De naam Chantal bleef hangen als een lichte, onrustige tinteling onder haar huid. Danielle probeerde het weg te redeneren, probeerde zichzelf voor te houden dat Peter niets had gedaan wat zij zelf niet had gedaan, maar haar lichaam luisterde niet. Telkens wanneer zijn telefoon oplichtte, voelde ze een kleine, scherpe kramp in haar onderbuik, een mengeling van onzekerheid en iets veel warmers. Ze merkte het aan zichzelf: hoe ze onwillekeurig dichter naar hem toe schoof als ze samen op de bank zaten, hoe haar hand vaker over zijn dij gleed, hoe ze hem ’s avonds langer vasthield wanneer hij haar kuste. Het was geen bewuste strategie. Het was een reflex. Iets in haar wilde hem terugpakken, wilde voelen dat hij nog steeds van haar was, ook al had ze hem zelf de ruimte gegeven.

Peter leek het te merken. Hij keek haar soms langer aan, met een lichte frons tussen zijn wenkbrauwen, maar hij zei er niets over. Tot die ene avond. Ze zaten in de keuken, laat, nadat de kinderen al naar bed waren. Peter had zijn telefoon naast zich liggen en toen die trilde, keek Danielle er automatisch naar. Chantal. Hij pakte de telefoon op, las snel en legde hem weer neer zonder iets te zeggen. De stilte die volgde voelde zwaarder dan normaal.
“Wat is er met Chantal?” vroeg ze uiteindelijk. Haar stem klonk rustiger dan ze zich voelde. Peter keek haar aan. Hij aarzelde even, toen zei hij: “Ze heeft me gisteren gekust.” De woorden bleven tussen hen hangen. Danielle voelde direct hoe haar maag zich samentrok, maar tegelijkertijd een warme, verraderlijke golf lager in haar lichaam. Ze staarde hem aan. “En?” vroeg ze. Peter haalde zijn schouders op. “Ik heb haar teruggekust.” Hij zei het zonder trots, zonder schaamte, maar ook zonder excuses. Danielle voelde haar ademhaling veranderen. Ze stond op, liep om de tafel heen en bleef voor hem staan. “En nu?” Peter keek omhoog naar haar. “Nu vertel ik het je.” Ze boog zich voorover, legde haar handen op de rugleuning van zijn stoel en keek hem recht aan. “Hoe was het?” vroeg ze. Haar stem was lager dan normaal. Peter fronste licht. “Daan…” “Nee, ik wil het weten.” Ze voelde hoe haar tepels zich aanspanden onder haar blouse, hoe haar lichaam reageerde op het beeld dat zich in haar hoofd vormde. “Hoe voelde het?” Peter slikte. “Vreemd. En opwindend.” Danielle boog nog iets verder naar hem toe. “En dacht je aan mij?” “Ja.” “De hele tijd?” “Nee.” Dat antwoord raakte haar harder dan ze had verwacht. Ze rechtte haar rug, maar in plaats van weg te lopen, ging ze op zijn schoot zitten. Haar rok gleed omhoog toen ze haar benen spreidde. Peter legde automatisch zijn handen op haar heupen. “Je bent jaloers,” zei hij zacht. “Ja.” Ze boog zich naar hem toe en kuste hem. Niet zacht. Ze duwde haar tong tussen zijn lippen, beet licht in zijn onderlip en voelde hoe zijn handen steviger om haar heen sloten. “En dat maakt je geil,” fluisterde ze tegen zijn mond. Peter antwoordde niet met woorden. Hij tilde haar rok verder omhoog en liet zijn handen over haar blote dijen glijden. Danielle voelde hoe nat ze al was. Het idee dat een andere vrouw hem had gekust, dat Peter haar had teruggekust, dat hij misschien aan Chantal had gedacht terwijl hij thuiskwam, maakte haar lichaam onrustig en hongerig tegelijk. Ze wreef zich tegen hem aan, voelde zijn opwinding door zijn broek heen en maakte een zacht geluid in haar keel.

Later die nacht lag ze naast hem in bed, naakt als altijd, met zijn hand loom over haar buik. Peter had haar langzaam en diep genomen, alsof hij wilde bewijzen dat ze nog steeds van hem was, maar Danielle wist dat het andersom was. Zij had hem genomen. Ze had hem willen voelen, had hem willen merken, had hem willen terugpakken van een vrouw die ze nog nooit had gezien. En het had gewerkt. Maar het had ook iets anders losgemaakt. Ze draaide zich naar hem toe en legde haar hand op zijn borst. “Heb je haar weer gezien?” vroeg ze. Peter keek haar aan in het donker. “Nee. Nog niet.” “Maar je wilt het wel.” Hij aarzelde. “Ik weet het niet.”
Danielle liet haar hand langzaam naar beneden glijden, over zijn buik, tot ze hem weer hard voelde. “Je liegt.” Peter ademde scherp in toen haar vingers hem omsloten. “Misschien.” Ze begon hem langzaam te strelen. “Vertel me hoe ze eruitziet.” “Daan…” “Vertel het.” Haar stem was zacht maar dwingend. Peter sloot zijn ogen. “Ze is iets jonger. Lang haar. Donker. Ze draagt vaak strakke jurken.”
Danielle voelde hoe zijn pik harder werd onder haar hand. “En haar borsten?” Peter slikte. “Vol.” “Groter dan de mijne?” “Ja.” Danielle voelde een scherpe, hete steek van jaloezie, maar tegelijkertijd een intense, vochtige reactie tussen haar benen. Ze boog zich over hem heen en kuste hem terwijl ze hem bleef strelen. “En toen ze je kuste… voelde je toen haar borsten tegen je aan?” “Ja.” “En je wilde ze aanraken.” “Ja.” Danielle ging op hem zitten, nam hem langzaam in zich op en begon te bewegen. “En nu wil je dat weer.” Peter greep haar heupen vast. “Ja.” Ze boog zich voorover, haar borsten tegen zijn borst, en fluisterde in zijn oor: “Dan moet je het me laten zien.” Peter verstijfde onder haar. “Wat bedoel je?” “Ik wil het zien. Hoe je naar haar kijkt. Hoe je haar aanraakt.” Ze bewoog sneller, voelde hoe de spanning in haar lichaam opliep. “En ik wil dat jij ziet hoe ik kijk wanneer ik weet dat een andere vrouw je begeert.” Peter kreunde zacht en trok haar harder tegen zich aan. Danielle voelde hoe de jaloezie en de lust door elkaar liepen, hoe het ene het andere versterkte. Ze wilde hem terugpakken, maar ze wilde ook dat hij verder ging. Ze wilde de spanning voelen, de onzekerheid, de opwinding van niet weten wat er zou gebeuren. En ze wilde dat Peter dat ook voelde.

De volgende ochtend stond ze onder de douche en dacht aan Chantal. Ze stelde zich voor hoe die vrouw Peter zou aankijken, hoe ze zich tegen hem aan zou drukken, hoe Peter misschien zou aarzelen maar uiteindelijk toch zou toegeven. Haar hand gleed tussen haar benen en ze beet op haar lip om geen geluid te maken. Het was absurd en opwindend tegelijk. Ze had Bart gewild omdat hij haar als vrouw zag. Nu wilde ze Peter terug omdat een andere vrouw hem als man zag. En het maakte haar geiler dan ze durfde toe te geven.

Die avond stuurde Peter een bericht naar Chantal terwijl Danielle naast hem zat. Ze las mee over zijn schouder. Hij schreef dat hij haar graag weer wilde zien. Chantal antwoordde snel: “Wanneer?” Peter keek Danielle aan. Ze knikte langzaam. “Morgen,” typte hij. Danielle voelde hoe haar hart sneller begon te slaan. Ze stond op, liep naar de keuken en pakte een glas water. Haar handen trilden licht. Toen Peter achter haar kwam staan en zijn armen om haar heen sloeg, leunde ze achterover tegen hem aan. “Je gaat het doen,” zei ze. “Ja.” “En je vertelt me alles.” “Alles.”
Danielle draaide zich om en kuste hem. “En als ik het niet meer wil?” Peter keek haar aan. “Dan stop ik.” Ze glimlachte flauwtjes. “En als ik het juist wil dat je doorgaat?” Peter fronste. “Dan word je jaloers.” “Ja.” Ze drukte zich dichter tegen hem aan. “En dat maakt me geil.” Peter kuste haar nek, zijn handen gleden onder haar shirt. “Je bent gek.” “Misschien.” Ze voelde zijn opwinding tegen haar buik en wist dat hij net zo opgewonden was als zij. De spiegel was omgedraaid. En ergens diep vanbinnen wist Danielle dat dit pas het begin was. Dat de jaloezie en de lust elkaar zouden blijven voeden, dat de grenzen steeds verder zouden verschuiven, en dat ze geen van beiden precies wisten waar het zou eindigen. Maar op dit moment voelde ze vooral één ding: ze wilde dat Peter die afspraak met Chantal maakte.
En ze wilde dat hij haar daarna thuis zou vertellen hoe het was geweest. En ze wilde dat het haar weer net zo geil zou maken als nu.