De naderende onweersbui kwam als een soort geschenk. Het was de afgelopen twee weken dertig graden geweest, op sommige dagen zelfs nog warmer. Het kwam langzaam, maar zeker, dichterbij. Het weerlichtte in de verte al meer dan een uur. De flitsen werden steeds feller, het gedonder bleef al langer rommelen. De wind stak op en liet de bladeren in de bomen ritselen. Door de eerste druppels die op de overkapping kletterde werd ze wakker. Een scherpe flits vrijwel gelijk gevolgd een harde krakende donder liet de haren op haar armen omhoog staan. Saar keek op haar telefoon, half drie al. Ze stond op en liep op blote voeten de trap op naar de slaapkamers van haar tweeling. Voorzichtig deed ze deur van haar zoon open, glipte naar binnen, deed het openstaande raam en de gordijnen dicht. Het gerommel buiten was in korte tijd al meer geworden. Vlug liep ze naar de kamer van haar dochter om hetzelfde te doen. Gelukkig sliepen ze beide door. “Dat hebben jullie echt van je vader” zei ze in zichzelf “daar kan ik ook een kanon naast afschieten.” Saar liep terug naar haar eigen slaapkamer, haar man lag op zijn buik diep in slaap. “He he dat werd een keer tijd” zuchtte ze. Haar man was eindelijk opgehouden met snurken.

Dat was de reden geweest dat ze na een half uur draaien, luisteren, zuchten en porren uit bed was gegaan. Als haar man eenmaal sliep, dan was hij ook echt van de wereld. “Volgens mij zou je het niet eens merken als het bed onder je kont uit gejat word, je snurkt gewoon door.”had ze meerdere malen gezegd. Waarop hij dan weer zei “Dat wist je achttien jaar geleden ook al.” met een smile van oor tot oor. Achttien jaar alweer, Saar was vierentwintig toen ze hem, Paul, leerde kennen. Vanaf dag een was er een klik geweest. Ondanks dat hij zes jaar ouder was vond ze hem toch wel erg leuk. Het werd al heel snel duidelijk dat het wederzijds was. Toen ze de eerste keer samen sliepen merkte ze het gesnurk al. Het was nog niet erg als de laatste tijd, in die tijd lukte het haar om hem op te laten houden. Als hij dan begon met snurken, begon Saar hem te teasen. Ze streelde dan zijn borst, buik, ballen tot zijn lul hard en dik was. De ene keer trok ze hem dan af, net zolang tot hij wakker werd of ze nam hem in haar mond. Dat mondde dan weer uit in een stevige vrij partij waarna ze wel heerlijk in slaap viel. Ze vond hem een geweldige bedpartner, hij wist precies hoe hij haar moest laten genieten. Dat was toen, het voelde als lang geleden. Te lang geleden.

Ze trouwde toen Saar achtentwintig was geworden en Paul zijn carrière in de lift zat. Vanaf dat moment ging het snel. Ze kochten een oude woonboerderij aan de rand van een bos, de verbouwing duurde bijna twee jaar maar het resultaat mocht er zijn. Saar had hoogzwanger de laatste puntjes op de i gezet en beviel van hun tweeling nadat ze er net een goede week woonde. Hun seksleven kwam op een laag pitje te staan. Paul was druk met z’n baan en Saar met hun tweeling. Als Saar zin had was hij moe, maakte niet uit wat ze uit de kast trok dan. En andersom was het nagenoeg hetzelfde. Ze deden ‘het’ nog wel maar niet zo vaak en hevig als in het begin. Zo ook die avond, ze lagen om elf uur in bed, Paul had een drukke week achter de rug en viel vrijwel gelijk in een diepe slaap. Saar had een half uur liggen draaien en was eruit gegaan. Ze had een overhemd van haar man aangetrokken en was buiten gaan zitten. Heerlijk in de stilte en rust van het buitenaf wonen. Ze had de onweersbui in de verte aan zien komen. Het schouwspel van de wolken waar het weerlichten in te zien was. Ze was ten slotte buiten in haar stoel in slaap gevallen. Tot ze wakker werd van het geroffel van de druppels op de overkapping en zich besefte dat de ramen nog open waren.

Saar liep door hun slaapkamer heen naar het openstaande raam. Ze sloot het net op het moment dat er weer een felle flits kwam gelijk gevolgd door een bulderend gedonder. De kleine nekhaartjes stonden rechtop van schrik. “Dat is dichtbij” zei ze tegen zichzelf en pakte het gordijn beet. Halverwege stopte ze en keek naar buiten. Schudde een keer haar hoofd en keek weer. “Licht? Dat is raar.” Saar keek nog wat beter, het was weg. Ze haalde haar schouders op en schoof het dikke gordijn verder dicht. Het flitsen zo voor een groot deel dimmend. Ze liet het overhemd van zich afglijden en kroop in bed. Ze viel gelijk in slaap. Veel te snel ging de wekker alweer. Automatisch drukte ze het ding uit en voelde naast zich. Haar man was er al uit. Saar schudde even haar hoofd om helder te worden, ze pakte haar ochtendjasje en liep naar de kamers van haar kinderen. De tweeling, een jongen en een meisje, leken dan qua uiterlijk niet identiek op elkaar. Maar met karakter wel, allebei mopperde ze driftig, beide zeiden ziek te zijn, er werd van uit kast getrokken om de laatste weken niet naar school te hoeven gaan. Saar liet ze even mopperen voordat ze er streng een einde aan maakte. Zwijgend kleedde ze zich aan, Saar liep vlug naar de trap zodat ze haar niet zagen glimlachen.

Ja hoe was ze zelf geweest op die leeftijd. Geen haar beter zou haar moeder zeggen. Ze schonk een kop koffie in, en liep naar buiten, haar man zat al buiten met zijn koffie. Ze begroette elkaar zoals ze elke dag deden. Saar gaf hem een kus op zijn wang, hij tuitte alleen zijn lippen. “Die oude boerderij, weet jij of daar nou iemand woont?” vroeg ze. Paul keek op “Welke?” “Die verderop.” zei ze en knikte die kant op. Hij keek die kant op. “Die bouwval. Hoezo?” “Ik dacht dat ik er vannacht licht zag.” “Jongelui” zei hij afwezig. Saar knikte. Ja dat zou goed mogelijk zijn dacht ze en liet het varen. Haar man gaf een luchtkus en vertrok, Saar hielp de tweeling op weg en liep de douche in. Voor de spiegel deed ze haar ochtendjasje uit en bekeek zichzelf even. Ze zag er nog goed uit voor een vrouw van drieënveertig vond ze zelf. Haar volle borsten, tijdens de zwangerschap een cupmaat gegroeid en zo gebleven, nog mooi rond en stevig. Platte buik, die ze goed trainde, slanke lange benen. Saar draaide om en bekeek haar achterwerk. “Hmm kan nog.” zei ze goedkeurend. Na de verfrissende douche volgde ze haar dagelijkse routine. Met de wasmand vol schone kleren liep ze naar boven. Het is al weer warm aan het worden merkte ze op en zette alle ramen weer wijd open.

Tijdens het inruimen keek ze ongemerkt naar die oude boerderij. Saar stopte met inruimen. Ze hoorde iets. Ze hield haar hoofd schuin om te luisteren. Ze hoorde het echt. Muziek? Draaiend met haar hoofd probeerde ze te horen waar het vandaan kwam. Gefronst keek ze de juiste richting op. Het kwam van de oude boerderij. Saar leunde wat naar het open raam en luisterde. Niets! Op het geluid van de vogels na. Zo nuchter als ze was schudde ze haar hoofd. “Nee” zei ze tegen zichzelf “ je verbeeld het je” en ging verder met inruimen. Saar trok haar sport kleding aan om haar jog rondje te gaan doen. Lekker buiten, even niets aan je hoofd. Dat was haar momentje. En ze genoot er van. Oordopjes in, muziek aan en joggen. Na amper driehonderd stopte ze en luisterde. Die muziek. Dat liedje. Ze had het al eerder gehoord. Nee dacht ze, ik hoor het niet goed. Het komt vast door het slechte slapen. Op de splitsing, waar ze normaal rechts ging, ging ze links. Het ging volledig automatisch. Saar had het pas in de gaten toen ze vlak bij die oude boerderij was en hield haar pas in. Alsof ze uit een droom ontwaakte keek ze om zich heen. “Hoe kan dit nou?” vroeg ze zichzelf af kijkend naar de oude boerderij. Een bouwval. Meer is het niet. Ze kreeg er kippenvel van.

Tijd om verder te gaan dacht ze huiverend. Maar ze bleef staan kijken. Hoe langer Saar keek, hoe meer kippenvel ze kreeg. Het voelde alsof de oude boerderij haar naar zich toe trok. Haar zacht riep. Toen een stem “Het is te koop.” achter haar zei keek ze om. “Nee dank je.” glimlachte ze en begon weer te joggen. Een vreemd gevoel kroop door haar heen. Ze had al eerder verder willen gaan maar waarom deed ze dat ziet. Pas toen die man wat zei leek het wel alsof ze uit een soort van trance kwam. “Vanavond vroeg naar bed” nam ze zich voor. Ze had het nog niet gedacht of haar telefoon trilde. Een appje van haar man: “Schrik niet ik ben thuis geweest om kleren te pakken. Moet paar dagen naar UK. Sorry.” Saar las het. Zuchtte even en jogde verder. Ze wist dat dit bij zijn werk hoorde. Normaal gesproken zou ze ervan balen. Dit keer niet. “Geen gesnurk, heerlijk.” glimlachte ze. Na het eten instrueerde ze uitvoerig de tweeling. Ze mochten gamen of tv kijken, als ze maar om 10 uur in hun bed lagen. Saar liet het bad vollopen, kleren uit, ze liet zich met een zucht in het bad zakken. Het warme water voelde zalig op haar naakte huid. Ze werd er altijd loom van. Handdoek op de rand onder haar nek als steun zakte Saar onderuit. Loom, ontspannen, ze werd slaperig. Ze sliep.

Saar zag zichzelf. Ze jogde, net als die middag. Ook nu ging ze linksaf. Ze stond weer bij de oude boerderij. Er was iets verandert. Het raam. Het was niet dicht getimmerd. Er hing zelfs een gordijn. Ze liep langzaam naar het raam. Saar keek even naar binnen. Het glas van het raam was helder, schoon. Het zicht naar binnen was troebel. Alsof ze door meerdere lagen folie keek. Saar tuurde. De kamer, in tegenstelling tot de rest van de boerderij, zag er schoon en netjes uit. Ze zag iets, het leek wel op een plateau. Daar zag ze nog iets. Een deur of een kast. Het was een deur. Geschrokken zag Saar hem langzaam opengaan. Ze stapte naar achteren. Ze voelde haar hart bonzen en rende weg. Struikelde en geschrokken keek Saar op. Het water was afgekoeld. Buiten inmiddels donker. Bijna twaalf uur gaf haar telefoon aan. Stijf hees ze zich uit het bad, sloeg een handdoek om, trok de stop uit bad en liep versuft naar haar kamer. Ze droogde zich wat af en kroop naakt in bed. Laken over haar heen en sliep. Ze zag zichzelf weer bij de oude boerderij. Het raam. Ze liep er weer naar toe. Met beide handen naast haar ogen, tegen het licht, tuurde Saar naar binnen. De folie leek minder troebel dan net. Ze zag het nu wat beter. Het plateau. De deur. Hij ging open. Ze rende. Ze viel.

Saar schrok wakker. Ze lag gewoon in bed. “Ook raar” dacht ze, veel meer tijd kreeg ze niet. De tweeling voerde een luide discussie over de badkamer. “Ook goedemorgen” zuchtte ze. Ze trok haar ochtendjasje aan en maakte een eind aan de discussie. De dag vloog letterlijk om, evenals de de dagen er na. En elke nacht zag ze zichzelf joggen. Soms wel twee of drie keer per nacht. Ze viel, schrok wakker, viel in slaap en net als een film begon het weer van voor af aan. Tot, en dat besefte Saar pas, haar man thuis kwam. Ze sliep door, geen gedroom, schrok niet wakker. Maar sliep rustig, ondanks zijn gesnurk, elke nacht door. Drie weken verstreken zonder gedroom. “Het zal de hitte wel geweest zijn” hield Saar zich voor. Maandag was Paul, in alle vroegte, voor een week vertrokken. Het was weer een warme dag geweest. Saar zat buiten onder de overkapping, in haar favoriete stoel, haar benen onder zich gevouwen. Ze sliep. In de verte lichtte de donkere wolken op, zacht gerommel. De bladeren ritselde door de opstekende wind. Saar merkte het niet. Ze sliep. Droomde. De film had een sprong gemaakt zo leek het. Saar zag zichzelf door het raam naar binnen kijken. Ze zag alles nu helder. Niet troebel meer. De folie was verdwenen. Zelfs het glazen raam leek weg.

Haar blik ging rond. De deur. Hij ging weer open. In plaats van weg te rennen bleef ze dit keer staan. Saar zag iemand binnenkomen. Een man. Hij liep de kamer in. Saar zag hem duidelijk. Alleen zijn gezicht zag ze niet. Dat was troebel. Ineens, met een ruk, keek hij haar aan. Saar schrok wakker. Het luide geluid van gedonder deed haar hele huid tintelen. Ze rilde. De wind. Het had haar bezweette lichaam kippenvel bezorgd. Afwezig stond ze op, sloot alles af en liep naar boven. Nam een korte douche, trok een overhemd van haar man aan en kroop in bed. Waarom ze het overhemd aantrok wist ze niet. Ze sliep altijd in alleen haar slipje. Het voelde veilig, vertrouwd. Saar keek weer naar binnen. Deur ging open. Hij kwam weer binnen. Keek haar weer aan. Ze schrok wakker. Wreef een keer in haar ogen, draaide om en zakte weer weg. De film ging verder. Tot twee keer toe schrok ze wakker op het moment dat hij haar aankeek, om vrijwel gelijk weer in slaap te vallen. Nu was het anders. Alsof de film vooruit gespoeld was. Saar zag hem vanachter. Hij keek naar de open deur en stak zijn hand uitnodigend uit. Er verscheen nog iemand in de deur. Kleiner, vrouwelijker. Ja een vrouw. Hoewel ze onduidelijker dan de man te zien was wist Saar het. Ze voelde het. Ze schrok wakker.

Zoals altijd deed ze haar dingen in en om het huis. Met plezier, lekker buiten bezig zijn. Alleen leek het vandaag niet echt te lukken. In de laatste versie van de droom had ze, voor ze wakker schrok, hem zien lachen naar haar. In plaats van wakker te schrikken als hij keek, schrok ze nu pas wakker toen hij lachte. Zo duidelijk, zo helder. De rest van zijn hoofd niet, maar zijn lach wel. Het was meer een glimlach geweest. En hoe kon ze zo zeker zijn dat de andere persoon een vrouw was. Ze was net zo onduidelijk als zijn hoofd. En toch wist Saar het zeker. De dag vloog nog sneller om dan anders. Saar lag in bed, overhemd aan en sliep. Weer zag ze hem vanachter. De film was weer een stuk vooruit gespoeld. Ze zag ze nu tegenover elkaar staan. Hij pakte haar hoofd en, ze tuurde beter, hij kuste haar. Ze schrok wakker. Verbaasd keek Saar om zich heen. “Het..het.. leek wel echt” zei ze zacht. “Stel je niet aan” dacht ze, rolde op haar zij en sliep weer. Ze zag het weer. Ze kuste. Het beeld was verandert. De vrouw. Ze was, net als de man, nu wel duidelijk te zien. Het beeld schoof wat op. Net als in een film draaide het beeld langzaam naar een zij shot. Ze zag ze zoenen. De draaiing stopte niet, het draaide verder. Saar zag nu de vrouw van achter. Ze stond op haar tenen.

Hij greep haar billen beet. Ze schrok wakker. Verward keek Saar om zich heen. Ze had het gevoeld. Ze had gevoeld hoe hij haar bij haar billen vastpakte. Haar billen! Hoe dan. Volledig op automatische piloot was de dag omgevlogen. Saar had getwijfeld maar besloot om toch een halve slaappil te nemen. Het hielp. Geen gedroom. Er kwam geen film voorbij. Geen beelden. Saar kreunde zacht. Hij pakte stevig haar billen beet. Zijn tong in haar mond. Haar tong diep in zijn mond. Ze schrok. Beeld nu. Ze zag hoe hij de vrouw omdraaide. De vrouw deed haar armen omhoog en deed ze in zijn nek. Hun hoofden naast elkaar. Saar zag hoe zijn handen omhoog bewogen. Hij pakte de kraag beet. Saar voelde onbewust een soort spanning door haar heen gaan. Hij gaf een kort krachtig rukje aan de kraag, de bovenste drie knoopjes sprongen eraf. De vrouw hapte naar adem, niet van schrik maar van de spanning. Saar hapte naar adem. In slow motion zag Saar de knoopjes los springen en op de vloer vallen. De vrouw draaide haar hoofd. Ze kuste hem. Zijn handen gleden omhoog. Saar rilde. De man pakte de vrouw haar borsten beet. De vrouw kreunde gesmoord in zijn mond. Saar kreunde. Ze voelde zijn handen. Hij had haar borsten beet. Het voelde zo lekker. Saar schrok wakker.

Saar keek naar het plafond, haar ademhaling vlug, oppervlakkig, tegen hijgen aan. Langzaam, alsof er plots iets doordrong, keek Saar omlaag. Haar laken lag omlaag. Met grote ogen zag ze haar overhemd tot op twee knoopjes na helemaal open liggen. Het overhemd bedekte haar borsten niet meer. Ze lagen nu open en bloot, haar tepels hard en gezwollen er bovenop als twee kersen op een taart. Geschrokken trok Saar het overhemd dicht. “Het was een droom. Het was een droom. Niet meer en niet minder.” vertelde ze zichzelf. Maar waarom..waarom leek het wel of ik het voelde, gonsde het door haar hoofd. Saar bleef liggen, kijkend naar het plafond zonder het echt te zien. De beelden kwamen weer voorbij, zelfs nu, ze was wakker. Ze had het gewoon gevoeld. Haar hele lichaam vertelde het haar. Versnelde hartslag. Haar volle ronde borsten gevoelig. Haar tepels nog gevoeliger. En dat gevoel, dat heerlijke gevoel. Langzaam liet Saar met een hand het dichtgeslagen overhemd los. Nog langzamer, bijna onmerkbaar bewoog ze die omlaag. Over haar buik heen omlaag. Voorzichtig, bijna behoedzaam, raakte ze de rand van haar slipje aan. Haar vingers gleden onder het bandje door. Saar kreunde diep. Ze wist het. Al voordat haar vingers er waren. Ze was ronduit geil.

Haar vingers raakte haar schaamlippen. Saar kreunde. Gewillig bewoog ze haar bekken omhoog naar haar vingers. Met een diepe zucht duwde ze haar middel en ringvinger naar binnen. “Ohw” kreunde ze zacht. Het beeld van de man flitste voor haar ogen. Hij duwde zijn vingers naar binnen. “Ja..” hijgde ze met haar andere hand haar borst beetpakkend. Ze zag hen nu zo duidelijk voor haar ogen. Saar stond met haar rug tegen de man. Hij had een hand op haar borst. Zijn vingers gleden haar natte kutje in en uit. Saar kreunde. “Mam? Mam gaat het?” vroeg een stem ver weg. Net als bij een tv die uitgaat, was nu ook het beeld, poef, ineens weg. Saar sperde geschrokken haar ogen open. “Ik..ja..” zei ze haar best doende normaal te klinken “ga maar..ik..kom zo schat.” Ze sloeg haar hand voor haar gezicht. Niet uit schaamte dat haar dochter haar had misschien gehoord. Uit schaamte dat ze zich zo had laten gaan. En waarom? Het is niets meer dan een droom. Een stomme droom. Haar lichaam dacht daar anders over. De hele dag voelde ze zich anders dan anders. Saar ontkennen heeft geen zin klonk het in haar hoofd. Die avond nam ze een hele slaappil, overhemd aan, die ze bijna tot aan keel dichtknoopte. De slaappil deed zijn werk, ze droomde niet. Niet meteen.

De scene was anders. Het plateau was weg. Het was een bed. Een groot rond bed. En ze lag daar. Saar zag zichzelf op haar rug liggen. Een ontzichtbare hand maakte haar overhemd open. Saar woelde en kreunde zacht. Het overhemd werd open geslagen. Haar volle ronde borsten zichtbaar. Ze voelde warme adem op haar buik, op haar borsten. Een tong, ze voelde duidelijk een tong, Saar zuchtte. Haar beide tepels werden om en om zacht gekust, gelikt. "Ohh” zuchtte ze genietend. Saar zag het. Van bovenaf zag ze zichzelf kreunen. De onbekende man stond bij haar voeten. Ze zag hoe haar voeten vastpakte en tussen haar benen knielde. Haar hartslag versnelde. Ze slaakte een kreun toen ze zichzelf haar benen zag spreiden als een uitnodiging. Saar trapte het laken van bed af. Kreunend lag ze met gespeide benen. Ze zag het. Ze voelde het. Saar voelde hem. Ondanks de slaappil voelde ze zijn stijve lul haar raken. Hoe zijn eikel tussen haar schaamlippen gleed. Met een dierlijke kreun ontving ze hem. Hij voelde groot, dik, hard. Saar voelde hem verder in haar komen. Langzaam voelde ze hem haar vullen. De brave Saar, de mama van de tweeling, getrouwde Saar. Luid kreunend liet ze zich nemen. Hij nam haar stevig, hard, ruw, dwingend. Saar genoot, ongegeneerd, ze genoot.

Ze liet zich gaan. Zelfs tijdens haar studietijd was ze niet zo los gegaan. Maar nu. Kreunend trok ze haar benen verder op om hem nog dieper te voelen. Hijgend keek ze hem aan. Hij keek haar aan. “Nee..” hijgde ze tegen het geblurde gezicht “Ik..ik wil..je zien.” Even flitste zijn gezicht in beeld. Saar schudde kreunend haar hoofd. Ze voelde hem diep in haar stoten. Weer zag ze even zijn gezicht. Ze zag hem haarscherp nu, een fractie van een seconde langer. Saar schrok wakker. Ze lag in hun eigen bed. Overhemd open, benen opgetrokken, hijgend, na hijgend. Het gevoel van na een vrijpartij in haar lichaam. Een stevige ook. Onmiskenbaar. Ze voelde het, haar borsten, haar tepels, gevoelig. En tussen haar benen, ze leek wel te gloeien. “Mijn god” zuchtte ze. Haar hersenen draaide op volle kracht, nadenkend, relativerend, verklarend, droom, gewoon een droom. Haar lichaam vertelde Saar wat anders, heel wat anders. Afwezig, volledig op de automatische piloot was Saar uit bed gegaan, aangekleed, de tweeling naar school geholpen voor de laatste dag. De zomervakantie zou beginnen, ook Paul zou drie weken vakantie krijgen. Ze was opgelucht. Opgelucht dat haar man weer thuis zou zijn. Opgeluchter dan anders. Saar twijfelde of ze hem zou vertellen van haar droom. Het waren dromen, ja absoluut, maar ze voelde echt. Saar kon het niet verklaren, het voelde bijna alsof ze vreemd was gegaan.

Paul was s’middags al thuis gekomen. Ze voelde zich opgelucht, veilig, schuldig. En het vreemde was, besefte ze zondag, ze had al twee nachten niet gedroomd. Vanaf dat hij, Paul, thuis was droomde ze niet. Niet over de oude boerderij, niet over de onduidelijke man, de vrouw, en al helemaal niet dat ze seks had met hem. Maar dat had ik ook niet, niet echt, toch? dacht ze peinzend na. Zondag werden de koffers ingepakt en gelijk in de auto geladen, zodat ze maandag geen stress hadden en op hun gemak op pad konden gaan. “Wat loop jij toch mysterieus te glimlachen?” had Saar al meermaals gevraagd. Waarop Paul alleen maar meer glimlachte. Om elf uur reden ze in de volle auto weg. Het drong Saar langzaam door dat ze richting haar ouders reden. “Rij je niet verkeerd?” “Nee hoor.” meer zei hij niet en glimlachte. Na een half uur stopte hij bij haar ouders, verbaasd keek Saar op. Paul en de kinderen stapte uit, ze pakten hun koffers. “Nou mam veel plezier. Dag pap fijne vakantie.” zeiden haar kinderen, zwaaide en renden naar opa en oma. Paul zwaaide, stapte in en reed toeterend weg. Saar zat sprakeloos verbouwereerd naar hem te kijken. Paul keek opzij, hij glimlachte. Saar knipperde even. Ze had een vleugje van het vage gevoel weer gevoeld. “Even twee weken alleen samen schat.” zei hij zacht.

Hij had, samen met de tweeling en zijn schoonouders, hun vakantie veranderd. Geen camping aan de Franse kust maar een leuk klein wellness huisje ergens in de Ardennen. Alleen hij en zijn vrouw Saar. Tijdens de rit voelde Saar zich moe en dommelde langzaam in. De hitte van de afgelopen weken, het gedroom, het bizarre dat het zo levensecht leek en ook zeker zo voelde. Ze was bekaf. De hele rit, de tankstop, niets van dat alles kreeg ze mee. Ze werd zelfs pas wakker toen Paul haar zacht wekte en bleek de auto al uitgeruimd te hebben. Galant hielp hij Saar uitstappen. Verbaasd keek Saar op. “Zijn we hier al vaker geweest?” “Nee” glimlachte Paul. Hij nam Saar bij de hand en leidde haar naar binnen. Binnen zag het er simpel, bijna sober, uit. De keuken, de woonkamer, niet groot. Paul had Saar haar hand nog beet. Met lichte dwang trok hij haar mee. “Kijk de sauna, en hier de luxe badkamer.” Saar knikte, dat zag er zeker luxe uit. “En hier” hij leidde Saar mee “de slaapkamer.” Saar werd week in haar benen, kippenvel op haar armen. Ze had dit gezien, de kamer, het ronde bed. Ze had dit al..al beleefd. Net als in haar droom stond ze op haar tenen en kuste hem, Paul, haar man. Ze voelde hoe hij haar billen stevig vastpakte. Hij draaide haar om en trok haar blouse open. Saar kreunde van genot. Ze wist wat er ging komen. Geen gedroom dit keer.