Ik liep terug naar de woonkamer en ging tegenover Jo en Reinie zitten. Dames, zei ik, dat was Mireille Geurts. Ze heeft een dringend verzoek aan ons, en kan elk ogenblik aanbellen. Ze keken elkaar even aan. Nou, zei Reinie, dat moet dan wel een speciaal geval zijn. Op zo’n korte termijn, bij mensen die je nauwelijks kent. Dat is het ook, zei ik, en vertelde wat Mireille me verteld had. Och, arm schaap, zei Jo, wie doet nou zoiets ? Reinie wilde wat zeggen, maar meteen ging de deurbel. Zo, dat was snel …

Ik ga wel, zei Reinie. Even later kwam ze weer binnen, samen met Mireille. Wauw, wat zag ze er weer prachtig uit. Strakke spijkerbroek, cowboylaarsjes, strak wit t-shirt en, amai, geen bh. Mijn god, ik kreeg het ineens warm. Mireille wilde meteen van wal steken, maar ik zei, eerst zitten en koffie, Mireille, je hebt net een lange rit gehad. Die vijf minuten doen het ‘m niet. Ze lachte lief naar me, je hebt gelijk, dank je. Ze ging zitten en ik regelde de koffie. Ok Mireille, zei ik, fire away. Ze vertelde dat het om een meisje van 17 jaar ging, Myla heette ze, en dat ze zeker vijf jaar lang opgesloten had gezeten in haar ouderlijk huis. Ze was zwaar ondervoed, en waarschijnlijk had ze al die tijd ook geen enkele vorm van affectie gekregen. Lichamelijke en/of geestelijke mishandeling, evenals sexueel misbruik was nog niet aangetoond, maar de symptomen hiervoor ontbraken. Jullie begrijpen, zei Mireille, dat er spoed bij is om haar op te vangen, maar wij hebben momenteel geen beschikbare ruimte. Maar jij bent toch van slachtofferhulp, vroeg ik, die gaan toch niet over het opnemen van slachtoffers ? Je hebt helemaal gelijk, zei Mireille, ik ben inderdaad iets vergeten te vertellen. Ik draai inderdaad diensten bij slachtofferhulp, maar dat is op vrijwillige basis. Van beroep ben ik psycholoog, en in die hoedanigheid heb ik het beheer over vijf opvangcentra verspreid over heel Nederland. Wie hield haar eigenlijk opgesloten, vroeg Jo ? Geloof het of niet, maar dat was haar eigen moeder, zei Mireille. Met behulp van haar twee broers heeft ze haar eigen man vijf jaar geleden het huis uit gegooid en is van hem gescheiden. Vanaf dat moment mocht Myla niet meer het huis uit. Achteraf is gebleken dat de moeder jarenlang geestelijk werd mishandeld, en op deze manier wilde voorkomen dat Myla hetzelfde zou overkomen. Dus ook zij is slachtoffer in dit verhaal, zei Mireille. Het was stil in de woonkamer, iedereen was even in gedachten ….

Wat verwacht je van ons, Mireille, vroeg ik, nu weer praktisch als altijd. Ze werd een beetje rood in haar gezicht, en zei, ik moest meteen aan jullie denken. Zo vrij, open en eerlijk, liefdevol en zonder taboesfeer. Zoals jullie met elkaar omgaan, is precies de thuissfeer die Myla nodig heeft. Reinie, vroeg ik, zou jij de chaperonne van Myla willen zijn ? Jij bent vroeger verpleegster geweest, als iemand gevaarlijke symptomen bij een ondervoed kind kan herkennen, ben jij het wel. Prima idee, zei Reinie, dat doe ik. En Jo ? Waar denk je aan, vroeg ze ? Het tuinhuisje, zei ik. Als we dat nou eens gezellig en knus inrichten, dan heeft ze haar eigen plekje. Mireille keek van de een naar de ander, met verbazing op haar gezicht. Heb ik het nou goed begrepen, zei ze, dat twee vragen van meneer hier de hele situatie al zo goed als opgelost hebben ? Ja, lachte Jo trots, da’s nou mijn vent. Maar Rob, vroeg Mireille, waarom die chaperonne ? Heel simpel, zei ik, Reinie is een hele lieve vrouw, sociaal, heel knuffelbaar en zo gek als een deur. Reinie lachte met een rood hoofd. Een meisje op die leeftijd heeft een maatje nodig, geen opzichter. Maar daarnaast kan Reinie ook kordaat optreden als het moet. Jongens, zei Mireille, met vochtige ogen, geweldig zoals jullie het geregeld hebben, mijn complimenten. Wat mij betreft is het akkoord, en jullie ? Muts, zei Jo, als we dat nu nog moeten zeggen ben jij een hele slechte psycholoog. Mireille lachte, sprong op en bedankte ons stuk voor stuk met een knuffel en een kus. Ook bij mij en zachtjes in m’n oor zei ze zwoel, heel erg bedankt, Rob …

Met vereende krachten werd het tuinhuisje in recordtempo omgetoverd in een klein, knus huisje. Compleet met twee slaapkamertjes en een zithoekje, voorzien van mijn oude tv die ik gauw van m’n slaapkamer had gehaald. Poeh, zei ik, ik heb het bloedheet gekregen van al dat gesjouw, en trok m’n t-shirt uit. Ik ook, zei Mireille, maar ik kan toch moeilijk in mijn blote tieten gaan lopen ? Niet piepen, zei Jo, en trok gelijk haar shirt uit. Zo doen we dat hier, zei ze lachend, en meteen trok ze bij Mireille ook het shirt uit. Ze keek verbaasd naar Jo en deed automatisch haar armen voor haar borsten. Meteen stapte Reinie op haar af, deed Mireille’s armen naar beneden, en zei, dat stel van jou mag je heel trots op zijn, die hoef je niet te verstoppen. En met een grinnik gaf ze een kusje op de rechtertepel. Bovendien, zei Reinie, staat er een grote fan van jou mooie borsten achter je. Ik voelde dat ik een kop als en boei kreeg. Mireille keek me lief aan, en zei, je hebt wel een goede smaak, Rob. Om m’n gezicht te redden begon ik een beetje te stoeien met Reinie om ook haar shirt uit te krijgen, wat me ten slotte lukte. Natuurlijk moest ik haar borsten even vasthouden en spelen met haar tepels. Aan de kreetjes te horen vond Reinie het heerlijk. Achter me hoorde ik nog iemand zacht kreunen. Ik keek en zag Jo achter Mireille staan, haar borsten masserend en heerlijk tongen met elkaar. Zacht zei ik tegen Reinie, volgens mij zijn die twee meiden een beetje verliefd op elkaar aan het worden. Vanmiddag zag ik al een paar keer stiekem handen over elkaar’s billen en borsten gaan. Vind je dat erg, Rob, vroeg Reinie ? Weet ik niet, zei ik eerlijk, ik voel geen jaloezie. Als het zo is, dan is het zo, ik ga ze in elk geval niet tegenwerken. Zo lieverd, zei ik tegen Reinie, en nu ga ik jou eens lekker op je bek pakken …

Na een tijdje heerlijk gezoend te hebben, stopte ik, sloeg een arm om Reinie, en zei, dames, wat dachten jullie van koffie ? Twee verhitte gezichten keken me aan, en Jo zei, goed plan, Rob. Zo gezegd, zo gedaan. Eenmaal binnen zette ik gauw koffie en thee voor Reinie, en genoot van het uitzicht aan de keukentafel. Drie mooie topless dames die druk met elkaar in gesprek waren. Geniet je een beetje, Rob, vroeg Jo met een lach op haar gezicht ? Ik stak m’n duim op en knipoogde naar haar. Weet iemand hoe laat het is, vroeg Mireille ? Kwart over drie, antwoordde ik, hoezo ? Om 18.00 uur komt Myla, zei ze, maar dan hebben we nog even. Dames, zei ik, en keek naar Reinie en Jo. Zijn er genoeg boodschappen in huis voor vijf personen ? Ruim voldoende, Rob, zei Jo, maar hoezo vijf ? Reinie keek me aan en knipoogde, de schat. Nou, zei ik, na wat er vanmiddag gebeurd is, denk ik dat Mireille graag zou willen blijven slapen ? Ik keek naar Mireille, en zij keek me aan met een hoofd zo rood als een biet. Kan ik even met je praten, Rob, vroeg ze, onder vier ogen ? Natuurlijk, zei ik, loop maar even mee. We liepen naar de woonkamer, ik sloot de deur en ging naast haar op de bank zitten. Rob, zei ze, ik moet je wat vertellen… Dat je verliefd bent op Jo, zei ik zacht. Ze schrok duidelijk, hoe weet jij dat ? Lieve Mireille, zei ik, ik ben niet blind. Al die stiekeme handen op billen en kneepjes in borsten heb ik wel gezien, daarnaast ben ik gek op Jo en voelen we elkaar heel goed aan. Toen ik jullie dan ook nog eens met rode koontjes elkaar heftig zag tongen, wist ik het. Ze keek me niet aan toen ze zacht zei, je hebt gelijk, Rob. Vanaf het eerste moment dat ik haar zag voelde ik al vlinders en dat is vandaag alleen maar meer geworden. Ze was even stil, toen keek ze me met vochtige ogen aan, maar er is meer Rob, zei ze. Ik zei niets en wachtte rustig af, dit was serieus. Ik ben ook sinds die eerste dag verliefd op jou. Ze snikte, jij bent zo anders dan al die mannen die ik tegenkom in mijn praktijk en privé. Hier in huis ben jij het ankerpunt van die twee vrouwen, je bent kalm en praktisch, nooit te beroerd om te helpen, je dwingt niemand tot iets en overlegt of vraagt altijd eerst. Daarnaast ben je gewoon een superfijne vent, eentje waar ik als een blok voor gevallen ben en dat meen ik …

Pfff, die zag ik niet aankomen. Ik pakte haar hand, en zei, jij hebt ook een behoorlijke indruk op mij gemaakt, Mireille. Verliefdheid wil ik het niet meteen noemen, maar als ik je naam hoor, of je voor me zie dan krijg ik het wel warm. Helemaal zoals je nu voor me zit lieve schat, zei ik zacht. Ze lachte lief naar me, en zei, en dat is allemaal voor jou, ten minste, als je me hebben wil ? Mireille, zei ik, daar hoef ik niet eens over na te denken. Maar we vergeten iemand lieverd, ben zo terug, zei ik. Snel ging ik naar de keuken, en zei, Jo, heb je even ? Ze liep mee weer terug de kamer in en we gingen op de bank zitten, Mireille in het midden. Jo, zei ik, volgens mij weet je al precies wat er hier besproken is ? Ja, zei ze, Mireille en ik hebben het er al over gehad en we zitten op een lijn wat dat betreft. En jij, Rob, vroeg Jo ? ze keek een beetje angstig, bang voor mijn antwoord. Ik pakte haar hand, en zei, ik heb Mireille geantwoord dat ik er niet eens over hoefde na te denken. De meiden keken elkaar even aan met een traantje in de ooghoek. Dus, zei Mireille, vanaf nu zijn we een trio ? Ik lachte en sloeg mijn armen om hen heen. Lieve, lieve meiden van me, zei ik met een brok in m’n keel, op dit moment ben ik de gelukkigste vent van Nederland en gaf ze allebei een kus. Ik stoof naar de keuken, en zei, Reinie, kom je ook even ? Reinie liep naar me toe en ik sloeg mijn arm om haar heen. Samen liepen we naar de meiden op de bank, en ik vroeg, wie wil het nieuws vertellen ? Reinie, zei Mireille met een serieus gezicht, door mijn toedoen is er het een en ander verandert in de relationele sfeer. Reinie keek me angstig aan, had ik toch gelijk gehad ? Mireille vervolgde, Rob en Jo zijn nu geen stelletje meer …, ze begon te lachen, we zijn nu een trio. Reinie keek me aan, en zei, is dat zo Rob ? Ik lachte naar haar, ja Reinie, zei ik, we hebben alle drie warme gevoelens voor elkaar. Ze begon te lachen, dat is geweldig jongens, zei ze, gefeliciteerd. Dus we hebben er weer een Blauwkan lid bij ? Mmmm, zei Reinie, die wil ik dan wel even controleren op fabricagefouten en dergelijke, en ze pakte Mireille vol op de mond. Jo liet er ook geen gras over groeien en trok Mireille’s spijkerbroek en slipje in een ruk naar beneden over haar voeten en viel aan op haar kutje. Ik moest lachen toen ik de drie meiden zo bezig zag, heerlijk vond ik dit, zo lekker ongedwongen. Nu restte mij de zware taak om Mireille’s borsten aan een nauwkeurige inspectie te onderwerpen, ik had er lang genoeg op gewacht…

Jo lag nog steeds Mireille heerlijk te beffen met twee vingers in haar poesje. Met haar borsten vermaakte ik me prima en haar tepels stonden fier overeind. Mireille lag te zuigen en likken aan een borst van Reinie. Opeens zie ik die borst omhooggetild worden en een lieve stem die zegt, ehh Rob, er moet nog wel volle melk en grof volkorenbrood voor Myla gehaald worden. Ik kijk haar aan en begin bulderend te lachen. Jij past hier helemaal bij, hikte ik, je wordt van boven tot onder lichamelijk verwend en jij denkt alleen maar aan brood en melk. Lekker ding ben je, maar ik ga wel even, zei ik. Het was ondertussen kwart voor vijf, zag ik, dus gauw maar even naar de supermarkt. Toen ik weer thuiskwam was het kwart over vijf. Melk in de koelkast, brood in de kast en even in de woonkamer kijken. Toen ik de deur opende kwam
de geur van seks me zwaar tegemoet en ik keek naar de bank. Drie prachtige vrouwen lagen kreunend te genieten van elkaar op de bank. Even bleef ik staan kijken, hier genoot ik van, als anderen genoten was ik tevreden. Helaas, de plicht riep. Dames, zei ik, het is bijna half zes. Nog even en dan is Myla hier. Tijd om te douchen en aan te kleden. De meiden gingen zuchtend zitten, en drie paar lodderige ogen keken me aan. Lieve schatten, zei ik een beetje ontroerd, als ik al niet helemaal gek op jullie was, zou ik het nu stantepede worden. De meiden smiespelden even met elkaar en gingen toen staan. En met schuddende kont en tieten liepen ze in gelid naar de keuken en lachend de trap op, naar boven. Wat een heerlijke huishouding had ik toch…, maar toch maar even de ramen openzetten.

Om vijf over zes stopte er een ambulance voor de deur. Mireille deed de officiele overdracht en een meisje in een rolstoel werd door haar naar binnen geduwd. Oh, mijn god, ik had haar gezien. De rillingen liepen over mijn rug. Er schoten foto’s van Auschwitz door mijn gedachten, toen het kamp net bevrijd was. De overlevenden hadden er net zo uitgezien… Niets laten merken, Rob, dacht ik. Myla werd binnengereden en voorgesteld door Mireille. Ook wij werden een voor een voorgesteld. Myla, dit is Reinie, zei Mireille. Jullie wonen samen in het tuinhuisje en zij zorgt dat je weer op krachten komt, ze is namelijk vroeger verpleegster geweest. En ik hoop dat jullie goede vriendinnen worden. Reinie keek haar lief aan, en zei, dat gaat vast wel lukken, nietwaar meid ? Myla lachte naar haar. Deze twee, vervolgde Mireille, zul je morgenvroeg wel zien bij het ontbijt en dan vraag je ze maar het hemd van het lijf. Die mooie dame is Jo, en die krullebol is Rob. Ik boog als een knipmes, en zei, uw lakei, mevrouw. Ze keek me aan, en zei, wat was uw naam ook alweer ? Weer boog ik als een knipmes, en zei, Rob, mevrouw. Even keek ze me nadenkend aan, toen zei ze, ten eerste ben ik geen mevrouw, en ten tweede ben jij geen lakei, dus hou op met die flauwekul. Ze keek me boos aan. Ik liep naar haar toe, ging op m’n knieën zitten en keek haar aan. Gelukkig, zei ik, je bent ten minste geen watje. Haar ogen werden groot. Nee, zei ik, ik hou niet van watjes. Jij bent een vechtersbaasje, je laat je de kaas niet van het brood eten, daar hou ik wel van en ik knipoogde naar haar. Nu ben je ten minste eerlijk, zei ze, en haar gezicht vertrok in een gigantische gaap. Meteen greep Reinie in, zo meid, zei ze, wij gaan lekker slapen. Het was een lange en vermoeiende dag voor jou. Tot morgen, hoorde ik haar zeggen, en daar gingen ze. Ik liep met ze mee om te kijken of alles in orde was. Reinie gaf Myla een korte rondleiding door het tuinhuisje, en ik hield me afzijdig. Toen ze Myla naast het bed parkeerde, liep ik naar haar toe en ging op m’n knieën naast haar zitten. Hoi Myla, zei ik, ben ik weer. Ik heb nog een paar dingetjes die ik je even wil uitleggen en dan laat ik je met rust, goed ? Ze knikte lief. Goed, zei ik, als er ’s nachts iets is, wat dan ook, kun je Reinie roepen, die slaapt hier naast. Mocht dat niet lukken, of je kunt geen geluid maken, pak dan die telefoon op het nachtkastje en druk op een, meer niet. Ik gaf haar de telefoon en ze drukte op een. Meteen begon mijn gsm geluid te maken “Myla calling, Myla calling”. Goede beveiliging hier, lachte ze. Niet alleen voor jou, maar ook voor ons, Myla. Ze keek me vragend aan, hoezo, zei ze ? Omdat wij zeker willen weten dat jij veilig bent, Myla, zei ik. Ze had een traantje in haar ogen, en zei, ik ken jullie helemaal niet, maar ik voel me, geloof ik, wel op mijn gemak hier. Dank je, zei ik. Oh, en nog wat, zei ik, Reinie is hier niet om jou in de gaten te houden. Wel voor wat betreft je gezondheid, maar verder niet. Je bent zeventien en geen kind meer, zei ik. Alles dat je aan haar vraagt of vertelt, blijft tussen jullie, daar is ze heel goed in. Maar dat ga je vast uitproberen, zei ik met een lach. Ik pakte haar handje, gaf haar een handkus, en zei, welterusten schat, tot morgen bij het ontbijt. In de kamer ernaast sloeg ik m’n armen om Reinie heen, en zei zacht, zorg goed voor dat meisje, Reinie. Ik gaf haar een kus en kneedde nog even haar lekkere billen, ik kan het niet laten, zei ik met een knipoog. Oh, moet ik je helpen met de rolstoel, vroeg ik ? Nee, zei Reinie, kleine stukjes kan ze zelfstandig lopen. Welterusten schat, en ik deed de deur dicht.

Toen ik binnen was deed ik gelijk de deur op slot. Zo, nu even kijken het met mijn vriendinnetjes is. Wat klinkt dat raar, dacht ik. In gedachten liep ik de woonkamer in en bevroor: voor mij stonden twee bloedmooie vrouwen, in niets anders gekleed dan mijn favoriete setje. Jawel, oversized herenblouse met de knoopjes los, katoenen slip en zwarte, suede laarzen met kniekap. Ik kon het niet helpen, de tranen liepen over mijn wangen. Jo kwam naar me toe, en sloeg haar armen om me heen. Verrassing, zei ze, geslaagd ? Ik knikte, spreken ging even moeilijk. Perfect, stamelde ik, jullie zijn prachtig. Nou ja, daar hebben jullie die kleren niet voor nodig, zei ik. Mijn handen legde ik op haar heerlijke billen en begon haar hartstochtelijk te tongen. Zonder te kijken stak ik m’n hand vragend uit naar Mireille. Meteen stond ze naast me. M’n linkerhand ging naar haar heerlijke bilpartij en bleef beide dames lekker masseren. Ik stopte met het tongen van Jo en keek naar Mireille. Jij ook bedankt, schat, dit was perfect. Nu kreeg Mireille een hartstochtelijke tongzoen, ze kon net zo goed zoenen als Jo. Ik stopte met tongen, en zei, nog geen week geleden heb ik met knikkende knieën aan mijn moeder opgebiecht dat ik verliefd op haar was, en met haar oud wilde worden. Nu moet ik mijn tekst weer aanpassen door te zeggen dat ik verliefd op jullie ben, en samen met jullie oud wil worden. Ik meen het als ik zeg dat ik gek ben op jullie allebei, niet zonder jullie kan en jullie heel gelukkig wil maken. Aan de ene kant voel ik me als Bokito, trots als een pauw dat hij twee mooie vrouwtjes tot de zijne heeft gemaakt. Aan de andere kant ben ik die schuchtere, verlegen jongen die niet snapt hoe twee van de mooiste, en liefste, vrouwen op aarde op hem vielen. En dan, als piece de resistance, die outfits. Waarschijnlijk door Jo aangedragen, maar bewust door jullie allebei gedragen, wetende wat het met me doet en voor me betekent. Toen ik jullie zag staan voelde ik me ongelooflijk trots, trots op jullie. En ja, het was uiterst opwindend. Maar ik voelde ook die pijn in m’n borst, die liefde voor jullie. Jullie zijn samen alles, zei ik, en huilde.


ps voor alle lezers van mijn reeks “Jolande”. Dit is onderhand deel 5 en eerlijk gezegd vallen me de reacties tegen, die zijn er namelijk nauwelijks. Ik begrijp dat mijn verhaal vooral uit tedere seks bestaat, en niet eens in overvloed beschreven wordt. Maar uit de cijfers blijkt dat het wel gelezen wordt. Reacties zijn de brandstof voor schrijvers, heb ik ooit gehoord, dus trek uw conclusie.

Met vriendelijke groet, Jan