Karel stond die ochtend vroeg op, zoals altijd. De lucht boven de Ardennen was nog grijs en vochtig, de dennen geurden scherp na de regen van de vorige avond. Hij was drieënzestig, breed in de schouders, met een baard die tot ver over zijn borst reikte en handen die eruitzagen alsof ze boomstammen konden breken. Mensen keken naar hem. Niet omdat hij iets zei, maar omdat hij er was. Die noeste gestalte, die trage manier van lopen, die blik die leek te zeggen dat hij al lang wist hoe de wereld in elkaar zat. Tussen zijn benen hing wat de natuur hem had gegeven: een zwaar, dik apparaat dat zelfs in rust indrukwekkend bleef, en daaronder twee grote, behaarde ballen die bij iedere stap licht meebewogen. Hij was eraan gewend. Het hoorde bij hem, net als de baard en de geur van hout en aarde.

Vandaag kwamen de meisjes.

Tien stuks, tussen de achttien en eenentwintig, allemaal uit Zaanstad, allemaal van padvindersclub De Vrolijke Vogel. Ze hadden een weekend in de Ardennen geboekt, met Karel als gids. Bos, hutten, vuur maken, sporen zoeken. Niks bijzonders op papier. Maar Karel had de lijst gezien. Namen, leeftijden, foto’s. Hij had geen haast. Hij deed nooit iets met haast.

Ze arriveerden rond half tien in twee bestelbusjes. Natte asfalt, de geur van diesel en parfum die niet bij het bos paste. Karel stond bij de parkeerplaats, handen in de zakken van zijn zware wollen broek, baard licht bewogen door de wind. De meisjes stapten uit. Ze droegen regenjassen in felle kleuren, rugzakken die te nieuw leken, laarzen die nog niet vuil genoeg waren. Ze lachten hard, praatten door elkaar, keken om zich heen alsof de bomen hen beoordeelden.

Hij stelde zich voor. Zijn stem was laag, rustig, met dat zachte Limburgse randje dat hij nooit helemaal had afgeschud. “Karel. Ik zorg dat jullie niet verdwalen.”
Ze keken. Eerst naar zijn gezicht, dan naar zijn handen, dan — sommige sneller dan anderen — naar beneden. Hij merkte het. Hij merkte altijd alles. Een blond meisje met een piercing in haar neus slikte zichtbaar. Een donkerharige met een strak T-shirt onder haar open jas liet haar blik een seconde te lang hangen. De rest deed alsof ze vooral de bomen interessant vonden.

Hij verdeelde de rugzakken, legde uit waar de hutten stonden, hoe ver de beek was, waar ze ’s avonds vuur mochten maken. Zijn uitleg was precies, zonder overbodige woorden. Ze volgden hem het pad in. De grond was zacht van de regen. Takken kraakten onder hun laarzen. Karel liep voorop, breed, kalm, de zware lijn tussen zijn benen duidelijk zichtbaar tegen de stof van zijn broek wanneer hij een helling opging.

In de loop van de ochtend begon de groep zich te splitsen zonder dat iemand het echt merkte. Sommige meisjes bleven dicht bij elkaar, andere bleven een paar stappen achter, kijkend naar zijn rug, naar de manier waarop zijn schouders bewogen onder het flanellen overhemd. Bij een open plek liet hij hen stoppen. “Hier. Drinken. En dan de eerste oefening.”

Hij liet hen een eenvoudige schuilplaats bouwen met takken en bladeren. Zelf bleef hij staan, armen over elkaar, kijkend. Af en toe gaf hij een korte aanwijzing. “Die tak is te dun. Die hoek moet steviger.” Zijn stem was geduldig. De meisjes zweetten. Jassen gingen uit. T-shirts plakten tegen borsten. Eén meisje, Sanne, eenentwintig, kort haar, stevige heupen, bukte zich diep om een tak vast te pakken. Haar broek spande strak over haar kont. Karel keek niet weg. Hij keek precies zo lang als hij wilde.

Tegen de middag regende het opnieuw, een fijne motregen die alles nat maakte zonder echt koud te zijn. Ze zochten beschutting onder een dichte groep sparren. Karel haalde een thermos tevoorschijn, schonk koffie in plastic bekers. De meisjes dronken, lachten, maakten grappen over de modder op hun laarzen. Een van hen, Lotte, negentien, smal gezicht, grote ogen, vroeg of hij altijd alleen werkte.

“Meestal,” zei hij. “Bos heeft geen haast. Mensen wel.”

Ze lachte een beetje te hard. Haar blik gleed opnieuw naar beneden. Karel verschuilde niets. Hij stond met de benen iets uit elkaar, de zware bolling duidelijk, de contour van zijn lul zichtbaar tegen de natte stof. Hij merkte hoe verschillende paren ogen daar bleven hangen, hoe ademhalingen veranderden, hoe iemand haar lip beet.

In de hut die avond was het warm van de kachel. Karel had hout gestapeld, het vuur aangestoken, de grote pan soep opgezet. De meisjes zaten in een halfcirkel op dekens, sokken, natte haren, wangen rood van de kou buiten. Hij zat tegen de muur, benen gestrekt, de zware lijn tussen zijn dijen nog duidelijker nu zijn broek opgedroogd was. Niemand zei er iets over. Iedereen merkte het.

Na het eten vroeg een van de stillere meisjes, Emma, twintig, of hij wilde vertellen over het bos. Over dieren. Over wat je ’s nachts kon horen. Karel praatte. Zijn stem vulde de ruimte zonder te forceren. Hij vertelde over reeën, over uilen, over hoe een man die lang alleen was soms dingen begon te zien die anderen misten. Terwijl hij praatte, rustte zijn hand op zijn dij, vlak naast de zware bolling. Af en toe bewoog zijn duim, langzaam, alsof hij iets gladstreek dat er niet was.

De sfeer veranderde zonder dat iemand een knop omdraaide. Een grap over natte kleren. Iemand die zei dat ze zich vies voelde. Iemand anders die voorstelde om te douchen bij de buitenput, “met z’n allen, is warmer.” Karel zei niets. Hij keek alleen. Zijn ogen gingen van gezicht naar gezicht, langzaam, alsof hij een inventaris maakte.

Later, toen de meeste lampen uit waren en alleen de kachel nog gloeiende kolen had, bleven er vier meisjes wakker bij het vuur. Sanne, Lotte, Emma en een stevige blonde genaamd Fleur. Ze fluisterden. Karel hoorde elk woord. Hij stond op, liep naar de deur, deed die open zodat de koele lucht binnenkwam, en bleef staan met zijn rug naar hen toe. Zijn hand ging naar zijn kruis. Hij pakte de zware lul door de stof, tilde hem iets op, liet hem weer zakken. Het geluid was zacht, maar in de stilte hoorbaar.

Toen hij zich omdraaide, keek niemand meer weg.

Hij zei niets. Hij liep terug, ging zitten, en ditmaal maakte hij geen aanstalten om de bolling te verbergen. Integendeel. Hij spreidde zijn benen iets wijder. De dikke schacht lag duidelijk zichtbaar tegen zijn dij, de zware ballen eronder als een belofte.
Sanne was de eerste die bewoog. Ze kwam dichterbij, ging op haar knieën zitten, keek omhoog. “Mag ik?” Haar stem was hees.
Karel knikte eenmaal.

Haar handen waren warm toen ze zijn broek opende. De rits ging met een zacht geritsel. Zijn lul kwam vrij, dik, zwaar, half hard al van de aandacht, de eikel breed en donker, de schacht beaderd, de behaarde balzak die eronder hing alsof hij ergens bij hoorde dat te groot was voor gewone mannen. Sanne ademde in. Haar vingers sloten zich eromheen, konden er niet helemaal omheen. Ze streek langzaam omhoog, voelde het gewicht, de warmte, de manier waarop hij verder hardde onder haar aanraking.

De anderen kwamen dichterbij. Lotte raakte zijn balzak aan, tilde de zware ballen op, voelde hun gewicht in haar handpalm. Emma boog zich voorover en likte voorzichtig langs de onderkant van de schacht. Fleur keek toe met open mond, een hand al tussen haar eigen benen.

Karel leunde achterover tegen de muur. Hij liet hen. Hij gaf geen bevelen. Hij keek alleen, ademde diep, en liet zijn lul verder zwellen tot hij volledig hard was, dik en zwaar en glanzend van speeksel. Wanneer Sanne haar mond eromheen deed, ging het moeizaam. Haar lippen rekten, haar keel protesteerde even, maar ze duwde door, slikte hem dieper, speeksel droop langs haar kin op zijn ballen.

De anderen hielpen. Handen overal. Eén meisje likte zijn ballen terwijl een ander zijn eikel zoog. Iemand anders kuste de basis, waar de haren dik en donker waren. Karel legde een hand in Sannes haar, niet om te duwen, alleen om te voelen hoe haar hoofd bewoog. Zijn ademhaling bleef rustig, maar dieper. Af en toe liet hij een laag geluid horen, meer een trilling in zijn borst dan een kreun.

Toen hij dicht bij was, trok hij Sanne zachtjes terug. Zijn lul glansde, stond strak omhoog, de eikel paars aangelopen. “Op de dekens,” zei hij. Zijn stem was nog steeds kalm.

Ze gehoorzaamden. Kleren gingen uit zonder haast, maar met een zekere gretigheid. Borsten, buiken, natte slips, lichte schaamharen of gladgeschoren. Karel keek naar elk lichaam alsof hij het bos inventariseerde. Toen knielde hij tussen Sannes benen, tilde haar knieën op, en duwde langzaam naar binnen. Ze was nat, strak, en haar ogen werden groot toen de dikte haar vulde. Hij ging diep, langzaam, tot zijn zware ballen tegen haar aan kwamen. Ze klemde haar handen

in zijn schouders. Hij bewoog met lange, zware stoten, de baard tegen haar hals, de geur van hout en man en natte aarde.
De anderen wachtten niet. Lotte ging naast hen zitten en streek over Sannes borsten terwijl Karel neukte. Emma boog zich voorover en likte waar hun lichamen samenkwamen. Fleur wreef zichzelf open, kijkend naar de dikke lul die in en uit gleed, glanzend van Sannes natheid.

Hij nam hen een voor een. Niet hard, niet haastig. Diep, zwaar, met diezelfde trage zekerheid waarmee hij door het bos liep. Hij liet hen bovenop zitten zodat ze zelf het tempo konden bepalen, de zware lul in hun buik voelen, de behaarde ballen tegen hun kont. Hij draaide hen om, nam hen van achteren, handen om hun heupen, baard tegen hun rug. Wanneer hij klaarkwam, deed hij dat diep in Sanne, met een lage zucht, zijn lul pulserend terwijl hij haar vulde. Daarna bleef hij hard genoeg om door te gaan met de anderen, langzamer nu, dikker van het sperma dat al uit Sanne droop.

Tegen de tijd dat de andere zes meisjes wakker werden van het geluid, was de hut warm van lichamen en adem. Niemand schrok. Niemand zei dat het moest stoppen. Karel keek hen aan, nog steeds half in Lotte, zijn lul glanzend en dik, en zei alleen: “Er is plek genoeg.”

De rest van de nacht verliep zonder haast. Handen, monden, lichamen die over elkaar schoven. Karel neukte wie naar voren kwam, liet zich zuigen door wie wilde, vulde monden en spleten met hetzelfde zware, trage ritme. Zijn ballen sloegen zacht tegen huiden. Zijn baard kriebelde over buiken en borsten. Hij kwam nog twee keer, eenmaal over de buik van Emma, eenmaal diep in Fleur, en bleef daarna liggen met drie meisjes tegen zich aan, zijn lul halfhard en glanzend tussen hun benen.

Buiten regende het nog steeds zacht. Binnen rook het naar hout, zweet, speeksel en sperma. Karel sliep uiteindelijk met één hand op de heup van Sanne en de andere op de kont van Lotte, zijn ademhaling diep en gelijkmatig, alsof hij precies daar hoorde waar hij was.

De volgende ochtend stond hij vroeg op, maakte koffie, en keek naar de slapende lichamen op de dekens. Niemand haastte zich om op te staan. Wanneer ze wakker werden, was er geen schaamte, alleen een zekere stilte, en af en toe een blik naar de zware bolling die opnieuw zichtbaar was in zijn broek.

Karel glimlachte bijna niet. Hij schonk koffie in, gaf een beker aan wie hem vroeg, en zei alleen: “Vandaag gaan we dieper het bos in.”En dat deden ze.