De zware druk van zijn lichaam verplaatst zich, en plotseling voel ik het matras onder me veranderen. Zijn handen grijpen mijn heupen, draaien me met een ruk om zodat ik op mijn rug lig. Mijn hoofd valt zachtjes in het kussen, mijn haar plakt nog steeds aan mijn gezicht van het zweet en de tranen. Het ijs in me is bijna gesmolten, alleen nog een klein, koud klompje dat tegen mijn wanden drukt terwijl het water uit me loopt, mijn dijen nat maakt, de lakens onder me donker van vocht.

Hij staat boven me, zijn silhouet een donkere massa tegen het raam waarachter de stad gloeit. Ik zie de contouren van zijn brede schouders, het gespannen overhemd dat hij niet heeft uitgedaan, de broek die losjes om zijn heupen hangt. Zijn ogen glanzen in het schemerdonker, donkerbruin en vastberaden.

"Open je benen," zegt hij, en zijn stem is rauw, gebarsten als oud leer.

Mijn dijen bewegen vanzelf, spieren die al zo lang gehoorzamen dat ze niet meer wachten op mijn toestemming. De koude lucht raakt mijn natte lipjes, en ik voel de warmte van zijn blik daar, inspecterend, bezitterig. Het ijs schuift een beetje, een scherpe rand die even prikt voor het weer smelt.

Hij buigt zich over me heen, zijn handen vinden mijn borsten. Zijn vingers zijn ruw, de nagels kort en onverzorgd, maar zijn greep is zeker. Hij knijdt, hard, en ik voel het in mijn buik trekken, dat verwarrende mengsel van pijn en iets anders, iets dat me warmer maakt dan het iets dat koud zou moeten zijn.

"Kleine slet," hijgt hij terwijl hij mijn tepels tussen duim en wijsvinger rolt, trekt, kneedt. "Kijk naar je. Nat als een hond. Ruik als seks. Je bent niks meer dan een gaatje om in te neuken, weet je dat?"

Ik zeg niets. Mijn lippen zijn gebarsten, mijn keel ruw van eerder. Maar mijn lichaam reageert, zoals altijd, zoals het is geleerd. Mijn rug komt van het bed, drukt mijn borsten harder in zijn handen, en ik haal diep adem, voel de geur van hem — zweet, oud cologne, iets scherp dat aan tabak doet denken.

Hij laat één hand van mijn borst afglijden, trekt zijn broek verder omlaag. Ik hoor het ritsen, het zachte geluid van stof die over huid schuift. Dan voel ik het, de warme, harde druk tegen mijn ingang, zoekend, eisend.

"Smeken," zegt hij.

Mijn stem werkt niet goed. Het komt eruit als een fluistering, rauw en gebroken. "Neem me. Alsjeblieft. neuk me."

Hij lacht, een kort, blaffend geluid. Dan duwt hij naar binnen.

Het is anders dan in mijn kont, voller, dieper op een andere manier. Het ijs verschuift, gedrukt tussen zijn lid en mijn wanden, en de kou explodeert door me heen, een ijskoude schok die tegen de hitte van hem botst. Ik kreun, niet kan helpen, mijn hoofd achterover in het kussen, mijn nek gespannen.

"Ja," hijgt hij, en begint te bewegen. "Voel je dat? Voel je hoe je wordt gevuld? Je kleine kutje is zo strak, zo nat. Je houdt ervan, hè? Je houdt ervan om gebruikt te worden als een slet."

Zijn handen werken mijn borsten nog steeds, ongenadig, rode vlekken achterlaten die ik morgen zal zien. Hij buigt zich dichter, zijn adem heet in mijn gezicht, en hij begint te hijgen, woorden die uit elkaar vallen tussen zijn stoten.

"Vuile... kleine... hoer. Je bent... van mij. Nu. Dit... gaatje... is van mij."

Elke stoot duwt het restant van het ijs dieper, kouder, tot het bijna pijn doet, tot ik niet meer weet of ik huiver van de kou of van iets anders. Het water loopt nu vrijelijk uit me, maakt plassen op het bed, en hij merkt het, lacht erom.

"Kijk eens aan. Je spuit bijna. Je bent een fontein, een natte, vuile fontein."

Mijn handen grijpen de lakens, zoeken houvast terwijl hij harder gaat, sneller, zijn heupen slaan tegen me aan met een ritme dat het bed doet kraken. De kroonluchter, ik zie hem nu, een vaag ding aan het plafond, trilt mee, en ik denk aan niets, denk aan alles, denk aan Sophie die ergens is, die me heeft beloofd dat dit het laatste is.

Hij verandert van hoek, en plotseling raakt hij iets, een plek die me doet verstijven, die mijn adem doet stokken. Ik maak een geluid, hoog en verrast, en hij lacht weer, herhaalt die beweging, boort zich dieper.

"Daar," hijgt hij. "Daar is het, hè? Daar hou je van. Je wilt klaarkomen, nietwaar? Je wilt spuiten over mijn pik."

Ik schud mijn hoofd, automatisch, maar mijn lichaam liegt. Ik voel het opwellen, dat bekende trekken, die druk die niet te stoppen is. Maar ik mag niet. Sophie heeft gezegd dat ik niet mag. Ik bijt op mijn lip, proef bloed, en onderdruk nog een kreun.

Hij voelt het, merkt mijn tegenstrijdigheid. "O, je probeert het tegen te houden? Dat is schattig. Dat is echt schattig. Maar je gaat niet klaarkomen, kleintje. Niet totdat ik het zeg. En ik zeg het niet."

Hij versnelt, zijn ademhaling zwaar en onregelmatig, en ik voel hem groter worden in me, harder, voel zijn spieren spannen onder zijn overhemd. Zijn hand laat mijn borsten los, grijpt mijn heupen, tilt me een beetje op zodat hij nog dieper kan, en ik gil, kan het niet inhouden, het geluid schiet uit me als een verwond dier.

"Stil," beveelt hij, en ik bijt harder, proef meer bloed, en hou mijn adem in terwijl hij me neemt, gebruikt, leegzuigt.

Dan komt hij, met een diepe, rauwe kreet die uit zijn borstkas lijkt te komen. Hij drukt zich tot aan de bodem in me, houdt zich daar stil, en ik voel het, de pulserende warmte die het laatste ijs lijkt te smelten, die me vult op een manier die bijna te veel is. Hij blijft hangen, hijgend, zijn hoofd op zijn borstkas, en ik lig stil, bevend, wachtend.

Na een tijd, seconden, minuten, ik weet het niet, trekt hij zich terug. Het gevoel van leegte is onmiddellijk, schokkend. Ik voel zijn zaad uit me lopen, warm en kleverig, mengen met het smeltwater en wat er al was. De geur stijgt op, onmiskenbaar, en ik sluit mijn ogen, concentreer me op mijn ademhaling.

Maar hij is nog niet klaar.

"Op je knieën," zegt hij, en zijn stem is zachter nu, tevreden, maar nog steeds bevelend.

Ik beweeg langzaam, mijn lichaam protesteert, elke spier schreeuwt. Mijn knieën zijn nog steeds gekneusd van de lobby, van het kruipen, en ze protesteren als ik me omdraai, op handen en knieën kom. Het bed is nat, koud onder mijn handen, en ik voel hoe alles uit me loopt, hoe ik een plas maak die groter wordt.

Hij staat voor me, zijn broek nu helemaal uit, zijn overhemd helemaal open maar nog aan. Zijn lid hangt zwaar, nog steeds half hard, bedekt met een glans van ons beiden. Hij stapt dichterbij, grijpt mijn haar, niet hard, maar vast, controlerend.

"Open je mond."

Ik doe het, mijn kaak protesteert, mijn keel nog steeds ruw. Hij duwt naar binnen, en ik proef ons beiden, de zoute-bittere mix die me doet kokhalzen. Maar ik slik, open me, laat hem dieper. Zijn handen vinden mijn hoofd, houden me vast, en hij begint te bewegen, langzaam eerst, dan sneller.

"Kijk naar me," zegt hij.

Ik kijk omhoog, mijn ogen waterig, en zie zijn gezicht boven me, die donkerbruine ogen die me aankijken als een ding, een object. Het is die blik die me raakt, die me klein maakt, die iets in me wakker roept dat ik niet kan benoemen.

"Je bent goed," hijgt hij, en het klinkt bijna als een compliment, bijna menselijk. "Een goede kleine hoer. Je neemt het zo goed."

Hij versnelt, zijn heupen stoten naar voren, en ik voel hem diep in mijn keel, die plek die me doet kokhalzen, die mijn ogen laat wateren. Ik probeer te ademen door mijn neus, te ontspannen, mee te bewegen, maar hij controleert alles, mijn hoofd in zijn handen, mijn tempo, mijn diepte.

"Sophie heeft goed werk geleverd," zegt hij, en het verrast me, zijn naam in deze context, op dit moment. "Ze weet hoe ze moet trainen. Hoe ze moet breken."

Ik wil iets zeggen, maar kan niet, mijn mond vol van hem, mijn keel vol. Hij lacht, voelt mijn poging tot protest.

"Stil maar. Het is een compliment. Je bent perfect. Gebroken precies goed."

Dan komt hij weer, plotseling, zonder waarschuwing. Hij trekt zich bijna helemaal terug, alleen zijn puntje nog in mijn mond, en spuit, warme, zoute straaltjes die mijn tong bedekken, mijn gehemelte, die uit mijn mondhoeken lopen omdat ik niet alles kan slikken. Hij houdt me vast, dwingt me te blijven, te ontvangen, en ik slik wat ik kan, voel het naar beneden gaan, mijn ruwe keel nog ruwer makend.

Hij blijft staan, hijgend, zijn handen nog steeds in mijn haar. Dan, langzaam, laat hij me los. Ik zak naar voren, mijn voorhoofd tegen het bed, mijn ademhaling zwaar en onregelmatig. Ik voel het lekken uit mijn mond, over mijn kin, druppels op het natte beddengoed.

Stappen. Het geluid van zijn broek die wordt opgetrokken. Het ritsen. Dan stilte.

Ik durf niet op te kijken. Lig stil, wacht, voel mijn hart bonken in mijn borstkas, mijn lijf trillen van uitputting en iets anders, iets dat niet weg wil.

De deur gaat open. Licht uit de gang valt naar binnen, een rechthoek die over het bed trekt, over mijn naakte, gebruikte lichaam. Dan sluit het, en er is alleen nog het geluid van zijn voetstappen die wegsterven in de gang.

Stilte.

Ik blijf liggen, mijn gezicht in het natte beddengoed, de geur van ons allen om me heen. Mijn lichaam doet pijn, overal, een algemeen, dof gevoel dat niets uitsluit. Mijn kont, mijn kut, mijn keel, mijn borsten, alles draagt het merk van hem, van deze avond, van alles wat ervoor kwam.

Ik denk aan Sophie. Waar is ze? Ze zei dat ze terug zou komen. Ze beloofde dat dit de laatste was.

Mijn ogen zijn zwaar. Ik wil slapen, hier, in dit nest van vocht en zaad en pijn. Maar dan hoor ik het, voetstappen in de gang, zachter dan de zijne, een ander ritme.

De deur gaat open. Ik draai mijn hoofd, te moe om me te verstoppen, te beschermen.

Sophie.

Ze staat in de deuropening, haar silhouet kleiner dan de zijne, fijner. Haar wolf cut zit in de war, haar ogen zoeken het donker, vinden me. Ik zie haar adem stokken, zie haar hand naar haar mond gaan, maar dan, dan loopt ze naar me toe.

"Lara," zegt ze, en haar stem is anders dan ik gewend ben. Geen bevel, geen speelse hardheid. Alleen maar... iets anders. Iets zachter.

Ze komt naast me op het bed liggen, het matras verend onder haar gewicht. Ik voel haar warmte, ruik haar parfum: iets bloemig, iets dat niets te maken heeft met wat er net is gebeurd. Haar handen vinden mijn hals, en ik verstijf, automatisch, wacht op pijn.

Maar het komt niet. Haar vingertoppen strelen, licht als veren, over mijn hals, mijn sleutelbeen, naar beneden. Ze raakt mijn tepels, die nog steeds hard en gevoelig zijn, en ik kreun, kan het niet helpen.

"Ssht," fluistert ze. "Ik weet het. Ik weet het, schat."

Haar handen blijven bewegen, een traag, methodisch pad over mijn lichaam. Ze raakt mijn navel, de holte daaronder waar alles nog nat en plakkerig is. Ze aarzelt niet, haar vingers glijden door de modder van ons beiden, over mijn lipjes, tussen ze door, en ik hijg, verstijf weer.

"Je hebt het goed gedaan," zegt ze, en haar stem trilt een beetje. "Zo goed. Je bent prachtig, weet je dat? Zo sterk. Zo mooi."

Haar handen bewegen naar mijn dijen, de binnenkant, waar de huid nog gevoeliger is. Ze streelt, kneedt zachtjes, en ik voel iets in me breken, iets dat hard was geworden, iets dat ik had moeten zijn om dit te overleven.

"Mijn billen," zeg ik, en mijn stem is een fluistering, ruw en gebroken. "Hij heeft..."

"Ik weet het," zegt ze, en haar handen gaan erheen, strelen de pijnlijke plekken, de rode vlekken, de plekken waar zijn handen waren. "Ik weet het allemaal. Ik heb het gezien. Ik heb gekeken."

Dit verrast me, en ik draai mijn hoofd, kijk haar aan in het donker. Ze kijkt terug, haar ogen glinsterend, en ik zie het: tranen, of bijna tranen, het vocht dat ze terughoudt.

"Waarom?" vraag ik.

"Omdat ik moest weten," zegt ze zacht. "Omdat ik moest zien dat je het aankon. Dat je sterk genoeg was. Dat je... dat je van me hield genoeg om dit te doen."

Ik sluit mijn ogen, voel de woorden in me vallen als stenen in water, diep, met rimpels die blijven.

"Dit was de laatste opdracht, schat," zegt ze, en haar stem is duidelijker nu, sterker. "Je hebt het heel goed gedaan. Je bent prachtig. Hij heeft een riante fooi gegeven: tweehonderdvijftig euro bovenop de vijfhonderd die hij al vooraf had betaald. Zevenhonderdvijftig euro in totaal. Het is klaar. Het is voorbij."

Haar handen blijven bewegen, nu over mijn heupen, mijn buik, weer naar mijn borsten. Het is anders dan hoe hij het deed, anders dan hoe zij het eerder deed. Het is... teder. Bezitterig op een andere manier. Een manier die me niet klein maakt, maar groot.

"Ik hou van je," zegt ze, en nu breekt haar stem, een barst in het glas. "Vanaf nu ben je alleen nog maar van mij. Ik ben de enige die je nog mag bezitten — maar niet zoals zij deden. Niet als een ding. Als iets van mij, ja, maar met liefde. Met liefde, Lara. Altijd met liefde."

Ik open mijn ogen, kijk haar aan, en ik zie het, de waarheid in haar gezicht, de openheid, de kwetsbaarheid die ze me nooit eerder liet zien. De Sophie die bevelen gaf, die me in een kooi stopte, die me leidde aan een riem, die is er nog, maar er is ook dit. Dit meisje dat naast me ligt, die van me houdt, die bang is geweest dat ze me zou verliezen.

"Kus me," zeg ik, en mijn stem is nog steeds gebroken, maar er is iets anders in, iets dat lijkt op hoop.

Ze buigt zich over me heen, haar haar valt als een gordijn om ons heen, en dan voel ik het: haar lippen op de mijne, zacht, voorzichtig, alsof ik breekbaar ben. Het is anders dan alle kussen daarvoor. Geen bevel, geen vertoning, geen onderdeel van een spel. Alleen maar... ons.

Haar tong raakt mijn lip, voorzichtig, tastend, en ik open me voor haar, laat haar binnen. Ze proeft van me, van wat er is, van de zoutheid en de bitterheid, en ze trekt zich niet terug. In plaats daarvan dieper, alsof ze me wil schoonmaken, willen helen, van binnenuit.

Mijn handen vinden haar gezicht, haar haren, en ik houd haar vast, houd haar bij me, deze kus die eeuwen lijkt te duren en nog steeds niet lang genoeg is.

Als ze zich terugtrekt, zijn onze voorhoofden tegen elkaar, onze ademhaling vermengd.

"Van mij," zegt ze weer, en dit keer is het geen verklaring, maar een vraag, een hoop, een belofte.

"Van jou," antwoord ik, en ik meen het, voel het waar zijn, diep in mijn borstkas waar iets is opengegaan dat lang dicht is geweest.

Ze blijft naast me liggen, haar handen blijven bewegen over mijn lichaam, maar nu is het anders. Nu is het niet om me op te winden, niet om me te controleren, maar om me terug te brengen. Om me te voelen. Om te weten dat ik er nog ben, dat ik heel ben, dat ik van haar ben.

"Ik heb je gezien," zegt ze zacht, haar vingertoppen over mijn jukbeen. "In de kooi. In de lobby. Ik heb gezien hoe ze naar je keken. Hoe ze je wilden."

Ik sluit mijn ogen, voel de schaamte terugkomen, maar zacht nu, draaglijk.

"Maar je keek naar mij," zeg ik. "Alleen naar mij."

"Altijd naar jou," bevestigt ze. "Alleen naar jou. Vanaf het begin. Vanaf dat eerste bericht, die eerste opdracht, ik wist het al. Ik wist dat je van mij zou worden. Dat ik je zou redden."

"Redden," herhaal ik, en het woord voelt vreemd in mijn mond, te groot, te serieus.

"Van hen," zegt ze, en ik weet wie ze bedoelt, Meester, de mannen, het systeem dat ons allebei heeft gebruikt. "Van jezelf. Van dit." Haar hand gebaart vaag, het hotel, de kamer, alles.

Ik denk aan Meester, aan zijn berichten, aan de dreiging die nog steeds op mijn telefoon staat. "Hij zei dat ik van hem was. Altijd."

Sophie's hand verstijft, slechts een seconde, maar ik voel het. Dan beweegt ze weer, zachter, meer doelbewust.

"Meester is niets," zegt ze, en haar stem is laag, gevaarlijk, een echo van wie ze was. "Een naam. Een scherm. Geld dat we hebben genomen, dat nu van ons is. Hij kan je niets meer doen, Lara. Niets."

"De foto's..."

"Zijn van jou," zegt ze vastberaden. "Jij hebt ze gemaakt. Jij hebt ze verdiend. En als hij ze lekt, als hij durft, dan zijn we samen sterker dan zijn schaamte. Dan vechten we terug. Maar hij zal het niet doen. Hij is een lafaard, verstopt achter zijn scherm. Hij heeft wat hij wilde, het geld, de controle, het spel. Nu is het voorbij."

Ik wil het geloven. Wil het zo graag geloven dat mijn borstkas pijn doet.

"Kom," zegt ze, en ze schuift dichter, trekt me tegen haar aan, mijn rug tegen haar borstkas. Ze slaat haar armen om me heen, haar kin op mijn schouder, en we liggen stil, twee lijven in het donker, ademend als één.

"Ik heb je," fluistert ze in mijn oor. "Ik heb je. Ik heb je. Ik heb je."

Ze herhaalt het, een mantra, een spreuk, tot ik het zelf geloof. Tot ik voel dat het waar is, dat ik niet meer alleen ben, niet meer een ding dat wordt gebruikt en weggegooid, maar iemand die wordt vastgehouden, die wordt gezien, die wordt geliefd.

De stad buiten glimt nog steeds, de lichten die nooit slapen, maar hier, in dit bed, in deze armen, is er iets anders. Iets donkerder en tegelijk lichter. Iets dat veilig is.

"Ik hou van je," zeg ik, en het is de eerste keer dat ik het hardop zeg, de eerste keer dat ik het toelaat.

Haar armen spannen zich om me heen, bijna te strak, maar ik wil het, wil het gevoel van worden vastgehouden, van worden bezeten op deze ene manier die liefde is.

"Ik ook van jou," zegt ze, en ik hoor de glimlach in haar stem, het verlichting, de overwinning. "Vanaf nu. Altijd. Alleen wij tweeën."

We liggen stil, de tijd vervaagt, en ik voel mezelf wegzakken, naar slaap, naar iets dat op vrede lijkt. Haar handen bewegen nog steeds, traag, over mijn arm, mijn heup, mijn dij — niet meer als streling, maar als herinnering. Als bezit dat teder is.

"Dit is het einde," zegt ze zacht, en ik weet niet of ze het over de avond bedoelt, over de opdrachten, of over iets groters. Misschien alles.

"En het begin," antwoord ik, en ik voel haar glimlach tegen mijn schouder.

"Ja," zegt ze. "En het begin."

De stad buiten ademt. Wij ademen. En ergens, in de stilte tussen ons in, groeit iets nieuws. Iets dat van ons is, alleen van ons, voor altijd.