Het water in de wasbak druppelt nog steeds, een traag, metronomisch ritme dat door de stilte van de badkamer snijdt. Milo staart naar zijn spiegelbeeld — de rode strepen op zijn schouders, de glanzende huid waar Rachel's lippen zijn geweest, de halfharde erectie die nog steeds trots rechtop staat, besmeurd met haar vocht. Zijn ademhaling is nog steeds wat sneller dan normaal, het residu van adrenaline dat door zijn aderen stroomt als een zoete, verlammende drug.

Hij draait de kraan dicht. Het druppelen stopt.

En dan —

De bel.

Niet de intercom beneden. De eigenlijke deurbel, hier, op de derde verdieping, precies waar Rachel een uur geleden stond met haar gefluisterde belofte. ‘Ik heb iets voor je geregeld, een blind date over een uurtje, ze belt aan.’

Milo's hartslag versnelt onmiddellijk, een fysieke reactie die hij niet kan onderdrukken. Zijn blik dwaalt naar zijn naaktheid, naar de sporen van Rachel die nog over zijn lichaam getekend staan als een geheime kaart. Hij hoort zijn eigen lach — schor, verrast, iets wat tussen verbazing en opwinding in balanceert.

Hij loopt naar de badkamerdeur, trekt deze open. De gang ligt in het schemerdonker, alleen verlicht door het keukenraam waar nog steeds die laatste gouden strepen van de zon doorvallen. Hij stapt de gang in, zijn voeten koud op de houten vloer, zijn erectie wippend met elke stap.

De bel gaat opnieuw, ditmaal langer, alsof de persoon aan de andere kant twijfelt.

Milo bereikt de voordeur. Zijn hand omvat de klink — koud metaal tegen zijn warme palm — en trekt open.

Een vrouw. Een vrouw die hij nog nooit heeft gezien.

Ze is kleiner dan Rachel, compacter, met donkere huid die bijna violet lijkt te gloeien in het schemerlicht. Haar haar is in lange vlechten gevlochten, gouden ringetjes die eruit piepen als kleine maantjes. Ze draagt een strakke, knielengte jurk van groen satijn die haar rondingen als een tweede huid omhult, en in haar handen klemt ze een kleine, zwarte tas alsof het een reddingsboei is.

Haar ogen — groot, amberkleurig, verward — flitsen van zijn gezicht naar zijn borstkas, naar zijn buik, naar—

Ze verstijft.

Milo ziet het exacte moment waarop haar brein de informatie verwerkt. Haar wimpers fladderen, haar lippen vallen iets uit elkaar, en er trekt een rimpel van pure verwarring over haar voorhoofd. Ze ruikt het. Hij ziet het aan de manier waarop haar neusvleugels zich onwillekeurig spreiden, de manier waarop haar blik weer naar zijn lichaam schiet en deze keer blijft hangen bij de halve erectie die nog steeds glimt van een andere vrouw's lust.

"Uh," zegt ze. Haar stem is lager dan hij verwacht had, met een accent dat hij niet meteen kan plaatsen — Surinaams, misschien, of Antilliaans. "Ik... ik zoek Milo?"

"Dat ben ik." Hij leunt nonchalant tegen de deurpost, bewust van het effect van zijn naaktheid, de manier waarop het licht van de gang zijn schaduwen accentueert. "Jij bent mijn blind date, neem ik aan."

Haar ogen dwalen weer naar beneden, naar zijn penis, en deze keer ziet hij iets anders in haar blik — niet alleen verwarring, maar een vonk van iets donkerders, iets nieuwsgierigers. Ze slikt zichtbaar, haar keel die op en neer gaat onder de gouden ketting die daar ligt.

"Ik hoorde de bel," zegt ze, en haar stem trilt iets, "maar niemand deed open. En toen... werd de deur open gedaan en stond ik voor u, terwijl u naakt voor me staat en klaar om…. Ik dacht... te gaan douchen?”

Ze stopt. Ruikt opnieuw — deze keer bewust, haar hoofd iets naar achteren gekanteld alsof ze een wijn proeft. De lucht in de gang is inderdaad zwaar, geladen met het onmiskenbare aroma van recente seks: zweet, muskus, het zoete van vrouwelijk vocht dat nog in de lucht hangt als een onzichtbare nevel.

"Ik ruik..." begint ze, en dan begrijpt ze. Haar wangen kleuren — ze blozen niet rood, maar een diepere, warmere tint die haar huid nog rijker maakt. "O. O, shit."

Milo zegt niets. Laat de stilte werken, laat haar de puzzelstukjes leggen: het openen van de deur, de geur, zijn naaktheid, de glans op zijn huid.

"Was zij..." De vrouw aarzelt, haar vingers die wit worden om haar tas. "Was zij de vorige date?"

"Buurvrouw," zegt Milo, en het woord klinkt als een bekentenis, als een uitnodiging. "Rachel. Ze heeft jou geregeld, denk ik. Als... opvolger."

De vrouw lacht — een kort, geschrokken geluid dat niets te maken heeft met humor. "Een opvolger." Ze schudt haar hoofd, haar vlechten die over haar schouders dansen. "Dit is niet... dit is niet wat ik verwacht had."

"Nee." Milo trekt een wenkbrauw op, geniet van de spanning die tussen hen hangt als een gespannen koord. "Wat had je wel verwacht?"

"Een man met kleren aan." Haar blik flitst weer naar zijn geslacht, en deze keer blijft ze kijken, iets langer dan fatsoenlijk is. "Een glas wijn. Een gesprek over het weer."

"Het is warm," zegt Milo. "Juni. De stad zoemt."

Haar lippen trillen — een onderdrukte glimlach, of misschien iets anders. "Je bent gek."

"Kom binnen."

Het is geen vraag. Het is een uitnodiging die tegelijkertijd een eis is, een erkenning van wat er al tussen hen is gebeurd zonder dat ze elkaar kennen. De chemie die in de gang hangt, zwaarder dan de geur van seks, zwaarder dan de junizomer die door het raam dringt.

De vrouw — ze heeft nog steeds geen naam genoemd, en Milo vraagt er niet naar — staat op het punt, denkt aan zijn buurvrouw Rachel, die net met hem heeft liggen neuken en nu stuurt ze ‘een opvolger’. Hij ziet de strijd in haar ogen: de goede meisjesinstincten die zeggen dat ze moet vluchten, excuse moet maken, de trap af moet rennen en nooit meer terugkijken. En het andere — het donkere, het hongerige, dat haar ogen naar zijn lichaam laat dwalen alsof ze verhongert en hij het enige voedsel is.

Haar voet beweegt. Een stap naar voren, over de drempel.

"Ik weet je naam niet eens," zegt ze, maar ze staat al binnen, haar satijnen jurk die ritselt tegen de deurpost.

"Milo."

"Ik weet wie jij bent." Haar stem is zachter nu, intiemer. "Ik bedoel... ik ken jou niet. Dit." Ze gebaart vaag, naar hem, naar de gang, naar de onmiskenbare sfeer van recente copulatie. "Dit ken ik niet."

Milo sluit de deur achter haar. Het klikt zacht, een geluid dat in de stilte oorverdovend lijkt. Ze draait zich niet om, blijft staan met haar rug naar hem, haar vlechten die over haar schouderbladen vallen als dikke, gevlochten touwen.

"Je kunt gaan, als je weg wilt," zegt hij, en zijn stem is laag, dicht bij haar oor. Hij heeft zich dichterbij verplaatst zonder dat ze het heeft gemerkt, of misschien heeft ze het wel gemerkt maar geen stap gezet. "Als je weg wilt. Geen verwachtingen. Geen verplichtingen."

Ze draait zich om. Haar ogen zijn op de hoogte van zijn borstkas, en ze moeten omhoog kijken om zijn gezicht te bereiken — een verschil van een hoofd of meer, een fysieke verhouding die hem plotseling bewust maakt van zijn eigen grootte, zijn eigen kracht.

"Ik ruik haar nog," zegt de vrouw, en het is geen beschuldiging, maar een constatering, misschien zelfs een fascinatie. "Op je huid. Op je..." Haar blik daalt weer, en deze keer is er geen schaamte in, geen haastige terugtrekking. "Je bent nog hard."

"Half."

"Niet voor lang meer, denk ik." Haar hand beweegt — een centimeter, misschien twee — in zijn richting, alsof ze iets wil aanraken maar haar zenuwen niet helemaal vertrouwt. "Niet als ik hier blijf."

Milo grijnst, een wolfachtige uitdrukking die hij niet probeert te verbergen. "Nee. Niet erg lang."

De spanning tussen hen trekt strakker, een koord dat bijna hoorbaar lijkt te zingen. De vrouw — hij moet een naam voor haar verzinnen, iets om haar te noemen in zijn hoofd, maar hij weet dat ze hem die niet zal geven, nog niet — laat haar tasje vallen op de grond. Het maakt een dof geluid, onbeduidend, en dan zijn haar handen vrij en bewegen ze naar de schouderbandjes van haar jurk.

"Wacht," zegt Milo, en ze verstijft, haar vingers die halverwege stoppen. "Niet hier."

Hij pakt haar pols — niet ruw, maar vast, een greep die haar laat weten dat ze zijn eigendom is nu ze de drempel is overgestoken — en trekt haar mee de gang door. Haar hakken klikken op de houten vloer, een staccato ritme dat zijn hartslag lijkt te volgen. Ze passeren de keuken, waar het ijsblokje nog steeds smelt in het glas dat hij heeft laten staan. Ze passeren de badkamer, waar het water in de wastafel nog steeds nat is van Rachel's handdoek.

De slaapkamer.

De deur staat open — heeft Rachel die zo gelaten, of heeft hij die niet dichtgedaan? — en de geur die eruit stroomt is onmiskenbaar. Niet alleen seks, maar haar, Rachel's specifieke parfum, dat muskusachtige met de ondertoon van jasmijn, vermengd met het zoute van twee lichamen die in elkaar zijn gevouwen.

De vrouw stopt in de deuropening. Haar borstkas gaat op en neer, sneller nu, haar ademhaling die onmiddellijk reageert op wat ze ziet: het verfrommelde bed, de kreukels in de lakens, de vage vlekken die nog nat kunnen zijn.

"Shit," fluistert ze, en het klinkt als een gebed. "Shit, shit, shit."

Milo staat achter haar, zijn borstkas tegen haar rug, zijn erectie die in de satijnen stof van haar jurk drukt. Hij voelt haar trillen — een fijne, bijna onmerkbare vibratie die door haar hele lichaam lijkt te gaan.

"Je kunt nog steeds gaan," zegt hij, en zijn lippen zijn bijna tegen haar oor, zijn adem die de kleine haartjes daar doet bewegen. "De deur is dicht. Niemand die het ziet. Niemand die het weet."

Ze draait haar hoofd, iets, genoeg om hem aan te kunnen kijken over haar schouder. Haar ogen zijn groot, glanzend, de pupillen die zich hebben uitgezet tot ze bijna de amberkleur hebben opgeslokt.

"Ik wil niet gaan," zegt ze, en haar stem is zo zacht dat hij haar bijna niet hoort. "Dat is het probleem. Ik wil niet gaan, en ik weet dat ik dat zou moeten willen."

Milo's hand glijdt van haar pols naar haar middel, zijn vingers die zich spreiden over de satijnen stof die haar buik bedekt. Hij voelt de warmte van haar huid eronder, de manier waarop haar ademhaling haar ribbenkast doet bewegen.

"Wat wil je dan?"

Ze draait zich volledig om, haar rug nu tegen de deurpost, haar gezicht naar hem gekeerd. Haar handen vinden zijn schouders — niet zijn blote huid, maar de plek waar Rachel's nagels hebben gekrabd, en ze aarzelt even, haar vingers die over de rode streken glijden.

"Wie heeft dit gedaan?"

"Rachel."

"Hard?"

"Hard genoeg."

Haar vingernagels drukken in de wondjes, niet hard, maar bewust, alsof ze het merk wil vervangen, haar eigen sporen wil achterlaten. Milo kreunt — niet van pijn, maar van de plotselinge intensiteit, de erkenning dat deze vrouw niet zachtaardig zal zijn, niet voorzichtig.

"Neem me mee," zegt ze, en het is een bevel, geen verzoek. "Naar dat bed. Laat me ruiken wat jullie hebben gedaan. Laat me voelen wat zij heeft gevoeld."

Milo trekt haar mee, een hand aan haar middel, de andere die haar vlecht vastpakt en eraan trekt — niet genoeg om pijn te doen, maar genoeg om haar hoofd naar achteren te doen vallen, haar hals bloot te leggen. Ze stapt achterwaarts de slaapkamer in, haar hakken die struikelen over de drempel, haar lichaam dat tegen het zijne stuitert.

Het bed kraakt als ze erop valt, een vertrouwd geluid dat Milo herkent van een uur geleden, van Rachel die op precies dezelfde plek lag met haar benen gespreid. De vrouw onder hem — hij besluit haar Naomi te noemen in zijn hoofd, omdat het naar niets klinkt, omdat het anoniem is — zakt in de kreukels van de lakens, haar jurk die omhoog glijdt tot haar dijen bloot liggen, donker en glanzend in het schemerlicht.

Milo klimt boven op haar, zijn knieën aan weerszijden van haar heupen, zijn erectie die tegen haar buik drukt door de dunne stof van haar jurk. Hij ruikt het nu ook — Rachel, overal, in de kussens, in de lakens, in zijn eigen huid. En er is iets pervers aan, iets dat zijn opwinding nog scherper maakt: de gedachte dat hij deze vrouw zal nemen terwijl de geur van de vorige nog om hem heen hangt als een geest.

"Jurk," zegt hij, en het is alles wat hij zegt.

Naomi — zijn Naomi, voor vanavond — grijpt de stof bij haar hals en trekt. Er klinkt een scheurend geluid, niet helemaal bewust, niet helemaal per ongeluk, en dan is ze naakt onder hem, haar borsten zwaar en donker, de tepels die zich al hebben opgericht in de koele lucht van de slaapkamer.

Milo buigt zich naar beneden, zijn mond die naar haar borst zoekt, en ze kreunt — het eerste geluid van genot, hoog en geschrokken, alsof ze zichzelf verrast.

"Ah—" begint ze, en dan schakelt ze over, haar stem die lager wordt, ruwer. "Je bent zo... je bent zo hard, ah, je voelt zo—"

Hij zuigt haar tepel in zijn mond, hard, niet speels, en haar woorden veranderen in een stootadem, een kreun die uit haar buik lijkt te komen. Haar handen vinden zijn haar, haar vingers die erin wroeten, hem dichterbij drukken, verder weg duwen, alsof ze niet weet wat ze wil.

"Je mond," stamelt ze, "je mond is zo— ah, zo warm, je zuigt zo—"

Milo laat haar tepel los met een plofje, kijkt naar het resultaat — donker en nat en opgezwollen — en dan verplaatst hij zijn aandacht naar de andere, geeft die dezelfde behandeling. Naomi's heupen komen van het bed, een onwillekeurige beweging die haar tegen zijn erectie drukt, en ze kreunt opnieuw, deze keer langer, een geluid dat uitmondt in iets wat op lachen lijkt maar niet is.

"Ik kan niet," zegt ze, en haar stem trilt. "Ik kan niet geloven dat ik dit doe. Dat ik hier lig. Met jou. Terwijl ik haar nog ruik."

Milo kijkt op, zijn mond nog steeds bij haar borst, en hun ogen ontmoeten elkaar. "Stoor je dat?"

"Ja." Haar ogen zijn nat, glinsterend, niet van tranen maar van iets anders — opwinding, schaamte, een mengeling die hij niet kan ontrafelen. "Ja, het stoort me. Het maakt me gek. Het maakt me—"

Ze zoekt naar woorden, en hij wacht, zijn tong die langzaam over haar tepel strijkt, een pijnlijke plaagstoot die haar ademhaling weer versnelt.

"—zo nat," fluistert ze uiteindelijk, alsof het een schande is om het hardop te zeggen. "Ik ben zo nat, en ik weet niet eens of dat van jou is, of van haar, of van—"

Milo laat zijn hand tussen haar benen glijden, zijn vingers die door haar warmte schuiven, en hij voelt het — de slijmerige, overvloedige natheid die haar dijen bedekt, die zijn vingers meteen omhult als hij naar binnen dringt.

"Van jou," zegt hij, en zijn stem is grof, verrast door de hoeveelheid, de intensiteit. "Dit is allemaal van jou. Jij bent zo geil.”

Naomi's hoofd valt naar achteren, haar hals die een boog vormt tegen de kussens die nog steeds Rachel's geur bevatten. "Ah— je vinger, je vinger is zo— ah, zo diep, je raakt me zo—diep”

Ze is strak, warmer dan hij verwacht had, een druk die zijn vinger omhult als een vloeistof, als een tweede huid. Hij beweegt, een langzame, draaiende beweging die haar laat kronkelen, haar heupen die onwillekeurig tegen zijn hand drukken.

"Meer," stamelt ze, en het woord is bijna onverstaanbaar, vermengd met een kreun die uit haar keel komt. "Geef me meer, alsjeblieft, ik heb dit nodig, ik heb dit zo lang nodig gehad—"

Milo voegt een tweede vinger toe, voelt haar rekken, haar adem inhouden bij het openen van haar kutje. Hij kijkt naar haar gezicht — de ogen die gesloten zijn, de wenkbrauwen die samengetrokken zijn in een mengeling van pijn en genot, de lippen die uit elkaar zijn gevallen en vochtig glanzen.

"Kijk naar me," beveelt hij, en ze gehoorzaamt, haar ogen die opengaan, glazig en ongericht. "Kijk naar me terwijl ik je vinger."

Hij beweegt zijn vingers, sneller nu, een ritme dat hij voelt in zijn eigen pols, in zijn eigen opwinding die ondertussen weer volledig is teruggekeerd, harder dan ooit, druppelend tegen haar dijbeen waar hij tegenaan ligt.

"Ah— ah— ah—" De geluiden komen in korte stoten, onderbroken, alsof ze geen lucht kan krijgen tussen de golven van sensatie. "Je bent zo— je vingers zijn zo— ah, sterk, ze raken me zo—"

Ze grijpt zijn pols, niet om hem te stoppen maar om hem te leiden, harder te drukken, dieper te gaan. Haar nagels graven zich in zijn huid, kleine halve maantjes die wit worden van de druk.

"Mijn poesje," stamelt ze, en het woord klinkt vreemd in haar accent, zowel vertrouwd als exotisch. "Mijn poesje is zo— ah, zo vol, je vult me zo—"

Milo voelt het — de manier waarop haar spieren om zijn vingers trekken, ritmisch, onwillekeurig, een voorproefje van wat komen gaat. Hij buigt zich naar beneden, zijn mond die naar haar oor zoekt, en fluistert: "Wil je dat ik stop?"

"Nee!" Het antwoord komt onmiddellijk, scherp, bijna boos. "Nee, niet stoppen, nooit stoppen, ik wil— ik wil dat je—"

Ze aarzelt, en hij wacht, zijn vingers die stillhouden, diep in haar, voelend hoe ze om hem heen pulseert.

"—me neukt," fluistert ze uiteindelijk, en het woord lijkt haar te verrassen, haar ogen die wijd opengaan. "Ik wil dat je me neukt. Hier. In dit bed. Terwijl ik haar nog ruik."

Milo trekt zijn vingers terug — langzaam, genietend van het zuigende geluid dat ze maken, het zicht van haar open, roze vlees dat nat en glanzend in het schemerlicht ligt — en positioneert zich tussen haar benen. Haar dijen vallen open, zwaar en zacht, en hij grijpt zijn erectie bij de basis, richt hem op haar ingang.

"Kijk," zegt hij, en ze kijkt, haar hoofd optillend, haar ogen die naar beneden dwalen naar waar hun lichamen bijna samenkomen. "Kijk hoe ik je neem."

Hij duwt naar binnen.

De warmte die hem omhult is overmachtig, een vloeibare druk die van de basis van zijn penis tot aan zijn buik lijkt te trekken. Naomi's mond valt open, een stil geluid — geen kreun, geen schreeuw, maar een lange, uitademende zucht alsof ze eindelijk kan ademen na minuten van verstikking.

"Ah—" begint ze, en dan verliest ze de controle over haar stem, de klanken die uit haar komen veranderend in iets onverstaanbaars, iets dierlijks. "Ah, ah, ah— je bent zo— je lul is zo— ah, groot, hij vult me zo—"

Milo trekt zich terug, net genoeg om de rand van haar opening te voelen, en dan stoot hij weer naar binnen, harder deze keer, een slag die haar hele lichaam doet schuiven op het bed.

"Ja!" schreeuwt ze, en het geluid is scherp, bijna pijnlijk in de stilte van de kamer. "Ja, zo, neuk me, kom— ah, kom—"

Hij valt in een ritme, niet langzaam opbouwend maar meteen hard, de adrenaline van eerder die nog steeds in zijn systeem zit die hem voortstuwt. Het bed kraakt onder hen, een luid, onverholen geluid dat elke stoot begeleidt, en de geur van seks — niet alleen Rachel's meer, maar de verse, scherpere geur van dit nieuwe lichaam, dit nieuwe vlees — vult de kamer.

"Je bent zo—" Naomi's handen grijpen de lakens, haar vingers die wit worden terwijl ze zich vasthoudt aan iets, aan alles, terwijl hij in haar stoot. "Je bent zo fel, ah, je neukt me zo—"

Milo buigt zich naar voren, zijn handen die haar heupen grijpen, zijn vingers die in het zachte vlees van haar billen drukken. Hij tilt haar iets op, verandert de hoek, en ze gilt — een hoog, verrast geluid — wanneer hij een plek raakt die dieper is, die gevoeliger is.

"Daar!" stamelt ze, haar hoofd dat wild heen en weer schudt, haar vlechten die over het kussen slaan. "Daar, ah, daar, blijf daar, alsjeblieft, alsjeblieft—"

Hij blijft, zijn heupen die een klein, snel ritme vinden tegen die plek, elke stoot die een kreun uit haar lokt die hoger wordt, scherper, meer gebroken.

"Ah— ah— ah—" Het is een staccato nu, geen woorden meer, alleen nog geluiden, lucht die ontsnapt tussen de golven van genot. "Ik— ik— ah—"

Milo voelt het — de manier waarop ze om hem heen begint te trekken, niet meer ritmisch maar chaotisch, wanhopig, haar lichaam dat zich vastklampt aan zijn lichaam alsof het afscheid neemt.

"Kom," beveelt hij, en zijn stem is ruw, bijna onherkenbaar. "Kom voor me. Laat me voelen hoe je klaarkomt."

"Ah— ow—!" Haar rug buigt, een boog die haar borsten naar het plafond duwt, en dan barst ze, haar orgasme die over haar heen rolt als een golf die ze niet kan stoppen, die ze niet eens probeert te stoppen. "Ik, ik, ik kan het niet— ah— help— help— ah— ah—"

Haar stem breekt, fragmenteert, wordt kleine stukjes van klank die hij bijna niet kan onderscheiden. Haar lichaam trilt, schokt, haar benen die zich om zijn middel sluiten en hem dichterbij drukken, dieper, alsof ze wil dat hij verdwijnt in haar, dat hij nooit meer terugkomt.

Milo stopt niet. Hij vertraagt niet. Hij blijft stoten, door haar orgasme heen, elke beweging die haar laat schreeuwen, die haar laat smeken om genade die hij niet geeft.

"Nee— ah— te veel— ah—" Ze probeert te ontsnappen, haar heupen die weg willen kruipen, maar hij houdt haar vast, zijn greep op haar heupen die zeker en onverbiddelijk is. "Ik kan niet— ik— ah—"

Hij voelt zijn eigen climax naderen, een druk die in zijn onderbuik bouwt, die door zijn ruggengraat lijkt te trekken. De gedachte aan Rachel die hier heeft gelegen, aan Naomi die nu kreunt onder hem, aan de twee vrouwen die elkaar nooit zullen ontmoeten maar die op deze manier verbonden zijn door zijn lichaam — het is te veel, het is precies genoeg.

"Ga komen," waarschuwt hij, en zijn stem is een grauw, een dierlijk geluid dat niets menselijks meer heeft. "Gaat komen in je."

"Ja—" Het is alles wat ze kan uitbrengen, haar gezicht dat nat is van zweet, van tranen die ze niet heeft gemerkt, haar ogen die glazig en ongericht naar het plafond staren. "Ja, spuit me vol, ah, spuit in me—"

De climax treft hem als een klap, een explosie die uit zijn buik lijkt te komen en door zijn hele lichaam schiet. Hij stoot diep, zo diep als hij kan, en voelt hoe hij pulst, hoe zijn zaad haar vult, warm en dik en eindeloos, terwijl ze nog steeds kreunt, nog steeds trilt, nog steeds niet is teruggekomen van waar hij haar heeft gebracht.

"Ah— ah— ah—" Haar geluiden zijn zachter nu, uitgeput, fragmentarisch. "Zoveel— ah, je spuit zo— ah, veel—"

Milo laat zich op haar buik vallen, zijn gewicht dat haar in het matras drukt, zijn gezicht dat in haar hals verdwijnt waar hij haar hartslag kan voelen, wild en onregelmatig. Ze ruikt anders dan Rachel — scherper, citrusachtig, een geur die hij niet kan plaatsen maar die nu permanent met dit moment zal zijn verbonden.

De stilte die volgt is zwaar, geladen, gevuld met alleen hun ademhaling en het vertrouwde gekraak van het bed dat nu twee vrouwen heeft gedragen in hetzelfde uur.

Naomi beweegt als eerste, haar hand die zijn rug aftast, haar vingertoppen die over de krabsporen van Rachel glijden alsof ze een kaart leest.

"Zij heeft dit gedaan," zegt ze, en het is geen vraag.

"Ja."

"En jij laat me hier liggen. In haar bed. Met haar geur om me heen. Met jouw—" Ze aarzelt, haar hand die tussen hen naar beneden glijdt, naar waar ze nog steeds verbonden zijn, waar zijn zaad uit haar lekt en op de lakens druppelt. "—met dit in me."

Milo tilt zijn hoofd, kijkt naar haar gezicht. Haar ogen zijn helderder nu, de pupillen die zich hebben teruggetrokken tot normale proporties, maar er is iets in haar blik — een honger die niet is bevredigd, maar aangewakkerd.

"Je bent niet klaar," zegt hij, en het is evenzeer een constatering als een vraag.

Ze lacht — een laag, schor geluid dat niets heeft van de geschrokken vrouw die aan zijn deur stond. "Ik ben pas begonnen."

Haar hand vindt zijn gezicht, haar duim die over zijn onderlip strijkt, en dan duwt ze naar binnen, haar vinger die tussen zijn lippen glijdt. Hij proeft het — de zoute, metalige smaak van haar eigen vocht dat nog steeds op haar huid zit, vermengd met zijn zaad.

"Smaak ik zoals zij?" vraagt ze, en haar ogen zoeken de zijne, uitdagend, nieuwsgierig.

Milo zuigt aan haar vinger, zijn tong die eromheen danst, en dan laat hij haar los met een plofje dat vochtig klinkt. "Anders," zegt hij. "Maar even lekker."

Haar glimlach is breed, witte tanden die flitsen in het schemerlicht. "Goed antwoord."

Ze duwt hem van zich af, niet ruw maar vast, en hij rolt op zijn rug naast haar, zijn erectie die eindelijk begint te zakken maar nog steeds trots rechtop staat, besmeurd met hun gemengde vocht. Naomi draait zich op haar zij, haar hoofd op haar hand, en laat haar blik over hem dwalen alsof hij een schilderij is dat ze probeert te begrijpen.

"Rachel," zegt ze, het woord uitsprekend alsof het een vreemde taal is. "Ze woont hier?"

"Drie deuren verder. Met Carlos."

"Carlos." Haar wenkbrauwen trekken omhoog. "Haar man?"

"Haar man."

"En ze regelt blind dates voor je. Terwijl ze zelf—" Ze gebaart naar het bed, naar de vage vlekken, naar alles wat nog niet is opgeruimd. "—dit doet."

Milo haalt zijn schouders op, een beweging die zijn borstkas doet heffen. "Rachel is... complex."

"Rachel is getrouwd," zegt Naomi, en er is iets in haar stem — niet veroordelend, maar geïntrigeerd, alsof ze een nieuw ingrediënt heeft ontdekt dat een gerecht interessanter maakt. "En jij bent haar buurman. Haar speeltje. Haar—"

"Haar wat dan ook." Milo onderbreekt haar, niet ongeduldig, maar bewust van de tijd die verstrijkt, van de manier waarop zijn lichaam alweer reageert op haar blik, op de nabijheid van haar warmte. "Wil je daarover praten? Of wil je—"

Hij laat de zin onafgemaakt, zijn hand die naar haar dij uitstrekt, zijn vingers die over het zachte vlees strijken.

Naomi's ogen flitsen naar zijn aanraking, en dan terug naar zijn gezicht. "Ik wil," zegt ze, en ze laat ook haar zin onafgemaakt, een uitdaging in haar blik.

Milo grijnst, een uitdrukking die hij niet probeert te verzachten. "Wat wil je?"

Ze bijt op haar lip, een gebaar dat tussen schaamte en opwinding in balanceert. "Ik wil dat je me laat zien," zegt ze uiteindelijk, haar stem lager dan eerder, intiemer. "Wat zij je heeft geleerd. Wat jij met haar hebt gedaan. Ik wil—" Ze aarzelt, en hij ziet de strijd in haar ogen, de goede meisjesinstincten die nog steeds proberen te worden gehoord. "—alles voelen wat zij heeft gevoeld. En meer."

Milo's hand beweegt hoger, zijn vingers die tussen haar dijen glijden, die nog steeds nat zijn, nog steeds klaar. "Dat kan ik doen."

"Nu?"

"Nu."

Hij trekt haar naar zich toe, haar lichaam dat over het zijne valt, haar borsten die tegen zijn borstkas drukken. Haar mond vindt de zijne — niet zacht, niet voorzichtig, maar hongerig, haar tong die naar binnen dringt alsof ze wil proeven wat hij heeft geproefd, wie hij is geweest.

Ze ruikt naar citrus en seks, naar adrenaline en iets scherpers dat hij niet kan plaatsen. Haar handen grijpen zijn schouders, haar nagels die nieuwe sporen achterlaten naast die van Rachel, een collage van rode lijnen die zijn huid tot een canvas maken.

"Vertel me," mompelt ze tegen zijn lippen, haar adem die heet is tegen zijn mond. "Vertel me wat je met haar hebt gedaan. Terwijl je het met mij doet."

Milo grijpt haar heupen, tilt haar, positioneert haar boven hem zodat ze over zijn erectie hangt — die weer volledig is teruggekeerd, hard en druppelend tegen haar buik. "Ze wilde dat ik haar volspoot," zegt hij, en zijn stem is laag, grof, de woorden die uit zijn mond komen die direct uit zijn onderbuik lijken te komen. "Ze smeekte erom. ‘Spuit me vol’, zei ze. ‘Hier heb ik al zo lang op gewacht."

Naomi's ogen flitsen, haar pupillen die zich uitzetten bij het horen van de woorden. "En jij?"

"Ik deed wat ze vroeg." Hij duwt zijn heupen omhoog, zijn penis die langs haar opening strijkt, die nat wordt van haar nog steeds overvloedige vocht. "Ik spoot haar vol. En toen ging ze naar huis. Naar Carlos."

"Shit." Het woord is zacht, ademloos, en hij voelt hoe ze trilt boven hem, hoe haar spieren zich spannen in anticipatie. "Dat is— dat is zo—"

"Pervers?" vult hij aan, en hij grijnst, een wolfachtige uitdrukking. "Verkeerd? Heet?"

"Alles." Ze laat zich zakken, niet langzaam maar in één beweging, haar gewicht dat hem omhult, haar warmte die hem opslokt tot aan de wortel. "Ah— fuck— je bent zo— ah, je vult me zo—"

Milo grijpt haar heupen, houdt haar stil, geniet van het zicht — haar boven hem, haar borsten die zwaar hangen, haar gezicht dat vertrokken is in een mengeling van pijn en genot. "Beweeg," beveelt hij. "Laat me zien hoe je Me wilt berijden, hoe hard je wilt neuken."

Haar handen vinden zijn borstkas, haar vingers die in zijn huid graven terwijl ze haar heupen optilt, weer laat zakken, een ritme vindt dat sneller is dan het zijne eerder was, wanhopiger, alsof ze iets wil inhalen, iets willen overtreffen.

"Zo—" stamelt ze, haar hoofd dat achterover valt, haar hals die een boog vormt. "Zo, ah, zo voelde zij het? Zo heeft zij je— ah— lul bereden?"

"Harder," zegt Milo, en hij slaat op haar dij, een klap die een roze afdruk achterlaat op haar donkere huid. "Ze reed harder. Ze nam wat ze wilde."

Naomi's ogen flitsen open, haar blik die de zijne vindt, en er is iets in haar ogen — een uitdaging, een erkenning dat ze niet zal verliezen, niet van een vrouw die ze nooit zal ontmoeten. Ze versnelt, haar heupen die een pompende machine worden, die hem leeg willen melken, tot de laatste druppel, ze wilt, echt alles, en het geluid van hun lichamen die tegen elkaar slaan vult de kamer.

"Ah— ah— ah—" Haar geluiden zijn staccato, onderbroken, elke stoot die een nieuwe kreun uit haar lokt. "Neem me— ah— neem me zoals je haar nam— ah, hard, alsjeblieft, hard—"

Milo grijpt haar, draait haar, en dan is zij onder hem, haar rug tegen de kussens die nog steeds Rachel's geur bevatten, haar benen die wijd open vallen terwijl hij boven haar hangt. Hij stoot naar binnen, dieper dan eerder, een hoek die haar doet schreeuwen, die haar vingernagels in zijn rug doet drukken naast die van Rachel, een nieuwe laag op het canvas.

"Ja—" gilt ze, en het geluid is scherp, bijna pijnlijk. "Ja, zo, ah, zo, fuck, zo—"

Hij valt in een ritme dat geen genade kent, dat geen einde lijkt te hebben, elke stoot die haar verder in het matras drijft, die het bed doet kraken, dat de geur van seks nog zwaarder in de lucht doet hangen. Hij ruikt het — Rachel en Naomi, vermengd, onmogelijk te scheiden, twee vrouwen die elkaar nooit zullen kennen maar die hier, in dit bed, in dit uur, één zijn geworden door zijn lichaam.

"Kom," stamelt hij, en zijn stem is ruw, verrast door hoe snel zijn eigen climax weer nadert, verrast door de intensiteit, de ruwe honger die nog steeds niet is bevredigd. "Kom voor me, nu, terwijl ik in je kom—"

"Ah— ow—!" Haar rug buigt, haar orgasme die haar overvalt, die haar grijpt voordat ze er klaar voor is, voordat ze het kan tegenhouden. "Ik— ik— ah— help— help— ah— ah—"

Haar stem breekt, fragmenteert, wordt stukjes van klank die hij bijna niet kan onderscheiden. Haar lichaam trekt samen, schokt, haar benen die zich om zijn middel sluiten en hem dichterbij drukken, dieper, alsof ze wil dat hij in haar verdwijnt, en dat hij nooit meer weggaat.

Milo voelt zijn eigen climax, de druk die explodeert, die door hem heen schiet als een stroomstoot. Hij stoot diep, zo diep als hij kan, en spuit, zijn zaad dat haar vult, dat uit haar loopt, dat zich vermengt met wat er al is, wat er al was — een plas van hen alle drie, een geheime, verboden mengeling die nooit zal worden opgeruimd, die altijd in dit bed zal blijven hangen als een geest.

"Ah—" Naomi's geluiden zijn zacht nu, uitgeput, haar lichaam dat onder hem zinkt, dat zich ontspant in een manier die bijna lijkt op flauwvallen. "Zoveel— ah, je geeft me zoveel—"

Milo laat zich op haar vallen, zijn gewicht dat haar in het matras drukt, zijn gezicht dat in haar hals verdwijnt. Ze ruiken samen — naar zweet, naar seks, naar de overvloedige, onmiskenbare geur van twee vrouwen die in hetzelfde uur zijn genomen, die hetzelfde bed hebben gedeeld, die nooit zullen weten van elkaars genot maar die hier, op dit moment, op dit lichaam, één zijn.

De stad zoemt nog steeds buiten, onbewust, onverschillig. De eerste sterren zijn zichtbaar door het raam, kleine lichtpuntjes in de junilucht die getuige zijn van niets, en van alles.

Naomi beweegt als eerste, haar hand die zijn haar streelt, zacht nu, teder in een manier die scherp contrasteert met wat ze net hebben gedaan.

"Ze komt terug," zegt ze, en het is geen vraag.

Milo tilt zijn hoofd, kijkt naar haar gezicht. Haar ogen zijn gesloten, haar wimpers die donker zijn tegen haar wangen. "Wie?"

"Rachel." Haar lippen trillen — een glimlach, of misschien iets anders. "Ze komt terug. Ze kan niet anders. Niet nu ze weet wat je voor haar bent. Wat je haar kunt geven."

"En jij?" vraagt Milo, en zijn stem is zachter dan eerder, bijna kwetsbaar. "Kom jij terug?"

Naomi's ogen gaan open, haar amberkleurige blik die de zijne vindt. "Ik ben nooit geweest," zegt ze, en haar glimlach is breed, geheimzinnig. "Dit is een blind date, weet je nog? Ik zou hier nooit moeten zijn. Ik zou dit nooit moeten doen."

"Maar je deed het."

"Ik deed het." Ze buigt naar voren, haar lippen die de zijne vinden in een kus die zacht is, bijna heilig na al het vuile dat eraan voorafging. "En ik zou het weer doen. Morgen. Overmorgen. Elke dag, als je me vraagt."

Milo voelt iets in zijn borstkas — een trek, een hunkering die niets te maken heeft met seks, of misschien alles. "Ik weet je naam niet," zegt hij, en het klinkt als een bekentenis.

"Ik weet de jouwe." Haar hand vindt zijn wang, haar duim die over zijn jukbeen strijkt. "Dat is genoeg. Voor nu."

“Je mag altijd langskomen als mijn ‘Blind date’ en ik za; je altijd met open armen ontvangen en je geven wat je nodig hebt.” Fluistert Milo in haar oor.

Ze liggen stil, hun lichamen nog steeds verstrengeld, hun ademhaling die langzaam synchroniseert. Het bed kraakt een laatste keer, een zacht geluid dat bijna troostend lijkt, en dan is er alleen nog de stilte, de geur, de warmte van twee lichamen die samen zijn gevallen in de nasleep van iets dat groter is dan hen allebei.

Buiten, ergens in de stad, gaat een deur dicht. Een auto start. Een vrouw lacht, het geluid dat door de junilucht drijft en dan verdwijnt.

Milo sluit zijn ogen, zijn gezicht nog steeds in Naomi's hals, en laat de duisternis over hem heen komen — niet als einde, maar als begin, als belofte van alles wat nog zal komen.