Margreet ontwaakte in de schemering van haar slaapkamer, haar lichaam reeds in vuur en vlam voordat de eerste zonnestraal de gordijnen raakte. Zij was geen vrouw zoals anderen; zij was een tempel van wellust, een levende afgrond wier grote, guzlig e kale grot – dat weelderige, glibberige, kaalgeschoren hol van vlees en verlangen – geen moment rust kende. Het was een honger die de rede tartte, een noodzaak dieper dan ademhalen. Zij, zevenendertig jaar oud, met borsten zwaar van wellust en heupen die wiegden als de golven der oceaan, leefde slechts om gevuld te worden. Gevuld overal, altijd, door wie of wat dan ook.

Zij rekte zich uit op de zijden lakens, haar vingers gleden onmiddellijk naar beneden. Twee, drie vingers waren niet genoeg. Zij greep de ivoren dildo die naast haar bed lag, dik als een pols, en stootte hem met één beweging diep in haar grot. Een kreun ontsnapte haar lippen, laag en dierlijk. “Meer,” fluisterde zij tegen de leegte. “Altijd meer.” Terwijl zij zichzelf bevredigde met krachtige stoten, dacht zij aan de filosofie van haar bestaan: was deugd niet een leugen der zwakken? De natuur zelf gebood haar deze razernij. De Sade zou haar begrepen hebben; deugd is keten, lust is vrijheid.

Haar dienstmeisje, een jong ding genaamd Elise, trad binnen met het ontbijt. Margreet trok het meisje zonder omhaal bij zich op bed. “Kniel,” beval zij. Elise, reeds gewend aan deze ochtendrituelen, liet haar tong over de kale lippen glijden, sabbelde aan de gezwollen clitoris terwijl Margreet de dildo bleef stoten.

De grot slurpte en kreet, sappen vloeiden over Elises kin. Margreet kwam klaar met een schreeuw die door het huis galmde, maar het was niet genoeg. Zij dwong het meisje op haar rug, besteeg haar gezicht en bereed haar mond en tong tot een tweede ontlading. Pas toen stond zij op, de dildo nog diep in haar, en at zij haar croissants terwijl haar heupen zacht wiegden.

Buiten wachtte de wereld, diezelfde wereld die Margreet verachtte om haar hypocrisie. Zij kleedde zich in een lichte zomerjurk, zonder ondergoed, de grote kale grot reeds druipend van anticipatie. Op straat voelde zij de blikken der mannen. In het parkje nabij haar huis zag zij een jogger, een stevige kerel van rond de veertig. Zonder een woord te spreken greep zij zijn arm en trok hem achter een dichte haag. “Neuk mij,” siste zij. De man aarzelde geen moment; hij drukte haar tegen een boom, tilde de jurk op en ramde zijn harde lid in de hongerige grot. Margreet sloeg haar benen om hem heen, haar nagels in zijn rug.

Hij stootte hard, diep, haar sappen spatten op de aarde. “Vul mij, vul mij volledig,” hijgde zij. Hij spoot zijn zaad in haar, maar zij liet hem niet gaan. Zij dwong hem op zijn knieën, liet hem likken terwijl zijn eigen zaad uit haar stroomde, en kwam opnieuw klaar tegen zijn gezicht.

In de tram naar de stad zat zij tegenover een oudere heer. Haar benen spreidden zich licht. Hij zag het, de kale glans van haar natte grot onder de jurk. Margreet glimlachte wellustig en wenkte. In de volgende tunnel gleed hij op zijn knieën tussen haar benen. Zijn tong drong diep, zijn vingers pompten terwijl de passagiers rondom hen deden alsof zij niets zagen. Margreet beet op haar lip om niet te schreeuwen, haar heupen schokten, en zij overstroomde zijn mond. Bij de volgende halte stapte zij uit, het zaad van de jogger en het speeksel van de oude man nog in haar vermengd.

Op de markt kocht zij groenten, maar haar werkelijke honger was elders. Achter een kraam met fruit trok zij een jonge marktkoopman mee. In het smalle steegje duwde zij zich tegen hem aan. Zijn vingers verdwenen in haar, dan zijn vuist, want haar grot was groot en gulzig en kon meer verdragen. Zij kreunde luid, zonder schaamte, terwijl voorbijgangers passeerden. “Dieper, verdomme, vul die afgrond!” De jongen ramde zijn arm in haar tot bijna aan de pols, draaide en pompte. Margreet kwam klaar met sidderende dijen, haar sappen spatten op de kasseien.

Thuis keerde zij terug voor de middag. Elise wachtte reeds met een selectie van voorwerpen: kaarsen, flessen, de grote houten godemiché. Margreet ging op de eettafel liggen, benen wijd als een offerande. Elise begon met de kaars, stak hem aan en liet de was druppelen op haar borsten terwijl zij de grot vulde met een dikke courgette. Margreet lachte schor. “Harder, meisje. Verniel mij bijna.” Zij liet zich nemen door groenten, door de fles wijn, door Elises hele onderarm. Het bloed mengde zich met sappen, pijn met genot – de ware Sadeaanse extase.

In de namiddag ontving zij bezoek. Twee vrienden van haar overleden echtgenoot, heren van stand. Zij ontving hen in de salon, jurk reeds omhoog. “Mijne heren, mijn grot sterft van honger.” De heren, aanvankelijk geschokt, gaven zich snel over aan de natuur. De een nam haar van voren, de ander van achteren, terwijl Margreet een derde voorwerp – een kristallen vaas – in haar mond nam. Zij werd dubbel gepenetreerd, gevuld in alle openingen, haar kreten echoden door het huis. Zaad spoot in haar grot, over haar gezicht, in haar haren. Toch was het niet genoeg. Zij dwong hen te blijven, liet zich urenlang gebruiken, wisselde posities, liet hen haar slaan, bijten, vastbinden aan de tafelpoten terwijl zij haar op alle mogelijke wijzen vulden.

Tegen de avond wandelde zij door de rosse buurt. Hoeren keken jaloers toe hoe Margreet mannen oppikte als een koningin. In een donker steegje nam zij er drie tegelijk: een in haar grot, een in haar mond, een in haar hand. Later in een obscuur café liet zij zich op de bar leggen, benen in de lucht, terwijl vreemden een voor een kwamen en gingen. Haar kale grot was rood, gezwollen, overstroomd met zaad dat langs haar dijen liep, maar zij lachte slechts en vroeg om meer. “De natuur heeft mij geschapen om te ontvangen,” verklaarde zij aan een toeschouwer. “Wie durft de wetten der wellust te trotseren?”

Thuis laat op de avond wachtte Elise met een laatste maal. Margreet liet zich op het bed werpen, vastbinden, en gebruikte door een reeks minnaars die zij die dag had verzameld. Vuisten, lullen, voorwerpen, tongen – alles verdween in de eindeloze grot. Zij kwam klaar keer op keer, tot haar lichaam trilde van uitputting en extase. Pas diep in de nacht, gevuld tot barstens toe, viel zij in slaap, met Elises vingers nog in haar, als een geruststellende herinnering dat de honger slechts even sluimerde.

Zo was een dag in het leven van Margreet: een ononderbroken symfonie van lust, waarin de grote guzlig e kale grot heerste als een godin die nooit verzadigd raakte. De wereld mocht oordelen; zij leefde. En in die leven, in die eindeloze vulling, vond zij haar enige, wrede vrijheid.