De dagen na die laatste woorden van Eddie vloeien in elkaar over tot een dikke, verstikkende mist. Ik heb geen idee meer van dag of nacht. De kamer zonder ramen voelt altijd hetzelfde: warm, zwak verlicht, met die geur van hout en zijn aftershave. Eddie komt met regelmaat naar beneden. Soms één keer per dag, soms drie of vier keer. Hij neukt me hard en diep, zijn sterke handen grijpen mijn heupen vast of trekken mijn haar naar achteren terwijl hij in me stoot. Ik voel hoe hij me vult, hoe zijn lichaam tegen het mijne slaat. Ik leer zijn ritme kennen. Ik leer dat ik stil moet blijven tenzij hij het toestond, dat ik mijn benen moet spreiden als hij dat wil, dat ik zijn zaad in me moet houden als hij dat beveelt.

De slave collar om mijn nek drukt koud tegen mijn huid. Elke keer dat hij klaarkomt, voel ik een mengeling van opluchting en schaamte. Schaamte die ik ken uit mijn opvoeding. Seks was iets voor man en vrouw, binnen het huwelijk, met liefde. Niet dit. Niet zo. Maar ik geef toe. Ik moet wel. Voor mezelf. Voor overleving. Ik lig vaak alleen na zijn vertrek. Dan staar ik naar het plafond en denk ik aan thuis. Aan mijn ouders die me zouden haten als ze dit wisten. Maar hier is er geen keuze. Eddie neukt me en ik laat het gebeuren. Soms voel ik een onwillige opwinding opkomen, en dan haat ik mezelf ervoor. Hoe kan mijn lichaam verraden wat mijn hoofd weet? Op een dag komt Eddie binnen met een andere blik.

“Je krijgt bezoek,” zegt hij kalm. “Maar je houdt je mond dicht tot ik zeg dat het mag.” Mijn hart slaat over. Bezoek? Wat betekent dat? Ik knik zwijgend, mijn keel droog van angst. Hij verdwijnt even en komt terug met een meisje in zijn sterke armen. Ze is jonger dan ik, slanker, brunette, met een frisse huid en stevige borsten die zachtjes deinen terwijl ze slap tegen zijn borst hangt. Een zwarte blinddoek zit strak om haar ogen. Ze is naakt. Eddie gebaart me streng stil te blijven. Hij legt haar voorzichtig op het bed naast mij en bindt haar vast: polsen en enkels aan de vier hoeken, precies zoals hij mij de allereerste keer heeft gedaan. Haar jonge lichaam ligt uitgespreid, kwetsbaar. Ik kijk toe, mijn eigen lichaam gespannen. Wie is zij? Waarom is zij hier? Mijn gedachten racen. Is dit om me te straffen? Om me te laten zien dat ik niet de enige ben? Ze wordt langzaam wakker. Eerst beweegt ze haar hoofd, toen spant ze haar armen tegen de touwen.

Een zachte, paniekerige stem klinkt:
“Wat… waar ben ik? Laat me los… alsjeblieft…” Ze worstelt, haar dijen trillen, haar ademhaling wordt sneller. Ik wil iets zeggen, haar geruststellen, maar ik blijf muisstil. Eddie heeft het verboden. Het is alsof er een vuist om mijn keel zit. Ik voel haar angst als een echo in mijn eigen borst. Ik ken die paniek. Ik heb hem zelf gevoeld. Het doet iets met me om haar zo te zien: hulpeloos, bang, en ik mag niets doen. Mijn maag draait om van schuld. Even later komt Eddie terug met een glas water. Hij gaat naast haar zitten, tilt voorzichtig haar hoofd op en houdt het glas aan haar lippen.
“Drink,” zegt hij zacht. Ze drinkt gulzig, water loopt langs haar kin. Terwijl ze drinkt, haalt hij de blinddoek weg. Haar ogen knipperen in het zwakke licht — groot, bang, mooi. Ze kijkt naar hem, toen naar mij. Eddie draait zich naar mij.
“Nu mag je praten, als ik weg ben.” Hij gaat de ruimte uit. Ik haal diep adem. Mijn stem klinkt hees.
“Hoi… het is goed. Ik ben hier ook al een tijdje. Probeer rustig te ademen. Hij doet ons geen pijn als we gehoorzamen.” Ze kijkt me lang aan. Tranen glinsteren.

“Hoe… hoe heet je?” fluistert ze.
“Ik heet Ilse,” zeg ik zacht. “En jij?” “Sophie,” fluistert ze. Haar stem trilt. “Wil je me losmaken?”, vraagt ze en kijkt naar de touwen om haar polsen. Ik schud nee. “Dat mag ik niet”, zeg ik met schorre beschaamde stem. “Ik moet naar Edde luisteren, anders krijg ik straf”. We praten langzaam. Ik ben tot het uiterste gespannen. Het meisje kijkt mij angstig aan. Ik vertel haar zachtjes beetje bij beetje over hoe het hier is, hoe Eddie is. Dat is hier nu een aantal weken ben en elke dag seks met me heeft. Ze luistert met grote bange ogen, maar haar angst zakt wel een klein beetje nu ze ziet dat ik niet bedreigend ben. Onze vingers raken elkaar bijna aan op het bed. In mijn hoofd raast het. Dit meisje is te jong! En bang. En Eddie heeft haar hier gebracht… voor wat? Ik voel een diepe weerstand opkomen. Wat wil hij van ons? Na een tijdje komt Eddie weer binnen. Sophie wil in elkaar duiken en rukt aan de touwen waarmee ze is vastgebonden. Hij kijkt ons tevreden aan.

“Twee mooie meiden. Voor mij alleen. Jullie moeten wel vriendinnen worden. Jullie gaan zo dadelijk op elkaar oefenen. Vanaf nu. Begrepen Ilse?” Ik kijk hem vragend aan. Hij legt een strapless dildo op het bed tussen ons. “Jullie weten vast wel hoe dat werkt. Oefen met elkaar. Word vrienden; jullie moeten lesbisch worden. Laat me zien hoe mooi jullie het samen kunnen doen. Later krijgen jullie meer speeltjes.” Dan staat hij op en wil weer weg gaan. “Meneer Eddie, mogen mijn touwen los?”, vraagt Sophie. Eddie kijkt naar mij en dan naar Sophie. “Nee, zolang jij nog niet gehoorzaam bent, blijf je vast.” Voor dat hij door de deur gaat kijkt Eddie mij nog doordringend aan. ‘Denk erom Ilse, ik wil seks zien. Heerlijke seks. Dus neem haar”.
Ik kijk Sophie aan, maar durf niks. Ik voel een zware knoop in mijn buik. Uit mijn opvoeding weet ik dat dit niet mag. Lesbische seks is iets wat “niet kan”. Iets zondigs, iets wat mijn ouders me hebben ingeprent als verkeerd, onnatuurlijk. “Twee meisjes doen zoiets niet,” heeft mijn moeder ooit gezegd. “Dat is tegen de natuur.” Ik heb het altijd geloofd. En nu lig hier een naakt bang meisje naast me, vastgebonden en Eddie wil dat ik… dat wij… Ik kan het niet. Mijn lichaam weigert bijna. Sophie kijkt me aan met die grote, bange ogen. Ze krijgt nu een soort van paniekaanval en begint hard te huilen. Ik neem haar in mijn armen en probeer haar te troosten. Nee, ik kan geen seks met haar hebben. Maar wat zal Eddie dan doen? Sophie laat het toe dat ik haar troost. Zal ik dan toch maar iets doen bij haar? Want anders zal hij mij en haar straffen. Dat weet ik zeker.
“Het is oké,” fluister ik. “We doen het samen. Langzaam.” Sophie kijkt mij aan. “Wat bedoel je?” Ik weet niet wat ik moet zeggen, en stamel. “Ik bedoel seks; met jou. Wij samen”. Het meisje fronst haar wenkbrauwen. “Je bent niet wijs. Ik ga geen seks doen met jou. Met niemand!”, zegt ze met harde stem. Ik knik. “Ik snap dat, maar dan komt Eddie, en dat is niet oké voor jou”. “Wat is niet oké?”, vraagt ze. “Nou hij zal ons straffen”, geef ik aan. Sophie kijkt me aan. “Ik word écht bang door jou”, zegt ze tegen me.

Dan krijg ik ineens een schok in mijn slave collar. Ik schrik me rot en kijk met verschrikte ogen naar Sophie. Eddie waarschuwt me. Ik kan niet langer wachten. Ik pak de dildo en pak glijmiddel van het nachtkastje en breng wat aan op de dildo. Ik breng de ene kant in bij mezelf en doe wat glijmiddel op de schaamlippen van Sophie. “Sorry”, zeg ik beschaamd tegen haar. Sophie protesteert hevig en rukt met haar lichaam aan de touwen en probeert zich te beschermen. Ze spuugt naar me en schreeuwt boos en angstig de meest vreselijke ziektes naar mijn hoofd. Toch zet ik door en ga op haar zitten. “Heb je wel eerder seks gehad?’, vraag ik. Het meisje is in tranen en huilt. “Nee”, zegt ze. “Dan ben ik je eerste”, zeg ik met verdrietige stem, terwijl bij mij ook de tranen over mijn gezicht rollen. Ze knikt zwak, en haar lichaam is super gespannen. Ik begin aarzelend. Ik raak haar schouder aan, haar hals. Haar huid is warm en zacht. Mijn eigen handen trillen. In mijn hoofd schreeuwt het: Dit kan niet. Dit mag niet. Ik ben geen lesbienne. Dit is fout. Maar ik denk ook aan Eddie. Aan wat er zou gebeuren als we het niet doen. Aan de collar. Aan Sophie die al zo bang is. Het doet iets met me om haar zo dichtbij te hebben. Ik voel me verantwoordelijk voor haar, ook al wil ik dit zelf niet. Ik kus haar zachtjes. Zacht, onwennig. Haar lippen zijn zoeter dan ik had verwacht. Mijn maag draait om van schuld. Maar ik ga door. Ik aai over haar borst, voel haar tepel hard worden onder mijn vingers. Sophie huilt zachtjes en sluit haar ogen, haar ademhaling wordt sneller — niet van opwinding, maar van angst. Ze heeft een lichte paniekaanval: ze begint te hyperventileren, haar handen klemmen zich om mijn polsen.

“Ik wil dit niet,” fluistert ze. “Ik… ik kan dit niet, echt niet. Ik heb een vriend en wij hebben nog nooit seks gehad.” Ik houd haar vast, aai haar haar. “Ik ook niet,” fluister ik terug. “Maar we moeten. Anders wordt het erger voor ons allebei.” Die eerste “oefening” is langzaam en ongemakkelijk. Ik doe de dildo nu goed in en deze steekt naar voren. Sophie ligt onder me, haar benen lichtjes gespreid, maar ze trilt. Ik wrijf de kop van de dildo nu langs haar clit — ze is droog van angst. Ik lik haar zachtjes, eerst aarzelend, toen meer, om haar nat te maken. De smaak van een ander meisje op mijn tong is vreemd, schuldig, maar ook… aangenaam en intiem. Mijn eigen lichaam reageert lichtjes, wat me nog meer schaamte geeft. Dit mag niet, denk ik steeds. Maar ik ga door. Ik doe glijmiddel op de dildo en duw de dildo langzaam in haar. Sophie krimpt ineen, een zachte kreet ontsnapt haar. Ik stoot voorzichtig, terwijl ik haar hand vasthoud. Ze huilt en kermt zachtjes, maar ze laat het gebeuren.

Ik voel hoe het me verandert. Elke stoot dwingt me om mijn opvoeding een stukje los te laten. Het doet pijn in mijn hoofd, maar mijn lichaam beweegt mee. Ik neuk Sophie en beweeg voorzichtig heen en weer. De ogen van Sophie tollen en het lijkt alsof ik haar pijn doe, maar dat kan denk ik niet. Ik begin haar harder te neuken, want als Eddie het gaat doen is het niet zachtzinnig. Dan komt Eddie ineens binnen. Hij is naakt en kijkt goedkeurend toe. “Heel goed Ilse, maar nu ik”. Eddie duwt mij opzij en hij gaat bovenop Sophie liggen die schreeuwt en jammert en om hulp roept. Eddie lijkt ervan te genieten en hij drukt nu zijn penis tussen de schaamlippen van Sophie en begint haar te neuken. Niet veel later komt hij grommend in haar klaar. Hij stapt op en loopt naar de deur en komt dan terug met een andere collar en doet deze om de nek van Sophie. Sophie kijkt hem angstig aan. “Waar is dat voor?” vraagt ze. “Oh”, zegt Eddie, “dit is om je te behoeden voor gekke dingen”. En dan drukt hij op iets in zijn hand waardoor ik en Sophie allebei een schok krijgen. “Sorry Ilse, maar het moest even”, zegt hij verontschuldigend. Sophie en ik zijn beiden duizelig en moeten kokhalzen van de schok. “Lieve Sophie, ik geef jullie beiden een schok als één van jullie niet doen wat ik wil. Ilse leert je nog wel de huisregels. Maar je moet het ook positief zien. Je mag nu los.” Eddie maakt vervolgens de touwen los en geeft Sophie een dikke zoen die ze niet weet te ontwijken. “En nu Ilse vertel je maar wat jullie gaan doen. Je begrijpt dat ik wil dat jullie en ik nog een keer klaar moeten komen.”

Ik kijk naar Sophie en zeg met bang stem: “We zijn samen verantwoordelijk dat Eddie het goed heeft en dat hij geniet en ook dat wijn genieten”. Eddie knikt goedkeurend en pakt mij beet en duwt mij hoofd tegen het kutje van Sophie. Hij neemt mij van achteren terwijl ik Sophie lik. En zo ontstaat ongewild een samenspel. Dan ligt hij op zijn rug en neukt hij mij en hij wil ook dat Sophie op hem komt. Als ze weigert krijgen we beiden een schok, zodat we haastig alsnog zorgen dat Sophie op zijn lul plaats neemt. Zo wisselen wij tweeën elkaar af op zijn lul. Ik voel me verantwoordelijk voor Sophie — als zij het niet goed doet, wordt hij boos. Ik help haar, fluister aanmoedigingen, kus haar terwijl hij in haar stoot. Het is overweldigend. Mijn eigen opvoeding botst met alles wat er gebeurt. Twee meisjes samen met een man… dit is zo ver van alles wat ik ken. Elke keer dat ik Sophie aanraak, voel ik diezelfde weerstand: Dit is fout. Mijn ouders zouden dit nooit goedkeuren. Maar ik doe het toch. Voor haar. Voor mij. Voor onszelf. Sophie wil het eerst echt niet en huilt aan één stuk door. Nadat Eddie weg is duikt ze in een hoekje van de kamer en sluit zich af en huilt. Zo huilt ze de hele dag. Ze heeft meerdere angstaanvallen: hyperventilerend in de hoek, trillend, schreeuwend dat ze naar huis wil. Ze weigert te eten, weigert me aan te kijken. Ik zit bij haar, wil haar vasthouden, aai haar rug terwijl ze snikt. “Ik wil dit niet… ik ben bang… ik ben niet…” fluistert ze keer op keer. Haar lichaam schokt van de paniek. Ze hyperventileert zo erg dat ik bang ben dat ze flauwvalt. Ik houd haar vast, fluister in haar oor dat ik bij haar ben, dat we het samen redden. Het verscheurt met me om haar zo te zien. Ik voel me schuldig omdat ik hier al langer ben, omdat ik haar niet kan beschermen. Mijn eigen angst mengt zich met de hare.
Na die hele dag huilen en paniek, valt ze eindelijk in slaap en als ze wakker wordt is ze stil en mijdt mij. Ze zegt niets. En dan komt Eddie weer. Hij wijst naar het bed en geeft een schok zodat we beiden weer barstende koppijn hebben. Ik pak haar beet en leg haar op bed zodat hij zijn gang kan gaan. De keer daarop geeft ze al langzaam toe en gaat ze op bed liggen. Uitgeput. Ze laat Eddie toe, nog stil huilend. En ik lig naast haar, houd haar hand vast, kus haar tranen weg terwijl hij in haar stoot. Ik zie hoe het haar breekt, maar ik zie ook dat ze begint te wennen. Eddie neukt nu altijd eerst Sophie en mij ‘als hoofdgerecht’. Eddie zegt dat we altijd seks moeten hebben als hij binnen komt en hij wil ook dat wij het intensief met elkaar doen. “Ik kijk mee via de camera’s,” zegt hij. “Dus doe het goed.”

’s Nachts liggen we naakt tegen elkaar aan. De eerste nachten is het stil. Maar na een paar dagen, toen de uitputting toeslaat en de eenzaamheid zwaar wordt, gebeurt het weer. We kussen. Ik voel nog steeds die diepe weerstand: Dit is tegen alles wat ik geleerd heb. Twee meisjes… dit kan niet. Maar Sophie heeft een nieuwe paniekaanval gehad die dag — ze heeft gehuild tot ze geen tranen meer heeft. Ik wil haar troosten. Mijn hand glijdt over haar borst, haar buik, tussen haar dijen. Ze is nat ondanks alles. Ik lik haar langzaam, met schuld in mijn borst, maar ook met een groeiende tederheid. Ze kreunt zacht, haar handen in mijn haar. Ik doe het harnas om en neuk haar voorzichtig met de dildo, terwijl ik haar in de ogen kijk. “Het is oké,” fluister ik. “We zijn samen.” Ze geeft langzaam iets terug. Ze likt mij, eerst onzeker, daarna met meer lef. We komen samen, stil, trillend, onze lichamen verstrengeld. En we weten dat de camera ons ziet. Dat Eddie waarschijnlijk zit te kijken. Maar in die momenten voelt het alsof we alleen elkaar hebben.

De psychologie van het overleven slaat toe: wat eerst “dit kan niet” was, wordt langzaam “dit moet, voor ons allebei”. Ik geef toe aan de sensatie, aan de warmte van haar huid, aan de manier waarop ze me vasthoudt als ze een angstaanval heeft. Mijn opvoeding fluistert nog steeds “fout”, maar de realiteit fluistert harder: als we dit samen doen, overleven we. Elke nacht erodeert mijn weerstand een beetje meer. Ik begin Sophie’s lichaam te waarderen — haar zachte huid, haar zuchten, de manier waarop ze zich aan me vastklampt. En zij begint mij te vertrouwen. Haar angstaanvallen worden minder hevig als ik bij haar ben. Eddie neukt ons steeds vaker samen. We zijn een team geworden. Ik ben verantwoordelijk voor Sophie’s welzijn, en zij voor het mijne. Als hij thuiskomt, staan we klaar. We pijpen hem samen, likken zijn zaad van elkaars borsten. Hij neukt mij terwijl ik Sophie lik tot ze klaarkomt. Of hij neemt ons beurtelings, hard en diep, terwijl de ander helpt. Ik voel hoe het me verandert. De schuld wordt minder scherp, de schaamte meer een achtergrondruis. Ik begin te accepteren dat dit nu mijn leven is. En diep vanbinnen groeit er iets tussen Sophie en mij. Een band die sterker wordt door de dwang. We troosten elkaar ’s nachts als de camera aanstaat. We kussen langer, we likken elkaar met meer overgave. Ik denk nog steeds: Dit mag ik niet willen. Maar ik wil het toch. Voor haar. Voor onszelf. Op een avond, nadat Eddie boven is, liggen we in bed. Sophie heeft die dag een lichte paniekaanval gehad toen Eddie zei dat hij weg zou gaan. Ze trilt nog na. Ik aai haar rug, kus haar nek.

“Mag ik je… mag ik je nu likken?” fluistert ze, haar stem klein. Ik knik. Mijn eigen gedachten racen: Dit is tegen mijn opvoeding. Dit mag ik niet willen. Maar ik wil haar troosten. Ik wil dat ze zich veilig voelt. Ik kruip tussen haar benen en lik haar langzaam, diep, met mijn tong cirkelend om haar clit. Ze kreunt, haar handen in mijn haar, haar heupen lichtjes bewegend. Ik voel hoe nat ze wordt, hoe haar lichaam zich overgeeft ondanks de angst. Ik steek twee vingers in haar terwijl ik lik, en ze komt met een zachte kreet, haar dijen trillend om mijn hoofd. Daarna doet ze hetzelfde voor mij. Haar tong is warm en aarzelend, maar vastberaden. Ze likt me tot ik klaarkom, mijn handen in haar haar, mijn eigen schuld even vergeten in de golf van genot. We kussen elkaar na, onze lichamen plakkerig van zweet. Ik fluister tegen haar haar: “We redden het samen. Ook al voelt het fout… we hebben elkaar.” De camera in de hoek heeft een rood lampje aan. Eddie kijkt mee, dat weten we. Maar op dat moment voelt het alsof de wereld buiten deze kamer niet bestaat. Alleen wij tweeën, onze warmte, onze monden, onze lichamen die elkaar troosten en bevredigen. De volgende ochtend komt Eddie binnen met een tevreden glimlach.
“Jullie hebben het gisteravond goed gedaan,” zegt hij. “Ik heb alles gezien. Jullie worden prachtige vriendinnen… en jullie zorgen er samen voor dat ik het altijd goed heb.” Hij streelt onze haren en legt een nieuwe voorbinddildo naast ons.

“Oefen maar vast. Ik kom straks terug.” Hij loopt de kamer uit. Sophie kijkt me aan, bijt op haar lip en fluistert:
“Kom hier… ik wil je eerst.” Ik kruip naar haar toe. Onze lichamen vinden elkaar weer. En terwijl de camera ons ziet, beginnen we opnieuw — langzaam, met schuld en angst en een groeiende band. Ik geef toe aan wat er gebeurt. Aan de sensatie. Aan Sophie. Aan het overleven. En diep vanbinnen weet ik: dit verandert ons allebei. Voor altijd. Elke dag erodeert mijn oude overtuigingen een stukje meer, en elke nacht groeit de band met Sophie sterker, ook al blijft de angst en de schaamte aanwezig. We zijn geen vrij gekozen vriendinnen, maar we zijn elkaars redding in deze kamer. En dat is genoeg om door te gaan.