De Eerste Date
Even later zaten Sven en Emma in een klein café om de hoek van de universiteit. Het was één van die plekken waar studenten kwamen om te ontsnappen aan de collegezalen. De houten tafels zaten vol met koffievlekken en krasjes, warme verlichting maakte alles zachter en precies genoeg mensen om niet op te vallen maar niet zo druk dat je niet kon praten. Emma had een cappuccino besteld en speelde afwezig met het schuim terwijl ze naar hem keek. Sven had een gewone koffie genomen. Zijn handen trilden nog te veel voor iets ingewikkelds zoals een cappuccino die je elegant moest opdrinken.

"Dus," begon Emma, haar stem voorzichtiger dan ze tot nu toe was geweest, "vertel me nog eens precies hoe je aan die laptop bent gekomen."

Sven vertelde het verhaal. Over de kringloopwinkel op een regenachtige zaterdagochtend, de oude laptop die eruitzag alsof hij nog uit 2010 kwam en de bestanden die hij had ontdekt toen hij de harde schijf met speciale software doorzocht. Sven vertelde over zijn groeiende fascinatie toen hij besefte wat hij had ontdekt. Emma luisterde aandachtig, haar groene ogen geen moment van zijn gezicht afwendend, alsof ze elke micro-expressie wilde vastleggen.

"En je zegt dat je het werkboek hebt gevolgd," zei ze toen hij klaar was met het hele verhaal. Niet vragend, meer alsof ze het wilde horen bevestigen. "Echt gevolgd?"

"Ja." Sven voelde zijn wangen warm worden met een vertrouwde hitte die hij de afgelopen weken zo vaak had gevoeld. "De opdrachten, de... training. Alles."

Emma leunde achterover in haar stoel en bestudeerde zijn gezicht op een manier die hem deed denken aan een wetenschapper die een interessant specimen observeerde. "De meeste mannen zouden na een paar opdrachten al stoppen, weet je dat?"

"Bij welke opdracht bedoel je?"

"De string kopen," zei Emma en haar directheid was terug. "Dat is waar de meeste mannen daar waarschijnlijk al afhaken. Te confronterend. Te... onmannelijk, zeggen ze dan."

Sven slikte. "Ik heb hem nog."

Emma's ogen werden groter en er verscheen iets van opwinding in haar blik. "Je draagt hem nu?"

Sven knikte, niet in staat om woorden te vinden. Het voelde surrealistisch om dit toe te geven aan de vrouw die het programma mede had ontworpen. Het toegeven aan Emma die ergens in een kantoor of bij haar thuis in de woonkamer had zitten typen: "Opdracht: koop een damesstring en draag hem." Hij voelde het dunne materiaal tegen zijn huid en het vetertje dat tussen zijn billen zat. En nu zat hij tegenover degene die deze opdracht mede had bedacht.

"Laat zien," zei Emma plotseling, haar stem had die uitdagende klank weer die hij herkende van eerder.

"Wat?" Svens stem schoot omhoog, bijna piepend.

"Gewoon een stukje. Zodat ik weet dat je de waarheid spreekt." Emma's blik was uitdagend maar niet onvriendelijk. Eerder nieuwsgierig. "Trek je shirt een beetje op, laat de band zien."

Sven keek nerveus om zich heen. Het café was niet druk, maar er zaten wel andere mensen. Een stelletje bij het raam dat te druk bezig was met elkaar om op te letten. Een man met een laptop zat twee tafels verderop en aan het tafeltje ernaast zat een oudere vrouw met een boek. "Hier?" Vroeg Sven.

"Niemand let op ons," zei Emma. "En als je echt het programma hebt gevolgd, zou dit niet eens moeilijk moeten zijn. Dit is toch niets vergeleken met wat je al hebt gedaan?"

Sven voelde zijn hartslag versnellen. Bijna twee weken van onthouding hadden hem gevoeliger gemaakt voor alles. Haar stem klonk luider dan eerder en haar blik leek zwaarder. De manier waarop ze hem uitdaagde voelde fysiek, alsof ze hem aanraakte. Het was precies zoals in het werkboek stond beschreven: elke sensatie werd intenser wanneer je jezelf onthield. De zintuigen werden scherper wanneer je leerde je eigen begeerte te zien maar niet te bevredigen.

Met trillende vingers trok Sven zijn shirt een paar centimeter omhoog. De dunne zwarte band van de string was zichtbaar boven zijn broekrand. Hij voelde de koude lucht op zijn buik en voelde hoe kwetsbaar dit moment was.

Emma's ogen werden zachter en ze leunde naar voren alsof ze het beter wilde zien. "O mijn god. Je hebt het echt gedaan." Ze keek naar de band alsof het een archeologische vondst was. "Hoe voelt dat? Eerlijk?"

Sven liet zijn shirt zakken. Zijn gezicht brandde alsof iemand een föhn erop gericht hield. "In het begin vreemd en kwetsbaar. Alsof iedereen het kon zien, ook al was het onzichtbaar onder mijn kleren. Maar na een tijdje... het herinnert me er constant aan dat ik bezig ben met iets groters dan mezelf. Dat ik iets doe wat buiten mijn comfortzone ligt."

"En nu? Hier zitten met mij, wetende dat ik weet wat je draagt?" Emma's stem was zachter nu, bijna intiem.

"Opwindend," bekende Sven en het woord voelde gevaarlijk in zijn mond. "En een beetje beschamend. Maar op een goede manier. Op een manier die me... levend doet voelen."

Emma nam een slok van haar cappuccino, maar haar blik week geen moment van hem af. "En de bh?" vroeg ze toen, even direct als daarnet. "Die opdracht kwam later in het werkboek. Heb je die ook gedaan?"

Sven voelde het bloed naar zijn wangen schieten met een golf van warmte die vanaf zijn nek omhoog kroop. Hij had geweten dat deze vraag zou komen, maar dat maakte het niet makkelijker. "Ja."

"Vertel." Het was geen vraag, meer een vriendelijk bevel. Sven zag in de ogen van Emma die fascinatie weer. Die honger om te weten of haar theorie klopte en een man dit echt zou doen.

Sven staarde naar zijn koffie en zocht naar woorden alsof hij ze tussen de koffievlekken op de tafel kon vinden. Zijn handen omklemden het kopje alsof het houvast kon bieden. "Ik heb eerst... thuis geoefend. Een paar uur lang. Gewoon rondgelopen in mijn appartement met een BH aan." Hij zweeg even en Emma wachtte. Ze zei niets en gaf hem de ruimte. "Dat gevoel van een band constant om je borstkas. Het knelt en het drukt. Je bent je de hele tijd bewust van iets wat op je lichaam zit en aan je trekt. En dan die bandjes die in je schouders snijden als je je armen beweegt of als je iets van een hoge plank pakt. Vrouwen lopen hier de hele dag mee rond. De hele dag en dan gaan ze naar huis en trekken hem uit en voelen die rode strepen op hun huid."

Emma nam nog een slok van haar cappuccino en leunde achterover, haar ogen nog steeds op hem gericht met die fascinatie die hij inmiddels herkende. "Vertel me eens," zei ze, en er lag iets speels in haar stem nu, "die bh-opdracht. Je hebt hem alleen gedragen, of waren er nog andere dingen?"

Sven voelde zijn wangen alweer warm worden, maar er was ook iets anders nu. Iets wat leek op trots. "Er was nog een opdracht met de bh," zei hij. "Om te oefenen met de sluiting."

"De sluiting?" Emma leunde naar voren en keek geïnteresseerd.

"Ja." Sven kon niet voorkomen dat er een klein glimlachje op zijn gezicht verscheen. "Het werkboek zei dat veel mannen onzeker zijn bij het losmaken van een bh. Dat ze worstelen met de sluiting en dat het een bron van spanning is tijdens... nou ja, intieme momenten. Dus er was een oefening. Ik moest een bh om een kussen doen en oefenen met het losmaken. Maar ik vertel je volgens mij niets nieuws."

Emma's ogen werden groter. "Klopt, maar serieus? Heb je dat gedaan?"

"Twee dagen lang," zei Sven en de trots in zijn stem was duidelijk hoorbaar. "Eerst met twee handen, gewoon kijken naar wat ik deed. Toen met één hand. Daarna met één hand zonder te kijken. En uiteindelijk..." hij zweeg even, "met kleding over de BH heen. Zodat je door de stof heen de sluiting kunt vinden en in één soepele beweging los kunt maken."

Emma staarde hem aan en er lag iets van ongeloof in haar blik maar ook iets anders. Iets wat leek op opwinding. "Je hebt twee dagen geoefend op het losmaken van een bh-sluiting?"

"Het werkboek zei dat zelfvertrouwen komt van vaardigheid," zei Sven. "En vaardigheid komt van herhaling. Dus ja, ik heb geoefend. Honderden keren waarschijnlijk. Tot het automatisch werd."

Emma zei een tijdje niets. Ze keek hem aan op een manier die hem nerveus maakte. Alsof ze op iets aan het broeden was. Iets wat hij misschien niet leuk zou vinden of juist heel erg leuk zou vinden. Er verscheen een kleine glimlach op haar gezicht. Een glimlach die uitdagend was, speels en een beetje gevaarlijk.

"Oké," zei ze. "Dan wil ik iets proberen."

"Wat dan?" Svens stem klonk voorzichtiger dan hij wilde.

Emma leunde nog verder naar voren, haar stem zachter nu, bijna een fluistering. "Als jij… Hier, nu, in dit café, binnen één seconde met één hand mijn bh door mijn kleding heen kunt losmaken..." ze zweeg even en haar groene ogen keken recht in de zijne, "dan trek ik hem hier uit."

Sven voelde hoe zijn hartslag versnelde. "Wat?"

"Je hebt me gehoord." Emma's glimlach werd breder. "Ik draag een bh. Als jij hem los kunt maken, zoals je zegt dat je hebt geoefend, dan doe ik hem uit. Hier, nu."

"Emma, ik..." Sven keek om zich heen in het café. Het was nog steeds niet druk, maar er waren wel een paar mensen. De man met zijn laptop. Het stelletje bij het raam. De oudere vrouw met haar boek. "Hier?"

"Bang dat je het niet kunt?" zei Emma. Haar toon was uitdagend maar niet gemeen. "Ik denk dat de spanning te groot zal zijn. Ik denk dat je blokt. Dat je handen trillen en dat al die oefening niets uitmaakt als het echt spannend wordt."

Sven keek naar haar, naar de uitdaging in haar ogen en voelde iets in hem verschuiven. Ze dacht dat hij het niet kon. Ze verwachtte dat hij zou falen. En misschien had ze gelijk, misschien was dit te veel. Dit was echter dan een bh om een kussen in zijn slaapkamer. Maar de bh en de sluiting zijn precies hetzelfde.

Er was iets van trots. Een nieuw gevoel van kunnen en durven dat het werkboek in hem had gewekt.

"Oké," zei hij, en zijn stem klonk vaster dan hij zich voelde.

Emma's ogen werden groter, alsof ze niet had verwacht dat hij ja zou zeggen. Ze bleef zitten maar draaide zich een beetje opzij en boog zich voorover over de tafel alsof ze iets op zijn kant wilde pakken. "Eén seconde," zei ze zacht. "Niet langer."

Sven kon door de dunne witte stof van haar top de lijnen van haar BH zien, de bandjes over haar schouders en de horizontale band over haar rug. Het was een eenvoudige witte BH, netjes en praktisch. Door de lichte stof was de sluiting zichtbaar als een klein bobbeltje, midden op haar rug onder haar schouderbladen.

Hij bracht zijn hand omhoog. Zijn hart bonkte zo hard dat hij dacht dat zij het kon horen. Dit was anders dan het kussen, zo veel anders. Dit was een echte vrouw. Emma, de vrouw die het werkboek mede had geschreven en hij stond op het punt haar aan te raken.

In slechts een fractie van een seconde vonden zijn vingers de sluiting door de stof heen, precies waar hij wist dat hij moest zijn. Hij sloot zijn ogen heel even, concentreerde zich en liet zijn spiergeheugen het werk doen. Duim en wijsvinger aan weerszijden. Eén snelle beweging. Duwen en schuiven, niet trekken. Eén vloeiende beweging... Klik!

Hij voelde de spanning verdwijnen onder zijn vingers en voelde hoe de haakjes loslieten. Hij trok zijn hand terug alsof de stof ineens heet was geworden. Het had minder dan een seconde geduurd.

Emma ging weer rechtop zitten en draaide zich naar hem toe, haar ogen groot van verbazing. Haar hand ging naar haar rug en voelde de losse sluiting. "Dat meen je niet," zei ze. "Je hebt hem echt losgemaakt."

"Ik zei toch dat ik had geoefend," zei Sven. Hij kon de trots in zijn stem niet onderdrukken en wilde dat ook niet.

Emma lachte. Een korte lach van pure verbazing en iets wat leek op respect. "Ik dacht echt dat je het niet zou kunnen. Ik dacht dat de spanning te groot zou zijn." Ze schudde haar hoofd. "Maar je deed het gewoon. Alsof het niets was."

"Je hoeft hem niet uit te trekken," zei Sven snel. Zijn stem klonk gespannen en net iets te hoog. "Dat was gewoon een uitdaging. Je hoeft niet echt..."

"Beloofd is beloofd," zei Emma en er lag iets in haar stem wat Sven niet helemaal kon plaatsen. Geen verlegenheid en geen spijt. Eerder iets van zekerheid. Van iemand die precies weet wat ze doet en waarom. "Ik ben iemand die haar woord houdt."

Ze bleef zitten met haar ogen nog steeds op hem gericht. Sven zag hoe ze haar handen kruiste voor haar borst en de zoom van haar top pakte. Ze trok hem een stukje omhoog. Niet helemaal uit, maar genoeg zodat haar armen vrij waren onder de stof. Haar bewegingen waren langzaam, bijna ritueel, alsof ze hem de tijd gaf om te begrijpen wat er gebeurde.

Door de witte stof die nu iets omhoog was getrokken, zag Sven de witte bh duidelijker. Hij zag hoe los hij nu zat en hoe de bandjes van haar schouders gleden. Emma bewoog haar armen onder de stof, trok eerst het ene bandje van haar schouder en vervolgens het andere. Een vreemde dans van bewegingen die meer in zijn hoofd ontvouwde dan dat zijn ogen daadwerkelijk zagen.

Ze trok de bh onder haar top vandaan en schoof het stukje stof langzaam onder haar topje uit alsof ze alle tijd van de wereld had. De witte stof met een beetje kant verscheen bij de zoom van haar shirt. Met één vloeiende beweging trok hem helemaal tevoorschijn en legde hem naast de lege koffiekopjes op tafel tussen hen in.

Sven probeerde te ademen en probeerde zijn blik te focussen op iets wat veilig was. De tafel, de BH die daar lag of haar gezicht. Maar zijn ogen gingen toch heel even naar beneden. Naar haar top die nu strak om haar borsten spande en strak tegen haar lichaam zat, zonder de structuur van de BH eronder.

De dunne witte stof was doorschijnender dan hij had gedacht. Of misschien zag hij het nu pas echt. Hij kon de vorm van haar borsten zien. Niet overduidelijk maar duidelijk genoeg. Ze was niet groot. Een B-cup misschien, maar perfect proportioneel. Zachte rondingen die de stof niet kon verbergen. Haar tepels staken nu duidelijk af tegen de stof. Donkere cirkels waren zichtbaar als schaduwen door het dunne materiaal. Sven voelde hoe zijn mond droog werd en zijn ademhaling oppervlakkiger. Hij dwong zichzelf om weg te kijken. Hij voelde zijn wangen branden en zijn mond droog worden.

"Het is oké om te kijken, Sven," zei Emma zacht. Haar stem had geen schaamte of ongemak. "Je hebt het verdiend. Je hebt iets gedaan wat moeilijk was en je hebt jezelf bewezen. Dit is geen schaamte-moment. Dit is een overwinning."

Sven keek op, vond haar ogen en daar lag geen uitdaging meer. Alleen maar acceptatie. Iets wat leek op trots, zelfs.

"Ik..." hij wist niet wat hij moest zeggen.

"Kijk," zei Emma simpel. "Ik ben niet verlegen over mijn lichaam. En jij hebt bewezen dat je niet die onzekere jongen bent die vrouwen eng vindt of die bang is om te falen. Je bent iemand die leert, groeit en durft."

En dus keek Sven. Niet starend of opdringerig, maar wel echt kijkend. Hij zag hoe de stof over haar lichaam viel nu er geen BH meer onder zat. Hoe natuurlijk en zacht dat was. Hij zag de vorm van haar borsten, niet groot maar o zo prachtig. Hij zag hoe haar tepels duidelijk zichtbaar door de dunne stof naar voren staken.

Het was niet hetzelfde als vrouwen die hij op het internet had gezien. In porno of op foto's waar alles perfect was en belicht en geënsceneerd. Dit was echt. Dit was een vrouw in een café die hem genoeg vertrouwde om kwetsbaar te zijn. Die hem genoeg erkende om dit moment te geven als beloning.

"Dit is wat het werkboek probeert te leren," zei Emma zacht. "Niet alleen technieken of trucs, maar het vertrouwen om er echt te zijn. Om gezien te worden en om te kijken. Om niet meer bang te zijn voor intimiteit omdat je weet dat je iets kunt. Dat je het waard bent."

Sven knikte en kon geen woorden vinden die groot genoeg waren voor wat hij voelde. Dit was meer dan opwinding en meer dan aantrekking. Dit was het gevoel dat hij erbij hoorde en gezien werd. Niet ondanks zijn onzekerheid maar juist omdat hij die had durven tonen en overwinnen.

Emma zat daar volkomen op haar gemak, zonder bh in een half doorschijnende top in een openbaar café, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En misschien was het dat voor haar ook wel. Maar voor Sven was het een geschenk. Een erkenning dat hij was veranderd. Dat hij niet meer die man was die hij was geweest.

"Dank je," zei hij uiteindelijk. Zijn stem was zacht maar vast. "Voor dit. Voor... voor het laten zien."

"Jij bent degene die de moed had," zei Emma. Ze pakte de bh van de tafel, vouwde hem rustig op en stopte hem in haar tas. Geen haast, geen verlegenheid, alleen maar zelfvertrouwen dat Sven zo bewonderde. "Ik geef je alleen wat je al had verdiend."

Ze leunde achterover in haar stoel en Sven probeerde zijn blik op haar gezicht te houden. Maar hij was zich bewust van alles nu. Van hoe ze daar zat, van de vorm van haar lichaam en het feit dat ze dit voor hem deed.

Ze bleven nog even zo zitten in een stilte die comfortabel was in plaats van ongemakkelijk. Emma nam een laatste slok van haar koud geworden cappuccino en keek naar hem over de rand van haar kopje. Sven zag hoe haar ogen hem bestudeerden. Niet beoordelend maar nieuwsgierig, alsof ze probeerde te begrijpen wat hem had gebracht tot dit punt.

"Vertel me meer," zei ze uiteindelijk, haar stem zacht maar vol interesse. "Over de opdrachten en over wat je hebt geleerd."

Sven voelde zijn hart sneller kloppen. Dit was waar het gesprek naartoe had geleid, besefte hij. Naar zijn verhaal en reis.

"Na de bh-opdracht?" vroeg Emma. Haar stem had die zachte, aanmoedigende toon die docenten gebruiken als een student bijna bij het goede antwoord is.

"Daarna kwam de lastigste opdracht," zei Sven. Zijn stem werd zachter, alsof het zachtjes praten het minder erg zou maken. "De optionele opdracht eigenlijk. Maar ik had besloten dat ik alles zou doen. Elke opdracht, ook de optionele. Als ik het ging doen, dan ging ik het goed doen."

Emma leunde naar voren en leek haar cappuccino te zijn vergeten. "Vertel me over de optionele opdracht." Er lag iets van ademloosheid in haar stem nu, alsof ze niet kon geloven dat hij het zou gaan vertellen.

Sven zijn gezicht voelde aan alsof het in brand stond. Alsof iemand een lucifer tegen zijn wangen hield. "Het werkboek zei dat je, als je echt wilde begrijpen hoe vrouwen zich voelen, je ook moest ervaren hoe het is als je lichaam niet te verbergen is. Vrouwen kunnen hun borsten niet verstoppen, niet echt. Die zitten er, altijd. En mensen kijken ernaar of je nu wil of niet. Dus ik moest..." hij stopte, slikte even en dwong zichzelf om door te gaan, "één paar opgerolde sokken in mijn broek stoppen aan de voorkant. Om een bult te maken. Net zoals vrouwen hun borsten niet kunnen verbergen, kon ik mijn kruis niet verbergen."

Emma zei niets, maar haar ogen werden groter. Ze wachtte tot hij verderging terwijl haar hele lichaam gespannen was van aandacht.

"En dan was er nog een opdracht erbij," ging Sven verder, zijn stem nu nauwelijks meer dan gefluister. "Over geur. Over hoe vrouwen zich zorgen maken dat anderen hen kunnen ruiken, vooral tijdens hun menstruatie, na seks of gewoon op een warme dag. Een constante angst dat je niet fris genoeg ruikt. Om dat te begrijpen moest ik..." hij stopte weer.

Emma wachtte, haar groene ogen op hem gericht. In die blik zag Sven geen oordeel, alleen maar fascinatie.

"Ik heb..." Sven stopte, zijn stem nauwelijks meer dan gefluister nu. "Ik heb gemasturbeerd... En ik ben klaargekomen in de bh, rechtstreeks in de cups." Hij kon Emma niet aankijken en staarde naar een koffievlek op de tafel alsof die het interessantste was wat hij ooit had gezien. Alsof er in die bruine vlek antwoorden lagen op vragen die hij niet durfde te stellen. "Ik moest hem aandoen en voelde de sperma nog warm tegen mijn huid. En vervolgens gewoon naar de Albert Heijn lopen alsof…"

"Jezus," onderbrak Emma hem, haar stem had een scherpte van opwinding. En toen, net iets te hard voor een publieke ruimte, alsof ze vergat waar ze waren: "Je hebt echt jezelf afgetrokken, bent in de bh klaargekomen, hebt hem aangetrokken en zo naar buiten gegaan?"

Een man aan een tafeltje verderop keek even op van zijn laptop. De oudere vrouw met het boek wierp een blik in hun richting. Sven zakte bijna door zijn stoel heen en wenste dat de grond hem kon opslokken. "Emma, alsjeblieft," siste hij, zijn handen nu trillend rond zijn koffiekopje.

"Sorry, sorry," zei Emma zachter, maar ze leunde nog verder naar voren. Haar gezicht was nu zo dichtbij dat hij de kleine gouden vlekjes in haar groene ogen kon zien. "Maar... echt? Je hebt het echt gedaan? Vertel me hoe dat voelde."

Sven knikte, maar kon haar nog steeds niet aankijken. "Albert Heijn. Op een zondag aan het einde van de middag, dus het was redelijk druk. Gezinnen met kinderen, oudere mensen die langzaam door de gangpaden schuifelden en jonge stellen die boodschappen deden voor de week. En ik liep daartussen, met die bh aan, nat van mijn eigen sperma. Ik voelde het de hele tijd, tegen mijn huid. Warm eerst, dan langzaam kouder en plakkeriger. En die geur... ik weet niet of anderen het konden ruiken maar ík rook het. Elke keer dat iemand langs me liep dacht ik: kunnen ze het ruiken? Weten ze het? En die sokken in mijn broek maakten een duidelijke bult, onmogelijk te missen. Ik voelde me zo... zo naakt, ook al was ik volledig aangekleed. Naakter dan wanneer ik echt naakt zou zijn."

"En heeft iemand iets gezien?" Emma's stem trilde een beetje van opwinding.

Sven zweeg lang. De herinnering kwam terug, scherp en oncomfortabel als een mes dat te diep sneed. "Er was een man," zei hij uiteindelijk. "Bij het brood."

Hij stopte weer, en Emma wachtte. Ze was zo gefocust op hem dat ze niet eens merkte dat haar cappuccino koud werd.

"Groot," ging Sven verder, de woorden kwamen nu makkelijker alsof een dam was doorgebroken. "Gespierd, je weet wel, dat soort gym-lijf waar mannen duizenden euro’s aan besteden. Kaalgeschoren hoofd dat glom onder het TL-licht van de supermarkt. Een strak shirt dat precies liet zien hoeveel uren hij in de sportschool had doorgebracht. Hij stond daar alsof hij brood bekeek. Hij had zijn hand uitgestrekt naar een heel brood, maar zijn ogen waren niet op het brood gericht. Zijn ogen waren op mij gericht en niet echt subtiel. Zijn blik gleed over me heen alsof... alsof ik iets was wat hij wilde hebben en pakken. Zijn ogen gleden over mijn borst, waar de bh-lijnen zichtbaar waren onder mijn shirt, naar mijn kruis, waar die bult zichtbaar was van de sok en vervolgens weer omhoog naar mijn gezicht. En in die ogen zag ik het."

Sven zijn handen trilden nu zichtbaar. Hij zette zijn koffiekopje neer voordat hij het zou laten vallen. "Hij likte over zijn onderlip. Langzaam en overduidelijk. De beweging was zo geladen, dat het bijna obsceen was. Hij draaide zich een beetje naar me toe. Niet veel maar genoeg, alsof hij het gangpad wilde blokkeren en wilde dat ik bleef staan. Zijn hand..." Sven stopte, haalde diep adem en voelde hoe zijn hart tekeerging. "Zijn hand ging naar beneden, naar zijn eigen kruis en drukte ertegen. Het was geen subtiel gebaar. Hij wilde dat ik het zag."

"Jezus christus," zei Emma, haar stem was nu vol ongeloof en fascinatie.

"Ik was doodsbang," bekende Sven. Zijn stem kraakte een beetje en brak bijna. "Dat was geen nieuwsgierige blik zoals bij andere mensen die misschien iets vreemds zagen. Dat was geen 'oh, wat raar' of 'heeft die man een BH aan?'. Hij keek naar me zoals een roofdier naar zijn prooi kijkt. Alsof ik geen persoon was maar een ding. Een object met een functie. Iets wat hij wilde gebruiken of bezitten. En ik kon niets doen, alleen maar langs hem lopen en doen alsof ik het niet zag terwijl mijn hart uit mijn borst bonkte. Ik dacht: straks volgt hij me, straks komt hij achter me aan."

Emma legde haar hand op zijn trillende handen. Haar aanraking was warm en stevig. "En toen snapte je het?"

"Ja," fluisterde Sven. "Toen snapte ik wat vrouwen bedoelen als ze het hebben over “die blikken”. Niet alle aandacht is een compliment. Niet alle aandacht voelt goed. Sommige aandacht voelt als gevaar. Als opgejaagd worden als een prooidier. En je kunt er niets tegen doen behalve doorlopen en hopen dat hij je niet volgt. Dat het alleen bij kijken blijft en niets meer."

Emma zei een tijdje niets. Haar hand lag nog steeds op de zijne. Na een tijdje doorbrak Emma de stilte. Haar stem was bijna te praktisch na alles wat hij net had verteld: "Welke maat bh had je eigenlijk gekocht?"

"90B," zei Sven. "Het werkboek had uitgelegd hoe je je maat moest opmeten met een meetlint om je borst. Ik ben naar de Action gegaan op een zaterdagochtend. Ik wilde eigenlijk 95B kopen, maar die hadden ze niet meer." Hij zweeg even, zijn blik op de tafel en op Emma's hand die nog steeds op de zijne rustte. "En dat heb ik geweten. De BH was eigenlijk te klein en te strak. Ik wist niet dat een goede bh-maat zo belangrijk was. Het moeilijkste was voor de winkelopdracht om in de bh klaar te komen…"

Emma leunde naar voren en zei niets. Maar haar ogen waren groot en gefocust. In haar blik lag pure wetenschappelijke fascinatie vermengd met iets menselijkers. Iets wat leek op medelijden of begrip.

"Het kostte me zo veel tijd," ging Sven verder, zijn stem bijna fluisterend. Hij was zich er vaag van bewust dat andere mensen in het café misschien konden horen wat hij zei maar het kon hem op dat moment niet schelen. "Normaal duurt het misschien een paar minuten. Je denkt aan iets wat je opwindt en het gebeurt gewoon. Maar dit... ik wist waar het voor was en wat ik ermee moest doen. Ik zat daar op de rand van mijn bed met de bh in de ene hand en mijn penis in de andere en ik dacht: dit is gestoord. Dit gaat te ver. Elke keer dat ik bijna zover was, dacht ik: je gaat sperma in een bh spuiten, aantrekken en dan naar buiten waar mensen het kunnen ruiken. Mijn opwinding en erectie verdween dan weer, alsof mijn lichaam zelf zei: nee, dit gaan we niet doen. Het duurde bijna een half uur voordat ik eindelijk..." hij maakte de zin niet af, maar Emma begreep het.

"En toen je klaar was gekomen?" vroeg Emma zacht.

Sven schudde zijn hoofd en er verschenen tranen in zijn ogen die hij wegknipperde. "Die post-orgasme dip, ken je dat? Normaal voel je je gewoon ontspannen, een beetje slaperig misschien en klaar. Maar dit keer voelde ik me... leeg, beschaamd, smerig zelfs. Ik zat daar met die bh in mijn handen, nat van mijn eigen sperma en ik dacht: dit kan ik niet doen. Dit gaat te ver. Ik ben bijna niet de deur uitgegaan." Hij keek eindelijk op en Sven zijn ogen waren vochtig en kwetsbaar. "Het was een van de moeilijkste stappen die ik ooit heb gezet. Een natte bh aandoen en voelen hoe koud en plakkerig het was tegen mijn huid. En dan vervolgens zo naar buiten lopen. Elke stap naar de deur voelde als een berg die ik moest beklimmen. Maar ik deed het, omdat het werkboek zei dat echte groei aan de andere kant van schaamte ligt."

"En je hebt hem de hele tijd aangehouden in de supermarkt?" Emma's stem was vol ontzag nu.

"Ja. Met het sperma erin en de sok in mijn broek die een bult maakten waar mensen naar keken. Ik heb boodschappen gedaan alsof er niets aan de hand was. Gewoon, een pak melk gekocht. Geprobeerd om normaal te kijken terwijl ik me het meest abnormaal voelde dat ik me ooit had gevoeld. En toen die man bij het brood... dat was het moment dat ik besefte hoeveel moed vrouwen elke dag nodig hebben om gewoon te bestaan."

Emma glimlachte. Het was een glimlach vol warmte en trots. "Dat is precies wat we wilden dat mannen zouden begrijpen. Dat alledaagse moed waar niemand het over heeft." Maar toen aarzelde ze even en haar vingers speelden weer met haar lege cappuccino kopje. "Maar... er was nog een opdracht. Eentje waarbij we eigenlijk al hadden besloten om die niet in de definitieve versie van het werkboek te zetten, omdat het zo confronterend en extreem was."

Sven wist meteen welke ze bedoelde en hij voelde zijn maag samentrekken.

"De opdracht met de tampons," zei Emma zacht, haar stem bijna fluisterend nu. "Heb je die opdracht ook echt gedaan?"

Er viel een stilte die zwaarder aanvoelde dan alle stiltes daarvoor. Sven staarde naar de tafel, zijn kaken gespannen en zijn hele lichaam strak. Kon hij dit verhaal wel over zijn lippen krijgen?

"Welk deel bedoel je?" vroeg hij uiteindelijk, zijn stem nauwelijks hoorbaar, bijna opgaand in het geroezemoes van het café. "Het kopen, of...?"

"Begin maar met het kopen," zei Emma, haar toon was zachter nu, alsof ze besefte dat ze hem te ver kon pushen.

Sven haalde diep adem en voelde hoe zijn longen zich vulden met de geur van koffie en gebak. "Dat was eigenlijk minder erg dan ik had gedacht. Ik ben naar het Kruitvat gegaan, op een vroege zaterdagochtend, toen het nog rustig was. Ik had van tevoren op internet gekeken welke soort ik moest hebben. De instructies in het werkboek waren daar duidelijk in. Tampons met applicator. Ik liep drie keer langs het schap voordat ik de moed had om een doosje te pakken. Ik pakte een doosje en propte het onder mijn arm alsof het een tijdschrift was en liep direct naar de kassa. De kassière was een meisje van een jaar of achttien. Ze keek even op, scande het doosje en zei “dat is twee euro negenenveertig” zonder enige emotie. Voor haar was ik gewoon weer een vriend of broer die werd gestuurd om tampons te halen. Dat was eigenlijk wel een eye-opener, hoe normaal het voor haar was. Hoe dit voor haar dagelijkse routine was terwijl het voor mij voelde als iets spannends of ongemakkelijk wat ik die week deed."

"En toen?" Emma's stem had die aanmoedigende toon weer.

Sven zijn handen omklemden zijn lege koffiekopje. "Toen kwam het moeilijkere deel. Het werkboek zei dat je er eentje in water moest leggen, om te zien hoe het werkt, uitzet, hoeveel het absorbeert en hoelang het duurt. Dat heb ik gedaan, in een glas water op mijn keukentafel. Het was fascinerend eigenlijk, op een vreemde manier. Hoe snel het vol zoog en hoe het van iets kleins en hards iets groots en zachts ging. Het verklaarde waarom vrouwen ze elke paar uur moeten wisselen, waarom je het niet te lang kunt laten zitten."

Emma knikte langzaam. "Dat is inderdaad één van de opdrachten. Maar er was nog iets, toch?"

Sven zijn gezicht was nu vuurrood met een diepe kleur die vanaf zijn nek omhoog kroop. Hij keek om zich heen, alsof hij wilde controleren of niemand meeluisterde en dit geheim te groot was om hardop uit te spreken. "Ja," fluisterde hij uiteindelijk.

"Vertel het me," zei Emma zacht. Haar stem had iets troostends nu. "Ik heb het geschreven, Sven. Ik weet wat erin stond. Ik weet hoe extreem het was. Ik wil het van jou horen en weten of je het echt hebt gedaan."

Sven sloot even zijn ogen. Toen hij ze weer opende, keek hij haar recht aan voor het eerst sinds dit deel van het gesprek was begonnen. "Het werkboek zei dat échte empathie komt van échte ervaring. Dat je pas kunt begrijpen wat vrouwen voelen als je het zelf voelt. Niet alleen intellectueel maar fysiek. Het ging niet alleen om begrijpen hoe een tampon werkt, of hoe het eruit ziet... Het ging ook om voelen en ervaren. Hoe het echt voelt om iets in je lichaam te moeten inbrengen. Om dat gevoel van... kwetsbaarheid te ervaren. Van iets vreemds in je lichaam hebben."

Emma leunde naar voren en haar stem had weer die scherpte van verbazing. Net iets te hard riep ze: "Je hebt echt een tampon in je kont gestopt?"

Een man aan een tafeltje verderop keek op van zijn krant, zijn ogen groot achter zijn bril. Hij staarde even naar hen voordat hij snel weer naar beneden keek en deed alsof hij las. Maar zijn oren waren duidelijk gespitst. Sven kromp ineen en zijn gezicht werd zo rood als een tomaat.

"Jezus, Emma," fluisterde hij gesmoord, zijn stem nauwelijks meer dan een ademtocht.

Emma sloeg een hand voor haar mond, besefte wat ze had gedaan en hoe hard ze had gepraat. "Sorry," zei ze zachter, maar de opwinding verdween niet uit haar ogen. "Maar... echt? Je hebt het echt gedaan?"

"Ja," zei Sven, zijn stem nauwelijks meer dan een fluistering. "Anaal, zoals in het werkboek beschreven stond. Met glijmiddel, heel voorzichtig. De instructies waren heel precies, bijna medisch. Ik heb het de tweede keer een uur ingehouden."

Emma's ogen werden groter, maar ze zei niets. Ze wachtte. In die stilte lag geen oordeel, alleen maar ademloze aandacht.

"Het was..." Sven zocht naar woorden en een manier om het uit te leggen zonder dat het te grafisch werd, maar wel eerlijk. "Het was het meest kwetsbare wat ik ooit heb gedaan. Niet zozeer dat het pijnlijk was of zo. Het deed helemaal geen pijn wat ik eigenlijk wel had verwacht. Meer het ongelofelijke intieme gevoel dat je iets in je lichaam hebt wat er niet hoort. Een constant bewustzijn van iets wat in je zit. Elke beweging die je maakt herinnert je eraan. En tegelijkertijd snapte ik opeens... dit moeten vrouwen regelmatig doen. En niemand mag het weten, ze moeten gewoon doorwerken en doorleven, alsof er niets aan de hand is."

Emma zei een tijdje niets. Ze staarde naar haar lege cappuccino kopje, alsof ze probeerde te verwerken wat hij net had verteld. Even later keek ze op en in haar ogen lag iets wat leek op ontzag.

"Ik geloof je nu," zei ze zacht, en haar stem trilde een beetje. "Echt. Ik bedoel, ik geloofde je al bij de string, dat was al ongelooflijk. Maar dit... We hadden die opdracht erin gezet als een ultieme test. Als het meest extreme wat we konden bedenken. We dachten niet dat iemand het echt zou doen. Het was meer bedoeld als gedachte-experiment. Als confrontatie met je eigen grenzen en Iiets om over na te denken, niet om echt uit te voeren. Maar jij..."

"Ik wilde het begrijpen," zei Sven simpel. En in die eenvoud lag zijn hele motivatie. "Echt begrijpen, niet alleen intellectueel."

Emma leunde achterover, bestudeerde zijn gezicht alsof ze hem voor het eerst zag. Er lag iets nieuws in haar blik. Een mengeling van respect, bewondering en nog iets anders. Iets wat Sven nog niet helemaal kon plaatsen maar wat warm aanvoelde.

"Mag ik eerlijk zijn?" vroeg Sven na een stilte. "Ik weet niet precies waarom ik het allemaal deed. In het begin was het gewoon nieuwsgierigheid. Een vreemde fascinatie met een werkboek op een oude laptop. Maar ik denk... ik ben altijd onzeker geweest met vrouwen. Vooral als ik echt interesse had. Als het meer was dan oppervlakkig. Ik had wel een beetje ervaring, maar echte intimiteit was altijd moeilijk."

Hij aarzelde even. Zijn blik was gericht op het tafelblad en op de kringen van koffie die er over de jaren waren ontstaan. "Ik denk dat het altijd al in me zat, dat gevoel. Ik voelde me nooit echt... erbij horen. Op de middelbare school werd ik vaak gepest. Te stil, te anders, te veel in mijn eigen hoofd. Ik leerde al vroeg dat het veiliger was om te kijken dan om mee te doen. Om te observeren in plaats van te participeren."

Emma's hand bewoog over de tafel en vond de zijne opnieuw. Ze zei niets en liet Sven gewoon zijn verhaal vertellen in zijn eigen tempo.

"Tijdens mijn studententijd was er een feestje," vervolgde hij. "Iemand uit mijn jaar gaf een huisfeest en bijna iedereen was er. Ik had wat gedronken. Een paar biertjes en een paar wodka-cola denk ik. Te veel waarschijnlijk en ik voelde me voor het eerst een beetje los. Ik had al mijn moed verzameld en ik dacht: laat ik gewoon eens proberen iemand aan te spreken die ik leuk vind. Er was een meisje... Sandra heette ze. Donker haar, grote ogen. Ze studeerde communicatie geloof ik, of iets in die richting. Ik maakte een grapje, niet eens iets geks of stoms. Iets over de foute muziekkeuze. Zij draaide zich om en keek me aan alsof ik iets vies was. Ze zei luid genoeg dat de hele kamer het kon horen: “Oh nee, denk je nou echt dat jij een kans maakt bij mij? Alsof ik ooit iets met jou zou willen.” Ze lachte, en iedereen lachte mee en keek naar mij. Ik voelde me zo klein, zo onzichtbaar en tegelijkertijd zo verschrikkelijk zichtbaar. Ik denk dat ik rood werd tot achter mijn oren en wilde het liefst verdwijnen. Gewoon oplossen in de lucht. Sindsdien hield ik me meestal op de achtergrond. Observeren voelde veiliger dan zelf risico nemen. Kijken voelde beter dan deelnemen."

Emma's vingers sloten zich steviger om de zijne en Sven voelde de warmte en de solidariteit in dat gebaar.

"Ik heb daarna nauwelijks nog iemand durven aanspreken," gaf Sven toe. Er lag iets van opluchting in het hardop zeggen. "Elke keer als ik iemand leuk vond, op mijn werk of in een café of waar dan ook, hoorde ik weer die stem in mijn hoofd: “denk je nou echt dat jij een kans maakt?” Soms, als ik weer eens wat teveel had gedronken, dan vielen de remmingen grotendeels weg en werd die stem zachter. Dan gebeurde er wel eens iets. Een zoen in een donker hoekje van een club, soms zelfs iets meer. Maar vaak bleef het daar dan bij. Een onenightstand zonder vervolg. Echte intimiteit..., dat is wat ik zocht, denk ik. En dat werkboek, dat bood dat op een rare manier."

Emma reikte over de tafel en legde haar andere hand ook op de zijne, zodat zijn hand tussen haar beide handen lag. "En nu zit je hier met mij. Nuchter, helder, en zonder alcohol om je moed te geven. Je hebt me je verhaal verteld. Het meest kwetsbare wat je waarschijnlijk ooit met iemand hebt gedeeld.

Sven keek naar hun handen en naar haar vingers die de zijne warm en stevig omklemden. "Ja."

"Dat is fucking dapper, Sven," zei Emma. Voor het eerst klonk er echte warmte in haar stem, iets wat verder ging dan wetenschappelijke fascinatie. "Dat besef je toch wel? Wat je hebt gedaan. Niet alleen die opdrachten maar ook hier zitten en me dit vertellen.

Sven haalde zijn schouders op, maar er verscheen een klein glimlachje op zijn gezicht. Het eerste echte glimlachje van die middag. Voor het eerst sinds hij in dit café was gaan zitten voelde hij zich niet alleen maar kwetsbaar en beschaamd. Hij voelde zich gezien. Niet ondanks wat hij had gedaan maar juist daardoor.

Ze bleven even zo zitten met hun handen nog steeds verweven op de tafel tussen hun lege koffiekopjes. In de stilte die viel was geen ongemak, alleen maar een soort begrip dat dieper ging dan woorden.

"Sven…, Hen je ooit een relatie gehad?" vroeg Emma "Je kan het me wel vertellen."

Sven twijfelde kort en begon te vertellen. "Jawel, kort. Ik had een relatie van een paar maanden. Met Sarah. Maar het bleef allemaal heel... beperkt. De seks was er wel, maar oppervlakkig. En dat frustreerde me. Ik zocht iets meer, dus begon ik ideeën te zoeken. Dingen die we zouden kunnen proberen. Niet alleen seksueel, maar manieren om dichter bij elkaar te komen."

Emma keek hem aandachtig aan. "Wat voor ideeën?"

Sven haalde diep adem en zijn wangen kleurden rood. "Andere standjes, misschien een speeltje. Zelfs het idee dat ik haar oraal zou bevredigen, gewoon omdat ik iets anders wilde proberen, vond ze niets. Telkens als ik erover begon, sloot ze zich af."

Emma kantelde haar hoofd en haar psychologe-blik werd geactiveerd. "En hoe reageerde ze dan?"

"Afwijzend," zei Sven zacht. "Alsof ik vies was omdat ik zulke dingen wilde. Ze zei dat normale seks genoeg moest zijn. Dat ik te veel porno keek." Hij keek weg en zei bijna fluisterend: "Misschien had ze daar wel een punt."

Emma boog iets naar hem toe. Haar stem was mild en scherp tegelijk. "Weet je wat ik denk, Sven? Jij zocht waarschijnlijk helemaal geen extremen. Jij zocht intimiteit. Jij wilde haar dichterbij laten komen, maar omdat je dat niet kreeg, zocht je naar iets anders. Meer prikkels, andere vormen, dat soort dingen. Niet omdat je pervers was, maar omdat je hunkerde naar verbinding."

Sven keek op en was verrast door haar inzicht. Ze voelde precies aan wat hij nooit onder woorden had kunnen brengen.

"Ik heb in mijn praktijk veel mannen gezien die precies hetzelfde deden als jij met Sarah. Mannen die gefrustreerd raakten in hun relatie en dan... nou ja, hun partner overvielen met hun ideeën of zelfs extreme fantasieën."

"Overvielen met extreme fantasieën?"

"Ik had een cliënt, een jaar geleden. Leuke man, getrouwd, twee kinderen. Hij vroeg zich af of er meer mogelijk was. Hij werd gefascineerd door andere vormen van seksualiteit. Hij wilde graag proberen dat zijn vrouw een dominantere rol aannam in de slaapkamer en zij de controle nam."

Sven leunde voorover en luisterde gefascineerd naar haar verhaal.

"Op een dinsdagavond, na het eten, op een moment dat de kinderen niet thuis waren vroeg hij ineens aan zijn vrouw of zij in zijn mond wilde plassen."

"Wat?" Sven zijn ogen werden groot.

"Gewoon zo, uit het niets. Zonder context of inleiding. Zijn redenering was dat hij had gelezen dat het een vorm van dominantie was van haar kant en dat hij zich aan haar onderwierp."

"En zij?"

"Reageerde precies zoals Sarah bij jou reageerde. Walging, afwijzing en het gevoel dat haar man een viezerik was geworden." Emma's stem werd zachter. "Ze kwam bij mij omdat ze erover dacht om te scheiden."

Sven voelde zijn maag omdraaien. "Zo erg?"

"Het werd nog erger. Een week later stelde hij voor om een peniskooi te dragen. Zijn redenering? Dan zou zijn genot ondergeschikt zijn aan het hare. Dan zou hij zich volledig op haar genot kunnen focussen en zou zij de controle hebben over hoe en wanneer hij seks mocht hebben."

"Dat... dat klinkt eigenlijk best wel logisch," zei Sven voorzichtig.

"Op zich wel," gaf Emma toe. "Maar snap je wat hij verkeerd deed?"

Sven schudde zijn hoofd en wachtte op haar uitleg.

"Hij dacht alleen vanuit zichzelf. Vanuit zijn eigen fantasieën en zijn eigen verlangens naar onderwerping. Hij vroeg zich nooit af: wat zou dit voor haar zou betekenen. Hoe zou zij zich voelen als zij ineens de dominante rol moet spelen"

Emma leunde achterover en ging verder. "Stel je eens voor: je bent een gewone vrouw, je hebt een normaal seksleven met je man, en plotseling vraagt hij of je in zijn mond wil plassen. Wat denk je dat er door haar hoofd gaat?"

"Dat hij vies is?"

"Dat, ja. Maar ook: waar komt dit vandaan? Wat wil hij nog meer? Ben ik niet goed genoeg zoals ik ben? Heeft hij dit van porno? Ziet hij me nu als een object voor zijn seksfantasieën? En vooral: waarom moet ik ineens een dominante vrouw zijn terwijl ik daar helemaal niet naar verlang?"

Sven voelde herkenning door zich heen gaan. "Dat is precies wat Sarah zei. Dat ik te veel porno keek."

"En dan die peniskooi," ging Emma verder. "Vanuit zijn perspectief: romantisch bedoeld denk ik. Hij geeft zijn controle op voor haar en zij krijgt alle macht. Vanuit haar perspectief?"

"Ik... weet het niet."

"Angst. Wat als de sleutel kwijtraakt? Wat als het pijn doet? Wat als hij een infectie krijgt? En vooral: waarom wil mijn man ineens dat zijn penis opgesloten wordt? Is hij gek geworden? En waarom moet ik ineens verantwoordelijk zijn voor zijn seksualiteit?"

Sven knikte langzaam en de puzzelstukjes vielen op hun plaats. "Ik denk dat ik hetzelfde deed met Sarah. Ik was zo gefocust op wat ik wilde proberen dat ik niet stilstond bij hoe overweldigend het voor haar moet zijn geweest."

"Precies." Emma's stem kreeg een warmere toon. "Maar hier is het mooie: er is wel een goede manier."

"Hoe dan?"

"Langzaam, zorgvuldig en vanuit haar behoeftes." Emma leunde voorover. "Als die man bij mij was gekomen voordat hij die fouten maakte, zou ik hem hebben geadviseerd om heel anders te beginnen. Niet door meteen te zeggen wat hij wilt. Maar begin met vragen en luisteren. Veel vrouwen zijn onzeker over hun lichaam, vooral over hun vagina. Ze vragen zich af: zie ik er wel mooi uit, ruik ik wel goed, zal hij me afstotelijk vinden? Als hij eerst die onzekerheid een beetje kan wegnemen en duidelijk maakt dat jij haar juist prachtig vindt, dat hij verlangt naar die plek omdat het zo bij haar hoort, dan kun je iets openbreken. Dán voelt ze zich veilig. En pas daarna kun je voorzichtig vragen of je haar oraal mag verwennen. Om haar te laten voelen dat ze helemaal mag genieten en zich nergens voor hoeft te schamen."

Sven zweeg, zichtbaar geraakt door haar woorden. Voor het eerst zag hij hoe zijn benadering Sarah had moeten afschrikken in plaats van dichterbij brengen.

"Dat... dat had ik nooit zo bekeken," fluisterde hij. "Voor het eerst durfde hij toe te geven dat hij misschien te snel had gewild en teveel vanuit zichzelf had geredeneerd."

Emma legde haar hand zacht op zijn arm en keek hem warm aan. "Precies. Het begint bij vertrouwen en veiligheid. Als dat er eenmaal is, kun je voorzichtig een stap verder gaan. Als zij zich echt comfortabel voelt, kun je uitleggen dat jij soms zo opgewonden raakt van haar genot dat je het bijzonder zou vinden als zij bepaalt wanneer jij klaarkomt. Niet als druk of eis, maar als een speels voorstel. Geef haar die controle alleen als zij dat zelf wil. Zo maak je intimiteit iets dat jullie sámen vormgeven. Stapje voor stapje."

"Exact. En voor iets als dat plassen. Als hij dat echt wilde proberen… Dan had hij heel anders kunnen beginnen. In de douche bijvoorbeeld. Samen douchen is al intiem en ontspannend. Dan kun je terloops vragen of zij wel eens onder de douche plast."

Sven keek geïntrigeerd. "Gewoon vragen?"

"Heel casual. Als ze geschokt reageert of 'nee, dat is vies' zegt, dan weet je meteen dat je heel voorzichtig moet zijn met dat onderwerp. Misschien is het dan helemaal niets voor haar en dan heb je dat ook te respecteren. Maar als ze zegt dat ze het wel eens doet, of er nooit echt eerder over heeft nagedacht, kun je bijvoorbeeld aangeven dat je hebt gehoord dat het beter is voor het milieu als iedereen dat zou doen. Wereldwijd levert het grote besparingen op door één keer de WC minder door te spoelen. Het bespaart dan veel water. Heel onschuldig en praktisch. En dan kun je kijken hoe ze reageert en voorzichtig vragen of ze het nu zou willen overwegen. Misschien zelfs terwijl jullie samen douchen. Geef aan dat je het zelf wel eens doet en vraag of ze bezwaar heeft als je het nu ook doet. Kijk hoe ze reageert. Vervolgens kun je het aan haar vragen of ze het ook wil doen. Als ze het doet, kun je aangeven dat je het interessant vindt, dat je nieuwsgierig bent hoe het voor een vrouw is. Vraag wat zij ervan vindt en hoe het voor haar voelt. Kleine stapjes. En als ze positief reageert, kun je na een paar keer voorzichtig vragen of je er dichter bij mag staan, mag kijken of dat je met je hand mag voelen. En pas veel later, als ze er helemaal comfortabel mee is, zou je voorzichtig kunnen suggereren dat je je afvraagt hoe urine smaakt. En dan voorzichtig aftasten of er ruimte is om verder te gaan. Altijd checken of zij er ook interesse in heeft, niet alleen jij."

"Dat is zo anders dan gewoon vragen of ze in je mond wil plassen."

"Hemelsbreed verschil. Het ene is een geleidelijke verkenning samen, waarbij je allebei ontdekt wat je fijn vindt. Het andere is een fantasie van hem die hij op haar projecteert, waarbij zij ineens moet doen alsof ze dominant is terwijl ze daar misschien helemaal geen interesse in heeft. Het moet voor allebei opwindend zijn, niet alleen voor de man."

"Je begrijpt het denk ik," zei Emma. "Het gaat niet om jouw fantasie uitvoeren, maar om samen ontdekken wat jullie beiden opwindt."

Ze nam een slok van haar inmiddels koude cappuccino. Ze trok een gezicht bij de smaak maar zette het kopje niet neer. "Weet je wat het verschil is tussen wat jij nu doet en wat die andere man deed? Jij hebt eerst aan jezelf gewerkt. Je hebt geleerd je eigen verlangens te begrijpen en je impulsen te controleren. Die man wilde meteen dat zijn vrouw meespeelde in zijn fantasie zonder zelf discipline te hebben geleerd."

Sven voelde iets warms in zijn borst. "Denk je dat ik het nu beter zou doen? In een relatie?"

"Dat denk ik wel. Zelfstandig de uitdagende opdrachten in het werkboek uitvoeren? Dat vereist een soort discipline die die andere man op dat moment niet had."

"Het was soms zwaar," bekende Sven. "En zeker nu in een periode van onthouding. Vooral nu, tijdens dit gesprek."

"Omdat je nu opgewonden bent?", vroeg Emma zonder blikken of blozen.

Sven knikte, zijn wangen kleurden opnieuw rood.

"Maar je beheerst je wel. Je toont interesse in mij, zonder dat ik het gevoel heb dat het ergens naar moet leiden. Dat is wat het programma je heeft geleerd denk ik. Dat je verlangens mogen bestaan zonder dat je er direct naar moet handelen. En dat de opwinding zelf deel kan zijn van het plezier. Niet alleen het orgasme."

Emma glimlachte en er lag iets nieuws in die glimlach. Respect misschien? Maar ook iets dat verder ging. Iets dat Sven zijn hart sneller deed kloppen.

"Maar," zei Emma, en haar stem kreeg een ernstigere toon, "we moeten het ook nog hebben over hoe dit allemaal begon. Over alle bestanden die je hebt gevonden."

Sven zijn maag keerde zich om. Hij was bang geweest dat dit moment mogelijk zou komen.

Emma's ademhaling werd oppervlakkiger. "Welke bestanden heb je allemaal hersteld en wat heb je precies allemaal gezien?"

"Ik denk bijna alles," bekende Sven zacht. "Een paar dossiers en diverse foto's. Ook van jou... Jouw dossier heb ik volledig gelezen. En er waren ook nog een paar foto's die nog te herstellen waren, ook van jou".

Emma was even stil, haar handen trilden licht rond haar kopje. Ze zette het neer en vouwde haar handen in haar schoot alsof ze zichzelf moest kalmeren. "Sven... die foto's waren privé. Ze waren bedoeld voor mijn eigen groei en voor Lisa's begeleiding. Niet voor..."

"Niet voor vreemde mannen die zich erop aftrekken," vulde Sven zacht aan.

Emma verstijfde. Haar vingers stopten met bewegen. "Die zich... wat?"

Sven voelde zijn hart in zijn keel kloppen. Hij had het gezegd zonder na te denken.

"Heb jij..." Emma's stem was vol emotie nu, en klonk bijna gevaarlijk. "Heb jij je afgetrokken op mijn foto's?"

Er was geen ontsnapping meer. "Ja.", stammelde Sven.

Emma's gezicht werd bleek. Ze staarde hem aan alsof ze hem voor het eerst zag. Toen welden snel en onverwacht de tranen op. Maar het waren geen tranen van verdriet. Sven zag het aan de manier waarop haar kaken zich spanden en hoe haar handen zich tot vuisten balden.

"Je hebt..." Ze stopte, haalde diep adem door haar neus en probeerde zichzelf onder controle te krijgen. "Ik dacht dat je ze had gezien. Dat je nieuwsgierig was geweest en je je snel realiseerde dat het fout was." Haar stem trilde. "Maar dit..."

"Emma..."

"Nee." Ze hief een hand op. "Weet je wat die foto's waren? Weet je waarom ik ze had laten maken?" Ze veegde boos een traan weg die over haar wang rolde. "Dat waren momenten waarop ik probeerde van mijn eigen lichaam te houden. Waarop ik leerde om naar mezelf te kijken." Haar stem brak even. "En jij gebruikte ze om jezelf te bevredigen."

De woorden hingen tussen hen in.

Sven opende zijn mond maar er kwamen geen woorden. Wat kon hij zeggen? Sorry leek belachelijk inadequaat.

Emma keek naar haar handen. Ze trilden nog steeds. "Ik ben zo stom geweest. Ik dacht... ik weet niet wat ik dacht. Dat je anders was misschien. Dat het werkboek je echt had veranderd." Ze lachte, kort en zonder humor. "Maar je bent gewoon zoals alle anderen."

"Dat ben ik niet," zei Sven zacht.

"Nee?" Emma keek hem aan. Haar ogen waren rood maar de tranen waren opgehouden. "Leg me dan uit hoe je anders bent. Leg me uit hoe het oké is dat je mijn meest kwetsbare momenten hebt gebruikt als pornografie."

"Dat is niet oké en dat zal nooit oké zijn."

"Maar je deed het wel."

"Ja. Voordat ik aan het werkboek begon. Voordat ik begreep..." Hij stopte. Het klonk als een smoes, zelfs in zijn eigen oren.

Emma keek weg, naar het raam. Een vrouw liep voorbij met een boodschappentas. Het leven ging gewoon door daarbuiten, onwetend van dit gesprek. "Vertel me wat je zag. Toen je naar die foto's keek."

Sven dacht terug. Hij kon liegen en het mooier maken dan het was. Maar dat zou alles kapot maken wat er misschien nog te redden viel. "In het begin zag ik alleen maar een lichaam. Een lichaam dat ik aantrekkelijk vond." Hij dwong zichzelf om door te gaan. "Maar later, toen ik het werkboek begon te lezen, zag ik iets anders. Ik zag jouw reis en hoe je veranderde in de loop van de tijd. Dat was..." Hij zocht naar het juiste woord. "Dat raakte me, meer dan de foto's zelf."

Emma was stil en haar vingers speelden met een suikerzakje op tafel.

"Is dat waar?" vroeg ze uiteindelijk.

"Ja."

"En nu? Nu je hier zit tegenover de echte persoon?"

"Nu zie ik hoe moedig en sterk je bent. Om hier te zitten en me te confronteren met wat ik deed in plaats van gewoon weg te lopen."

Emma's mond vertrok een beetje. Geen glimlach, maar de woede was minder scherp nu. "Ik wilde wel weglopen. Geloof me."

"Waarom deed je het niet?"

"Omdat..." Ze stopte, dacht na. "Omdat ik nieuwsgierig was, denk ik. Naar jou. Naar hoe iemand die zoiets doet toch het werkboek helemaal kan volgen. Naar of mensen echt kunnen veranderen."

"En nu? Nu je hier zit tegenover de echte persoon?"

"Nu ben ik nog meer onder de indruk. Niet alleen van je werk, maar van wie je bent als persoon. Je intelligentie, je kracht en je kwetsbaarheid."

Emma schudde haar hoofd. "Je zegt de juiste dingen, dat moet ik je nageven." Emma's blik werd iets zachter, maar de pijn was er nog steeds. Je kon het zien in hoe ze zat en de spanning in haar schouders. "Je bent een rare, Sven. De meeste mannen zouden dit gesprek allang ontvlucht zijn."

"De meeste mannen hebben niet weken van uitdagende opdrachten in het werkboek achter de rug die hen heeft geleerd echt stil te staan bij verlangens van anderen."

Emma keek hem lang aan. Uiteindelijk verscheen er iets wat op een glimlach leek, klein en voorzichtig. "Touché."

Er viel een stilte waarin Emma naar buiten staarde, naar de mensen die voorbijliepen op straat. Sven durfde nauwelijks te bewegen, bang dat elk geluid de fragiele balans zou verstoren.

"Het is zo raar," zei ze uiteindelijk. "Ik zit hier met iemand die meer over mijn verleden weet dan mijn beste vriendinnen. Iemand die mijn meest intieme momenten heeft gezien zonder dat ik het wist." Ze schudde haar hoofd. "Ik zou boos moeten zijn. Ik ben boos. Maar tegelijkertijd..."

Sven voelde de schuld weer opkomen. "Het spijt me zo..."

"Ik weet het. En tegelijkertijd... je bent hier. Je had weg kunnen blijven, kunnen doen alsof het nooit was gebeurd. Maar je zocht me op."

"Omdat ik je wilde leren kennen als persoon."

"Dat zeg je, maar hoe weet ik dat? Hoe weet ik dat je niet gewoon gefascineerd bent door mijn seksuele verleden?"

Sven dacht na over haar vraag. "Omdat ik niet om seks vraag?"

Emma lachte ondanks zichzelf. "Dat is eigenlijk een goed punt. En omdat je hier blijft zitten terwijl ik je uitkafferde. Dat zegt iets, denk ik."

"Ik verdiende het."

"Ja." Emma's stem was zachter nu. "Maar je accepteerde het ook. Dat is het verschil."

Ze nam een laatste slok van haar inmiddels ijskoude koffie en trok een gezicht. "Gatver." Het moment van normaliteit voelde vreemd na alles wat er was gezegd.

"Wat kan ik doen om het goed te maken?" vroeg Sven.

Emma zette haar kopje neer. "Ik weet het eerlijkgezegd niet. Misschien niets. Misschien is dit gewoon iets wat er altijd zal zijn tussen ons."

Ze zaten een tijdje in stilte en Sven voelde hoe de mogelijkheid van een echte verbinding weggleed tussen zijn vingers.

"Emma, mag ik je iets vragen?"

"Ga je gang."

"Ben je boos op mij, of op de situatie?"

Emma dacht na. "Allebei. Maar vooral op mezelf, geloof ik."

"Op jezelf?"

"Omdat ik wil geloven dat je veranderd bent. Omdat een deel van me... " Ze stopte, schudde haar hoofd. "Laat maar."

"Emma, alsjeblieft."

Ze zuchtte. "Omdat een deel van me je interessant vindt. En dat maakt me kwaad op mezelf. Dat ik hier zit, na alles wat je me net hebt verteld en nog steeds denk: ik wil hem beter leren kennen."

Sven voelde zijn hart sneller kloppen. "En dat maakt het alleen maar ingewikkelder."

"Precies. Want ik wil je vertrouwen, maar hoe kan ik dat als onze hele relatie is begonnen met jouw inbreuk op mijn privacy?"

"Misschien kunnen we opnieuw beginnen? Alsof we elkaar net hebben ontmoet?"

Emma schudde haar hoofd. "Dat gaat niet. We kunnen niet doen alsof het niet is gebeurd. Maar misschien..." Ze aarzelde. "Misschien kunnen we er iets van leren. Beiden."

"Hoe bedoel je?"

"Jij hebt geleerd over discipline, over je verlangens controleren. Maar je hebt het alleen gedaan, zonder begeleiding of iemand aan wie je verantwoording af moest leggen. En het werkboek stopte abrupt, toch? Je bent niet klaar met je reis."

Sven knikte. "Het voelt onafgemaakt. Dat is ook één van de redenen waarom ik op zoek ben gegaan naar de makers van het werkboek."

Emma was lange tijd stil. Haar vingers tikten zacht op tafel in een nerveus ritme. "Ik zou je kunnen helpen het af te maken.

"Zou je dat willen?", vroeg Sven.

"Ik weet het niet. Een deel van me wel. Het zou interessant zijn om te zien of onze methodes nog steeds werken. Om weer iemand op die manier te begeleiden."

"En het andere deel?"

"Is bang voor wat het zou betekenen. Voor hoe betrokken ik zou raken. Omdat het persoonlijk zou worden. En omdat jij al zoveel van mij weet. De machtsbalans zou anders zijn dan bij andere cliënten."

"Ik zou geen misbruik maken van wat ik weet."

"Dat geloof ik. Maar het zou er wel altijd zijn, tussen ons."

Emma keek op haar horloge. "Ik moet gaan. Ik heb vanavond nog een afspraak."

Sven voelde teleurstelling maar knikte. "Natuurlijk."

Ze rekenden af en liepen samen naar buiten. Voor het café bleven ze staan, de koude lucht buiten voelde als een kleine een schok na de warmte binnen.

"Sven, ik ga hierover nadenken. Over of ik je kan helpen en over hoe dat zou werken."

"Neem de tijd die je nodig hebt."

"Donderdag?" vroeg Emma. "Zelfde tijd? Ik weet een leuk koffietentje in het centrum."

"Perfect."

Emma keek hem aan. Er was iets veranderd in haar blik. De woede was weg en de teleurstelling was ook, grotendeels verdwenen. Wat overbleef was... nieuwsgierigheid misschien? Of voorzichtige hoop. Emma aarzelde even, alsof ze met zichzelf in conflict was. Toen gaf ze hem een snelle kus op zijn wang, haar lippen warm tegen zijn huid. "Tot donderdag. En Sven? Bedankt dat je eerlijk was. Ook al deed het pijn om te horen."

"En Sven, nog één ding! Ga door met je onthouding. Wat er ook gebeurt, maak die drie weken vol."

"Waarom?"

"Omdat het laat zien dat je serieus bent. Dat dit meer voor je betekent dan alleen nieuwsgierigheid."

Sven keek haar na terwijl ze wegliep, zijn hand onbewust bewegend naar zijn wang waar haar lippen hem hadden geraakt. De plek voelde warm, alsof haar kus daar was achtergebleven. Voor het eerst in maanden voelde hij dat hij misschien niet alleen was in zijn reis van ontdekking.

Einde deel 18