De zon brandt ongenadig op de onbeschermde huid van Leens schouders. Het stugge touw van het gespannen net snijdt inmiddels diep in de achterkant van haar dijen, maar ze weigert te verzitten. Het is een fysiek ongemak dat ze zelf kan controleren. Dat is meer dan ze kan zeggen over de rest van deze dag.

​Ze heeft de zachte siliconen dopjes zo diep mogelijk in haar oren gedrukt. De volumeknop van haar telefoon staat bijna op maximaal. De lome, bezwerende zang van The Neon Saints dreunt in haar hoofd, zwaar en psychedelisch als een rocksong uit de vroege jaren zeventig, en drukt het kabaal van het voordek naar de achtergrond.

​*Don't you feel the shadow creeping cross the floor
Every time she's walking out your door
Don't you hear the rattle in the master key
Telling you exactly where you need to be

​You gotta let love grow
Out there where the bitter winds blow
Yeah you gotta let love grow
Even when you're losing control
Let it grow!*

​Leen slaat de bladzijde van haar thriller om. Ze leest de zinnen, hoewel de betekenis van de woorden niet helemaal doordringt. Het gaat om de handeling. Het creëren van een ondoordringbare, papieren muur tussen haarzelf en de rest van de catamaran.

​De zee onder haar rug raast voorbij. Het donkergroene havenwater heeft plaatsgemaakt voor het diepe, heldere blauw van de open oceaan. Boven haar hoofd klappert het canvas van het zonnedak strak in de wind. Het is opvallend rustig om haar heen. Een isolatie die bijna comfortabel voelt. De bladzijden van haar boek wapperen, ze drukt haar duim steviger op de hoek van het papier. Na ruim een uur op het net begint het strakke ritme van de golven te veranderen. De boeg klapt niet meer door de branding. De zware dieselmotoren zijn teruggeschakeld naar een stationair, zwaar trillend gebrom.

​Leen haalt haar blik van het papier en staart naar de horizon. De zee is volkomen vlak geworden, een uitgestrekte spiegel onder de middagzon. Toch schommelt de massieve romp van het schip zachtjes en monotoon op en neer.

​Ze trekt met haar wijsvinger het linkeroortje uit.

​Het geluid van de wind en het klotsende water spoelt naar binnen, onmiddellijk gevolgd door het geluid van de kapotte bluetooth-speaker. Het apparaat is niet uitgezet. Het krakende, valse Franse chanson speelt nog steeds, gevangen in een eindeloze, hysterische loop. De accordeon jankt schel over het dek.

​Boven de muziek uit klinkt een theatraal, hoog gekreun. Het is het soort geluid dat vrouwen in slechte films maken wanneer ze willen aantonen dat ze overweldigd zijn.

​Leen draait haar hoofd en kijkt langs de reling omhoog naar het gepolijste dek. Het voordek is getransformeerd in een absurd tableau. Midden op het spierwitte teakhout, vol in het harde licht van de zon, ligt Maria op haar rug. Een van de vrienden van Thomas beweegt zwaar, ritmisch en volstrekt fantasieloos bovenop haar. Maria heeft haar armen boven haar hoofd gelegd. Ze houdt haar kin krampachtig in de lucht en kreunt met overdreven uithalen. Het moet er ongetwijfeld wellustig en wild uitzien, een weergave van ongebreidelde vakantieseks.

​Maar Leen ziet de kille werkelijkheid. Het teakhout onder Maria is niet glad. Het is bedekt met een fijne, scherpe laag opgedroogde zoutkristallen. Bij elke zware stoot van de man schuurt Maria’s blote, reeds zonverbrande rug pijnlijk hard over de stugge planken. Een rode, schrale schaafwond tekent zich af over haar schouderbladen. Maria moet het voelen, het moet branden als vuur, maar ze stopt niet. Ze blijft theatraal ademen. De man bovenop haar knijpt zijn ogen strak dicht, volledig geïsoleerd in zijn eigen mechanische handeling.

​Vlak achter hen, diep weggezakt in de brede loungekussens, zit Eva schrijlings bovenop de tweede vriend van Thomas. Ze wipt in een strak, onverstoorbaar tempo op en neer, volkomen uit de maat van de jankende accordeon. Het zweet kleeft haar blote dijen aan het spierwitte nepleer van de bank. Elke opwaartse beweging veroorzaakt een hard, zuigend geluid van loslatende huid. Ze kijkt de man onder haar niet aan. Haar oversized zonnebril zakt bij elke stoot een millimeter verder over haar neusbrug, waardoor ze het montuur telkens weer met één vinger omhoog moet tikken.

​Twee meter verderop, in de schaduw van het canvas dak, zit Kathleen op een smalle kruk.

​Ze doet niet mee. Ze houdt een kristallen glas champagne vast aan de dunne steel en observeert de zwetende, schurende lichamen voor zich met de afstandelijke blik van een regisseur die naar een matige generale repetitie kijkt.

​Maria gooit haar hoofd naar achteren en maakt een lange, hijgende uithaal. "Kin iets omlaag, schat," zegt Kathleen droog over de deining heen, alsof ze de zoutjes doorgeeft. "Je trekt de pezen in je nek te strak aan. Dat fotografeert vreselijk in dit licht." Maria corrigeert haar houding in een fractie van een seconde, zonder het ritme van haar bekken te onderbreken.

​De waanzin van de situatie botst frontaal met de defecte speaker. De jankende accordeon weigert te zwijgen, wat elke zweem van erotiek of dominantie meedogenloos onderuit haalt. Het is geen wilde passie. Het is een treurige, kluchtige slapstick.

​Leens blik glijdt voorbij de zithoek, naar de glazen wand van de stuurhut. De jonge kapitein in zijn witte polo staat achter het roer. Hij keurt het hijgende, spartelende gezelschap op zijn dek geen enkele blik waardig. Hij kijkt strak voor zich uit, zijn kaken bewegen traag. In zijn linkerhand houdt hij een boterham met kaas vast. Op het dashboard voor hem staat een blauw, plastic Tupperware-bakje open. Het is een huiselijk, onverschillig tafereel dat het groteske theater op het voordek alleen maar pijnlijker maakt.

​Leen slikt. Ze laat haar hoofd weer zakken richting het net. Ze wil haar oortje terugplaatsen, terugkeren naar de veilige, afgesloten wereld van haar boek.

​Dan ziet ze Thomas.

​Thomas ligt niet in de loungekussens bij Eva. Hij zit schuin achter haar, op de brede polyester rand van de drijver, op nog geen meter afstand van het net. Hij draagt zijn linnen overhemd nog steeds open, zijn zonnebril rust in zijn kraag. Hij kijkt niet naar de lichamen op het voordek. Hij staart naar haar. Naar de manier waarop ze de chaos in zich opnam.

​Leen laat het boek in haar schoot rusten. De zilte wind trekt aan losse plukken van haar koperblonde haar. Ze kijkt van de ritmisch schurende Maria terug naar de ondoorgrondelijke, donkere ogen van Thomas.

​"Moet jij je niet met hen amuseren?" vraagt ze. Haar stem klinkt vlak, zonder enig oordeel, enkel een nuchtere constatering van de situatie. Thomas schudt langzaam zijn hoofd. Hij leunt iets naar voren en steunt met zijn onderarmen op zijn knieën. De geur van dure zonnecrème en zweet waait haar kant op.

​Ze zitten zwijgend naast elkaar. Het water kolkt donker onder het zwarte touw door. Vanaf het dek klinkt het stugge geschuif van huid over hout, het zuigende nepleer onder Eva, een theatraal gekreun van Maria en het tergende refrein van de Franse zanger. De lucht zindert van een geforceerde, holle opwinding.

Hier, achterop het schip, heerst enkel een zware, kille rust. Thomas wrijft traag met zijn duim over zijn onderlip. Hij bestudeert haar gespannen houding, de manier waarop haar knokkels wit wegtrekken rond de stugge kaft van haar boek. Hij wrijft een opgedroogde zoutkristal van de wijzerplaat van zijn horloge en vergruist het korreltje achteloos tussen duim en wijsvinger. Het is een kleine, mechanische beweging die zijn onrust verraadt. Dan laat hij zijn blik weer over Leen glijden, over het zwarte, snijdende touw in haar dijen, de rode verkleuring op haar schouders en de onvermurwbare weigering in haar kaaklijn om aan hun waanzin mee te doen.

​Hij ademt langzaam uit, een geluid dat verdwijnt in het zware gebrom van de stationaire motoren. "Jij bent het enige authentieke wat ik in mijn leven heb meegemaakt," zegt hij uiteindelijk.

​De woorden vallen droog en onopgesmukt in de ruimte tussen hen in, direct meegevoerd door de kille wind over het kielzog. Er zit geen versierende ondertoon in zijn lage stem, geen zwoele, manipulatieve poging tot intimiteit. Het klinkt simpelweg... uitgeput.

​Leen staart hem aan. Ze zoekt automatisch naar de arrogante spot in zijn donkere ogen, naar de flikkering van een wrede grap, maar ze vindt alleen een grauwe, volstrekte leegte. Ze zwijgt en staart voor zich uit. Er valt niets te zeggen, omdat elke vorm van troost of ontkenning afbreuk zou doen aan de rauwe waarheid van zijn statement. Ze slikt de droogte in haar keel weg, knikt één keer heel traag, en drukt dan zwijgend haar linkeroortje terug in haar oor.

​Twee uur later beukt de massieve romp van de catamaran zwaar tegen de betonnen kade van de jachthaven in El Dorado. De middagzon heeft plaatsgemaakt voor een scherp, goudkleurig avondlicht. Het contrast met de realiteit op het dek is schrijnend. Het anker is uitgegooid, de motoren sterven met een rochelende zucht weg. De vrouwen wankelen een voor een de loopplank af.

​De geur van hun verschroeide huid vermengt zich met opgedroogd zweet en verschraalde alcohol. Maria’s haren klitten samen in harde, zoute strengen. Ze trekt de stof van haar pareo krampachtig hoog op haar rug om de schrijnende, vuurrode schaafwonden over haar schouderbladen te verbergen. Elke stap op het beton is stijf en gecoördineerd. Eva leunt zwaar op de reling, de randen van haar zonnebril drukken in haar gezwollen gezicht.

​Toch gooien ze hun schouders naar achteren en lachen ze. "Ongelofelijk," roept Eva luidruchtig, terwijl ze theatraal haar verwaaide haar naar achteren strijkt. "Zo puur. Zó bevrijdend. Dit was de reset die we nodig hadden." "Ik voel me volledig geconnecteerd met het universum," liegt Maria overtuigend, terwijl ze haar pijnlijke rug krampachtig recht houdt voor de blikken van passerende toeristen. Kathleen loopt voorop en knikt instemmend, perfect in haar element.

​Leen loopt als laatste de verende loopplank af. Haar voeten raken het harde beton van de kade. Ze wil doorlopen, weg van het schip, maar een hand op haar bovenarm houdt haar tegen.

​Ze draait zich om. Het is Thomas. Hij heeft zijn zonnebril afgezet. Zijn donkere ogen zoeken de hare, dwingend en smekend tegelijk. De arrogante leegte van eerder is verdwenen.

​"En ga je nu mee op uitstap?" vraagt hij. Zijn stem is schor.

​Leen kijkt hem aan. Ze denkt aan de zoutkristallen op zijn horloge, aan wat hij haar gezegd heeft daar op die boot en de kille rust die ze daar even deelden.

​Ze knikt, één keer, langzaam. Ja.
- - -
Let love grow is een zelfgeschreven nummer. Je vindt het op mijn suno pagina. Zie mijn profiel voor de link.