De avondlucht hangt zwaar boven de landelijke weggetjes, een mengeling van vers gemaaid gras en de dreiging van naderend onweer. André Boersma volgt de achterlichten van Anita's zilveren stationwagen, zijn VW Polo rammelt bij elke verkeersdrempel die hij te snel neemt. Het dashboardlicht geeft zijn gezicht een groenige gloed, accentueert het stoppelbaardje dat hij vanmiddag pas heeft bijgewerkt in de spiegel van een tankstation.

Hij heeft geen adres voor vanavond. Dat is niets nieuws. Zijn kofferbak bevat alles wat hij bezit: twee versleten colbertjes, een stapel ondergoed, een verfrommelde fles aftershave, en een zakje condooms die hij bij het laatste bushokje heeft gekocht. De Polo ruikt naar oud leer en de restanten van de kipkerrie die hij gisteren heeft gegeten, koud, rechtstreeks uit het bakje.

Anita's auto slingert door de bochten, kent deze weg blindelings. André houdt zijn afstand, let op het ritme van haar remlichten. Ze is snel, impulsief, een vrouw die beslissingen neemt voordat ze de gevolgen heeft doorgedacht. Hij heeft dat aan haar gemerkt in de kroeg, waar ze hem had aangesproken met een glas wijn in haar hand en een trouwring die ze niet had verborgen.

*Een beetje te jong*, had ze gezegd. Maar haar ogen waren al bezig geweest met de knopen van zijn overhemd, de manier waarop het stof spande over zijn schouders.

Het landhuis verschijnt plotseling tussen de bomen, een bakstenen gevel met verlichte vensters die warmte uitstralen tegen het naderende donker. Anita parkeert voor de garage, haar silhouet beweegt soepel uit de auto. André stopt erachter, laat de motor nog een moment lopen terwijl hij de omgeving in zich opneemt: een schuurtje, een trampoline in de tuin, een fiets die tegen de gevel ligt.

Hij stapt uit. De stilte hier is anders dan in de stad, dichtbij en vol geluiden die hij niet meteen kan plaatsen — een uil, wind door maisvelden, het verre gebrom van een tractor die nog laat werkt.

"Kom je?" Anita's stem snijdt door de avond, helder als een belletje. Ze staat bij de voordeur, haar blonde haar vangt het licht van de buitenlamp. Het diepe decolleté van haar jurk toont een stukje bh-kant, crèmekleurig tegen haar huid.

André pakt zijn kleine tas uit de passagiersstoel. Hier slaapt hij vanavond. Hier, of in de auto, of ergens anders. Het maakt hem niet uit. Hij heeft geleerd om niet te veel vooruit te plannen, om elke situatie te benutten zoals die zich aandient.

Binnen ruikt het naar versgebakken cake en potpourri. De hal is breed, met een trap die naar boven voert, een spiegel waar hij zichzelf in ziet — zijn colbert trekt strak over zijn rug, zijn haar zit nog redelijk. Anita hangt haar jas op aan een houten kapstok die de vorm heeft van een rendiergewei.

"Mijn man is in Frankfurt," zegt ze, alsof dat een weersverwachting is. "Zaken. Tot vrijdag." Ze draait zich om, haar rok draait mee, een zwierige beweging die haar heupen benadrukken. "Drink je iets?"

De woonkamer is groot, bezet met meubels die te duur lijken voor het platteland. Een hoekbank in donkergrijs fluweel, een salontafel van gerecycled hout, een flatscreen die een stil menu toont. André laat zich zakken in de bank, voelt de zachtheid tegen zijn dijen. Dit is beter dan de auto. Dit is veel beter.

"Wat heb je?" vraagt hij.

Anita staat in de deuropening naar de keuken, haar lichaam gevat in het licht van achteren. "Rode wijn. Witte wijn. Jenever. Bier van de lokale brouwerij."

"Rood."

Ze verdwijnt, laat geluiden horen — kurkentrekker, glas tegen graniet, haar hakken op tegels. André kijkt om zich heen. Foto's aan de muur: Anita met een man in een pak, beiden lachend op een terras. Een tienermeisje met dezelfde blonde manen, maar een andere mond, andere ogen. De stiefdochter, vermoedt hij. Het meisje dat hier woont.

"Die is vanavond ook thuis," roept Anita uit de keuken, alsof ze zijn gedachten leest. "Lisa. Achttien. Studievertraging, werkt nu in een tuincentrum." Ze verschijnt met twee glazen, het wijnrood bijna zwart in dit licht. "Ze is... lastig. Maar lief."

André neemt het glas aan, laat zijn vingers even over de hare strijken. Anita's ademhaling versnelt, bijna onmerkbaar, maar hij ziet de trilling in haar borstkas. Ze wil dit. Ze wil hem. Dat is genoeg.

Ze zitten op de bank, niet te dicht, niet te ver. De wijn is stevig, een smaak van bosbessen en iets aards. Buiten begint het te regenen, eerste druppels die hard tegen de ramen slaan.

"Wat doe je eigenlijk?" vraagt Anita. "Voor werk."

André draait het glas in zijn handen. "Ik ben... flexibel. Projecten. Klussen." Hij kijkt haar aan, ziet de ongeloof in haar ogen. "En jij?"

"Huishouden. vrijwilligerswerk bij de paardenclub. Af en toe iets voor mijn man's bedrijf." Ze haalt haar schouders op, een beweging die haar borsten doet verplaatsen onder de stof. "Het is niet spannend."

"Het klinkt rustig."

"Te rustig." Ze drinkt, laat een druppel achter op haar onderlip die ze niet wegveegt. "Soms wil ik... iets anders. Iets dat niet past in dit huis, dit dorp, dit leven."

André zegt niets. Hij kent dit verhaal, heeft het honderden keren gehoord in honderden slaapkamers. Het verlangen naar afwijking, naar een moment dat niet past in de fotoalbums en de familieverhalen. Hij is goed in het geven van zo’n moment, in het creëren van een ruimte waar alles mag.

De voordeur gaat open. Regenwind waait door de hal, gevolgd door gestommel, gevloek, het geluid van laarzen die worden uitgetrapt.

"Mam?"

Lisa's stem is jong, ongeduldig, met een ondertoon van vermoeidheid die niet bij haar leeftijd past. Ze verschijnt in de deuropening, haar blonde haar plakkerig van de regen, een groene tuincentrumjas nog aan. Ze is kleiner dan haar moeder, compacter, met een gezicht dat scherper is getekend — jukbeenderen die naar voren steken, een kin die uitdaagt.

"Er is iemand," zegt ze, niet als vraag.

"Dit is André." Anita's stem verandert, wordt lichter, bijna vrolijk. "Een... vriend."

Lisa's ogen bewegen over hem heen, snel, professioneel. Hij ziet haar beoordeling: het colbert dat te strak zit, de schoenen die aan vervanging toe zijn, de handen die iets te schoon zijn voor een echte klusser. Maar dan, onverwacht, blijven haar ogen hangen bij zijn mond, bij de manier waarop hij zijn wijnglas vasthoudt.

"Leuk," zegt ze, en het klinkt als het tegenovergestelde. "Ik ga douchen."

Ze verdwijnt naar boven, laat een spoor van natte voetafdrukken achter op de houten vloer. De badkamerdeur slaat dicht, het geluid van stromend water volgt kort daarna.

"Lastig," herhaalt Anita, maar ze glimlacht. "Maar ze heeft het moeilijk gehad. Haar vader... mijn eerste man. Die is vroeg overleden." Ze drinkt haar wijn leeg, staat op om bij te schenken. "Mijn huidige man is haar stiefvader. Het is... geen gemakkelijke situatie."

André knikt, laat de informatie op zich inwerken. Een gebroken gezin, een jonge vrouw die haar plaats zoekt, een moeder die te veel wil compenseren. De dynamiek is helder, gevaarlijk, vol mogelijkheden die hij nog niet kan overzien.

Ze praten verder, over niets en alles. De oogst die laat dit jaar valt, de dorpsroddels, de nieuwe eigenaar van het café aan de dijk. André luistert meer dan hij spreekt, laat Anita zijn gedachten vullen met haar verhalen, haar klachten, haar zorgen om Lisa die niet weet wat ze wil studeren, geen vriend heeft, 's avonds alleen op haar kamer zit.

Het water stopt boven. Voetstappen op de trap, een deur die dichtvalt. Dan stilte.

"Ik moet even naar de wc," zegt Anita, plotseling formeel. "Schenk jij nog in?"

Ze verdwijnt naar de gang, laat hem alleen in de verlichte kamer. André staat op, loopt naar het raam, kijkt naar de regen die nu gestaag valt. De trampoline in de tuin verzamelt water, een spiegel die de lucht weerkaatst. Achter hem hoort hij Anita's stem, gedempt, sprekend in haar telefoon. Even later, een ander geluid — Lisa's deur, die opengaat en weer sluit.

Hij draait zich om. Op de trap verschijnt Lisa, gekleed in een oversized T-shirt dat tot aan haar dijen reikt, haar haar nog nat en in een losse vlecht. Ze draagt geen sokken, haar voeten zijn bleek tegen het donkere hout.

"Je bent jong," zegt ze, geen vraag dit keer.

"Jij ook."

Ze glimlacht, voor het eerst, een scheve trek die haar gezicht transformeert. "Ik ben achttien. Dat is jong. Jij bent... wat? Vijfentwintig?"

"Tweeëntwintig."

"O." Ze komt de laatste treden af, blijft op de onderste trede staan, iets boven hem uit. "Mijn moeder houdt van jong. Jonger dan zij, bedoel ik. Mijn stiefvader is vijf jaar jonger dan zij." Ze tilt haar hoofd, onderzoekt hem als een specimen. "Ben je hier voor haar? Of voor ons?"

André voelt de vraag als een tik tegen zijn borstbeen. "Ik ben uitgenodigd," zegt hij voorzichtig.

"Ja." Lisa's glimlach verbreedt. "Dat doet ze wel. Mensen uitnodigen. Mannen." Ze stapt van de trap, passeert hem zo dichtbij dat hij de geur van haar shampoo ruikt — kokos, iets tropisch dat niet past bij het Nederlandse weer. "Ik ga iets eten. Wil je ook?"

Voor hij kan antwoorden, verschijnt Anita in de deuropening. Haar ogen gaan van Lisa naar André, zien de afstand tussen hen die te klein is voor toevalligheid.

"Daar ben je," zegt ze, te luchtig. "Ik dacht dat je al sliep, schat."

"Ik had honger." Lisa beweegt naar de keuken, laat hen alleen. "En ik wilde kijken wie er op de bank zat."

De spanning in de kamer is voelbaar, een elektriciteit die niet van het naderende onweer afkomstig is. Anita komt dichterbij, haar hand vindt de zijne, haar vingers drukken.

"Ze is... beschermend," fluistert ze. "Sinds haar vader stierf. Ze wil niet dat ik... alleen ben."

"Je bent niet alleen." André brengt haar hand naar zijn lippen, kust haar knokkels zonder haar aan te kijken. "Je bent met mij."

Anita's adem stokt. Ze staat op haar tenen, haar mond vindt de zijne, een kus die wijn en verlangen mengt. Haar lichaam drukt tegen hem aan, zacht waar ze zacht moet zijn, hard waar ze hard wil zijn. Hij voelt haar hartslag, snel en onregelmatig, tegen zijn borstkas.

In de keuken, hoort hij Lisa iets laten vallen. Een bord, misschien. Een glas. Het geluid van brekend porselein, of verbeelding.

"Kom," zegt Anita, haar lippen nog tegen de zijne. "We gaan naar boven. Lisa kan wel beneden blijven."

Ze leidt hem naar de trap, haar hand in de zijne, haar heupen wiegend in een ritme dat hem volgt. Boven, aan het einde van de gang, een deur die halfopen staat. De slaapkamer. Groot bed, donkere lakens, een raam dat naar de tuin kijkt.

Maar eerst, de badkamer. Anita duwt hem tegen de wastafel, haar handen onder zijn colbert, over zijn overhemd. "Ik wil je zien," zegt ze, haar stem laag, rauw. "Ik wil alles zien."

Ze ontdoet hem van zijn jasje, laat het op de grond vallen. Haar vingers werken aan zijn knopen, haperen bij de derde, trekken te hard zodat een knoop loslaat. André helpt haar, trekt het overhemd over zijn hoofd, staat nu naakt vanaf zijn middel in een vreemde badkamer met roze handdoeken en parfumflesjes op de plank.

Anita's handen verkennen zijn borstkas, zijn buik, de lijn van haar nagels die lichte sporen achterlaten. "Sterk," mompelt ze, niet tegen hem, tegen zichzelf. "Je bent zo..."

Ze vindt zijn gesp, maakt hem los. De rits van zijn broek volgt, langzaam, met een geluid dat te luid lijkt in deze stilte. Hij stapt uit zijn schoenen, laat de broek vallen, staat in zijn boxershort terwijl zij hem bekijkt alsof hij een kunstwerk is dat ze niet begrijpt maar wel bewondert.

"Jij ook," zegt hij, en zijn handen vinden de rits van haar jurk, aan de zijkant, verborgen in een naad. Hij trekt omlaag, voelt de stof lossen, haar adem inhouden terwijl de jurk van haar schouders glijdt.

Ze draagt lingerie die te mooi is voor een dinsdagavond — zwart kant, doorschijnend op plekken waar doorschijnendheid het meest effectief is. Haar borsten spannen tegen de cups, haar buik toont een litteken waar hij niet naar vraagt — een keizersnede, misschien, of iets anders.

"Mooi," zegt hij, en meent het.

Anita's handen gaan naar haar eigen rug, onthaken de bh, laat haar borsten vrij. Ze zijn zwaarder dan hij had verwacht, met tepels die donker zijn tegen haar blanke huid. Ze neemt zijn hand, legt die op haar linkerborst, drukt.

"Ik wil dat je me aanraakt," zegt ze. "Overal. Dat je niet vergeet wie ik ben."

Hij doet wat ze vraagt, zijn vingers cirkelen, knijpen, trekken. Haar hoofd valt achterover tegen de spiegel, haar ogen sluiten. Ze is volledig aanwezig in dit moment, geen moeder, geen vrouw van, geen rol die ze moet spelen. Alleen huid, en adem, en de hitte die opstijgt tussen hen.

"Naar bed," zegt ze, plotseling, haar ogen open, fel. "Nu. Voordat..."

Ze zegt niet voordat wat. Ze hoeft het niet te zeggen. André weet dat Lisa beneden is, dat de keukendeur openstaat, dat elk geluid hierboven, beneden te horen is. Hij weet ook dat Anita dit niet wil stoppen, dat ze te ver is gegaan om terug te keren naar wijn op de bank en een beleefd afscheid.

Ze lopen naar de slaapkamer, hand in hand, hun kleding verspreid als een spoor achter hen. Het bed is groot, kingsize, met lakens die donkerblauw zijn en zacht aanvoelen tegen zijn blote benen. Anita duwt hem zittend op de rand, staat voor hem, laat haar slipje langzaam zakken.

"Wacht," zegt ze, als hij naar haar wil reiken. "Het licht."

Ze draait de dimmer lager, een halve draai, genoeg om nog te zien maar niet meer scherp. Schaduwen vullen de hoeken, verbergen details, maken alles intiemer. André kijkt naar haar silhouet, de ronding van haar heupen, de driehoek van haar schaamhaar die nog net zichtbaar is.

Ze komt naar hem toe, duwt hem achterover op het bed, klimt bovenop hem. Haar huid is warm, iets te warm, alsof ze koorts heeft. Haar mond vindt de zijne, haar tong danst, haar handen glijden naar zijn boxershort, trekken die omlaag.

Hij is hard, was al hard sinds de trap, en haar vingers sluiten eromheen met een zucht van tevredenheid. "Zo," zegt ze, meer adem dan woord. "Zo."

Ze strekt hem, van basis tot top, haar duim cirkelt over de punt waar voorvocht al verschijnt. André's heupen komen omhoog, onwillekeurig, zoekend naar meer druk, meer warmte.

"Rustig," fluistert ze, maar ze glimlacht. "We hebben de hele nacht."

Ze laat hem los, verschuift hoger, laat haar borsten over zijn borstkas glijden. Haar tepels zijn hard, trekken sporen over zijn huid. Dan, onverwacht, voelt hij iets anders — een beweging onder de lakens, aan de andere kant van het bed.

Hij wil iets zeggen, maar Anita's mond is op de zijne, haar tong verdrijft elke gedachte. Haar handen geleiden hem, positioneren hem, en dan daalt ze neer, laat hem binnenglijden in een warmte die nat is en strak en alles wat hij had gehoopt.

"O," zegt ze, de klank langgerekt, verbroken. "O, daar..."

Ze beweegt, langzaam eerst, haar heupen cirkelend, zich aanpassend aan zijn lengte. André's handen vinden haar billen, drukken, leiden haar tempo. Het is goed, het is beter dan goed, maar dat gevoel onder de lakens blijft, een aanwezigheid die niet van hen is.

Anita merkt het ook. Hij ziet het aan haar ogen, die plotseling openen, zoeken in de duisternis. Haar beweging stokt, haar lichaam verstijft boven hem.

"Lisa?"

De naam hangt in de lucht, een beschuldiging en een vraag tegelijk. Er komt geen antwoord, alleen beweging — de lakens die opzij schuiven, een lichaam dat zich uitstrekt, bleek en naakt en volledig zichtbaar in het gedimde licht.

Lisa ligt op haar zij, haar hoofd op één hand, alsof ze een film bekijkt. Haar borsten zijn kleiner dan die van haar moeder, steviger, met tepels die roze zijn en opgericht. Haar andere hand ligt tussen haar benen, beweegt langzaam, onmiskenbaar.

"Wat doe jij hier?" Anita's stem is scherp, geslepen, maar haar lichaam blijft op hem zitten, blijft gevuld met hem. Ze beweegt niet, maar ze schuift er ook niet vanaf.

Lisa's schouders gaan omhoog, een gebaar dat kinderlijk is in zijn nonchalantie. "Ik wil hem ook voelen."

"Jij... dit is..."

"En anders vertel ik het papa." Lisa's stem is vlak, praktisch. "Die zal niet blij zijn."

De stilte die volgt is dicht, drukkend, gevuld met de geur van seks en verraad en iets anders — opwinding, merkt André, die voelt hoe Anita's binnenste om hem pulseert bij die woorden. Angst en verlangen, vermengd tot een substantie die hij kent.

Hij kijkt van moeder naar dochter, van het ene blanke lichaam naar het andere. Twee gezichten, zo verschillend en zo gelijk in hun uitdrukking — uitdaging, verlangen, de wetenschap dat dit verkeerd is en dat dat juist de aantrekkingskracht vergroot.

Hij haalt zijn schouders op, een beweging die Anita doet trillen waar ze hem omvat. "Hoe meer zielen," zegt hij, en hij hoort hoe hol het klinkt, hoe inadequaat. Maar het is genoeg, het is de deur die opengaat.

Anita kijkt naar hem, haar ogen zoekend naar iets wat hij niet kan geven — zekerheid, toestemming, de belofte dat dit goed komt. Hij geeft haar in plaats daarvan beweging, zijn heupen komen omhoog, stoten diep, maken haar hijgen.

"Oke," zegt ze, tegen hem, tegen Lisa, tegen zichzelf. "Oke. Maar geen..." Een stoot, harder dan de vorige, onderbreekt haar. "Oh... geen... woord..."

Lisa verschuift, komt dichterbij, haar hand nog tussen haar benen. "Tegen papa," zegt ze, alsof ze een pact sluit. "Beloofd."

Anita's hoofd valt voorover, haar haar hangt als een gordijn om hen heen. André's handen vinden haar heupen, leiden haar tempo, dieper nu, sneller. Hij hoort haar kreunen, woordeloos, voelt haar spieren samentrekken rond hem.

Lisa is naast hen, haar lichaam warm tegen zijn zij. Haar hand verlaat zichzelf, vindt zijn tepel, knijpt. De schok gaat door hem heen, van borst naar lies, een elektrische verbinding die hem harder maakt, hongeriger.

"Je neukt haar," zegt Lisa, niet als vraag. "Neuk haar dan goed."

André tilt Anita's benen, schuift zijn armen onder haar knieën, tilt haar hoger. De hoek verandert, dieper, en Anita kreunt, een klank die uit haar buik lijkt te komen.

"Ah," zegt ze, de 'a' uitgerekt, gebroken. "Ah, daar..."

Hij stoot, ritmisch, zijn heupen slaan tegen haar billen. Het geluid is nat, luid, onmiskenbaar. Lisa kijkt toe, haar ogen halfgesloten, haar tong over haar onderlip.

"Was het lekker, moeders?" vraagt ze, en er is iets in haar stem — jaloezie, ja, maar ook opwinding, de spanning van het toeschouwen. "Hij neukt wel fel en hard."

Anita antwoordt niet, kan niet, haar ademhaling is te snel, te oppervlakkig. André voelt het begin van haar orgasme, de ritmische samentrekkingen die niet meer te stoppen zijn. Hij stoot harder, dieper, geeft haar wat ze nodig heeft.

"Ja," hijgt ze, "ja, ik... ik kom... oh, help... daar ga ik..."

Haar rug kromt, haar hoofd valt achterover, haar mond opent in een stilte die luid is. Hij voelt haar komen, de golven die door haar lichaam trekken, haar vingers die in zijn schouders klauwen. Het duurt lang, langer dan verwacht, en hij houdt haar vast, blijft in haar, wacht tot ze klaar is.

"Jij eens proberen," zegt ze uiteindelijk, haar stem rauw, gebruikt. Ze kijkt naar Lisa, die al beweegt, al zichzelf positioneert.

Lisa gaat op handen en knieën, haar kont naar hem toe, haar rug een lage boog. "Kom," zegt ze, en het is een echo van haar moeder, een spiegel van woorden. "Op zijn hondjes."

André trekt zich terug uit Anita, voelt de koude lucht waar warmte was. Hij kruipt achter Lisa, zijn handen op haar billen, zijn vingers tussen haar benen. Ze is nat, meer dan nat, doordrenkt van opwinding, en hij glijdt er met twee vingers in, en voelt haar samentrekken.

"Ah," zegt ze, dezelfde klank, dezelfde betekenis als bij haar moeder. "Ah, doe maar..."

Hij duwt naar binnen, een vloeiende beweging die haar volledig vult. Ze is strakker dan haar moeder, minder ervaren, haar reacties minder gecontroleerd. Haar hoofd valt naar voren, haar haar bedekt haar gezicht, en ze kreunt, een diep geluid dat ergens uit haar keel komt.

"Moeders," zegt ze, en het is half vraag, half constatering. "Hij is... ah... hij is groot..."

André begint te bewegen, diepe stoten die haar hele lichaam doen schudden. Zijn handen vinden haar heupen, trekken haar naar zich toe bij elke stoot. Hij voelt haar borsten, stevig, zacht, en knijpt erin bij elke stoot, een extra sensatie die haar doet hijgen.

Anita is naast hen, op haar zij, haar handen op haar eigen borsten. Ze kijkt, bijt op haar lip, haar ogen donker in het gedimpte licht. "Harder," zegt ze, tegen hem, tegen haar dochter. "Neuk haar harder. Maak van haar een slet, net als haar moeder.”

Hij doet wat ze vraagt, zijn tempo versnelt, zijn stoten worden slagen die huid tegen huid drijven. Het geluid is nu een symfonie — natte schuiven, zachte kreten, het ritselen van lakens.

Lisa's hoofd draait, haar ogen vinden die van haar moeder. "Jij," zegt ze, hijgend tussen de stoten door. "Jij ook... kom hier..."

Het is een uitnodiging, een bevel, een smeekbede. Anita beweegt, positioneert zich onder haar dochter, haar hoofd tussen Lisa's benen. André voelt de verandering, de extra druk, en dan — Anita's tong, die Lisa's clitoris vindt terwijl hij haar van achteren neemt.

"Ah," zegt Lisa, de klank nu hoger, scherper. "Ah, fuck, ja daar..."

Het is een driehoek van lichamen, elke beweging die van de anderen afhankelijk is. André stoot, Anita likt, Lisa trilt. De synchronie ontstaat vanzelf, een ritme dat niemand hoeft af te spreken.

Hij voelt Lisa's orgasme naderen, de samentrekkingen die sterker worden, minder regelmatig. Haar ademhaling is een reeks korte stoten, "ah, ah, ah," die steeds hoger worden.

"Kom," zegt hij, niet zeker wie hij bedoelt, allebei misschien. "Kom voor me."

Lisa's rug kromt, haar hoofd valt achteruit, een stil gegil dat geen geluid maakt. Haar hele lichaam trilt, haar vingers grijpen de lakens, en hij voelt haar komen om hem heen, de pulserende golven die hem bijna meesleuren.

Hij trekt zich terug, net op tijd, voelt zijn eigen orgasme naderen als een trein die niet meer te stoppen is. Anita verschuift, haar mond vindt hem, en hij komt in haar keel, een lange, pulserende stoot die haar doet slikken, slikken, slikken.

De stilte die volgt is volledig, alleen onderbroken door ademhaling — drie verschillende tempos, die langzaam synchroniseren. Lisa is gevallen, haar lichaam uitgestrekt over het bed, haar gezicht naar de zijkant. Anita ligt naast haar, één hand op haar dochters rug, alsof ze koorts wil meten. André ligt achter hen, zijn armen uitgestrekt, zijn borstkas nog hijgend.

"Hoe meer zielen," mompelt Lisa, haar ogen gesloten, een glimlach om haar mond.

Anita lacht, een zacht, vermoeid geluid. "Hoe meer vreugd."

Hij wil iets zeggen, iets grappigs, iets dat dit moment vastlegt als iets anders dan wat het is — een toevallige ontmoeting, een overeenkomst van lichamen, een nacht die geen morgen heeft. Maar de woorden komen niet, en het maakt ook niet uit.

Lisa verschuift, draait zich om, nestelt zich tegen hem aan. Haar ademhaling wordt zwaarder, regelmatiger — ze slaapt al, of doet alsof. Anita doet hetzelfde aan de andere kant, haar hand op zijn borst, haar been over het zijne.

Buiten is de regen gestopt. De trampoline in de tuin zal vol staan met water, een tijdelijke poel die morgenochtend verdamt. De tractor die hij had gehoord, is allang stilgevallen. Het dorp slaapt, de oogst wacht, en hij ligt hier, tussen twee vrouwen die hij vanavond pas heeft leren kennen.

André sluit zijn ogen. Morgen is er weer een dag, een nieuw adres, misschien een nieuw bed. Maar vanavond is hij hier, warm, gevuld, voor het eerst in weken niet alleen. Het is genoeg. Het is meer dan genoeg.

De ademhaling van de twee vrouwen synchroniseert, een dubbel ritme dat hem meesleept naar de rand van slaap. Hij laat het gebeuren, laat zich vallen, wetend dat de wekker van zijn telefoon hem morgen zal halen, dat de wereld weer zal draaien, dat dit moment verdwijnt in zijn geheugen zoals alle momenten verdwijnen.

Maar nu, hier, in dit bed dat naar seks en shampoo en iets zoets ruikt, is hij thuis. Voor één nacht. Voor deze nacht.