Mijn naam is Henriette, zevenenveertig, al tweeëntwintig jaar getrouwd. Als iemand me tien jaar geleden had gevraagd of ik gelukkig was, had ik zonder aarzelen ja gezegd. Niet omdat ik gelukkig was, maar omdat ik niet wist dat er nog iets anders bestond. Mijn man bouwt levens op, bedrijven, projecten, carrières. Hij ziet talent waar anderen alleen risico zien. Daarom sponsorde hij ook dat maatschappelijke project. Daar ontmoette ik Edson en Clyde. Drieëntwintig, zelfverzekerd zonder het te weten. Ze keken niet naar mijn kleding, mijn auto of mijn achternaam. Ze keken dwars door me heen en dat ergerde me meer dan ik wilde toegeven.

Ik was gewend dat mensen zich naar mij richtten zodra ik een ruimte binnenkwam, zij niet, zij negeerde mij gewoon. De eerste keer dacht ik dat ik hun aandacht moest verdienen maar de tweede keer betrapte ik mezelf erop dat ik mijn agenda had aangepast om toevallig langs te lopen. De derde keer stond ik voor mijn kledingkast alsof ik weer twintig was. Ik vertelde mezelf dat het onschuldig was, dat ik gewoon nieuwsgierig was. Dat ik gewoon wilde begrijpen waarom juist zij me zo uit mijn evenwicht brachten, waarom ze mij negeerde.

Achteraf weet ik precies wanneer de grens verdween, niet op een dramatisch moment. Geen blikseminslag, geen verboden kus, geen groot geheim. De grens verdween toen ik mijn eerste leugen vertelde zonder schuldgevoel. "Ik heb nog een afspraak op kantoor." Mijn man glimlachte, gaf me een vluchtige kus en wenste me succes. Ik reed niet naar kantoor, ik reed naar een plek waarvan ik mezelf een maand eerder had beloofd er nooit meer naartoe te gaan. Edson en Clyde waren er al. Ze begroetten me alsof het vanzelfsprekend was dat ik zou komen en misschien was dat het gevaarlijkste van alles. Ze vroegen nooit iets van me, ik gaf het ze helemaal vanuit mezelf.

Ik weet niet meer wanneer ik ophield mezelf Henriette te noemen, niet hardop maar alleen in mijn hoofd.
Henriette was de vrouw die vergaderingen leidde, die mensen met één blik stil kreeg, die precies wist hoe ze een ruimte moest beheersen. Henriette droeg haar huwelijk als een keurige jas, niet omdat het perfect was, maar omdat het hoorde. De vrouw die nu iedere dinsdagmiddag zogenaamd "projectbezoeken" aflegde... die leek steeds minder op haar. Edson zei eens lachend dat ik veel moeite deed voor iemand die nergens om hoefde te vechten. Ik lachte mee, alsof het een grap was.

Die avond bleef ik er uren over nadenken, had ik moeite gedaan? Natuurlijk niet, ik kwam toevallig langs, ik had toevallig andere kleding aangetrokken, ik had toevallig mijn afspraak een uur verzet. Ik had toevallig een omweg genomen. Toeval. Alles was altijd toeval en ik begon mijn eigen leugens te geloven.

Clyde had een manier van kijken waardoor ik mezelf ineens door zijn ogen probeerde te zien, niet als echtgenote, niet als zakenvrouw. Gewoon... als iemand die opviel, misschien wel als een sletje. Ik wist niet eens of ik werkelijk opviel, misschien was dat juist het probleem. Ze maakten geen complimenten om me tevreden te houden, ze waren zelfs grofgebekt zoals mijn vriendinnen dat zouden zeggen. Ze leken zich nauwelijks bewust van de invloed die ze op me hadden, en juist daardoor bleef ik terugkomen. Ik wilde één blik die iets langer duurde, eén moment waarop ik mezelf kon wijsmaken dat ik niet zomaar een voorbijganger was.

Het vreemdste was niet dat ik veranderde, het vreemdste was hoe snel ik een verklaring vond voor iedere verandering. "Ik ben nieuwsgierig." "Ik wil begrijpen hoe jonge mensen denken." "Ik ondersteun alleen het project." Iedere verklaring klonk geloofwaardig zolang ik hem hardop uitsprak. Alleen als ik 's avonds mijn make-up verwijderde en mezelf in de spiegel aankeek, hoorde ik een andere stem. Waarom hoop je eigenlijk dat ze er zijn als je aankomt en waarom gedraag jij je als een jong sletje als je geen aandacht van ze krijgt.
Op die vragen gaf ik nooit antwoord.

Het gevoel werd alleen maar erger, ik haatte het als ze me negeerden. Ik besteedde een uur aan mijn uiterlijk, trok de jurk aan waarvan ik wist dat anderen hem zouden opmerken. Onderweg ving ik blikken op, glimlachen, mannen die zich omdraaiden als ik voorbijliep. Het deed ze niets, want zodra ik hun ruimte binnenstapte, leek ik onzichtbaar. "Ga jij daar maar even zitten," zei Edson, zonder op te kijken van de papieren voor hem. Clyde knikte vluchtig, alsof ik een collega was die vijf minuten te vroeg was, meer niet. En ik ging zitten, keurig, beleefd wachtend tot die twee jonge gasten tijd voor mij hadden. Ik was toch zeker de echtgenote van de projectleider?

Alsof ik niet al de hele autorit had nagedacht over wat ik zou zeggen om eindelijk een reactie uit te lokken. Kijken jullie dan echt niet? schreeuwde een stem in mijn hoofd. Zien jullie dan niet hoeveel moeite ik doe? Maar mijn gezicht bleef kalm, ik glimlachte zelfs, ik accepteerde het alsof het zo hoorde. En ik haatte mezelf om die glimlach. Vroeger was ik degene die mensen liet wachten, ik bepaalde het tempo van een gesprek, van een vergadering, van een hele kamer. Nu wachtte ik tot zij hun aandacht een paar seconden mijn kant op lieten glijden. Soms gebeurde dat niet eens, en toch kwam ik terug, iedere keer opnieuw.

Dat was misschien wel de grootste vernedering, niet dat zij mij klein maakten, maar dat ik mezelf steeds kleiner maakte, in de hoop eindelijk gezien te worden. Ik vertelde mezelf dat ik nog altijd kon stoppen. Dat ik morgen gewoon niet meer zou komen. Die belofte hield precies stand tot de volgende ochtend, tegen de tijd dat ik de auto startte, had ik alweer een nieuwe reden bedacht waarom ik "toevallig" langs moest. Het project, hield ik mezelf voor. ik kwam voor het project, maar zelfs ik geloofde die leugen steeds minder. Mijn project waren Clyde en Edson.

Eerst veranderde ik kleine dingen, andere schoenen. Een andere geur, een jurk die ik anders alleen bij diners zou dragen. Toen werden de veranderingen groter. Ik stond langer voor de spiegel dan vroeger. Niet omdat ik mezelf mooier wilde vinden, maar omdat ik me afvroeg of zij vandaag eindelijk iets zouden opmerken. Ze deden het niet, ik kocht exclusievere lingerie en soms kwam ik dan binnen en kreeg ik niet meer dan een kort knikje, soms zelfs niet eens dat. Ze gingen door met hun werk alsof mijn aanwezigheid niets veranderde.
En juist dat vrat aan me, Ik begon mijn dagen af te meten aan seconden aandacht. Eén vraag. Eén glimlach. Eén blik die net iets langer duurde dan beleefdheid voorschreef. Bleef die uit, dan reed ik naar huis met een gevoel dat ik niet kon uitleggen.

Mijn man vroeg hoe het project liep, "Goed," antwoordde ik. Het goed was trouwens niet eens een leugen, het project liep prima. Alleen ik niet meer, het was niet goed, mijn project was Edson en Clyde en zij moesten mij begeren, allebei tegelijk zelfs maar ik werd gewoon genegeerd. Langzaam draaide alles om dezelfde vraag: zien ze me vandaag? Ik schaamde me ervoor. Ik veroordeelde mezelf ervoor. En toch bepaalde die vraag mijn humeur, mijn kleding, mijn agenda en uiteindelijk mijn hele dag.

Het ergste was niet dat zij afstand hielden. Het ergste was dat ik mijn eigenwaarde begon af te meten aan hun onverschilligheid. Iedere keer dat ze me nauwelijks leken op te merken, nam ik me voor dat dit de laatste keer was. En iedere keer vond ik een nieuwe reden om terug te gaan. Alsof ik niet meer op zoek was naar hun aandacht, maar naar een versie van mezelf waarvan ik wanhopig hoopte dat die nog ergens bestond. De vrouw die ooit een kamer binnenliep zonder zich af te vragen of iemand wel naar haar keek. Die vrouw leek elke week een stukje verder weg. Ik zat steeds weer op dat stoeltje, als een mak schaap, kijken naar hun...kruizen waar ik steeds weer die grote bobbels in zag.

Ze mochten mij uit elkaar trekken als ze dat wilde, hier gewoon op de bouwtekeningen, allebei te gelijk het liefst, de hele middag. Mijn gedachten gingen steeds vaker met mij op de loop, en helemaal als ik weer door die twee genegeerd werd. Ik zat weer op datzelfde stoeltje, altijd datzelfde stoeltje. Alsof het inmiddels mijn vaste plaats was geworden. Zij liepen af en aan, bogen zich over de bouwtekeningen, bespraken problemen, lachten om iets wat ik niet had gehoord. Ik keek, niet naar de tekeningen maar naar hen.

Naar de vanzelfsprekendheid waarmee ze zich bewogen. Alsof de wereld van hen was en ik er slechts even in mocht rondlopen. Ze vergaten soms dat ik er zat, of misschien vergaten ze het niet. Misschien maakte het hun gewoon niets uit, dat idee vrat aan me. Iedere minuut zonder een blik voelde als een afwijzing die ze nooit hadden uitgesproken. Mijn gedachten werden steeds minder betrouwbaar, ze sloegen op hol, vulden stiltes met verlangens, blikken met betekenissen die er misschien helemaal niet waren.

Ik begon complete gesprekken in mijn hoofd te voeren die nooit plaatsvonden, Wat moet ik doen voordat jullie me eindelijk echt zien? Die vraag bleef door mijn hoofd malen, niet één keer maar de hele dag. Ik haatte die vraag en nog meer haatte ik het antwoord dat ik langzaam begon te vermoeden. Er bestond helemaal geen garantie dat ik ooit genoeg zou zijn. Misschien ging het niet eens om mij, misschien leefde ik inmiddels volledig in een verhaal dat ik zelf had verzonnen. Maar zelfs dat besef hield me ook niet tegen, ik bleef terugkomen. Niet omdat ik nog hoop had, maar omdat ik niet meer wist wie ik was als ik níét terugging.

En toen ineens was daar die dag, ik had een hemdje aangedaan, van wit kant. Eigenlijk veel te doorschijnend en eronder droeg ik geen bh. Eens kijken of ze mij nu wel opmerken dacht ik, eronder droeg ik een spijkerrokje, kort, veel te kort. Die donkere zwarte cowboy laarzen maakte het af... ik liep het verlaten bouwterrein op, de bouwkeet binnen en daar stonden Edson en Clyde...Ze wenkte mij en ik voelde trots toen ik naar ze toe stapte, eindelijk zagen ze mij. Edson greep mijn hemd en trok de bandjes ruw van mijn schouders omlaag langs mijn armen, mijn borsten, die niet al te groot zijn, danste wild rond door de brute kracht waarmee ze bevrijd werden. "Geile slet, dit wil je toch" siste hij en trok mij tegen zich aan en begon mij te kussen met een passie die ik al bijna 20 jaar niet meer had gevoeld.

Clyde stond ineens vlak achter mij, zijn hand gleed onder mijn rokje, over mijn billen en hij greep mijn string en trok deze hardhandig omhoog, recht tussen mijn schaamlippen en ik moest op mijn tenen staan om de snijdende pijn te verzachten. "Wat wil het getrouwde maar ozo sletterige mevrouwtje dan" vroeg hij terwijl Edson met zijn hand aan de voorkant over mijn string begon te wrijven. Het duizelde in mijn hoofd, "neuk mij, hier, allebei…laat mij maar voelen wat jullie met een hopeloze getrouwde slet doen" kermde ik ze toe. En voor ik het wist lag ik voorover op de grote tafel.

Mijn string werd mij ruw ontnomen en ik voelde hoe er een dikke eikel tegen de ingang van mijn kut werd geplaatst en langzaam drong hij bij mij binnen. Ik werd er echt door opgerekt, wat had ik mijzelf dan al die jaren moeten behelpen met mijn man dacht ik nog en ik gaf een diepe kreun toen hij het laatste stootje gaf en volledig in mij zat. Ineens Clyde voor mij, mijn handen had ik geklemd om de tafelrand, mijn kin leunde ertussen, "doe dan" hitste Clyde mij op. "Open dat bekkie maar voor een extra stuk vlees" en hoe vulgair het ook klonk, ik opende mijn mond en hij toverde donkere een dik geaderde pik tevoorschijn die mij bij het bekijken al de adem ontnam.

Edson trok zich terug en gaf de eerste stoot, gelijk met een enorme klap op mijn achterwerk, "is dit waar jij al die weken braaf en keurig op hebt zitten wachten?" "Als de keurige echtgenote" riep hij en terwijl ik knikte met mijn hoofd duwde Clyde zijn eikel tegen mijn mond en ik hapte hem naar binnen en begon te zuigen. Ze begonnen mij synchroon te neuken, Edson in mijn inmiddels druipende kut en Clyde in mijn kwijlende mond en ik kreunde en schokte wild op de tafel. Clyde greep mijn haren vast en ik dacht dat ik gek werd van geilheid. Eindelijk hadden ze mij gezien, kreeg ik de aandacht die ik verdiende. Ik kronkelde onder hun geweld en kwam gewoon meerdere keren klaar tot ze ook mijn gaatjes volspoten. Ik lag nog na te hijgen op de tafel toen Edson zei, "kun jij nu weer gewoon op je stoel gaan zitten, dan kunnen wij ons werk afmaken. "

Ik schrok wakker, mijn hart bonsde zo hard dat ik een paar tellen niet wist waar ik was. Het duurde even voordat ik het plafond van onze slaapkamer herkende, de droom… Mijn God. Hij voelde zo echt dat ik instinctief om me heen keek, alsof de bouwkeet nog om me heen stond. Mijn nachthemd plakte aan mijn huid. Ik was doorweekt van het zweet, mijn man draaide zich slaperig om. "Gaat het?" Ik slikte. "Ja... een nare droom." Hij ging overeind zitten, "Waarover?" Ik aarzelde een fractie van een seconde. Dat was alles wat nodig was. "Ik werd achtervolgd," hoorde ik mezelf zeggen. "Ik moest me verdedigen. Het voelde heel echt." De leugen kwam zo moeiteloos dat ik er zelf van schrok, hij sloeg een arm om me heen.

"Gelukkig was het maar een droom." Ik knikte, als hij had geweten waar ik werkelijk van had gedroomd...
Nee, zelfs ík wilde daar niet te lang bij stilstaan. Hij viel weer in slaap en ik bleef naar het plafond staren. Niet omdat de droom me bang had gemaakt, maar omdat ik hem niet kwijt wilde. Die gedachte joeg me meer angst aan dan de droom zelf. Twee uur later zat ik in de auto, ik vertelde mezelf dat ik naar de bouwplaats ging om de voortgang van het project te bekijken. De woorden klonken leeg. Ik kende de route inmiddels uit mijn hoofd. Iedere afslag. Iedere rotonde. Iedere verkeersdrempel.

Ik reed erheen alsof ik geen keuze had, alsof iemand anders mijn handen aan het stuur vasthield. Mijn bestemming was niet het project, mijn bestemming had twee namen.
Edson.
Clyde.
Pas toen ik het terrein opdraaide, drong een ongemakkelijke vraag zich aan me op, wat als ze me vandaag weer behandelen alsof ik niet besta? Ik wist het antwoord al voordat ik de motor uitzette, dan zou ik morgen gewoon weer terugkomen.

Het was precies zoals ik had gevreesd, alsof de droom nooit had bestaan, alsof ik nooit wakker was geschrokken. Alsof ik voor hen nog steeds gewoon die vrouw was die af en toe langskwam, "Ga maar zitten," zei Clyde, zonder op te kijken. Ik ging zitten, weer op hetzelfde stoeltje. Het voelde inmiddels alsof het speciaal voor mij was neergezet. Niet als ereplaats, maar als wachtkamer, het was mijn plek en ik mocht wachten. Zij praatten verder over beton, vergunningen en planningen. Hun stemmen werden zachter, of misschien luisterde ik gewoon niet meer.

Mijn gedachten trokken zich terug in een wereld waarin alles anders liep, ik keek naar de bouwtekeningen op tafel, maar zag ze niet. Ik hoorde hun woorden, maar ze bereikten me niet meer. Mijn hoofd vulde de stiltes met eigen verhalen. Met gesprekken die nooit gevoerd waren, met blikken die nooit hadden plaatsgevonden, met betekenissen die waarschijnlijk alleen voor mij bestonden. Ik wist dat ik mezelf voor de gek hield en dat besef maakte het alleen maar pijnlijker. Want als zelfs ík kon zien dat ik mijn eigen werkelijkheid begon te verzinnen, waarom kon ik er dan niet mee stoppen?

Ik voelde me steeds minder de vrouw die ik thuis was, daar was ik Henriette. Echtgenote. Zakenvrouw. Iemand met gezag. Hier was ik iemand die wachtte, wachtte op een blik, op een opmerking, op aandacht. Op een teken dat mijn aanwezigheid ertoe deed. Toen Edson eindelijk mijn naam noemde, schrok ik op alsof ik uit een diepe slaap werd gehaald. "Henriette?" Ik keek op, "Ben je er nog?" Ik glimlachte automatisch. "Natuurlijk." Maar dat was niet waar, ik was al een hele tijd ergens anders. Misschien was dat nog wel het angstaanjagendste van alles. Mijn lichaam zat op dat eenvoudige stoeltje in de bouwkeet, maar mijn gedachten waren een eigen leven gaan leiden. En ik begon me af te vragen welke van die twee werelden uiteindelijk de echte zou worden.