Het was een drukte van jewelste in het buizenzwembad, die zaterdagmiddag in juli. Het water krioelde van lichamen, roze en wit en bruin, glimmend van chloor en zonnebrand. Kinderen gilden bij de glijbanen, vaders stonden tot hun middel in het ondiepe met een biertje in de hand, en moeders probeerden hun kroost in de gaten te houden terwijl ze zelf half verdoofd raakten van de herrie.

Linda was achtentwintig, maar in dit licht, met dat natte haar tegen haar schedel geplakt en die goedkope bikini die ze eigenlijk te klein vond, leek ze jonger. Ze haatte dat gevoel. Ze haatte de hele entourage: het geschreeuw, de geur van friet en chloor, de manier waarop iedereen deed alsof dit plezier was. Maar ze was hier met de familie. Altijd weer die familie.

Haar oom Robert zat op de brede rand van het bubbelbadgedeelte, half verscholen achter een bocht van blauwe kunststof buizen. Hij was zesenvijftig, maar zijn schouders waren nog breed van de jaren tennis en de jaren dat hij gewoon groter was dan de meeste anderen. Zijn zwembroek was donker, bijna zwart, en zat strak om zijn dijen. Hij had haar al een uur lang aangekeken op die manier van hem – niet hongerig, niet eens wellustig, maar met die lichte, geamuseerde afstandelijkheid die hij altijd had als hij iets zag wat hij eigenlijk niet hoorde te zien.

“Kom eens zitten,” had hij gezegd, toen ze langs dreef op de stroming. “Even uit de drukte.”

Ze was op zijn schoot gekropen zoals ze dat als kind ook had gedaan, toen het nog onschuldig was. Alleen was het nu niet meer onschuldig. Onder water voelde ze meteen hoe hard hij was. Zijn enorme lul drukte tegen de dunne stof van haar bikinibroekje, warm, zwaar, pulserend in het ritme van de jets die om hen heen borrelden. Niemand keek. Iedereen keek juist te veel naar alles, behalve naar wat zich afspeelde in de schaduw van die buis.

Ze schoof het broekje opzij. Eén beweging, achteloos, alsof ze alleen maar haar houding aanpaste. Hij gleed naar binnen zonder weerstand, alsof haar kut hem verwacht had. Ze was al nat, niet alleen van het water. Robert zuchtte zachtjes, bijna onhoorbaar tussen het gegil en gespat. Zijn handen lagen losjes op haar heupen, alsof hij haar alleen maar vasthield zodat ze niet zou wegdrijven.

“Rustig aan,” mompelde hij tegen haar oor. “Ze zien niks.”

Ze zakte dieper. Centimeter voor centimeter verdween hij in haar, dik en lang, tot ze helemaal over hem heen gezakt was. De druk was intens. Ze voelde hoe hij haar helemaal opvulde, hoe haar wanden zich om hem heen spanden. Het water maakte alles glibberig, bijna te makkelijk. Ze begon langzaam te bewegen, kleine kringetjes met haar heupen, terwijl ze deed alsof ze naar de glijbaan keek.

Robert bleef kalm. Dat was zijn talent. Zelfs nu, met zijn nichtje strak om zijn pik, bleef zijn gezicht die milde, licht verveelde uitdrukking houden die hij ook op verjaardagen had als tante Mieke weer eens over de buren klaagde. Alleen zijn ademhaling werd iets zwaarder. Zijn vingers drukten wat dieper in haar vlees.

“Je bent nog strakker dan de vorige keer,” zei hij zacht. Geen compliment, meer een constatering. Alsof hij een wijn proefde.

Linda beet op haar lip. Het gevoel was overweldigend. Die enorme lul die haar helemaal opensperde, het water dat tegen haar clit klotste bij elke kleine beweging, de wetenschap dat haar moeder twintig meter verderop stond met een ijsje. Het was fout. Het was smerig. En juist daarom voelde het zo godvergeten goed.

Ze voelde hem zwellen. Dieper, harder. Zijn eikel drukte tegen iets in haar dat haar hele onderlijf deed samentrekken. Robert gromde laag, bijna onhoorbaar. Toen kwam hij. Heet, dik zaad spoot in krachtige stralen haar kut in, diep, zo diep dat ze het bijna in haar baarmoeder leek te voelen.

Puls na puls, terwijl hij haar heupen stevig vasthield zodat geen druppel zou ontsnappen in het chloorwater. Ze kwam zelf ook, stil, met op elkaar geklemde kaken, haar kut melkte hem leeg terwijl de golven van genot door haar heen sloegen.

Daarna bleven ze even zitten. Zijn pik nog half hard in haar, zijn zaad langzaam uit haar lekkend toen ze uiteindelijk opstond. Een klein wit wolkje in het water, meteen opgelost. Niemand had iets gezien. Of misschien wel, maar niemand wilde het zien.

Robert keek haar aan met diezelfde lichte glimlach.

“Volgende week weer bridge bij je ouders?”

Linda knikte. Ze trok haar bikinibroekje recht en liet zich meevoeren door de stroming.

Het was gewoon een familie-uitje. Niets bijzonders. In Nederland doen we alsof alles normaal is, zolang het maar niet hardop wordt uitgesproken.