Mijn benen voelen als pudding, trillend en zwak, terwijl we weglopen van het bankje in het park. De lucht is nog steeds gevuld met het scherpe, zure aroma van mijn eigen orgasme, dat hevig en onverwacht uit me spoot onder de dwang van Sophie’s vingers en de blikken van wildvreemden. Mijn mantel hangt los om mijn schouders, een wanhopige poging om mijn blootgemaakte lichaam te verbergen, maar de koele bries streelt mijn natte dijen en herinnert me aan wat er net gebeurd is. Sophie loopt naast me, haar handen nonchalant in de zakken van haar jasje, alsof ze net een rustige zondag-wandeling maakt. Ze kijkt me niet aan, maar haar uitstraling is die van een jager die haar prooi nog steeds vast heeft in haar vizier.

Mijn telefoon trilt wild in mijn hand, het trillen voelt als een elektrische schok door mijn zenuwen. Ik weet meteen wie het is. Meester. Altijd Meester. Mijn vingers zijn klam en glibberig als ik het scherm ontgrendel, mijn hart bonst in mijn keel. Het bericht verschijnt, kort en bondig, zoals altijd.

Ga terug naar Hotel Central. De lobby. Je moet kruipen. Naakt. Op handen en knieën. Sophie heeft de riem. Gasten mogen je aanraken. Je bent een hond. Geen mens. Een hond.

Ik stok, mijn adem stokt in mijn longen. De tekst wordt wazig voor mijn ogen. De lobby? Het hotel? Die enorme, marmeren ruimte vol met zakenmensen, toeristen, stelletjes die net aankomen of vertrekken. De glanzende vloer die elk geluid, elke schreeuw, elke kreet versterkt. Ik kijk naar Sophie. Ze stopt en haalt haar telefoon tevoorschijn, leest en begint te glimlachen. Een gruwelijke, grijnzende lach die haar hele gezicht vervormt.

"Heb je het gelezen, hoer?" vraagt ze, haar stem laag en bedrieglijk zacht. "Meester heeft een nieuw spelletje voor ons."

Ik knik, een kleine, krachteloze beweging. Ik kan geen woord brengen. De schaamte brandt in mijn wangen, maar tegelijkertijd voel ik die bekende, verdoemde warmte in mijn onderbuik opvlammen. De gedachte aan die vernedering, om gereduceerd te worden tot een dier in zo’n chique omgeving, het is te veel. Het is te vies. En ik wil het. Ik wil het zo erg dat mijn knieën onder me wegzakken.

Sophie trekt een zwarte leren hondenriem uit haar tas. Hij zwaait zwaar en dreigend in haar hand, het metaal van de clip klikt luid tegen het leer. "Kom dan," zegt ze, en ze draait zich om en loopt richting de ingang van het hotel. Ik volg, een schaduw in haar kielzog, mijn gedachten een chaos van angst en opwinding.

De hotellobby is een oase van luxe en rust als we binnenstappen. Het geurverschil is overweldigend; de frisse lucht van het park wordt vervangen door de geur van duur leer, wasverzachter en de zoete, bloemige geur van grote boeketten die bij de receptie staan. De vloer is van gepolijst marmer, zo donker dat het lijkt alsof je in een diepe poel kijkt. De receptionisten kijken op van hun schermen, hun ogen verwijtend over Sophie en mij. Ik trek de mantel steviger dicht, maar ik weet dat het niet lang meer duurt.

Sophie stopt midden in de hal, vlak voor de enorme glazen liftdeuren. Ze draait zich naar me om. "Uit," zegt ze, kort en duidelijk.

Ik staar naar haar. "Hier?" fluister ik, mijn stem niet harder dan een zucht.

"Nu. Uit. Doe die mantel uit."

Mijn handen trillen terwijl ik de knoop van mijn mantel losmaak. De stof glijdt over mijn schouders en valt op de grond. Ik sta er nu, helemaal naakt in het midden van de hotellobby. De airconditioning is koud en maakt meteen mijn tepels hard. Ik voel de ogen van de mensen om me heen; een oudere stel met koffers stopt met praten, een groep zakenmannen in pakken kijkt op van hun telefoons, een receptionist laat een pen vallen. De stilte die volgt is oorverdovend, alleen doorbroken door het geratel van een bagagewagentje op de tegels.

"Op de grond," beveelt Sophie. Ze klikt de riem open. "Handen en knieën. Zoals een goed beestje."

Mijn benen buigen automatisch, jarenlange conditionering die mijn wil breekt. Ik laat me zakken, mijn knieën komen hard op het koude marmer. De pijn is scherp, maar het voelt ook ankerend, realiteit. Ik leun op mijn handen, mijn rug gebogen, mijn hoofd omlaag. Van deze positie zie ik alleen schoenen. Glanzende leren schoenen, nette sneakers, hakken. Het perspectief van een hond.

Sophie buigt over me heen. Ik voel haar handen in mijn haar, ze trekt mijn hoofd achterover en klikt de riem vast aan een halsband die ze blijkbaar al om mijn nek had gelegd zonder dat ik het doorhad. Het leer trekt strak, een constante herinnering aan mijn positie. "Goed teefje," fluistert ze in mijn oor, haar stem vol venijn. "Nu gaan we wandelen."

Ze trekt aan de riem. Niet zacht. De riem trekt in mijn nek, me dwingend om mee te bewegen. Ik zet mijn handen vooruit, dan mijn knieën. De beweging is ongemakkelijk, mijn borsten zwingen zwaar heen en weer onder me, naakt en blootgesteld. Ik hoor iemand schokkend ademhalen. Iemand anders laat een giechel horen.

Sophie loopt langzaam, ze neemt de tijd. Ze wil dat iedereen het ziet. Ze trekt me langs de receptie, waar de jonge receptionist met een open mond naar ons staart. Zijn ogen zijn gevestigd op mijn kont, die elke keer dat ik een stap zet, een beetje op en neer beweegt. Ik voel de bloedtoevoer naar mijn hoofd stromen, mijn gezicht moet vuurrood zijn, maar ik kan niet stoppen. Ik kruip.

"Kijk eens hoe goed ze kan zitten," zegt Sophie plotseling tegen een groepje toeristen dat bij een plantenbak staat. Ze trekt de riem naar achteren. "Zit."

Ik stop en ga op mijn hielen zitten, mijn handen op de grond naast me, mijn rug recht. Het is een onnatuurlijke houding voor een mens, maar perfect voor een hond. Mijn benen zijn wijd gespreid, mijn kutje volledig zichtbaar voor iedereen die maar wil kijken. Ik voel de lucht erop, ik voel de blikken als fysieke aanraking. Een van de toeristen, een man met een camera om zijn nek, stapt dichterbij. Hij aarzelt, kijkt naar Sophie om toestemming.

"Mag ik...?" vraagt hij, zijn stem brokkelt af.

"Ze mag geaaid worden," zegt Sophie koud. "Maar ze bijt niet als je haar goed behandelt."

De man strekt zijn hand uit. Zijn vingers zijn ruw, met eeltplekken op de toppen. Hij raakt mijn schouder aan, streelt langzaam over mijn rug, naar beneden naar mijn billen. Ik verkramp, mijn spieren spannen zich aan, maar ik blijf zitten. Ik adem diep in, probeer me te focussen op de koude vloer onder me, maar zijn hand is warm en opdringerig. Hij knijpt zachtjes in mijn bil, kneedt het vlees alsof hij een fruit test in de supermarkt. Een gil komt in mijn keel op, maar ik slik hem weg. Ik ben een hond. Honden schreeuwen niet.

"Zie je wel?" lacht Sophie. "Ze vindt het heerlijk. Ze is een echte slet."

Ze graait in haar zak en haalt een muntstuk tevoorschijn. Ze gooit het op de marmeren vloer, vlak voor mijn neus. Het metaal klinkt helder en echoot door de hal. "Voor het goede gedrag," zegt ze tegen de man. "Een fooitje voor de hond."

De man lacht nerveus en bukt zich om het muntstuk op te rapen, maar Sophie schudt haar hoofd. "Nee, dat is voor haar. Laat het maar liggen."

Sophie trekt weer aan de riem. "Lopen!"

ik kruip verder. We passeren de bar, waar mensen op hoge krukken zitten met drankjes. Het gesprek valt stil als wij langskomen. Ik zie een vrouw met een glas wijn haar ogen vernauwen, een mengeling van walging en fascinatie op haar gezicht. Ze kijkt me recht in mijn ogen en ik kijk snel weg, mijn blik gericht op Sophie's schoenen. Maar Sophie stopt.

"Jij," wijst Sophie naar de vrouw. "Wil je ook een keer?"

De vrouw aarzelt, zet haar glas neer. "Ik... ik weet het niet."

"Kom maar," verleidt Sophie. "Ze is heerlijk zacht."

De vrouw stapt van haar kruk, loopt langzaam naar ons toe. Ze draagt een strakke jurk en haar geur is kruidig en duur. Ze gaat door haar knieën, haar gezicht op de hoogte van het mijne. Ze kijkt me aan, haar ogen scannen mijn gezicht, mijn lippen, mijn nek. Dan steekt ze haar hand uit en raakt mijn wang aan. Haar hand is zacht, koel. Ze strijkt een pluk haar uit mijn gezicht, haar vingers glijden naar mijn lippen.

"Open je mond," beveelt Sophie.

Ik doe mijn mond open, mijn tong ligt als een lap in mijn mond. De vrouw glimlacht, een kleine, wrede glimlach, en steekt haar vinger in mijn mond. Ik lik eraan, instinctief, zoals Meester me heeft geleerd. Ze trekt haar vinger er weer uit, besmeurd met mijn speeksel.

"Ziek," fluistert ze, maar er klinkt een trilling in haar stem die verraadt dat ze het wel degelijk opwindend vindt.

Sophie haalt weer een briefje uit haar zak, ééntje van vijf euro. Ze vouwt het dubbel en stopt het in de decolleté van de vrouw. "Voor jouw moeite," zegt ze. "En voor het entertainment."

De vrouw neemt het geld aan, kijkt er naar, en stopt het snel in haar jurk. Ze staat op en gaat terug naar haar kruk, haar gezicht nu rood.

ik kruip verder, dieper de lobby in. Mijn knieën beginnen pijn te doen van het harde marmer, de huid is waarschijnlijk rood en schuurwond. Maar de fysieke pijn is niets vergeleken met de mentale marteling. Elke stap is een vernedering. Elke blik is een messteek in mijn eigenwaarde. En toch... en toch voel ik het vocht tussen mijn benen weer toenemen. Mijn schaamlippen zijn opgezwollen, mijn klitje klopt in het ritme van mijn kruipende bewegingen. Ik ben kapot, ik ben vernederd, en ik ben ontzettend geil.

Sophie stopt plotseling voor een groepje mannen in pakken. Ze zien eruit als zakenlieden die net een vergadering hebben gehad, met aktentassen en losse stropdassen. Ze kijken boos, afstandelijk.

"Sorry," begint Sophie, maar ze klinkt allerminst sorry. "Mijn hond is een beetje ondeugend. Ze heeft aandacht nodig."

De mannen kijken naar elkaar, dan naar mij. Een van hen, een man met een kalende hoofd en een gouden horloge, stapt naar voren. "Aandacht?" vraagt hij, zijn stem die en brul.

"Ja," knikt Sophie. "Ze houdt van sterke handen. Ze wil gedomineerd worden."

De man grijpt de riem uit Sophie's hand. Sophie laat het los zonder protest. De man trekt de riem strak, mijn keel wordt dichtgeknepen en ik moet hoesten. Hij trekt me dichter naar hem toe, dwingt me mijn nek te buigen. Hij kijkt naar me alsof ik een stuk vlees ben dat hij aan het inspecteren is.

"Kijk je eens," zegt hij tegen zijn vrienden. "Een echte bitch."

Hij streelt mijn hoofd, maar dan slaat hij, plotseling en hard, op mijn billen. De klap galmt door de hal. Een kreet ontsnapt me, ik kan het niet helpen. Het brandt, mijn vel trilt.

" Stil!" schreeuwt hij. "Honden maken geen geluid."

Hij slaat me weer, nog harder. Mijn billen trillen, de pijn schiet door mijn hele lichaam. Ik voel tranen in mijn ogen branden. Hij trekt aan de riem, dwingt me mijn bek op te trekken, mijn gezicht naar hem toe te draaien. Hij spuugt op de grond, recht voor mijn neus.

"Lik het op," beveelt hij.

Ik aarzel geen seconde. Ik buk mijn hoofd, mijn tong strekt zich uit en lik zijn speeksel van het marmer. Het smaakt naar sigaretten en koffie. Het is vies, het is vernederend, en ik lik elke druppel op.

"Goed zo," zucht hij, tevreden. Hij haalt zijn portemonnee tevoorschijn, trekt een vijftig eurobiljet eruit en laat het vallen op mijn rug. Het papier voelt licht en dun op mijn huid. "Voor de poetsbeurt."

Sophie lacht, een hard, koud geluid. "Zie je wel, Lara? Je bent het waard. Je bent een waardig stuk vlees."

De man geeft de riem terug aan Sophie. Ze neemt hem terug en trekt me weer mee. Mijn rug is bedekt met het biljet, een plakkerige herinnering aan mijn gebruik. ik kruip nu richting de liften. Het einde is in zicht, maar de weg voelt oneindig. De vloer is glad en mijn handen glijden een beetje uit, waardoor ik bijna val. Sophie trekt me overeind met een ruk aan de riem, me bijna wurgend.

"Opletten," zegt ze streng. "We maken geen foutjes."

We komen bij de lift. Er staat al een groepje mensen te wachten. Een oudere vrouw met een rollator, een jong stelletje dat innig met elkaar is verstrengeld, en een man in een uniform, waarschijnlijk hotelpersoneel. Ze kijken allemaal geschokt als ze mij zien kruipen. De uniformman maakt een beweging alsof hij tussenbeide wil komen, maar Sophie kijkt hem doordringend aan.

"Geen probleem," zegt ze met een stem die geen tegenspraak duldt. "We zijn op weg naar onze kamer."

De man aarzelt, kijkt naar zijn supervisor bij de receptie, maar die kijkt weg. De macht van Sophie, of misschien de macht van het geld dat hier omgaat, lijkt alles te overschaduwen.

Sophie stopt vlak voor de liften. Ze kijkt naar het jonge stelletje. De jongen kijkt weg, blozend, maar het meisje kijkt nieuwsgierig. Haar ogen glijden over mijn lichaam, van mijn opgeheven kont naar mijn hangende borsten.

"Wil je haar voelen?" vraagt Sophie aan het meisje. "Ze is behoorlijk nat."

Het meisje kijkt naar haar vriendje, die schudt zijn hoofd, maar ze negeert hem. Ze stapt dichterbij, bukt zich voorover. Haar hand is klein en tenger. Ze raakt mijn rug aan, glijdt langzaam naar beneden. Ik kreun zachtjes, kan het niet helpen. Haar vingers vinden mijn spleet, glijden eroverheen. Ze trekt haar hand terug, kijkt naar haar vingers, glanzend van mijn vocht.

"Oh mijn god," fluistert ze. "Ze is echt... nat."

Sophie lacht. "Zie je wel? Ze is een geile teef."

Sophie pakt nog wat briefjes, wrijft ze over mijn kont, en steekt ze dan in de hand van het meisje. "Voor jou. En alsjeblieft, doe haar nog een plezier."

Het meisje kijkt naar het geld, dan naar mij. Ze steekt haar hand weer uit, deze keer dringt ze een vinger binnen in mijn kutje. Ik hijg, mijn bek zakt open. Het is zo onverwacht, zo intiem. Ze beweegt haar vinger heen en weer, amateuristisch maar opwindend. Ik druk mijn kont terug tegen haar hand, zoekend naar meer, meer vulling, meer pijn, meer genot.

"Dat is genoeg," zegt Sophie plotseling. Ze trekt aan de riem en rukt me weg van het meisje. De vinger glijdt uit me met een nat, soppend geluid. Het meisje staat daar, haar hand nog steeds opgestoken, met een blik van ongeloof op haar gezicht.

De liftdeuren openen met een ping. Sophie trekt me de lift in. De anderen stappen achter ons in, maar ze drukken zich zo ver mogelijk in de hoeken, proberen afstand te houden van de naakte vrouw die op handen en knieën op de grond ligt. Sophie drukt op de knop voor de bovenste verdieping.

Terwijl de lift omhoog gaat, staat Sophie boven me. Ze kijkt naar me neer, haar voeten naast mijn hoofd. De spiegel in de lift reflecteert mijn beeld; een vrouw, naakt, met een halsband om, een riem in de hand van een andere vrouw, mijn lichaam getekend door slagen, mijn huid glanzend van zweet en opwinding. Het is het meest vernederende beeld dat ik ooit van mezelf heb gezien.

"Je hebt het goed gedaan, Lara," zegt Sophie, haar stem nu zacht, bijna liefdevol, maar dat maakt het erger. "Meester zal trots op je zijn."

Ze bukt zich en pakt het biljet van mijn rug, vouwt het open en stopt het in mijn mond. "Dit is voor jou," zegt ze. "Je hebt het verdiend."

De liftdeuren openen. Sophie trekt me eruit. De gang is lang en stil, het tapijt is zacht onder mijn knieën. ik kruip naar de deur van onze suite. Sophie haalt de pasjes tevoorschijn en opent de deur. Ze trekt me naar binnen.

Zodra de deur dicht is, valt de spanning van me af. Ik zink in elkaar op het tapijt, mijn lichaam trilt overal. Sophie maakt de riem los. Ze trekt de halsband van mijn nek.

"Ga liggen," zegt ze. "Op je rug."

Ik rol op mijn rug, mijn benen wijd, mijn handen langs mijn lichaam. Ik kijk naar het plafond, mijn ademhaling is zwaar en onregelmatig.

Sophie staat boven me. Ze kijkt me aan, van top tot teen. Ze glimlacht. "Wat ben je een vieze slet," zegt ze zacht. "Wat ben je een geweldige hond."

Ze stopt haar hand in haar zak en haalt een handvol munten en briefjes tevoorschijn. Ze laat ze vallen, een regen van geld over mijn naakte lichaam. De munten klinken dof op mijn huid, de briefjes landen als veren op mijn borsten en buik. Ik lig te bedelen onder het geld, bedelend om aandacht, bedelend om gebruik, bedelend om vernedering.

"Je mag het houden," zegt Sophie. "Het is je loon. Voor het zijn van Meesters hond."

Ze loopt weg, laat me alleen liggen tussen het geld. Ik voel de munten koud tegen mijn huid, de briefjes kleven aan mijn zweet. Ik ben uitgeput, ik ben kapot, maar ik ben nog steeds geil. Ik schuif mijn hand naar beneden, mijn vingers vinden mijn klitje. Ik begin te wrijven, langzaam, terwijl ik denk aan de lobby, aan de blikken, aan de handen op mijn lichaam, aan het geld dat ik heb verdiend met mijn vernedering. Ik ben een hond. Ik ben een slet. En ik ben van Meester.

Wordt vervolgt

Bjarne