Noor had de nacht doorgebracht tussen Fariha, Amina en Zainab op de grote matten in het middenschip. Ze had nauwelijks geslapen. Elke keer dat een van de zussen zich omdraaide, voelde ze blote huid tegen haar eigen huid. Elke keer dat een hand achteloos over haar buik of borst streek, ging er een schok door haar heen. Haar maagdelijkheid voelde zwaar, alsof die zichtbaar was voor iedereen.

De volgende ochtend stond Ahmed in het schip. Naakt, zoals altijd. Zijn dikke pik half hard terwijl hij Noor aankeek. Fariha had hem alles verteld.

“Ze is achttien,” zei Fariha kalm. “Maagd. En ze is gebleven.”

Noor zat met opgetrokken knieën, hijab nog op, de rest naakt. Ze durfde hem niet aan te kijken, maar ze spreidde haar knieën ook niet. Layla kwam naast haar zitten en legde een warme hand op haar rug.

“Ik ga je ouders bellen,” zei Layla zacht. “Zodat ze weten dat je veilig bent. En zodat we kunnen horen of er nog familie is die… nieuwsgierig is.”

Noor keek op, geschrokken. “Jullie gaan niet zeggen wat hier gebeurt?”

Layla glimlachte. “Ik ga zeggen dat je onderdak hebt gevonden bij een gastvrije familie in een voormalige kerk. Dat je veilig bent. En dat je mag blijven zolang je wilt. De rest… dat beslis jij later zelf.”

Terwijl Layla met Noor’s telefoon naar een rustige hoek liep, namen Fariha en de tweeling Noor mee naar het altaarplatform. Ze lieten haar op haar rug liggen, benen open. Ahmed kwam dichterbij. Zijn pik was inmiddels volledig hard, zwaar en dik.

Fariha ging naast Noor’s hoofd zitten en streelde haar haren. “Hij gaat je openen. Langzaam. We blijven bij je. Je mag schreeuwen, huilen, klaarkomen… alles.”

Amina en Zainab hielden elk een van Noor’s handen vast. Layla’s stem klonk zacht op de achtergrond terwijl ze met Noor’s moeder sprak:

“Ja, ze is hier veilig… Nee, geen politie nodig… Ze mag zo lang blijven als ze zelf wil… Heeft ze nog broers of zussen die ook wel eens willen langskomen? Of neven, nichten…? Ah, een nicht van negentien en een neef van tweeëntwintig… Ja, geef maar door dat de deuren open zijn.”

Op het altaarplatform ging Ahmed tussen Noor’s benen knielen. Hij wreef eerst met zijn eikel over haar natte, nog gesloten spleet. Noor trilde heftig. Fariha boog zich voorover en kuste haar terwijl Ahmed langzaam druk begon te zetten.

De pijn kwam scherp en plotseling.

Noor’s rug boog, haar mond opende zich tegen Fariha’s lippen, en er ontsnapte een hoge, gebroken kreet. Ahmed duwde door, centimeter voor centimeter, tot zijn dikke pik volledig in haar maagdelijke kut zat. Bloed mengde zich met haar natheid en liep over het zwarte matje.

“Adem,” fluisterde Fariha. “Je bent er. Hij zit er helemaal in.”

Ahmed bleef even stil liggen, diep in haar, zodat ze kon wennen. Toen begon hij te bewegen. Traag eerst. Lange, diepe stoten die haar openwerkten. Noor huilde zacht, maar haar heupen begonnen na een paar minuten vanzelf mee te bewegen. Amina zoog op haar ene tepel, Zainab op de andere. Fariha bleef haar kussen en fluisteren hoe goed ze het deed, hoe mooi ze open ging, hoe trots ze waren.

Ahmed neukte haar met toenemende kracht. Het geluid van zijn zware lichaam tegen het hare echoode door de kerk. Noor’s kreten veranderden van pijn naar iets rauws en open. Toen ze klaarkwam, was het met een lange, trillende huilbui, haar maagdelijke spieren die zich krampachtig om zijn pik sloten. Ahmed volgde kort daarna. Hij kwam diep in haar, vulde haar met dikke, warme stralen, en bleef liggen tot het laatste beetje was geleegd.

Toen hij zich terugtrok, liep er een mengsel van bloed, sap en sperma uit Noor’s pas geopende spleet. Fariha boog zich meteen voorover en likte haar schoon, langzaam en zorgvuldig, terwijl Amina en Zainab haar tranen wegusten.

Aan de andere kant van het schip beëindigde Layla het gesprek.

“Je moeder is gerustgesteld,” zei ze toen ze terugkwam. “Ze denkt dat je bij een vriendelijke familie bent. En… je nicht van negentien en je neef van tweeëntwintig willen volgende week langskomen. Ze waren meteen geïnteresseerd toen ik zei dat hier niemand kleren draagt en dat alles mag.”

Noor lag nog na hijgend op het altaar, benen wijd, Ahmed’s zaad dat zichtbaar uit haar liep. Ze keek Fariha aan met natte ogen.

“Doe ik het goed?” vroeg ze hees.

Fariha kuste haar bloedige, zoute mond.

“Je doet het perfect. Welkom in de Kerk van het Vlees, Noor.

Vanaf nu ben je niet meer maagd.

En vanaf nu ben je van ons allemaal.”

Buiten scheen de zon over de velden.

Binnen lag een pas ontmaagd meisje op het altaar, omringd door de drie zussen die haar open hadden zien gaan, terwijl ergens in de stad twee nieuwe familieleden al begonnen te fantaseren over wat er in de oude kerk van Diets-Heur gebeurde.