Het was laat in de middag toen de nog jonge Peter de laatste haringen van zijn kleine tweepersoonstent in de harde grond sloeg. Een tentje naast die van de caravan van zijn ouders op de camping in Zwitserland bij Zermatt. De berglucht rook naar dennen en gemaaid gras. Er waren nog geen mobieltjes, alleen gerinkel in de verte van koebellen en zijn gedachten zorgden voor afleiding. Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd, trok zijn T-shirt recht en liep naar de cafetaria.

Binnen hing de zomerse warmte en de geur van zweet en vet. Uit een oude radio klonk Al Stewart’s Year of the Cat. Hij kende het nummer uit zijn hoofd. Terwijl hij met een cola in zijn hand wachtte op een bord Spätzle met spek zong hij zachtjes mee, bijna voor zich uit.

“On a morning from a Bogart movie…”

Iemand lachte. Hij keek op. Een meisje stond een paar meter verderop, een bord in de hand met een kroket met brood. Ze keek hem aan met een mondhoek omhoog. Blond haar in een losse vlecht, een T-shirt dat net te strak zat over borsten die voor haar leeftijd al een flinke handvol waren. Hij voelde de hitte in zijn wangen en dacht: shit, ze heeft me gehoord. Wat een sukkel ben ik. Een stoere puber doet dat niet!

“Sorry,” zei hij snel in het Duits. “Ik wist niet dat iemand me hoorde.”

Ze schudde haar hoofd. “Ik ben Milène en kom ook uit Nederland. Je hoeft geen Duits te praten.” Haar stem was helder, een beetje geamuseerd. Hij zag hoe haar borsten bewogen toen ze ging zitten. Schaamte mengde zich met iets anders. Zij dacht: hij zingt vals, maar hij is best schattig. En hij kijkt te veel. Ik had het kunnen weten, dacht hij. Die kroket met brood!

Ze gingen naast elkaar zitten aan een houten biertafel. Het nummer speelde door. Beiden vonden het hun favoriet. “Ik draai het thuis kapot,” zei hij. “Jij ook?” Zij knikte. “Ja. Het voelt… vrij of zo.” Ze praatten over de camping, over de bergen, over hoe stil het ’s nachts was zonder stadsrumoer. Hij keek naar haar mond als ze lachte, naar de manier waarop haar borsten bewogen als ze voorover leunde. Zij keek naar zijn ogen, naar de lijn van zijn schouders onder het T-shirt en voelde een soort lichte warmte tussen haar benen die ze meteen probeerde weg te denken. Toen het eten op was gingen ze ieder naar hun eigen tent. Maar iets tussen hen was al veranderd. In zijn tent dacht hij aan haar lach en aan die borsten. In de hare dacht zij aan zijn stem en aan de manier waarop hij had gekeken.

De volgende ochtend zag hij haar bij het vullen van de jerrycan bij de waterkraan. Toen bij de wasbakken tijdens het afwassen. ’s Middags stonden ze allebei bij het kleine zwembad van de camping. Er waren andere gasten: een paar oudere Zwitsers, een jong gezin, twee Duitsers met grote glazen bier. Het water was al warm en heel helder. Hij droeg zijn strakke zwarte Speedo, die hij al jaren had en inmiddels eigenlijk uit gegroeid was. Zij een bikini waarvan de cups ook net te klein leken.

Ze zwommen. Onder water raakten hun benen elkaar per ongeluk. Boven water zagen de andere gasten alles. De duidelijke bobbel in zijn broekje als hij staat, de natte stof die haar tepels hard liet staan, de manier waarop haar borsten dreven als ze op haar rug zwom. Een van de oudere mannen lachte vriendelijk en zei iets in het Duits tegen zijn vrouw. De vrouw keek, glimlachte, en keek weer. De blikken maakten het erger. Peter dacht: ze zien het. Iedereen ziet het. En het maakt me alleen maar harder. Milène voelde de hitte tussen haar benen en dacht: ze lachen, maar niet gemeen. En hij kijkt constant. Ik ook. Ze bleven langer in het water dan nodig was, praatten over niks – “Warm hè?” “Ja, lekker” – en gingen uiteindelijk ieder terug naar hun tent met natte kleren en een hoofd vol beelden. Hij in zijn tent, hand in zijn broek, schaamte omdat hij zo openlijk hard was geweest. Zij op haar luchtbed, vingers die net niet verder gingen, schaamte omdat ze had genoten van de blikken.

Die avond ging hij weer naar het toiletgebouw. De urinoirs zaten aan de buitenkant, raar gebouwd: schotten ertussen, maar niet op de hoeken. Hij stond helemaal links, trok zijn korte spijkerbroek open en haalde zijn piemel tevoorschijn. Achttien centimeter, dik, half hard van de herinnering aan het zwembad. Licht schaamhaar rond de basis, nog niet zo veel dat het iets verborg. Hij hield hem in zijn rechterhand en plaste. De straal was krachtig en helder. De geur van urine mengde zich met de nu koude berglucht.

Milène kwam van links, maar niet via het pad dus hij zag haar niet. Ze stond schuin links achter hem en zag alles perfect: zijn dikke piemel in zijn rechterhand, de glanzende eikel, de plasstraal die in een boog naar beneden ging, het lichte schaamhaar dat eromheen lag. Ze dacht: oh god, hij is al groot. En ik sta hier te staren. Schaamte, maar ze liep toch langzaam dichterbij.

“Hoi,” zei ze zacht.

Hij schrok, draaide zich om en plaste een boog op het gras. Zijn gezicht werd vuurrood. Hij probeerde de harde piemel zo goed mogelijk in zijn broek te duwen, maar de stof stond strak. “Shit… sorry. Ik dacht dat ik alleen was.” Zijn stem brak bijna. Schaamte brandde in zijn keel.
Ze keek naar de natte plek op zijn spijkerbroek, toen naar de bobbel. “Dat is sneu. Ik wil het goedmaken.” Haar eigen wangen gloeiden. Wat zeg ik nou?

“Hoe?”

“Uh… uh…” Hij slikte, keek weg, keek weer. “Dan wil ik jou ook zien plassen. Want ik vind je erg mooi.” De woorden kwamen eruit voordat hij ze kon tegenhouden. Hij dacht: wat een idioot. Nu loopt ze weg.

Ze keek hem even aan. “Oh? Die had ik niet verwacht, maar ik begrijp het wel.” Haar hart klopte hard. Schaamte en nieuwsgierigheid vochten. “Misschien andere keer, oké?” “Ja, sorry hoor. Had ik niet moeten zeggen. Het spijt me echt.” “Nou ik ben echt niet preuts hoor als je dat denkt! Ik moet toch nodig plassen en doe het dan binnen in de douche van het toiletgebouw, oké?” Hij was verbaasd en zo blij als een puber kan zijn.

Het was stil in het gebouw. Geen stemmen, geen stromend water vanuit douchecabines. Ze gingen samen de eerste douchecabine in. De deur viel in het slot. Hij trok zijn T-shirt en spijkerbroek snel uit, toen zijn witte onderbroek. Zij deed hetzelfde, langzamer, alsof ze zichzelf overtuigde. Haar borsten vielen vrij, zwaar en peervormig, de tepels al hard. Op haar schaamheuvel lag een lichte, zachte pluk schaamhaar, nog niet zo dicht dat het iets daar beneden verborg. De geur van haar huid en iets zurigs-zoets steeg op. Hij was keihard en dacht: ze ziet me helemaal zo. Zij hurkte, spreidde haar knieën en plaste. De straal was helder en warm. Toen ze haar jonge kutje met twee vingers voorzichtig spreidde, schoof het weinige schaamhaar ook vanzelf opzij. Alles was nu goed zichtbaar: haar roze lippen, de opening, de druppels. Hij keek gefascineerd toe, ademde zwaar, schaamte omdat hij zo openlijk staarde, maar hij kon niet stoppen.

“Ik zou wel een foto willen maken?” vroeg hij, stem hees.

Ze aarzelde. “Dat is een raar idee.” Toen glimlachte ze, een beetje onzeker. “Ik heb de Polaroid van mijn vader nog in mijn tas.”

Ze haalde het toestel tevoorschijn. Hij nam het over terwijl ze weer hurkte om verder te plassen. De flits was hard, fel wit en verblindend in het halfdonkere gebouw. Even was alles overbelicht. “Shit… dat was fel,” fluisterde Milène, bijna paniekerig. De witte flits hing nog als een nabeeld voor hun ogen. Peter drukte haar hand tegen zijn mond om geen geluid te maken. Ze stonden als steen, adem in, en luisterden. Een deur kraakte ergens. Of was het inbeelding? Pas na een lange, zenuwslopende stilte durfde hij de tweede foto te nemen, met trillende vingers.

Eerste foto: haar hurkende lichaam, het kutje met het lichte schaamhaar, de laatste druppels. Tweede foto: dichterbij, haar vingers die de schaamlippen open hielden, alles scherp. Ze wachtten vol spanning hoe de camera de blanco foto’s uitspuugde en zij keek constant terwijl de foto’s zichtbaar werden. Haar wangen werden roder. “Ik vind dit leuk en spannend om te doen,” fluisterde ze. “Om zulke foto’s te maken en door jou bekeken te worden. Is dat gek?” Hij schudde zijn hoofd. “Nee. Ik denk het niet.”

Ze raakten elkaar aan. Zijn handen op haar borsten, haar hand om zijn dikke piemel. Hij voelde hoe zijn schacht klopte in haar palm. Zij voelde hoe haar kutje samentrok. “Je bent zo hard,” fluisterde ze. “Voel je hoe nat ik al ben?” Ze wreven, kusten, maar gingen niet verder. Schaamte hing nog zwaar tussen hen. Later die avond, alleen in zijn tent, trok hij zich af terwijl hij trots naar de twee Polaroids keek. De geur van het papier en de herinnering aan de geur van haar kutje maakten dat hij hard kwam, met een zucht die te luid was. Hij hoopte half dat iemand het hoorde.

De volgende dag trokken ze ver de bergen in. Diep in het bos voorbij een boerderij. Het was tijd voor meer Polaroids. Zij poseerde tegen een boom, eerst borsten bloot, toen zittend met gespreide benen op een rots. Hij fotografeerde haar kutje van dichtbij, open en nat van opwinding. De geur van haar natte spleet steeg op in de berglucht. “Nog één,” zei hij. “Dichterbij. Spreid je verder… ja, zo. Ik wil alles zien.” Zij knikte, spreidde verder, voelde de schaamte wegebben met elke klik, maar niet helemaal. Alles was voor Peter perfect te zien en fotograferen. Terwijl de laatste twee foto’s nog te drogen lagen op het bankje, had Milène de rest al in haar rugzak gestopt. Die laatste twee waren ze door de spanning glad vergeten.

Tot bleek dat de boer en de boerin ze blijkbaar al gevonden hadden. Later liepen ze voldaan en nog geiler terug naar de camping. En keken elkaar vragend aan toen ze een stel bij het hek van de boerderij zagen staan. De boer en boerin met de twee vergeten Polaroids in de hand. Duidelijke beelden van haar open kutje met een beetje schaamhaar. En één met zijn middelvinger diep erin.

“Jullie zijn een mooi stel,” zei de boer. Zijn vrouw glimlachte. “We maken films. Tiroler-stijl. Willen jullie samen naakt meedoen? We betalen goed geld aan figuranten. En niemand in Nederland ziet het ooit.”

Peter voelde zijn maag samentrekken. Milène keek naar de foto’s en dacht: die hebben ze al van ons. Shit. Ze weigerden resoluut. “Nee. Echt niet.” De boerin zei als laatste: “Jullie mogen ook alleen komen kijken en meer niet?” Ze liepen snel terug naar de camping. Onderweg passeerden ze één van de Duitsers van het zwembad. De man keek hen aan, glimlachte kort en veelbetekenend, alsof hij precies wist wat er tussen hen speelde. De blik bleef hangen.

Die avond en de hele dag erna twijfelden ze over hun weigering. In zijn tent bleef Peter de Polaroids bekijken en dacht: dit is al te ver, die seksfilm dat ga je niet doen. Tegelijk kon hij de beelden van haar open kutje en de geur ervan niet uit zijn hoofd zetten. Milène kwam de volgende middag naar zijn tent. Ze zaten zwijgend naast elkaar tot zij als eerste praatte. “Ik schaam me rot dat ze die foto’s hebben… maar ik blijf er ook de hele tijd aan denken.” Peter knikte. “Ik ook. En dat geld… en wat we gisteren zagen.” Ze bleven heen en weer praten, aarzelen, opnieuw beginnen. Uiteindelijk was het Milène die het hardop uitsprak, met rode wangen: “Als we de helft vooraf krijgen… dan doe ik het. Alleen dan.” Contant in Zwitserse franken, omgerekend zeker tweehonderd guldens, dat is ieder honderd vooraf. Hij voelde de briefjes al bijna in zijn broek en werd er geiler van. ’s Middags ging Milène alleen naar de boerderij om de helft van de omgerekend 400 gulden te vragen. Zonder dat Milène het wist, trok Peter zich weer in zijn tent af. Hopend dat iemand het zag, terwijl de schaamte over wat ze gingen doen bleef knagen.

’s Avonds gingen ze samen met knikkende knieën en een knoop in hun maag, maar met een geil gevoel naar de boerderij. In de hooischuur stonden de regisseur, twee cameramannen, waarvan één de boer zelf. En de boerin met een lange boommicrofoon en een assistent voor het licht. De geur van hooi en warme lampen hing dik. De regisseur zei: “Jullie worden de special van de film en we zijn net klaar om te beginnen. Naakt naast elkaar en beetje zoenen en dan masturberen. Dat was de afspraak en dan ontvangen jullie de andere helft. Maar we kijken gewoon hoe het gaat.”

Ze kleedden zich uit. Haar borsten waren mooi gevormd: strak, vol en al behoorlijk zwaar voor haar leeftijd. Boven haar lange benen zat het lichte schaamhaar. Zijn piemel stond recht omhoog, dik, met een druppel voorvocht die glom. De geur van hun opwinding mengde zich al. Ze gingen op het bed zitten zoenen. Maar al na een paar minuten was liggen comfortabeler. De camera’s even vergeten terwijl hij zich inmiddels langzaam aftrok. Zij streelde over haar kutje, maakte zich open. Het beetje schaamhaar schoof opzij.

“Je ruikt zo geil,” fluisterde Peter. “Ik wil je proeven.” “Doe het,” fluisterde zij terug, stem hees van schaamte. “Maar… ik schaam me dood zo gefilmd te worden.”

De regisseur gaf instructies. “Peter, gezicht naar rechts. Langzamer. Milène, spreid verder. Vingers dieper.” Toen: “Elkaar aanraken.” Zijn hand op haar borst, haar hand om zijn piemel. Hij voelde hoe zijn lul klopte. Zij voelde hoe haar kutje samentrok om niets. “Nu likken. Tong verder uit. Dieper. Milène, kreun. Maak het geiler.”

Hij aarzelde. De schaamte zat zo dik in zijn keel dat hij bijna wurgde. Dit was te ver. Dit deed je niet voor vreemden en camera’s. Maar zijn knieën raakten al de grond en zijn tong gleed tussen haar natte schaamlippen voordat hij het besluit echt had genomen. De geur van haar open kutje sloeg hem tegemoet: zurig, zoet, warm. Hij likte haar geil. Zijn tong gleed diep. Zij maakte natte sopgeluiden, vocht droop tussen haar billen. Plots legde ze haar hand in zijn nek en duwde zijn hoofd harder tegen zich aan. “Dieper… ja… zo,” hijgde ze. “Voel je hoe nat ik ben?” Hij bromde tegen haar spleet en voelde hoe haar kutje om zijn tong samentrok, warm en gretig. De camera’s draaiden. De crew wisselde blikken. De regisseur fluisterde naar een cameraman: “Dit is puur en dus goud. Pro’s doen dit nooit zo!.”

“Vingers erbij. Twee. En zeg dat je het lekker vindt.” “Het is lekker,” bracht Milène uit, wangen vuurrood. Ze pakte zijn hand, duwde er zelf twee vingers van hem in en bewoog ze dieper. “Het is vies en lekker.”

Toen moesten ze neuken. Hij schoof langzaam naar binnen. Zij was heet en strak. Hij voelde hoe haar kutje om hem klemde, samentrok, hem zoog, alsof het hem dieper wilde hebben. Elke stoot voelde hij tot in zijn ballen. “Je bent zo strak,” gromde hij. “Ik voel alles.” “Neuk me… harder… ik wil het voelen.” Ze sloeg een been om zijn heup en trok hem dieper naar binnen. De regisseur: “Op haar tieten klaarkomen. Niet erin.”

Maar hij was als iedere puber in zo’n situatie al te ver. Hij kwam diep in haar, met lange stoten. Geil en zaad dat al overliep. De teleurstelling was eerst groot bij de in het Duits vloekende regisseur en hij voelde zich een prutser.

Toen zag de regisseur het witte zaad dat langzaam uit haar kutje lekte, tussen haar schaamlippen, naar beneden liep en het schaamhaar eromheen nat. Zijn gezicht lichtte op van pure blijdschap. Hij fluisterde haast euforisch naar de crew: “Blijf filmen! Alles! Hij is erin klaargekomen en het loopt eruit, dat hebben we zelden zo mooi in beeld! Ook een camera op haar gezicht! Ga door”, naar hen: “Schoonlikken. Tong erin. Alles eruit. Milène, spreid open. Kijk naar de lens. Kreun harder.”

Peter aarzelde. Schaamte schoot door hem heen, wat doe ik? Maar hij ging verder. De smaak was zout, bitter en warm, van hen beiden. Even trok zijn maag samen van pure schaamte. Dit was vies. Dit hoorde je niet te doen. Maar tegelijk voelde hij zijn piemel weer keihard opspringen terwijl hij het dikke zaad uit haar open kutje likte, doorslikte en nog dieper ging. Hij schaamde zich rot… en kwam er bijna van. Haar kutje trok ritmisch samen om zijn tong.

Ondertussen draaiden de camera’s genadeloos door op Milène’s gezicht. Eerst genoot ze nog, ogen halfdicht, mond open. Toen schoot de gedachte door haar heen: waar ben ik? Wat gebeurt er? Waarom filmen ze me nog? De schaamte sloeg toe als een golf. Ze bracht haar handen voor haar gezicht en probeerde zich te verbergen.

De regisseur reageerde meteen, vriendelijk maar vastberaden: “Handen weg, schat. Kijk naar de camera. Je bent prachtig zo. Echt een natuurtalent. Alsof je al jaren voor de lens staat. Glimlach maar… ja, zo. Je bent een echte filmster.”

Langzaam liet ze haar handen zakken. De complimenten deden hun werk. Ondanks de schaamte glimlachte ze, verlegen en toch trots, recht in de camera’s terwijl Peter tussen haar benen bleef likken.

“Wat hebben we nét gedaan?” fluisterde ze daarna, bijna in paniek, terwijl de camera’s nog draaiden. Hij had geen antwoord. Alleen de geur van seks en hooi en de wetenschap dat het te laat was om terug te draaien.

Later in zijn tent lagen de Polaroids tussen hen. Hij bleef ernaar staren. “Dit is echt het jaar van de poes,” fluisterde hij. Zij lachte zacht, maar haar ogen waren groot van wat er gebeurd was.

De volgende ochtend was haar tent weg. De caravan en de auto van haar ouders ook. Peter stond vertwijfeld op het grasveld met alleen haar voornaam en een handvol Polaroids.

Thuis, weken later, vertelde hij zijn jongere broer erover. Eerst vaag, toen steeds concreter. Zijn broer geloofde er geen hol van. “Je liegt,” zei hij. “Dat verzin je.” “Ik heb foto’s als bewijs,” zei Peter. “Maar die mag jij niet zien.” “Duh. Foto’s, anders is het niet gebeurd,” snauwde zijn broertje.

Er volgde dagen van heen-en-weer sparren, plagen, twijfelen. Uiteindelijk, onder de harde belofte dat hij het aan niemand zou vertellen, liet Peter hem een paar Polaroids zien. Het open kutje, het lichte schaamhaar opzij, haar hurkende lichaam, de close-ups. Zijn broer werd stil. Onder de indruk. Zo onder de indruk dat hij het toch niet voor zich kon houden.

De ouders kwamen erachter. Alleen zijn vader liet duidelijk blijken dat hij het wist. Op een avond, toen ze even alleen waren, legde hij een hand op Peters schouder en zei kalm: “Wees zorgvuldig met wat je deelt. En houd het geheim. Voor iedereen.” Meer zei hij niet. Maar de blik was genoeg.

Jaren later, ergens in Nederland, hoorde Peter Year of the Cat weer op de radio. Hij bleef staan. Dacht aan Zermatt, aan de geur, aan de flits in het toilet, aan het lekkende zaad dat hij had opgelikt, aan het lege grasveld, aan de Polaroids die zijn broer had gezien en zijn vader die het ook wist. Dat was HET jaar van de poes. Zijn eerste poes! Dat was mooie tijd. Hoe zou het nu met haar zijn? En liep glimlachend door.