Dit verhaal is geen standaard erotisch verhaal. Het is erotisch en expliciet, maar er zitten zeer duistere en trieste ondertonen in. Het is ook een verhaal over twee beschadigde mensen die connectie zoeken, maar niet goed weten hoe. Wil je snelle en "schone" bevrediging, dan kun je beter een ander verhaal zoeken. Maar fascineert dit verhaal je, dan zou ik heel graag horen wat je er van vindt.

Ik hield niet van spa. Toch zat ik hier met een smakeloos glas spa rood, omdat ik uit alle macht had proberen te vermijden om om “cola” te vragen toen het personeel me eerder dan ik verwacht had had aangesproken. Ik wist dat het vrijwel onmogelijk was misselijk te worden van spa rood, toch had ik het idee dat mijn maag van streek raakte. Maar de kans was natuurlijk groter dat het van de zenuwen was.

Ik vroeg me af wie er zou komen opdagen. Dates via internet, zeker op deze manier, waren eigenlijk altijd een risico. Ik kon wel beroofd worden. Gechanteerd. Of waarschijnlijker, iemand had een grap met me uitgehaald. En als ik me al zo onzeker voelde, en deze risico’s liep, dan was het voor haar nog drie keer erger. Ze zou wel niet komen.

BlissSearcher. Zo noemde ze zichzelf op Discord. Ik was daar TongueTwister, een leuke woordspeling op mijn dagelijkse problemen. We waren allebei lid van een speciale server daar, die ons voorzag van wat we nodig hadden. Meestal werd onze bezigheid alleen bedreven, hoogstens aangemoedigd in de anonimiteit van de server, heel soms met een voicecall of webcam. Dezelfde reden die het voor mij moeilijk maakte om vrouwen in het dagelijks leven te benaderen, maakte het ook moeilijk om deel te nemen aan voicecalls, dus ik genoot vaak gewoon van wat er in de server voorbij kwam en probeerde tekstgesprekken in privéberichten aan te knopen met de spaarzame vrouwen op de server. Die hadden keus genoeg, dus dat viel vaak tegen.

Maar met BlissSearcher klikte het meteen. Waarschijnlijk omdat wij twee de enige Nederlanders van de server waren. We spraken elkaar inmiddels dagelijks, niet alleen over onze gemeenschappelijke seksuele fetish, maar ook over de problemen van het dagelijks werk, leven en familie. We waren allebei ongebonden, dus we konden zonder problemen elkaar berichten waar en wanneer we wilden. Ik had het enorme risico genomen om haar te vragen of we elkaar konden ontmoeten toen ik erachter was gekomen dat ze slechts een half uur van me verwijderd woonde. Het was twee dagen stil geweest en ik was al bang geweest dat ik alles verprutst had, toen ik een berichtje had gekregen dat ze dat best wel wilde, maar ze wilde dan wel dat we elkaar eerst op een openbare plek zouden treffen. Met trillende handen had ik dit café voorgesteld, dat in een grote stad precies tussen haar en mij in lag.

Maar hier zat ik dus. Ik was een kwartier te vroeg gekomen en het was nu al een kwartier na het moment van de afspraak. Dus het was op zich niet vreemd dat ik me niet helemaal op mijn gemak voelde. Ik controleerde de Discord-app op mijn telefoon. Geen bericht, maar ze was wel online. Zou ik een bericht sturen? Of was dat te opdringerig?

De keuze werd me bespaard, ik zag opeens drie puntjes in mijn chatscherm verschijnen in ons chatvenster… ze typte een bericht. Vol spanning wachtte ik af. Het was een flink bericht, dus ik moest geduld hebben.

“Ik was zenuwachtig….ik durfde het café niet in zonder zeker te weten dat je er echt zou zijn. Maar ik weet helemaal niet hoe je eruitziet. Ik wilde ook geen bericht sturen omdat dat zo stom en wanhopig over zou komen. Maar als jij die man bij het raam bent die nu op zijn telefoon kijkt, wil je dan een Sprite voor me bestellen?”

Mijn hart maakte een sprongetje van blijdschap. Ik keek rond om te kijken of iemand me in de gaten hield, maar niemand leek enige interesse in me te tonen. Ik stond op en ging naar de bar. Ik hoopte dat mijn mond zich normaal zou gedragen en ik niet als een idioot zou staan hakkelen. Gelukkig wilde ze een Sprite en geen cola. Toen degene achter de bar me zag, haalde ik diep adem en zei met heldere stem: “Twee Sprites, aaalstublieft.” Bijna goed.

Toen ik met twee Sprites in mijn handen terugkeerde naar het tafeltje, was er nog steeds niemand die op me lette. Ik begon steeds meer te vermoeden dat BlissSearcher een grap met me aan het uithalen was. Hoewel ik mezelf erop voorbereid had, voelde ik toch iets van ergernis en ik pakte mijn mobiel. Geen bericht in de app en ze was offline. Geërgerd begon ik een bericht te typen, een bericht dat ik gelukkig nooit zou versturen.

Er was iemand naar mijn tafeltje toegekomen. Een vrouw. Een kindvrouwtje was misschien een beter woord. Ze was klein, tenger, spitsig. Ze had piekerig haar, duidelijk geblondeerd met forse uitgroei. Een aardig en lief gezichtje, dat moest ik toegeven, maar eerlijk gezegd niets bijzonders. Een neus die een tikje te groot was. Een grijze slobbertrui die tot ver over haar broekrand hing, een blauwe spijkerbroek. Haar ogen flitsten zenuwachtig heen en weer en ontweken de mijne, hoewel ze wel contact zocht. Met een wonderbaarlijk lieve stem zei ze: “Hoi, ik ben BlissSearcher,” en daarna voegde ze er nauwelijks hoorbaar aan toe, “maar ik heet Carla.”

Natuurlijk stond er geen BlissSearcher op haar paspoort, maar waarom moest haar naam nou weer net beginnen met een k-klank? “Hoi, C-C-C-Caaahahrla,” wist ik eruit te persen. Voor het toevoegen van mijn eigen naam ontbrak mij de moed. Geweldig, stotteraar ontmoet meisje met sociale fobie. Recept voor een ramp, hoe gingen we in godsnaam een gesprek voeren? En ik moest ook toegeven, in mijn hoofd had ze er anders uitgezien. Volle borsten, lange haren, heldere ogen die brutaal rondkeken en een sexy strakke jurk die elke man uitdaagde. Maar ja, meisjes met sociale fobieën zien er niet zo uit. En eerlijk is eerlijk, ik was ook niet de donkere surfgod met wasbord en minimaal achttien centimeter in zijn broek die zij misschien verwacht had.

Om maar iets te doen te hebben, gebaarde ik naar de stoel, om haar een plaats aan te bieden. Stommeling, dacht ik bij mezelf, ik had op zijn minst op moeten staan om die stoel voor haar aan te schuiven. BlissSearcher, nee, Carla moest ik zeggen, nam plaats en haar ogen richtten zich op de tafel voor haar. “Drinken?”, wist ik eruit te krijgen zonder te haperen. Ze keek snel even op, maakte even oogcontact en knikte. Ik reikte haar de Sprite aan. Carla nam een slokje. Ondanks het geroezemoes in het café hoorde ik haar tanden tegen het glas tikken.

En we zaten in stilte. Ik probeerde te bedenken wat ik haar kon vragen, maar elke vraag die ik kon bedenken begon met de verkeerde letters…die verdomde stottertong van me. Carla was ook niet echt hulpvaardig, ze bleef niet alleen zwijgen, maar ze keek ook vooral naar haar eigen handen die ze op haar schoot hield. Maar opeens zag ik het…subtiele bewegingen van haar schouders. Ze bewoog haar armen…dus haar handen. En ik voelde een flits van lust door me heen schieten. Was ze zich hier, in een vol café, aan het bevredigen? Oh God, als dat waar was, dan was ze net zo ongeremd geil in het echte leven als online.

Maar nee. Mijn telefoon begon te trillen en ik begreep meteen wat ze had gedaan: ze had me via Discord een bericht gestuurd. Ja, een bericht van BlissSearcher. “Ik ben erg nerveus. En dan weet ik niet wat ik moet zeggen.”

Ik las het bericht en ik keek haar aan. Een kort ogenblik keek ze me ook aan, maar ze wendde al snel haar blik af. Met trillende handen reikte ze weer naar haar glas. “S-s-sssnap ik,” bracht ik uit. Ze keek weer even op en glimlachte kort. Ik werd onverwacht getroffen door hoe open en lief haar gezicht eruit zag als ze lachte. De glimlach verdween echter even snel als die was gekomen toen ze doorhad dat ik naar haar keek.

Ik merkte dat ik wanhopig zocht naar een compliment, iets om te zeggen wat lief was, om misschien haar pantser te doorbreken, maar mijn tong en lippen voelden aan alsof ze van ijzerdraad waren, maar wel dermate flexibel dat ze meteen in de knoop zouden zitten als ik ook maar zou proberen iets te zeggen. Ik deed twee pogingen, maar ik moet eruit hebben gezien als een vis op het droge die naar lucht hapte, want ik slaagde er niet in om enig geluid te produceren. Daarom pakte ik maar mijn telefoon en deed wat zij deed: ik stuurde een bericht. Ik typte: “Je hebt een leuke lach.”, en ik voegde een smiley toe. Carla reageerde met een blozende emoji en bloosde zelf ook. Ik zag haar weer typen: “Dank je wel. Jij ziet er best lief uit.”

We zaten weer even in stilte. Toen verscheen er weer een berichtje van haar op mijn Discord. “Normaal zijn we echt minder verlegen…”.

“Ja,” typte ik terug. En weer liet mijn creativiteit me in de steek. Waarom, waarom ging het online zo gemakkelijk en in het echt zo moeilijk? Het kostte me zo veel energie en ik voelde dat ik moe werd. Ik onderdrukte een geeuw.

Carla was blijkbaar toch oplettender dan ik dacht, want ik kreeg weer een berichtje. “Verveel ik je? Je moet gapen…”.

Eindelijk kon ik een echt antwoord geven. Ik probeerde het eerst hardop. “Neeheenee….”, en daarna volgde vrijwel perfect: “Ik ben moehoe.” Ik wilde nog toevoegen: “korte nacht”, maar daar liet mijn spraakvermogen me weer in de steek. Dus ik pakte mijn telefoon weer. Ik typte: “Ik ben nadat we elkaar spraken nog twee uur doorgegaan. Reddit captions en PMV’s. Ik wilde wel stoppen, maar….”

Carla keek op, nu met een vreemde schittering in haar ogen die ik wel herkende uit de spiegel en bewoog even onrustig. Mijn bekentenis deed haar iets. “Ik maar een uurtje. BBC en bikinibabes. Ik had een alarm gezet, als ik spanning heb ga ik door tot…”

Toen ik dat las, voelde ik een zachte kriebel in mijn buik en de opwinding begon vastere vormen aan te nemen. Maar vergeleken bij wat we normaal bespraken, was dit niets. Normaal vlogen de gifjes en expliciete boodschappen over en weer. Het was bijna onmogelijk me voor te stellen dat Carla en BlissSearcher dezelfde persoon waren. Maar goed, dat zou zij ongetwijfeld ook vinden van TongueTwister en van mij.

Maar de conversatie was nu in elk geval op bekender terrein. En al waren wij in de echte wereld vreemden, zo half in de digitale wereld kon ik best gebruiken wat ik over haar had geleerd. Ze werd enorm getriggerd door grote borsten. Ik trok de stoute schoenen aan en ik zocht even tussen mijn afbeeldingen in mijn galerij. Ik vond de juiste en voegde die toe aan mijn bericht aan haar. Ik typte: “Voelt het vertrouwder en bekender als je kunt geilen op van deze borsten?”, maar ik veranderde “geilen op” snel in “genieten van”. Ik stuurde het gifje van Angela White in haar gele coltrui en haar wiegende grote borsten en die boodschap… en kreeg meteen spijt dat ik het had gedaan. Waar zat mijn verstand? We waren in het openbaar. Carla pakte haar mobiel om het bericht te lezen.Ik had het apparaat bijna uit haar handen gerukt. Ik wilde mijn excuses al aanbieden, maar ik kwam niet verder dan “Ssssoho…ssso…”.

Maar ik kreeg een berichtje terug: “Hihi.” Dat liep nog net goed af. Ik kreeg meteen erachteraan een berichtje: “De beschermheilige van ons, gooners.” Carla slaakte ook een zucht en ik zag heel even het puntje van haar tong tussen haar lippen. Toen ik dat las en hoorde, kreeg ik onmiddellijk een stijve.

Heel even ontspanden we allebei, alhoewel mijn broek wat begon te knellen. Wat nu? Normaal volgde op een gif een antwoord, een ander gifje, een lustvolle emoji, of hetgeen wat ik het alleropwindendst vond: “Meer…meer…meer…”. Maar hier, in een vol café met mensen die wellicht op onze telefoonschermen konden kijken, bleef het bij een korte prikkelende uitbarsting. Toch volgde er verder niets. Ik typte: “Wil je nog wat drinken?” Carla keek naar haar glas, het was nog meer dan voor de helft gevuld. Mijn glas was zelfs nog helemaal vol. Desondanks zei ze, “Cola zero”, hardop, tot zowel mijn verbazing als schrik. Verbazing omdat ik haar stem hoorde, schrik omdat die drank met die verdomde kloterige k-klank moest beginnen. Ik probeerde mijn plotselinge paniek te verbergen en liep naar de bar. Hoe ging ik dit aanpakken? Ik kon de bestelling natuurlijk typen op mijn telefoon en laten zien…maar wat als ik per ongeluk het scherm minimaliseerde en het personeel mijn galerij van porno-gifjes zou zien? Of mijn conversatie met BlissSearcher? Het maakte me bang…maar toen bleek dat de barvrouw die zich naar me toe draaide een voluptueuze jonge vrouw was in een strak, laag uitgesneden truitje die ik eerder niet had gezien, en meteen voelde ik de opwinding weer. Dat waren nog eens tieten, zeg!

De opwinding schoot me te hulp en zonder ook maar een hapering zei ik: “Cola zero, alsjeblieft.” Ik slaagde erin een blik op haar tieten te werpen, maar niet te opvallend. De barvrouw merkte het niet, of gaf er niets om. Om mezelf niet verder in de verleiding te brengen om te staren, draaide ik me half om en keek rond, terwijl ik er nonchalant uit probeerde te zien. Carla keek naar me en onze blikken kruisten elkaar. En meteen bloosde ik, want ze kende me...ze wist dat ik opgewonden was geraakt door de barvrouw. Met een wat verwilderde blik pakte haar telefoon. Als een razende bewogen haar vingers…ongetwijfeld goed getraind in het bewegen. Ik voelde mijn telefoon driemaal trillen en ik keek op mijn scherm. Ik had drie foto’s van rondborstige pornosterren toegestuurd gekregen van BlissSearcher. Het bloed bonsde in mijn slapen…onder andere.

“Je cola zero”, zei de barvrouw en ik schrok me wezenloos, bang dat ze gezien had wat ik aan het bekijken was. “Dat is 3,25.”

Ik rekende af met mijn telefoon, die ik zorgvuldig met het scherm naar beneden hield, boven de pinautomaat. Met de cola zero in mijn hand liep ik terug naar ons tafeltje. Carla had haar glas Sprite snel leeggedronken. Ik zette het nieuwe glas voor haar neer. Toen ik ging zitten, voelde ik mijn spijkerbroek weer knellen. Mijn erectie moest duidelijk te zien zijn voor iemand die erop zou letten. Of Carla het type was om erop te letten wist ik niet zeker, maar ik vermoedde van wel. Vreemd dat ik me er zo voor schaamde, in de Discordserver waren genoeg foto’s te vinden van mijn stijve.

Carla was weer aan het typen en al snel kwamen de berichten. “Dank je” en “Je hebt me je naam nog steeds niet gezegd. Je heet naar ik aanneem niet echt TongueTwister?”

Ik twijfelde even of ik haar mijn echte naam moest geven. Stel je voor dat ze mijn hele identiteit zou ontdekken…al deelden we een fetish, we deelden ook de schaamte. Maar zij had me ook de hare gegeven, dus ik had het gevoel dat ik haar wel iets schuldig was. “Martin”, stuurde ik haar.
“Dag Martin”.

En nu werd het weer stil, zowel in de echte wereld als op Discord. We namen allebei een slok van onze drankjes en ontweken elkaars blikken. Rondom ons was het langzaam drukker geworden en ik kon flarden van de gesprekken van anderen horen. Losse woorden, zonder betekenis. Ik was jaloers op hoe makkelijk andere mensen de woorden uit hun mond konden laten stromen. Ik was jaloers op een stelletje rechts van ons dat een zacht gesprek voerde, hun handen op tafel en verstrengeld. Ik was jaloers op een drietal mannen met sportassen om hoe goed en masculien ze eruit zagen. Carla zag hen ook. Ze had haar telefoon weer gepakt en ik zag haar typen, swipen en scrollen. Ik opende mijn eigen Discord-app en hoopte op een bericht, foto of gifje, maar ik zag niet eens dat ze aan het typen was. Ik keek weer even op naar het stelletje bij ons in de buurt en stelde me voor dat zij naakt op de tafel klom zodat haar vriend haar kutje kon likken. En zij mij kon aankijken terwijl dat gebeurde.

Mijn telefoon trilde weer, ik had een bericht. “Ik moet iets kwijt, Martin,” had BlissSearcher geschreven.

“Shoot,” schreef ik terug.

In plaats van te typen keek Carla me aan. Ik hoopte daar lust en verlangen te zien, ik zag echter paniek. “Sorry”, wist ze uit te brengen en ze pakte haar telefoon, stond op en liep weg. Ik wilde vragen wat er mis was, waar ze heen ging, maar die verdomde stotter blokkeerde me weer net op het verkeerde moment. Ik kon me nog net beheersen haar pols beet te pakken.

Carla liep echter niet de deur uit. Ze liep het damestoilet in. Ik slaakte een zucht van verlichting. Ze ging dus niet weg. Misschien was de opwinding te sterk en moest ze gewoon even naar de toiletten om…oh god, dat idee maakte me gek. Toen mijn telefoon trilde, greep ik hem als een bezetene. Ik had echter alleen een kort berichtje van haar. “Ik moest weg daar. Ik dacht dat iedereen naar ons keek.”

Een klein verschil tussen ons. Ik kon de echte wereld, de personen, makkelijker als voeding voor mijn fantasieën gebruiken. Voor haar leek dat meer een bron van angst te zijn. Ik wilde haar wel troosten, maar het enige dat ik kon typen was: “Ze zijn meer met zichzelf bezig dan met ons. Maar voor ik dit had kunnen verzenden, kwam er al een berichtje binnen. “Maar hoe je naar de barvrouw keek, dat gifje van Angela en die foto’s die ik stuurde…daarvan kreeg ik…”

Ik wiste snel mijn niet-verzonden bericht. Ik herkende wat ze deed, het was goonflirten, proberen me een reactie uit te lokken. Ik typte: “Wat kreeg je? Je mag het wel zeggen.”

Haar reactie terug was: “Ik kreeg er….neukjeuk van.”

Ik werd knalrood, ik werd stijver, en alles om me heen, inclusief het stelletje dat ik in mijn fantasie had opgevoerd, leek te verdwijnen in de mistige staat van intense opwinding. Als ik niet in een café had gezeten, dan was ik me meteen gaan aftrekken. Dat kon niet, zoveel verstand had ik nog net wel, maar dat woord, dat geile woord “neukjeuk”, dat wij als enige twee Nederlandse gooners op de server hadden verzonnen, deed de allesomvattende lust in me ontwaken. Weg was de schaamte, de angst. Ik reageerde met een emoji die zijn tong uit de mond liet hangen in pure opwinding. Daarna nog twee en toen bijna een hele rij. Ik voegde nog toe, totaal nutteloos: “Ik ook.”

Ik zag aan het scherm dat BlissSearcher typte. Het leek een uur te duren voor haar korte bericht klaar was. “Maar dit café, ik krijg er stress van. Ik moet ontstressen.”

Dat was duidelijke taal. Ik had de perfecte gif van een petite meisje dat de boxer van een grote zwarte man omlaag trok en verbaasd naar diens opspringende giga-lul keek, en verzond die, met de flauwe tekst “tegenGIF”. Tegelijk kreeg ik van BlissSearcher: “Ik ken een goed hotel. Met veel privacy”. Het bleef stil daarna. Was ik te snel gegaan met mijn gif, of die stomme grap? Mijn handen werden vochtig van de spanning. Nee, er verscheen een like met een hartjesicoon eronder. En toen begon ze weer te typen. En tot mijn grote verbazing las ik: “Wil je mee? Samen goonen, jij in het woongedeelte, ik in het slaapgedeelte?”

Als de grond onder me was opengebarsten en me had verslonden, was ik minder verbaasd geweest dan toen ik haar voorstel las. Dit…dit was mijn ultieme droom. Ik moest, wat moest ik…reageren, voor ze dacht dat ik nee zou zeggen en zich bedacht!

“Oh ja, Carla, ik….hmmm!!! JA!”

Vrijwel meteen, alsof het bericht al klaarstond, volgde een bericht met een link naar een hotel, een routebeschrijving naar dat hotel en een tikkie voor de helft van de kosten. Het was een aardig, maar niet absurd bedrag. Zonder aarzeling betaalde ik het. Er waren avonden geweest waarop ik dit bedrag zonder problemen aan porno en camgirls had uitgegeven, dus dit moest zeker kunnen.

Carla kwam het toilet weer uit. Ze leek wat opgeluchter te zijn dan toen ze erin ging, maar nog steeds had ze iets schichtigs over zich, alsof ze een bang hertje was. Ineens voelde ik dat ik haar wonderbaarlijk aandoenlijk vond. Ze keek een kort ogenblik mijn kant op en wees naar de deur. Ik dronk mijn glas in één teug leeg en volgde haar naar buiten.

Er stond een koude wind en ik rilde een beetje toen ik buiten kwam. Carla had geen jas aan, alleen die slobbertrui, maar scheen geen last te hebben van de kou. Ze stond voor een Volkswagen Kever, een auto die perfect bij haar paste. Zo, terwijl er niemand om ons heen was, was ze duidelijk meer ontspannen. Haar stem klonk nog steeds zacht en onzeker, maar een stuk helderder dan in het café toen ze vroeg: “Zal ik vast vooruit rijden? Of, waar staat jouw auto?”
Nu zij sprak, wilde ik niet voor haar onderdoen en ik perste eruit: “Éé…héén blok vvverderop.”

“Ik zie je daar,” zei ze en ze stapte in. Maar voor ze weg kon rijden, draaide ze haar raampje open. “Of…laat je me ermee zitten?” Er klonk oprecht angst door in die vraag.

Ik vertrouwde mijn stem niet genoeg om hardop te antwoorden, maar ik schudde mijn hoofd.
“Betekent dat dat je komt?”

Ik knikte.

Ze deed het raampje dicht, startte de auto en reed weg. Zo snel als ik kon, liep ik naar mijn auto. Ik wilde haar absoluut niet laten zitten, maar ik stierf ook duizend doden bij het idee alleen de lobby van het hotel binnen te stappen en te moeten vragen naar het kamernummer.
In mijn auto stelde ik de navigatie in op het adres dat ze me had gegeven. Een kwartier ongeveer…een kwartier om me druk te maken over alles wat eventueel mis kon gaan. Zou zij er überhaupt zijn? Ze had mij expliciet gevraagd te komen, maar toch... Een kwartier om mezelf voor te stellen wat we precies zouden doen…porno kijken, edgen, chatten tot…tot wat eigenlijk? Tot de lust ons compleet overnam, tot onze hersens week waren van het plezier en God mocht weten wat er dan zou gebeuren. Het vooruitzicht was beangstigend en opwindend tegelijk.

Op de parkeerplaats van het hotel zag ik tot mijn grote opluchting Carla’s Volkswagen staan. Ik stapte uit en nam mijn laptop mee. Goed, de volgende hindernis, vragen om mijn sleutel. Ik stotterde altijd meer als ik zenuwachtig was, dus ik kon er donder op zeggen dat die k van kamer problemen zou opleveren. Met mijn brein onder hoogspanning liep ik naar de man in de lobby toe. En ik paste een oud trucje toe.

“Rrroom 143, please.”
De man achter de toonbank glimlachte onoprecht vriendelijk naar me en gaf me mijn sleutel.

“Here you are, sir. Your wife has already arrived.”
Hoorde ik nou een pauze voor en na het woord “wife”? Dacht hij dat ik hier met een hoer was? Natuurlijk, in een hotel als dit kwam vast prostitutie voor. Maar Carla zag er bepaald niet uit als de standaardprostituee. Misschien zat het allemaal in mijn hoofd. Misschien ook niet.
Ik liet de man achter zijn toonbank, voordat hij over roomservice of wat dan ook kon beginnen. Kamer 143 was op de eerste verdieping. Ik stapte de lift binnen. Ik kon even ontspannen, niemand lette op me. Eindelijk even alleen. Ik werd me weer bewust van de flinke erectie die ik weer of nog steeds had. Ik spiedde snel of er een camera in de lift hing en toen ik er geen zag, kon ik de verleiding niet weerstaan mijn hand in mijn broek te laten glijden. Om hem recht te leggen…dat loog ik tegen mezelf.

Met een ping opende de lift en ik liep de gang door. Het uur der waarheid. Achter deze deur wachtte BlissSearcher op me, met al haar geile ongeremdheid. Eindelijk iemand die me begreep…echt begreep…

Met mijn keycard opende ik de deur. Ik kwam binnen in een ruimte met een bed en een klein keukentje. Er zat een deur in de achterste wand, een deur naar een klein slaapkamertje voor een kind, en een badkamer. Er stond ook een bank tegen de muur en Carla zat erop. Ze had haar laptop al open, hetgeen mijn erectie onmiddellijk versterkte. Was ze al vast begonnen, in haar ongeremdheid? Ze legde een kaartje op tafel. “Het wifiwachtwoord,” zei ze. “Gebruik ook je VPN, als je er een hebt.”

Meteen daarna stond ze op. Ze had me niet aangekeken toen ze tegen me sprak en ze keek geen seconde mijn kant op toen ze naar de deur liep. In feite leek ze zelfs haast te hebben bij me weg te komen. Ze had me verteld hoe ze het had willen doen, in gescheiden ruimtes, toch voelde ik iets van teleurstelling onder de opwinding. Ik ging op de bank zitten die nog warm was van haar lijf. Ik rook de geur nog van haar parfum, vermengd met de geur van zenuwachtig zweet. Die sensaties overvielen me. Het voelde goed, te goed…te goed om waar te zijn. Naast opwinding voelde ik ook opeens noodzaak en haast…voor ik het wist kon het voorbij zijn…bedorven zijn. Ik nam niet eens de tijd om mijn computer op te starten, ik ritste mijn broek open. Het geluid van de rits klonk veel harder dan ik had verwacht en van schrik hield ik even op. Wat als ze het gehoord had? Wat als ze het gehoord had! Ik voelde weer die schaamte, weer die opwinding en ik moest ze beide bedwingen. Ik wurmde me uit mijn broek en pakte mijn pik vast. Ik trok eraan…het gevoel was warm en troostend. Dit was bekend, dit was veilig, dit was lekker.

Mijn telefoon gaf een ping. Ik greep ernaar met mijn vrije hand. “Zeg het als je er klaar voor bent?”

Met één hand typte ik. “Ik ga opstarten.”

Ik wilde iets toevoegen, ik wilde haar laten merken hoe opgewonden ik was. Maar haar niet overvallen? Hoe moest ik dat doen? Ik typte het enige dat me te binnen schoot. “Maar ik moet alles met één hand doen.”

Het bleef even stil. Toen: “Doe je het nu? Ben je aan het…”

Ze schreef het niet. Helaas. Nee, toch wel, er verscheen een vervolgbericht: “..pikpompen?”
Weer dat lekkere goonerjargon, dat van alles in me losmaakte. Ik raakte mijn remmingen kwijt.

“Ja. De neukjeuk is zo erg dat ik hem niet kan negeren. Ik ga me helemaal uitkleden terwijl ik opstart.”

Ik gooide mijn telefoon achteloos naast me neer. Met wat gestommel begon ik me uit te kleden. Misschien hoorde ze me wel. Af en toe stopte ik om mijn oren te spitsen en probeerde ik te horen of ik iets opving uit haar kamertje. Maar het bleef stil.

Naakt ging ik weer op de bank zitten en begon weer te masturberen. Mijn brein werd kleiner, er was geen plaats meer voor schaamte en twijfel, maar alleen nog maar voor plezier en zelfverzekerdheid. Ik stuurde haar: “Ik zit naakt te pikpompen.”

Ze reageerde eerst met een hartjesemoji, gevolgd door een gifje van een vrouw die een aftrekbeweging maakte met haar ene hand en me met de andere een kushandje toewierp. In mijn mistige brein versmolten haar gelaatstrekken met die van Carla. Ik wilde zo graag iets weten, zeker weten dat ik niet alleen in deze staat was…zeker weten dat ze niet lachend en spottend de deur zou openen en weg zou lopen, dat ik wel moest doen wat ik deed: ik legde mijn oor tegen de muur, in de hoop iets te horen. De muren van hotels waren notoir dun. Zij zou toch ook wel iets doen. Als een echte gooner bleef ik wel trouw pikpompen. Ja, ik hoorde iets. Het bed kraakte. Er ging een rilling door me heen.

Ik kreeg weer een berichtje. “Ik lig op bed. Ik wil getriggerd worden…”

Getriggerd…. Hoewel mijn brein warrig was, herkende ik het signaal: ik moest haar opwinden, haar neukjeuk versterken zodat de gedachte aan weglopen niet bij haar op zou komen. Haar kritisch denkvermogen overspoelen met lust. Mijn eigen genot moest even wachten, ik had twee handen nodig. Als een razende zond ik de gifs. Ik wist wat haar triggerde: contrasten. Ik zond een serie gifjes van een tengere blondine met een bleke huid, die een enorme zwarte lul afzoog, die die lul in haar geschoren kutje leidde met een blik van totale overgave, van wie de tietjes, klein en fijn zoals die van Carla, ondergespoten werden en die met het sperma speelde…van een mooie vrouw die verleidelijk naar de camera lachte en toen de camera haar lichaam scande, een stijve pik bleek te hebben, van letterlijke monsterpikken in hentai en waarschijnlijk ook gifjes die er niet tussen pasten, maar die ik toch maar meezond. Na dit bombardement begon ik mezelf weer als bezeten af te trekken tot ik een beginnend orgasme voelde…en hijgend liet ik los. Blijven pompen tot je lekt, dan herhalen. Niet klaarkomen. Breek de cirkel niet…

“Klootzak”, stuurde Carla, nee BlissSearcher, terug en ik genoot van haar vulgaire taal, “je maakt mijn neukjeuk zo erg…ik heb zo een kriebel in mijn kut.”

Ze stuurde een gif van een vrouw die wijdbeens lag te masturberen. “Ik lig tussen mijn eigen benen te graaien.” Ik reageerde: “Jij bent een wrijfhoer voor porno”. Er kwam terug: “En jij een trekslet”. Nieuw jargon. Onze taal werd expliciet en gretigheid en obsessie klonken in alles door. Vergeten waren het café, de spanning, de angst, de letter k. Deze hotelkamer, onze lust en het volgende bericht, dat was alles wat er nog toe deed. Ik kreunde en hoopte dat zij het zou horen. Het kon me niets schelen of iemand anders het zou horen.

Gescheiden door een dunne muur, maar samen in verbeelding, zo vielen we samen de diepte in. Een gedeelde virtuele orgie tussen haar en mij en porno. Ik kreeg een gifje van een vrouw die twee harde pikken tegelijk in haar mond nam. “Gulzig” typte ik en vrijwel meteen kreeg ik hetzelfde bericht van haar. Ah, onze breinen ontspoorden op identieke wijze. Gek van verlangen trok ik, compleet de controle kwijt. Maar mijn hele lichaam was erop getraind, urenlang had ik het gedaan, trekken, bijna klaarkomen, op tijd stoppen. Dikke druppels voorvocht lekten uit mijn pik, maar ik kwam niet klaar. Toen ik BlissSearcher dat vertelde, kreeg ik terug: “Mijn kutje is ook drjifnattt”. Ik was zo ver heen dat ik me aftrok op de typefouten.

We stuurden nog een paar gifjes over en weer, keken een paar Porno Music Videos en stuurden opwindende berichten naar elkaar. Opeens was het echter helemaal donker buiten. Ik zou het licht aan moeten doen, maar dan moest ik opstaan. En samen met BlissSearcher keek ik naar een muziekvideo waarin pornosterren tergend langzaam hun bikini’s uittrokken. Maar wat als ik net opstond op het moment dat Riley Reid haar heerlijke kut onthulde? Dan maar trekken in het donker…trekken, trekken, lekker trekken zodat de wereld overzichtelijk bleef. Met tien centimeter gipsplaat tussen ons lag BlissSearcher zich te vingeren.

En daar had ik me vergist. Tot mijn grote schrik ging de deur open en stapte Carla, gekleed in een lang hemd met de onderste knopen dicht, binnen. Paniek sloeg door me heen, ik wilde instinctief mijn laptop dichtklappen en mijn stijve lul verbergen. Maar het drong tot me door dat ik me aan het aftrekken was op iets wat zij me had gestuurd. Carla reikte naar het lichtknopje, vond het en knipte het licht aan. Ik kon nu duidelijk zien dat zij min of meer in dezelfde ontregelde staat verkeerde als ik. Haar piekerige haar was nog piekeriger, ze liep een beetje zwaaiend, ze ademde zwaar en onder haar oksels zag ik de zweetplekken. Het hemd dat ze aanhad hing open en ik zag de zijkanten van haar kleine borsten. De tepels priemden door de stof heen.

“Trek maar,” fluisterde ze. “Ik ben uitgedroogd. Ik pak een glas water.”

Ik staarde haar na toen ze naar het keukentje liep. Haar hemd was lang, maar toen ze zich uitrekte om een glas te pakken, zag ik de onderkant van haar billen. Ze was naakt onder het hemd. Ik trok nog even en liet los. Carla draaide de kraan open, maar wierp een blik op mij. Ze kon mijn pik zien pulseren en weer droop er wat voorvocht van mijn eikel. Ze opende haar lippen en zuchtte luid.

Ik viel diep in totale goonstate toen ik weer begon te trekken. “Pikpompen...moet pikpompen.” Ik realiseerde me niet dat ik degene was die zich zo stompzinnig uitte. Toen ik dat eenmaal doorhad, genoot ik van mijn eigen hulpeloosheid.

Carla deed een paar stappen dichterbij. De hotelkamer was klein, ze stond nu dichterbij. Haar mouwen waren opgestroopt. En toen zag ik het opeens. Littekens, zelf aangebracht op haar armen. Een patroon met steeds een halve centimeter ertussen. Zelfs in mijn totaal mistige goonerbrein, dat ik bijna tot pulp getrokken had, voelde ik opeens iets van medelijden en sympathie. Ik hield op met trekken, wilde iets zeggen. Maar Carla had gemerkt dat ik naar haar armen keek. “Nee,” fluisterde ze, “nee, nee, nee…”

Er lag geen emotie in, alleen maar die ontkenning. En daarna: “Kijk!” Een zacht, wanhopig bevel.
Ze pakte de punten van haar hemd beet, die tot halverwege haar bovenbenen kwamen. Ze tilde het op, langzaam maar zeker. Ik wist wat ze ging doen, maar moest ik haar niet stoppen? Dit was zo fout, maar we waren nog altijd gooners. Die stoppen niet, zichzelf niet en elkaar niet. Dus ze onthulde het…haar harig kutje, wilder dan al die pornopoezen, haar schaamhaar duidelijk klevend van haar eigen vocht. Haar gezwollen clit en schaamlippen waren als roze bakens te zien. Het verdrong alles wat ik voelde buiten lust, zeker toen ze er een hand tussen haar benen bracht en kreunde: “Niet denken. Pikpompen. Kutwrijven.”

“Ja,” hijgde ik. “Kutwrijven en pikpohhooompen.”

Deze stotter was geen normale stotter, hij kwam omdat ik opeens de controle over de lust helemaal verloor en trok zonder te stoppen. Mijn pik, eindelijk na dagen uitstel, kon zich legen. Ik spoot en spoot en bleef trekken. Een straal kwam op Carla’s dijbeen terecht, maar dat kreeg ik nauwelijks mee. De kracht in mijn benen begaf het en ik viel al trekkend, kronkelend en kreunend terug op de bank. Carla liet zich ook vallen, leunde op een arm op de bijzettafel en wreef als bezeten tussen haar benen. Haar mond stond open en een straaltje speeksel droop van haar uitgestoken tong af. Ik zag tranen in haar ogen. Van lust? Van verdriet? Of van beide? Ik sloot mijn ogen.

“Nee”, jammerde Carla nu. “Nee, nee, nee.” Ik hoorde de wanhoop, maar ik was te versuft om te reageren, ik lag nog na te schokken van mijn klaarkomen. Zij baalde vast dat het al voorbij was, vrouwen konden toch vaker klaarkomen? Ik hoorde haar voetstappen, de deur sloeg dicht. Maar zelfs door de dichte deur hoorde ik haar snikken. Wat ik eerder gevoeld had, medelijden en sympathie, die keerden terug. Wat moest ik doen? Wat kon ik doen? Met haar praten? Met die verdomde stotter die elke zin drie keer zo lang maakte?

Maar ik moest toch iets doen? Ik was toch nog niet zo verloren dat ik niet meer gewoon een gesprek kon voeren met een vriendin – was ze een vriendin? – Ja, dat was ze verdomme!

Ik greep naar mijn telefoon en typte. “Ik kom eraan. Ik zou graag even met je praten als jij dat ook wilt. Gewoon praten. Ook al hakkel ik. Vind je dat oké?”

Ik drukte op send.