Jeroen werd wakker van het zachte licht dat door de gordijnen viel. Hij lag op zijn rug, Lucas’ hoofd rustte op zijn borst, één been van Lucas lag over het zijne. Hun lichamen waren warm en verstrengeld, net zoals de afgelopen nachten op het eiland.

Hij keek naar Lucas’ gezicht. De krullen lagen warrig over zijn voorhoofd, zijn mond stond een beetje open. Hij ademde rustig. Jeroen voelde een steek in zijn borst — een mengeling van genegenheid en angst.

Lucas bewoog even en opende zijn ogen. Hij keek omhoog, zag dat Jeroen al wakker was en glimlachte slaperig. “Morning,” mompelde hij met een hese stem. “Morning,” antwoordde Jeroen zacht. Hij streek een krul uit Lucas’ gezicht, trok hem dichter tegen zich aan en kuste hem langzaam op zijn voorhoofd. Ze bleven nog een tijd liggen. Geen haast. Geen seks. Alleen handen die langzaam over elkaars huid gleden, kleine kussen, en stilte die meer zei dan woorden. Uiteindelijk was het Lucas die het gesprek begon.

“Gisteravond bij Thomas… dat was kut voor je, hè?” Jeroen zuchtte. “Een beetje. Mike kan soms zo’n lul zijn met die grapjes.” Lucas tilde zijn hoofd op en keek hem aan. “Het ging niet alleen om Mike. Jij deed ook alsof er niks aan de hand was. Alsof ik gewoon je beste vriend was die toevallig mee was op vakantie. Dat deed pijn, weet je.”

Jeroen keek hem aan. Hij had verwacht dat Lucas dit zou zeggen. “Ik weet het,” zei hij eerlijk. “Ik voelde me betrapt. En ik reageerde als een klootzak. Sorry.” Lucas knikte langzaam. “Ik ben niet boos. Echt niet. Maar ik wil ook niet dat we terugvallen in dat ‘we zijn gewoon bros’-gedoe. Ik heb dat te lang gedaan. Ik wil niet weer de hele tijd iemand zijn die ik niet ben.”

Jeroen slikte. Hij voelde de ernst in Lucas’ stem. Dit was geen verwijt, dit was een grens. “Ik probeer het,” zei hij. “Echt. Maar het is nieuw voor me. Ik ben bang dat mensen het zien. Dat ze het raar vinden. Dat ze mij raar gaan vinden.” Lucas legde zijn hand op Jeroens borst, precies boven zijn hart. “Ik ben ook bang,” zei hij zacht. “Maar ik ben ook moe van bang zijn. Ik wil gewoon… dit. Jij en ik. Zonder dat ik me elke keer moet afvragen of jij me straks weer gaat behandelen als een foutje.”

Jeroen pakte Lucas’ hand en kuste zijn knokkels. “Ik ga je niet meer behandelen als een foutje,” fluisterde hij. “Dat beloof ik.” Lucas keek hem lang aan, alsof hij probeerde te peilen of Jeroen het echt meende. Toen knikte hij en legde zijn hoofd weer op Jeroens borst. “Goed,” zei hij. “Dan houden we het daarbij.”

Later die ochtend maakten ze samen ontbijt in Jeroens keuken. Lucas droeg alleen een boxershort en een van Jeroens hoodies die veel te groot was. Jeroen keek naar hem terwijl hij eieren bakte en voelde iets warms in zijn buik. Dit voelde… normaal. En dat was misschien wel het engste.

Rond twee uur appte Mike in de groep:

Mike: Gym om 16:00? Met z’n vieren? Thomas is ook mee.

Jeroen en Lucas keken elkaar aan. “Wil je gaan?” vroeg Jeroen. Lucas haalde zijn schouders op. “Waarom niet. Anders wordt het alleen maar gekker als we het vermijden.” Om kwart voor vier liepen ze de sportschool binnen. Thomas en Mike waren er al. Ze groetten elkaar normaal, maar er hing nog een lichte spanning in de lucht.

Ze trainden samen. Bankdrukken, pull-ups, squats. Het voelde even vertrouwd als voor de vakantie. Maar Jeroen merkte dat hij constant bewust was van waar Lucas stond. En Lucas merkte dat Mike af en toe naar hen keek. Na de training, terwijl Thomas en Mike nog even aan het rekken waren, bleven Jeroen en Lucas even apart staan bij de waterfontein. Lucas nam een grote slok uit zijn bidon en keek Jeroen aan.



“Het voelt nog steeds raar,” zei hij. “Alsof we een geheim met ons meedragen.” Jeroen knikte. “Ja. Maar ik wil het niet meer als een geheim zien. Ik weet alleen nog niet hoe ik het anders moet doen.” Lucas zette zijn bidon neer en keek hem recht aan.“Dan doen we het stap voor stap. Vandaag hebben we samen gesport. Morgen misschien samen eten. En daarna zien we wel weer. Zolang we maar niet doen alsof er niks is.”

Jeroen keek hem aan en voelde iets verschuiven. Lucas was niet meer de jongen die achter hem aanliep. Hij stond nu naast hem. En dat gaf Jeroen een vreemd soort rust. “Goed,” zei hij. “Stap voor stap.”

Die avond reden ze weer samen terug naar Jeroens appartement. Ze bestelden pizza, gingen douchen, en kropen daarna op de bank. Lucas lag met zijn hoofd op Jeroens schoot terwijl ze een serie keken die ze allebei al kenden.

Halverwege de aflevering pakte Jeroen Lucas’ hand en speelde met zijn vingers. “Ik ben blij dat je hier bent,” zei hij zacht. Lucas keek omhoog. “Ik ook.” Ze keken elkaar aan. Geen grote woorden. Geen beloftes die ze misschien niet konden waarmaken. Alleen een stille erkenning dat dit, hun nieuwe relatie of wat het dan ook was, langzaam vorm begon te krijgen.

Later die nacht lagen ze weer in bed. Lucas lag op zijn zij, Jeroen tegen zijn rug aan. Jeroen’s arm lag zwaar over Lucas’ middel. Voor het eerst sinds ze terug waren uit de vakantie, voelde Jeroen dat hij niet alleen maar aan het overleven was. Hij was aan het wennen. En Lucas… Lucas voelde dat ook.

Het was inmiddels anderhalve week na hun terugkomst. Lucas was eigenlijk niet meer naar huis gegaan. Hij had één keer snel spullen opgehaald en sindsdien sliep hij elke nacht bij Jeroen. Zijn tandenborstel stond in de badkamer, zijn kleding lag verspreid door de slaapkamer. Het voelde als vanzelfsprekend. En dat maakte het des te ingewikkelder met Thomas en Mike, die vlakbij woonden.

Op woensdagavond appte Thomas in de groepschat:

Thomas: Morgenavond eten met z’n vieren? Bij die Italiaan vlakbij het station. 19:00?

Niemand zei nee.

Het restaurant was niet te druk. Ze zaten aan een tafel in de hoek. Eerst ging het gesprek over werk, de gym en onschuldige bullshit. Maar de spanning hing al snel in de lucht. Mike was de eerste die het mes erin zette. Hij zette zijn glas bier met een klap neer en keek van Jeroen naar Lucas.

“Oké, genoeg. Wat de fuck is er aan de hand met jullie twee?” Jeroen voelde zijn maag samentrekken. Lucas bleef uiterlijk rustig, maar Jeroen zag zijn kaak verstrakken. Thomas leunde naar voren, zijn stem lager. “Kom op jongens. We zijn niet achterlijk. Jullie zijn sinds de vakantie continu samen. Lucas slaapt praktisch bij je, Jeroen. En de manier waarop jullie naar elkaar kijken… het is anders. Heel anders dan eerst.”

Mike lachte kort, maar het was geen vrolijke lach. “Draai er niet omheen Thomas. Zijn jullie twee", hij wees naar Jeroen en Lucas, "nou echt met elkaar aan het neuken? Want als dat zo is, dan hadden jullie dat gewoon kunnen zeggen in plaats van ons als idioten te behandelen.” Er viel een ijzige lange stilte.

Lucas was de eerste die sprak. Zijn stem was kalm, maar er zat een scherpe rand aan. “Ja. We zijn met elkaar.” Mike leunde achterover en schudde zijn hoofd. “Jezus christus. Serieus? Jij en Jeroen? De grootste chick-magnet van ons allemaal?” Thomas keek Jeroen aan, zijn ogen vol ongeloof en iets van pijn. “Hoe lang al? Sinds de vakantie?”

Lucas knikte. “Het begon daar. Eén avond. Dronken. Stom. Maar het stopte niet. En we wilden het ook niet laten stoppen.” Mike staarde Jeroen aan. Zijn blik was hard. “En jij? Jij hebt altijd lopen opscheppen over wijven. En nu ineens dit? Met Lucas? Je eigen beste vriend? Wat de fuck man, ben je ineens gay of zo?”

Jeroen, die alleen maar stil naar de tafel had zitten staren voelde het bloed naar zijn gezicht stijgen. Hij hief zijn hoofd op, zijn stem schor toen hij eindelijk iets zei. “Ik weet het zelf ook niet precies, Mike. Ik ben nog steeds hartstikke in de war. Het ene moment voel ik me goed, het andere moment denk ik: wat ben ik in godsnaam aan het doen?”

Mike snoof. “Klinkt alsof je er niet eens achter staat. Alsof je je ervoor schaamt. Mooi stelletje zijn jullie.” Thomas keek Mike even waarschuwend aan, maar richtte zich toen weer tot Jeroen en Lucas. “Ik ben niet boos. Echt niet. Maar dit doet pijn, guys. Jullie zijn twintig jaar lang beste vrienden, wij met zijn vieren al meer dan 10 jaar en dan houden jullie zoiets voor ons verborgen? Alsof we er niet tegen zouden kunnen. Alsof we jullie zouden laten vallen.”

Lucas keek Thomas aan. Zijn stem was rustig maar duidelijk. “We wilden het zelf eerst begrijpen. En we waren bang. Bang dat het alles kapot zou maken. Bang voor precies dit gesprek.” Mike nam een grote slok bier. “Nou, gefeliciteerd. Het gesprek is er toch.”

De rest van de avond bleef het beladen. Mike was afstandelijk en maakte af en toe een bitse opmerking. Thomas probeerde het te begrijpen en stelde voorzichtige vragen. Jeroen zei weinig, maar zijn lichaamstaal sprak boekdelen. Lucas hield het gesprek gaande waar hij kon, zonder te pushen.

Toen ze laat die avond terugreden naar Jeroens appartement was het stil in de auto. Lucas keek opzij. “Gaat het?” Jeroen staarde naar de weg en mompelde: “Ja hoor. Prima.” Lucas liet het erbij. Hij wist dat Jeroen nu even ruimte nodig had.

Thuis aangekomen deden ze hun jassen uit. Jeroen liep meteen door naar de slaapkamer en ging op de rand van het bed zitten. Hij staarde naar de vloer, ellebogen op zijn knieën, handen in zijn haar. Lucas kwam naast hem zitten. Hij zei niks. Hij wachtte gewoon.

De stilte duurde lang. Jeroen ademde zwaar, alsof hij iets probeerde uit te spugen dat veel te groot was voor zijn keel. Uiteindelijk kwam het eruit, schor en gebroken. “Ik was… doodsbang,” fluisterde hij. Zijn stem trilde. “Doodsbang om verliefd te worden op mijn eigen bro. Op jou.” Hij slikte hard. Zijn ogen werden rood. “Ik dacht altijd… als dit ooit zou gebeuren, dan zou alles kapotgaan. Onze vriendschap. De groep. Hoe iedereen ons ziet. Ik dacht dat ik mezelf kwijt zou raken. Dat ik een of andere… fucking afwijking was. Dat ik nooit meer normaal zou kunnen zijn.” Zijn handen trilden licht. Hij balde ze tot vuisten. “Maar het ergste… het allerergste is dat ik nog nooit zo verliefd ben geweest. Op niemand. Nooit. Niet zoals dit. Niet zo diep. Niet zo fucking allesoverheersend. En dat maakt me nog steeds hartstikke ziek van angst, Lucas. Elke keer als ik naar je kijk, denk ik: wat als ik dit verpest? Wat als ik jou kwijtraak omdat ik te laf ben?” Zijn stem brak. Een traan gleed over zijn wang. Hij veegde hem ruw weg, boos op zichzelf. “Ik haat het dat ik zo ben. Ik haat het dat ik nog steeds twijfel. Maar ik kan het niet meer ontkennen. Ik ben verliefd op je. Echt verliefd. En dat is het engste wat ik ooit heb gevoeld.”

Lucas keek hem aan, zijn eigen ogen vochtig. Hij schoof dichterbij, pakte Jeroens gezicht met beide handen vast en dwong hem om hem aan te kijken. “Rustig ademhalen,” fluisterde hij. “Ik ben hier. Ik ga nergens heen.” Jeroen sloot zijn ogen en leunde met zijn voorhoofd tegen dat van Lucas. Zijn ademhaling was onregelmatig.

“Ik wil dit niet verliezen,” bracht hij met moeite uit. “Ik wil jou niet verliezen.” “Dat gebeurt niet,” zei Lucas zacht maar vastberaden. “We doen dit samen. Hoe langzaam ook. Hoe moeilijk ook.” Ze bleven zo zitten, voorhoofden tegen elkaar, adem vermengd. Jeroen huilde niet hard, maar de tranen kwamen toch. Lucas veegde ze weg met zijn duim, kuste zijn voorhoofd, zijn wangen, zijn mond.

Die nacht lagen ze dicht tegen elkaar aan. Jeroens arm lag als een bankschroef om Lucas heen, zijn gezicht diep in zijn nek begraven. Alsof hij bang was dat hij zou verdwijnen als hij losliet. Voor het eerst sinds de confrontatie voelde Jeroen zich niet alleen maar bang. Hij was nog steeds bang. Maar hij was ook verliefd.