand hebben die zich niet aan de regels houdt. Iemand die buiten de lijntjes kleurt. Er is altijd een ingang, Thomas. Denk na." Thomas staart haar wezenloos aan. Zijn kaken malen op elkaar. Dan trekt een trilling door zijn schouders. "Wacht... misschien... Jezus, Leen, dit is echt heel fout, maar... ik ken een hacker," mompelt hij bijna onverstaanbaar. "Van vroeger. Uit de tijd dat ik zelf nog wel eens de randen opzocht, voordat ik deze nette baan had. Hij zit in het grijze circuit. Hij heeft servers draaien op plekken waar de wet niet bij kan. Hij heeft de spullen om een netwerk als dit plat te leggen."

Thomas slikt zwaar, de angst tekent zich weer direct op zijn gezicht. "Maar dat is illegaal, Leen. Als we met hem in zee gaan en we worden gepakt... dat is zware cybercriminaliteit. Dan pakt de recherche ons nog sneller op dan die app-bazen." Leen trekt haar mondhoeken omhoog, een droge, vreugdeloze beweging. "Illegaal?" Haar stem is zacht, maar snijdt door de gang. "Thomas, ze chanteren je met foto's van je kind. Mijn huisbaas heeft me gisterochtend op mijn knieën gedwongen op de gang om de huur te betalen. En jij maakt je druk over de wet? De wet beschermt ons allang niet meer. Er is geen politie die ons komt redden. We lossen dit zelf op."

--

Thomas staart haar aan. De harde realiteit van haar dreigement dringt pas nu echt tot hem door. Hij kijkt in haar donkere ogen en ziet dat ze meedogenloos is; deze vrouw heeft werkelijk niets meer te verliezen.

Hij slikt een keer en knikt langzaam. Zijn verzet is definitief gebroken.

"Kijk, ik kan die app niet zelf hacken," zegt hij met een schorre, trillende stem. "Maar ik ken iemand die dat wel kan. Hij heet Milo. Ik geef je zijn adres en ik laat hem meteen weten dat je eraan komt."

Leen blijft hem strak aankijken. "Hoe weet hij wat...?"

"Ik stuur hem alles wat ik heb," onderbreekt Thomas haar. Hij begint sneller te praten. "Elk IP-adres dat ik heb opgeslagen, alle verbindingen van de camera's, de hele digitale route. Ik zet het op een beveiligde server en stuur hem de toegangscode."

Leen knikt kort. De spanning in haar schouders verdwijnt niet, maar haar focus wordt alleen maar scherper.

"Vandaag nog, Thomas," zegt ze. "We hebben geen tijd te verliezen."

Ze draait zich om, opent de voordeur en stapt de gure juni-ochtend weer in zonder nog een woord aan hem vuil te maken.