Twee weken later zaten Elise en Thomas in haar woonkamer, de laptop open op tafel. De Schriften lagen ernaast, half dichtgeslagen. Lucas was die middag overgeplaatst naar een andere wijk; zijn afscheid was stil en zwaar geweest, met lange kussen en de belofte dat hij hen zou vinden zodra hij kon. Nu waren zij twee.

Thomas scrollde door de site van CruiseBare. Big Nude Boat. Of een van de kleinere reizen. Foto’s van naakte lichamen op dekken, lachende gezichten, zon op huid, zee tot aan de horizon. “Clothing-optional,” las hij hardop. “Social nudity. Vrijheid. Lichaam zoals God het schiep.”

Elise keek toe, haar hand op zijn dij. “Boek het,” zei ze. Haar stem was vast, al trilde er iets onder. “Voor ons tweeën. Een hut met balkon. We varen. We prediken. En we zien wat er gebeurt wanneer er geen muren meer zijn.”

Thomas vulde de gegevens in. Namen, paspoorten, de vroegboekkorting. De bevestiging verscheen. Betaald. Geboekt. Hij draaide zich naar haar en kuste haar hard. Die nacht namen ze elkaar alsof ze al op zee waren: ruw, hongerig, met Elise die op handen en knieën lag terwijl Thomas diep in haar stootte, haar heupen vasthield, en fluisterde dat ze straks in het zicht van honderden zouden zijn, naakt, van Hem en van elkaar.

De dagen tot vertrek waren gevuld met gebeden die steeds moeilijker werden. ’s Ochtends knielden ze samen en vroegen om leiding, om reinheid van hart, om de kracht om het evangelie te delen. ’s Avonds lagen ze naakt verstrengeld en vroegen zich af of God hen nog hoorde toen Thomas haar kut likte tot ze schreeuwde, of wanneer Elise hem diep in haar keel nam tot hij kwam en zij alles doorslikte.

Op de dag van vertrek stonden ze op de kade, koffers met weinig kleding, Bijbels en Boeken van Mormon in de handbagage. Het schip torende boven hen uit. Mensen stroomden aan boord: mannen, vrouwen, stellen, alleenreizenden. Sommigen al half ontkleed, lachend, vrij. Elise voelde de blikken op haar lichaam toen ze later, eenmaal op open zee, haar jurk uitdeed en naakt over het dek liep. Thomas naast haar, even naakt, zijn lul half hard van de opwinding en de wind.

De eerste avond aan boord was het feest. Muziek, dans, lichamen die elkaar raakten zonder schaamte. Elise en Thomas stonden bij de reling, naakt, de zee zwart onder hen. Een vrouw naderde: veertig, lang, stevig, met volle borsten en een open glimlach. “Eerste keer?” vroeg ze. Haar hand rustte even op Elise’s heup.

Thomas glimlachte. “Ja. En we hopen hier ook iets te delen. Over Christus. Over hoe Hij ons vrijmaakt.”

De vrouw, later stelde ze zich voor als Mara, lachte zacht. “Vertel maar. Maar eerst… dans met me.”

Ze dansten. Drie lichamen, naakt, huid tegen huid. Mara’s handen gleden over Elise’s borsten, kneden zacht, terwijl Thomas achter Elise stond en haar kont streelde. De muziek klonk door. Elise voelde Mara’s mond op de hare: warm, zoet, tongen die elkaar zochten. Haar eerste kus met een vrouw. Diep, nat, terwijl Thomas’ harde lul tegen haar rug drukte.

Ze gingen mee naar Mara’s hut. Daar ging het verder. Elise lag op het bed, benen wijd, terwijl Mara tussen haar dijen knielde en haar likte: langzaam, deskundig, tong die diep in haar kut ging, clitoris zoog, vingers die haar openwerkten. Thomas keek toe, strelend, en toen Mara opzij ging, schoof hij in Elise. Hard. Diep. Mara kuste Elise ondertussen, liet haar de smaak van haar eigen natheid proeven, en leidde Elise’s hand naar haar eigen natte kut. Elise streek, stak vingers in, voelde hoe een vrouw vanbinnen voelde. Warm, zacht, samentrekkend.

Ze wisselden. Elise at Mara uit terwijl Thomas haar van achteren nam. Mara kwam hard tegen Elise’s mond, dijen trillend. Daarna lag Mara op haar rug; Elise reed haar gezicht, wrijvend, nat, terwijl Thomas Mara neukte, diep en ritmisch. Ze kwamen door elkaar: kreten, namen, en ergens tussendoor fluisterde Thomas over vergeving, over het plan van geluk, over hoe liefde groter kon zijn dan regels.

Mara luisterde, ademloos, en kuste hen beiden. “Misschien later,” zei ze. “Eerst dit.”

De dagen die volgden werden wilder. Het schip was een drijvende wereld van naakte vrijheid. Elise en Thomas predikten waar ze konden: op het zonnedek, met een Boek van Mormon in de hand terwijl de zon op hun blote huid brandde; bij het zwembad, waar ze met een groep spraken over Christus terwijl lichamen om hen heen lagen te zonnen; ’s avonds bij de bar, waar kleding nog steeds optioneel was en gesprekken over geloof vermengd raakten met aanrakingen.

Maar de vrijheid trok hen dieper. Op de derde avond ontmoetten ze een jong stel: Sofie en Mark. Sofie was klein, blond, met een strak lichaam; Mark breed, met een dikke, zware lul. Ze praatten eerst over het evangelie. Thomas legde uit over de verzoening, over komen tot Christus. Elise deelde haar eigen twijfels en hoe liefde haar dichterbij leek te brengen. Sofie raakte Elise’s hand aan. “Wij geloven in liefde zonder grenzen,” zei ze. “Misschien kunnen we jullie laten zien.”

In hun hut die nacht lag alles open. Elise kuste Sofie diep, handen in elkaars haar, borsten tegen elkaar, nippels hard. Ze likten elkaar, beurten, tongen die kussens en clitorissen zochten, vingers die diep gingen. Thomas en Mark keken eerst toe, strelend, en toen kusten de mannen elkaar. Langzaam eerst, toen hongerig. Thomas’ hand om Mark’s lul, Mark die op zijn knieën ging en Thomas diep in zijn keel nam. Elise keek, nat van opwinding, terwijl Sofie haar kut likte.

Ze mengden. Thomas neukte Sofie terwijl Elise op Sofie’s gezicht zat. Mark nam Elise van achteren, hard, terwijl zij Sofie bleef kussen. Later lag Thomas op zijn rug; Mark reed hem, langzaam, diep, terwijl Elise naast hen lag en beiden kuste, haar handen over hun lichamen. Vrouw met vrouw, man met man, man met vrouw – alles vloeide in elkaar. Orgasmes kwamen in golven: Elise die schreeuwde toen Sofie en Mark haar samen namen, Thomas die kwam in Mark’s mond, Sofie die trilde terwijl Elise haar tong diep in haar stak.

Tussen de actjes door praatten ze. Thomas, nog hijgend, met Mark’s come op zijn buik, las een vers voor. Elise, met Sofie’s smaak op haar lippen, sprak over hoe Christus ook de verloren schapen zocht. Sommigen luisterden. Anderen lachten zacht en trokken hen weer dichterbij.

Op de vijfde dag was er een groot feest op het bovendek. Honderden naakte lichamen. Muziek. Dans. Elise werd omringd: handen van mannen en vrouwen die haar borsten knepen, haar kont streelden, vingers tussen haar benen. Thomas stond achter haar, zijn lul hard tegen haar, en liet het gebeuren. Een vrouw knielde en likte Elise open terwijl een man Thomas in de mond nam. Later lag Elise op een ligbed, benen wijd; drie vrouwen om beurten likten haar, tongen en vingers, terwijl Thomas en twee mannen elkaar neukten naast haar. Ze kwam zo hard dat haar rug boog, en in die momenten fluisterde ze nog steeds, half waanzinnig: “Kom tot Hem… Hij maakt vrij…”

’s Nachts, alleen in hun hut, knielden ze naakt op het bed. Handen ineengeslagen, lichamen nog plakkerig van andere mensen. Thomas bad met een gebroken stem om vergeving, om inzicht, om de kracht om te blijven prediken terwijl hun lichamen zo ver gingen. Elise bad om te begrijpen of deze vrijheid een gave was of een val. Daarna namen ze elkaar alleen, intens, alsof ze probeerden de stemmen buiten te houden: Thomas diep in haar, oog in oog, tot ze samen kwamen en stil bleven liggen, luisterend naar de zee.

De cruise was nog niet half voorbij. De conflict bleef branden. De prediking ging door, soms met open oren, soms met lachende afwijzing. En de vrije liefde – tussen man en vrouw, vrouw en vrouw, man en man – bleef groeien, wilder, opener, alsof de zee zelf hen aanzette om alles te geven.

Elise keek op een ochtend vanaf het balkon naar de horizon, naakt, Thomas’ arm om haar, en fluisterde: “We zijn hier om Hem te brengen. Maar ik weet niet meer waar Hij eindigt en wij beginnen.”

Thomas kuste haar schouder. “Dan blijven we zoeken. Samen. Op deze zee.”