"...alle hoeken van het klaslokaal!"
Die woorden bleven als een gif in zijn systeem zitten, zelfs weken later. Simon stond nu in zijn eigen tuin, waar hij met een plastic schepnet bladeren uit het zwembad viste. Het was het einde van de zomer; de lucht was nog steeds warm, maar er hing een melancholische sfeer van naderend afscheid. De kinderen waren binnen, en Valerie was deze week al een paar keer naar school geweest om haar lokaal klaar te maken voor het nieuwe schooljaar.

Elke keer als hij naar haar keek, zag hij niet langer de liefdevolle moeder of de toegewijde juf, maar de geile ontrouwe vrouw met een ultra potente minnaar. "... alle hoeken van het klaslokaal!" De echo van haar rauwe stem in Palamos dreunde door zijn schedel. Hij voelde zich een lafaard. Hij had daar gestaan, een verdieping lager, terwijl hij luisterde naar hoe ze hem als een 'loser' wegzette, en hij had niets gedaan. Hij had haar niet geconfronteerd, hij had haar niet gestopt; hij was simpelweg weggeglipt als een schim.

Toch was de realiteit van de afgelopen weken paradoxaal. Valerie was bijna onrealistisch perfect . Ze hielp hem met het snoeien van de hagen, ze lachte om zijn flauwe grapjes tijdens het winkelen en ze kroop 's avonds tegen hem aan op de bank, haar hoofd op zijn schouder rustend. Haar smartphone, het instrument van zijn wantrouwen, lag nu vaak urenlang onbeheerd op het aanrecht, onaanraakbaar dichtbij, maar doodstil. Geen mysterieuze berichtjes, geen stiekeme glimlachjes naar een schermpje.

Die zichtbaarheid was voor Simon een vorm van psychologische marteling. Hij zocht naar een barst, een teken van schuld of een moment van afstandelijkheid, maar hij vond niets. Hij begon zichzelf af te vragen of hij in Palamos een hallucinatie had gehad, of dat de brute woorden die hij hoorde slechts een moment van waanzin waren geweest. Misschien was het een eenmalige misstap, een vakantieflirt die ze nu met een schrille intensiteit probeerde te compenseren door de 'perfecte' echtgenote te spelen. De hoop, een wreed en verraderlijk ding, begon langzaam weer wortel te schieten in zijn hart.

Het geluid van een scherpe, tienerstem verscheurde de stilte van de middag. Simon stond op de patio en hoorde via het openschuifraam van de leefruimte een fel conflict ontstaan. Marie en Lizzy waren in een futile gevecht beland over iets wat in hun ogen van levensbelang was: een potje gezichtscreme. De stemmen waren hoog, snijdend en vol onterechte verontwaardiging.

Lizzy, die inmiddels veertien was en zich bewuster werd van elke puist op haar gezicht, stormde op haar vader af. Haar gezicht was rood van woede en haar ogen sprotten uit. "Pap! "Ik heb dringend nieuwe crème nodig!" riep ze uit, terwijl ze met haar armen zwaaide. "Marie is een brutale trut, ze heeft mijn hele pot op gesmodderd! Kijk dan, er zit bijna niets meer in!"

Marie, twee jaar jonger en met een ondeugende glimlach die haar zus nog verder uit balans bracht, liep triomfantelijk achter haar aan. "Het was maar een klein beetje, Lizzy! Je bent zo dramatisch," giechelde ze, hoewel ze haar hand onbewust over haar eigen glimmende wangen wreef. De ruzie was een dagelijkse routine in hun huis, een storm van hormonen en kleine irritaties die normaal gesproken Simon's dag kleur gaven.

Simon zuchtte en legde het schepnet neer. De chaos van zijn dochters was een welkome afleiding van de verstikkende stilte in zijn eigen hoofd. Hij keek naar Lizzy, wiens gezicht nog steeds vertrokken was van verontwaardiging. De puberteit had haar veranderd; ze begon steeds meer op Valerie te lijken, niet alleen in haar uiterlijk, maar ook in die onverzettelijke manier waarop ze haar zin wilde krijgen.

"Snuif je neus eens op, Lizzy," zei hij met een vermoeide glimlach terwijl hij een handdoek over zijn schouder gooide. "Het is maar een potje crème. Maar vooruit, als jullie nu ophouden met vechten, rijd ik jullie naar het winkelcentrum. Ik moet zelf nog wat spullen halen voor het zwembad, chloortabletten enzo, voordat de winter echt intreedt."

De transformatie bij de meisjes was onmiddellijk. De vijandigheid maakte plaats voor een opgewonden chaos. Marie sprong een vreugdedansje en Lizzy stopte abrupt met haar geklaag, al bleef ze met een ontevreden blik naar haar reflectie in het keukenraam staren. Simon keek naar zijn dochters en voelde een steek van weemoed; ze groeiden zo snel, en in de ogen van Lizzy zag hij dezelfde ongetemde energie die Valerie altijd had gehad.

"Luister goed," zei Simon terwijl hij de bankkaart van de gezinsrekening tussen twee vingers hield. "Binnen een uur moeten jullie terugstaan bij de wagen. Geen uitloop, geen 'nog één winkeltje'. En we spreken af: niet meer dan vijftig euro spenderen, meiden! Als ik een rekening zie van honderd euro, trek ik het bedrag af van jullie zakgeld voor volgende maand."

Lizzy griste de kaart uit zijn hand met een snelheid die bijna gewelddadig was. "Snelheid is alles, pap! We zijn zo terug," riep ze al terwijl ze over de parking rende. Marie volgde haar met een korte, triomfantelijke blik naar haar zus. Simon keek hen na en voelde een vreemde leegte in zijn borst. Hij hield van zijn dochters boven alles, maar de manier waarop ze hem nu simpelweg als een pinautomaat behandelden, deed hem denken aan de manier waarop Valerie over hem sprak tegen Kristof, respectloos.

Een half uur later stond Simon in de gang van de lokale doe-markt, omringd door de geur van vers gezaagd hout en rubber. Hij was bezig met het uitzoeken van een nieuwe set filters voor het zwembad, diep geconcentreerd op de technische specificaties, toen een stem hem uit zijn gedachten rukte. "Simon? Ben jij dat nou echt?" De stem was warm, met een vleugje amusement dat hem onmiddellijk deed rechtop gaan.

Hij draaide zich om en daar stond ze: Tine. Ze was een beeldschone brunette die hem met een brede glimlach bekeek. Ze droeg een praktische, donkergroene werkbroek met talloze zakken en zwarte kniekussens, gecombineerd met zware werkschoenen met een stalen neus. Het contrast met haar bovenlichaam was echter wat Simon's adem deed stokken; ze droeg een wit, strak overhemdje dat haar vormen perfect accentueerde en bij elke beweging een uitnodigende inkijk gaf bij haar halslijn.

Ze was iets kleiner dan hem, maar haar aanwezigheid vulde de gang van de bouwmarkt volledig. Met haar satijnachtige bruine haar dat nonchalant over haar schouders viel en haar opvallende blauwgrijze ogen, had ze een uitstraling die Simon volledig van balans bracht. Tine zat begin dertig, maar haar gladde huid en energieke blik gaven haar het uiterlijk van iemand die nog midden in haar twintiger jaren zat. Ze straalde een zelfverzekerdheid uit die Simon, in zijn rol als de grijze muis, bewonderde en vreesde tegelijk.

"Wat doe jij hier in je eentje, Simon?" vroeg ze, terwijl ze een stap dichterbij kwam. Haar stem was laag en hees, een contrast met de hoge, vaak schreeuwende stemmen van zijn dochters. Simon wist dat Tine een goede vriendin was van Valerie; ze gaven allebei les in dezelfde graad en deelden een passie voor het onderwijs. Hij herinnerde zich nog goed hoe Valerie thuis over Tine had gepraat, vooral over de brute manier waarop Tine haar eigen huwelijk had beëindigd.

Haar ex-man was een professor aan de hogeschool geweest, een man van status die dacht dat hij ongestraft kon flirten met zijn studenten. Toen Tine hem betrapte in een compromitterende situatie, had ze geen seconde getwijfeld. Binnen vierentwintig uur stonden zijn koffers op de stoep. "Geen genade voor zo'n vieze bedrieger," had Tine volgens Valerie ooit tegen haar gezegd, een uitspraak die Simon nu, met de herinnering aan de ruïnes in Palamos, als een koude douche over zich heen voelde komen.

"Ik maak het zwembad gewoon winterklaar, Tine," antwoordde Simon, terwijl hij onbewust een stap achteruit deed, alsof hij bang was dat ze zijn onzekerheid kon ruiken. "Maar vertel eens, wat ben jij hier aan het doen? En waarom ben je in godsnaam gekleed als een soort... aantrekkelijke bouwvakker? Ik wist niet dat je ineens een passie had voor beton en stalen balken." Hij probeerde een grapje te maken, maar zijn stem klonk dun in de grote, galmende ruimte van de bouwmarkt.

Tine lachte, een diep, warm geluid dat door Simons borstkas resoneerde. Ze legde haar hand kort op zijn arm, een aanraking die onverwacht elektrisch aanvoelde door de dunne stof van zijn T-shirt. "Ik ben mijn badkamer aan het verbouwen, Simon. Alles, van de tegels tot de leidingen. Ik wilde het niet uitbesteden aan zo'n duur bedrijf dat je aanrekent voor ieder pietlullig detail ; ik doe het liever gewoon zelf. Het geeft een kick om met je handen te werken, vind je niet?" Ze keek hem aan met een blik die zowel bewonderend als onderzoekend was, alsof ze iets in hem zag wat hij zelf al lang was kwijtgeraakt.

Simon glimlachte zwakjes, oprecht onder de indruk van haar onafhankelijkheid. "Dat is knap, echt knap. De meeste mensen durven niet eens een kraan te vervangen zonder een loodgieter te bellen." Hij pauzeerde even en fronste zijn wenkbrauwen. "Maar... ben je niet bezig met de voorbereidingen voor het nieuwe schooljaar? Valerie is deze hele week bijna elke dag in haar lokaal geweest om alles klaar te maken. Ik dacht dat het voor jullie allemaal een enorme stressperiode was."

Tine keek hem vragend aan, haar wenkbrauwen lichtjes opgetrokken. "Voorbereidingen?" Ze schudde haar hoofd, waarbij een lok van haar donkere haar over haar schouder gleed. "Dat hebben we maandag en dinsdag samen gedaan, Simon. We hebben tot laat doorgewerkt om alles strak te trekken, maar nu is er niets meer te doen. De lokalen zijn klaar, de administratie is op orde. Ik ben nu gewoon lekker aan het klussen."

Er viel plotseling een stilte tussen hen, een zware, geladen rust die de geluiden van de bouwmarkt – het gerammel van karren en het gezoem van tl-verlichting – naar de voorgrond drukte. Tine's blik veranderde; de speelse glinstering in haar ogen maakte plaats voor iets serieuzer, bijna medelijden. Ze opende haar mond, alsof ze een geheim wilde onthullen of een waarschuwing wilde geven, maar ze aarzelde. Haar lippen trilden heel even, alsof ze een zin begon die ze vervolgens weer inslikte.

Ze herstelde zich snel en pakte Simon kort bij zijn arm. De grip was stevig, bijna bezitterig, en de warmte van haar hand drong door zijn kleding heen. "Het was echt goed om je weer eens te zien, Simon," zei ze, terwijl ze hem diep in zijn ogen aankeek. Er zat een ondertoon in haar stem die hij niet kon plaatsen, een mengeling van sympathie en iets dat leek op een uitnodiging. "We moeten echt eens een koffietje gaan drinken. Gewoon eens echt bijpraten, Eens mijn badkamer af is!."

Simon knikte, maar hij voelde zich ongemakkelijk onder haar intense blik. "Ja, dat... dat klinkt goed," stamelde hij, terwijl hij onbewust een stap naar achteren deed. Tine glimlachte, een kleine, bijna spottende trek om haar lippen, alsof ze precies wist hoe verloren hij zich voelde. "Nou, ik moet er vandoor, anders plakken mijn tegels niet voor het einde van de dag. Tot snel, Simon." Met een laatste, veelbetekenende knipoog draaide ze zich om en liep weg, haar stevige werkschoenen ritmisch klinkend op de betonnen vloer.

De stilte die achterbleef was zwaarder dan die voor hun gesprek. Simon bleef een moment roerloos staan, zijn hart nog steeds onrustig kloppend in zijn borst. Wat had ze willen zeggen? Die korte aarzeling, die blik van medelijden, het was niet ontsnapt aan zijn aandacht. Hij wist dat Tine en Valerie nauw verbonden waren; ze deelden alles. Het idee dat Tine iets wist over Palamos, iets dat Valerie voor hem verborgen hield, maakte hem plotseling misselijk.

Terwijl hij naar de parkeerplaats liep, begon de rekensom in zijn hoofd te malen. Tine was duidelijk over het voorbereidingswerk op school geweest. Ze hadden maandag en dinsdag tot laat gewerkt, maar daarna was het klaar. Valerie had hem echter verteld dat ze deze hele week, tot en met vrijdag, noodzakelijke overuren moest maken om haar lokaal in orde te brengen. De discrepantie was simpelweg te groot om als een misverstand af te doen.

De rit naar huis werd een mentale marteling. Simon staarde strak naar de weg, maar in zijn geest zag hij de lege gangen van de basisschool voor zich. Hij stelde zich voor hoe Valerie daar nu zou zijn, niet aan het ordenen van kleurpotloden of het plakken van alfabetkaarten, maar aan het wachten op Kristoff. De school zou nu bijna verlaten zijn; de meeste collega's waren allang naar huis. Het was de ideale plek voor een discreet rendezvous, een veilige haven waar ze ongestoord konden experimenteren met "alle hoeken van het klaslokaal".

De beelden werden steeds scherper, bijna tastbaar. Hij zag haar voor zich, haar witte blouse half open, haar grote ronde bril nog steeds op haar neus terwijl ze zich naakt over een houten lessenaar boog. Hij kon de rauwe geluiden bijna horen: het ritmische geklap van vlees op vlees en het ongefilterde gegil van Valerie terwijl Kristoff haar hard en genadeloos van achteren nam. Er was geen reden om zachtjes te doen; de muren waren dik en de school was stil. Ze konden schreeuwen en hijgen zoveel ze wilden, wetende dat er niemand was die hen zou storen in hun verboden spel.

Toen hij de volgende bocht met de wagen nam, werd de fantasie nog explicieter. Hij stelde zich voor dat ze daar nu lag, op haar rug, haar benen wijd open als een uitnodiging, terwijl Kristoff zich tussen haar dijen had genesteld. Hij zag Kristoff’s grote, hongerige tong die haar lippen openscheurde, diep en gulzig naar binnen dringend om haar volledig te verzadigen. Hij kon de beelden van haar krommende rug en haar vingers in het haar van Kristoff bijna voelen, alsof hijzelf daar was, een onzichtbare toeschouwer van zijn eigen vernedering.

Toen hij tot stilstand kwam voor het rode verkeerslicht, werd de visie nog dwingender. Hij zag Valerie nu op haar knieën, haar blonde haren een beetje warrig, terwijl ze met een hongerige blik omhoog keek naar Kristoff. In zijn geest zag hij hoe Kristoff’s grote handen stevig in haar haren grepen, haar hoofd precies in de juiste hoek dwingend. Simon beelde zich in hoe ze zijn lul gretig in haar mond liet glijden, haar lippen strak om hem heen, terwijl ze hem als een plakkerig, smeltend waterijsje opzoog, gulzig en zonder enige terughouding.

Plotseling werd Simon uit zijn droom gewekt door een scherp, ongeduldig geluid. "Pap! Het is groen!" schreeuwde Lizzy, die onrustig op de passagiersstoel naast hem zat te wiebelen. Achter hen klonk een agressieve claxon, een waarschuwing van een ongeduldige automobilist die Simon’s existentiële crisis niet kon wachten. Hij schrok wakker, zijn handen klemden om het stuur en hij voelde een vlaag van paniek door zijn lichaam trekken.

In plaats van rechtdoor te rijden richting hun woonwijk, draaide hij met een abrupte ruk naar rechts. De banden piepten kort op het asfalt. "Waar gaan we heen, pap? Dat is niet de weg naar huis," vroeg Lizzy, haar stem vol verbazing. Simon keek niet in de achteruitkijkspiegel; hij kon haar niet in de ogen kijken terwijl hij de leugen formuleerde. "Ik moet nog even tanken, schat. De meter staat bijna in het rood," loog hij, terwijl hij zijn voet zwaarder op het gaspedaal zette. De wagen versnelde, alsof hij een onzichtbare race tegen de klok aan ging.

Toen hij vijf minuten later de oprit van de school naderde, deed hij iets wat hij nooit eerder had gedaan: hij vertraagde tot een bijna onwerkelijke snelheid. Hij kroop bijna over het asfalt, de motor zachtjes brommend, terwijl hij het schoolgebouw langzaam passeerde. Hij hield zijn adem in, zijn ogen wijd open, zoekend naar elk teken van leven op het terrein. Het was een doodse stilte die over het plein hing, een onheilspellende rust die de middagzon accentueerde.

Op de hele parking stond slechts één wagen, die onmiddellijk in zijn oog sprong. Het was de rode cabriolet, een glimmend sieraad dat schril afstak tegen het grauwe beton van de schoolmuren. Het was de auto die hij haar een jaar geleden had gegeven voor haar veertigste verjaardag, een gebaar van liefde dat nu aanvoelde als een wrede grap. Er was geen andere auto te bespeuren; geen collega die nog een laatste mailtje stuurde, geen conciërge die de laatste ramen sloot. De parking was een leegte, op die ene rode vlek na.

Simon vertraagde nog verder, tot hij bijna stilstond. Zijn voet trilde op het gaspedaal terwijl hij het gebouw langzaam passeerde. Een deel van hem, het deel dat wanhopig probeerde te overleven, fluisterde dat hij zich vergiste. Misschien was ze inderdaad nog in haar klaslokaal, worstelend met een laatste stapel kopieën of een lastig leerplan. De stilte op het terrein kon ook betekenen dat iedereen simpelweg al naar huis was, en dat Valerie louter een harde werker was die haar plicht vervulde.

Hij reed door, zijn hart in zijn keel, en voelde een vreemde, bijna pijnlijke opluchting toen hij de schoolpoorten achter zich liet. De rode cabriolet stond er inderdaad nog, maar hij zag geen beweging achter de ramen van het gebouw. Hij overtuigde zichzelf ervan dat de aanwezigheid van haar auto niets bewees; ze kon er uren verblijven zonder dat dat direct een affaire betekende. Hij wilde gewoon weg van die plek, terug naar de veiligheid van zijn eigen huis, voordat de twijfel hem volledig zou verslinden.

Vijfhonderd meter verder stopte hij bij een benzinestation. De geur van benzine en uitlaatgassen vulde de cockpit terwijl hij uitstapte. Met trillende handen liep hij naar de automaat om zijn kaart te valideren, zijn blik strak op het schermpje gericht. Op dat moment reed er een zwarte Skoda aan de overkant van de straat voorbijg. De auto vertraagde, maakte een rustige bocht en reed precies in de richting van de school, het domein op, alsof de chauffeur precies wist waar hij naartoe moest.

Terwijl hij het pistool in de tankmond van zijn wagen parkeerde en de brandstofmeter langzaam opliep, hield hij op met piekeren . Hij was zich niet bewust van de passerende wagens. Daar, op de parking van de school, parkeerde de zwarte Skoda precies naast de rode Peugeot. De auto's stonden nu neus aan neus, als twee geliefden die elkaar in het geheim ontmoetten in de schaduw van het schoolgebouw.

De deuren zwaaiden open. Kristoff stapte uit aan de ene kant, zijn gezicht nog rood van opwinding, terwijl Valerie aan de andere kant naar buiten gleed. Ze droeg haar zomerjurkje, maar de stof zat kreukelig en strak om haar heupen, alsof ze net uit een positie was gehaald die niets met lesgeven te maken had. Ze strekte zich uit met een zucht van tevredenheid en haalde haar warrige blonde haar met een behendige beweging weer in een strak staartje.

Met een speelse glimlach leunde ze naar voren en gaf Kristoff nog één diepe, natte kus die haar lippen deed glanzen. "Je bent een ongelooflijke idioot," fluisterde ze, terwijl ze met haar nagels kort over zijn borstkas krabde. Ze keek hem dan ondertussen onderzoekend aan en wreef met haar hand over zijn kruis. "Doe je ritssluiting maar goed dicht voordat je thuis binnenwandelt, je vrouw is niet zo tolerant voor... overvloeiende bewijzen."

Kristoff lachte schalig en schoof met een metalen klik zijn rits omhoog, terwijl hij haar nog een laatste, bezitterige knijp gaf in haar heup. Valerie zuchtte tevreden, haar wangen nog lichtrood van de inspanning en haar ademhaling nog steeds wat zwaar. Ze draaide zich om en liep met een zwierige heupbeweging naar haar rode Peugeot, waarbij het dunne stof van haar zomerjurkje nog steeds onnatuurlijk kreukelig zat rond haar billen.

Zodra ze achter het stuur gleed, wierp ze een korte, triomfantelijke blik in de achteruitkijkspiegel om haar lippenstift recht te trekken. Met een kort gejoel van de motor reed ze langzaam van de parking af, haar geest nog vol van de rauwe sensaties van de afgelopen uren. Ze voelde zich energiek, bijna euforisch, terwijl ze de weg op reed in de overtuiging dat haar ontrouw het daglicht nooit zou zien.