“Wat een uitzicht” zei Tom zacht tegen zichzelf. Hij zag het schouwspel nu voor de derde keer en het leek wel of het elke keer indrukwekkender werd. De zon die langzaam verder zakte achter het dichte bos en de laatste lichtstralen door het bladerdek heen perste. Het uitzicht was overdag al spectaculair te noemen, maar de overgang van dag naar de git zwarte nacht was bijna hypnotiserend. Toen hij naar zijn kamer was gebracht had hij bij het zien van het uitzicht gelijk de tafel bij het raam neergezet. Zijn laptop erop en schrijven. Ja schrijven, dat was het plan. Het plan van Peter zijn studie vriend en uitgever om hem, Tom, van zijn writers block af te helpen. Hij quote zelfs hun professor “Bijt je niet oneindig vast in je muffe hok. Change of scenery!”. Hoewel hij het zelf niet hardop wilde toegeven wist Tom wel dat Peter gelijk had. Hij zat vast. Klem. Een dikke hoge betonnen muur versperde de weg. Het taboe woord: writers block. Hoe dan, hij, Tom, was net zevenentwintig, in korte tijd vijf boeken geschreven. Waaronder twee bestsellers en zijn laatste boek was zelfs op plaats een binnengekomen. Positieve reviews, lovende woorden van de critici, zelfs de meest kritische criticus was positief. Het ging altijd zo vanzelf, alsof een stem in zijn hoofd dicteerde en hij het uittypte. En toen kwam nummer zes eraan. Het ging niet. Hij was al vijf maanden aan het vechten. Niks, geen woord, nou niet iets wat stand hield. Toen was Peter gekomen “Tommie man wat zie je er uit.” had hij gezegd en hem, Tom, een spiegel voorgehouden. Hij schrok.

Een bleek ingevallen gezicht met holle ogen en zware donkere wallen eronder keek hem aan. “Sjeezus man, je ziet er niet uit.” “Slaap je wel?” Tom had zijn schouders opgehaald, niet overschillig maar hij wist het gewoon niet. Daarop had Peter een tas voor hem gepakt, de auto in gesleurd en naar zijn vakantiehuisje in Zeeland gereden. Geen telefoon, geen laptop, geen gezeik alleen uitrusten. Slapen, slapen en slapen. Voor hij vertrok grijnsde hij zijn ondeugende grijns en zei “Als je je gedraagt dan regel ik voor volgende week wel een leuke dame die je komt verwennen.” Tom wist dat hij het nog zou doen ook als hij ok had gezegd. Na drie dagen geslapen te hebben knapte Tom lichamelijk een geestelijk weer op tot bijna zijn oude zelf. Peter was zaterdag gekomen met een plan. Het plan waardoor Tom nu in een onuitspreekbaar plaatsje in Hongarije zat. Change of scenery. Het werkte, in drie dagen was hij al net zo ver als in de afgelopen vijf maanden ondanks dat het een rare pek was. Los van het geweldige uitzicht die hij in zijn kamer had was het toch wel enigszins een rare plek te noemen. In de drie dagen dat hij er nu was had hij, los van de bediening, nog geen andere gast gezien of gehoord. Hoewel Peter niet te beroerd was om geld uit te geven, leek het onwaarschijnlijk dat hij het voor hem alleen had afgehuurd. En dan de bediening mijmerde Tom en glimlachte ongemerkt. De twee die hij gezien had waren beide jonge vrouwen, eind twintig of begin dertig. En op zijn Hollands gezegd: lekkere wijven ook nog.

Het begon al op de luchthaven. Hij kwam naar buiten gelopen en werd gelijk aangesproken door een jonge vrouw. “Mister Thomas” glimlachte ze in het Engels met Oostbloks accent. Sprakeloos had hij alleen maar geknikt. “This way” zei ze en liep op hoge naaldhakken naar een grote zwarte Range Rover. Bewonderend bekeek hij haar terwijl hij achter haar aan liep. Strakke broek, geweldig kontje, licht heupwiegend, bijna hypnotiserend. Glimlachend had ze de achterportier open gehouden voor hem. Hij kon het niet laten om een vlugge blik op haar decolleté te werpen met instappen. “Niks mis mee” had hij gedacht en ver weg antwoord gehad. ten minste zo leek het, of had hij zelf ‘Dank je’ gezegd. Tijdens de rit had ze niets meer gezegd en Tom had naar buiten zitten kijken. De stad die ze doorkruiste, de buitenwijken die overgingen in kleine vooroorlogse dorpjes tot hij uiteindelijk alleen nog maar bomen zag. Dikke hoge bomen aan weerszijden van de tweebaansweg, waar ze, gek genoeg, geen tegenligger tegenkwamen. Hij had bijna willen vragen hoe ver het nog was toen de auto afremde, en bijna vanzelf afsloeg een smalle kronkelige weg in. Als het al een weg te noemen was, het had meer weg van een oud karrepad had Tom gedacht. ‘Dat klopt.’ hoorde hij weer zacht ver weg. Geschrokken keek hij op. Had hij nou weer antwoord gehad. Hij had een licht gevoel van paniek voelen opkomen, maar zo snel als het opkwam verdween het weer. Alsof hij gerust gesteld werd. Alsof iets of iemand heel zacht ‘Wees niet bang’ zei.

De weg kronkelde tussen de dichte bomen door, het kreeg iets duisters. De bomen waren zo groot en massief dat je niet kon zien wat erachter was. Tom kreeg het gevoel dat hij bekeken werd door iets of iemand achter de bomenrand. En zo ineens hielden de bomen op en reden ze door een open veld. En hij zag het. Op een heuvel stond een ouderwets landhuis. De auto stopte voor de ingang, de chauffeuse drukte op een knopje waardoor Tom zijn portier automatisch open ging. Via de binnenspiegel glimlachte ze “Prettig verblijf.” “Ja dank je wel, gaat wel lukken denk ik.” had hij geantwoord en uitstapte. ‘Ik weet wel zeker.’ Verbaasd had Tom de auto nagekeken, twijfelend of hij het goed had gehoord. Zijn verbazing was nog groter geworden toen hij zich weer had omgedraaid. Als de chauffeuse al een knappe verschijnng was geweest, dan was deze jonge dame een zowaar nog knappere. “Welkom Thomas” glimlachte ze met net zo’n geweldige glimlach als de chauffeuse “Ik ben Martika.” Tom had nog net de helderheid van geest gehad om zijn openhangende mond dicht te doen. “Deze kant op” had ze ze gezegd op exact dezelfde manier als de chauffeuse. Perfect Engels met Oostbloks accent. Tom had ook hier zijn ogen de kost gegeven toen hij achter Martika aan liep. Zij liep ook op hoge naaldhakken, strakke broek, geweldig kontje, heel kort hij gedacht ‘Dank je’ te hebben gehoord, pas toen ze bij zijn kamer stopte had hij opgekeken. Alsof hij ontwaakte uit hypnose. Ook zij stond net als de chauffeuse bij de geopende deur.

Al had hij gewild dan had het hem nog niet gelukt om niet te kijken terwijl hij langs de glimlachende jonge dame zijn kamer in liep. Alsof ze wilde dat hij keek. Achter de gesloten deur had hij een diepe zucht gelaten en was zich gaan opfrissen voor het avondeten. Onder de douche had hij dat gevoel gekregen. Net als in de auto. Het gevoel dat je bekeken word. Iets of iemand bekeek hem. Hij had elke centimeter van zijn kamer onderzocht en vond geen verborgen camera's of doorkijk spiegels. Maar dat gevoel bleef. De eerste nacht was hij er zelfs wakker door geworden. Ze, wie of wat wist hij niet, hadden hem bekeken. Kijkend naar hem in alleen zijn boxer in bed. Kijkend hoe hij daar lag, sliep, zijn erectie, zoals de meeste mannen een erectie krijgen in hun slaap. Zwijgend kijkend. Loerend. Keurend. Dat was het. Het voelde als of hij gekeurd werd. Maar waardoor hij echt wakker schrok was het gevoel. Het onmiskenbare gevoel dat er iemand zijn erectie aanraakte. Hij had het afgedaan als een droom, een stoute droom. De tweede dag was aangenaam verlopen, evenals de nacht. En daarmee had hij daadwerkelijk besloten dat het een erotische droom was geweest. Martika had Tom een korte rondleiding gegeven waarbij haar weer uitvoerig had bekeken. En, wat hij ook dacht hij hoorde geen antwoord in zijn hoofd. Vol goede moed en zin, gesterkt door de pracht van de omgeving was hij gaan zitten. De woorden kwamen weer, en niet geheel onbelangrijk, het hield ook stand. Hij kreeg er weer zin in. Bijna weer vanzelf.

Door het geklop op zijn deur keerde Tom terug uit zijn gedachten. “Hij is open” zei hij zonder zich gelijk om te draaien. In de weerspiegeling van het raam zag hij Martika binnenkomen. “Meesteres wil je morgen als haar diner.” Met een ruk draaide hij zich om. Het gebeurde echt in een fractie van een seconde. Knipperend keek hij Martika aan. “P-pardon?” Ze glimlachte haar betoverende glimlach. “Mevrouw zou graag morgen met je dineren.” Zijn brein draaide op volle kracht om hetgeen hij gehoord en gezien had te verwerken, of dacht gehoord en gezien te hebben. Als Martika de verbazing in zijn ogen kon lezen dan liet ze het totaal niet merken. “Acht uur. Schikt dat?” Flabergasted knikte Tom, slikte en produceerde een schorre “Ja..ja ok. Ehm graag.” Ze boog weer even en liep weg. Afwezig hoorde Tom het getik van haar naaldhakken verdwijnen. Zonder echt te kijken staarde hij naar buiten. Klopte het wat hij gezien had? Stond ze daar echt met hoge zwarte lakleren laarzen, kort zwart leren rokje en corsettopje als een s.m. vamp. Tom schudde zijn hoofd, keek naar de weerspiegeling van zichzelf en grinnikte “Geile beer.” Hij had inderdaad de afgelopen keren dat hij Martika zag gefantaseerd over haar fraaie goed gevormde lichaam. “Pfff” zuchtte hij bij de gedachte dat ze er net echt zo bij had gestaan. Zijn fantasie nam het over. Die felrode lippen om zijn eikel heen. Tom kreunde al bij het idee. Hoe ze hem bereed als een losgeslagen amazone. ‘Mmm lekker.’ Geschrokken keek Tom de kamer rond. Hij had niks gezegd. Niets!

En toch had hij het gehoord. Geen twijfel mogelijk. Dan had hij het andere ook echt gehoord. "Meesteres wil je morgen als haar diner” herhaalde hij “WTF!” Tom stond op en pakte zijn tassen. Het gevoel wat hij nu had was geen lichte paniek, meer, veel meer. Als een dolle raapte hij zijn kleren bij elkaar. “Ik ga naar huis” mompelde hij in zichzelf. Halverwege stopte hij, bleef even staan en ging op bed zitten. “Waarom?” vroeg zijn brein “Het gaat juist zo lekker Thomas.” Het gevoel veranderde langzaam van paniek in twijfel. “Ben je bang?” Tom schudde zijn hoofd “Nee..” “Maar?” “Gewoon, vreemde dingen.” “Je bent schrijver Thomas.” “Sukkel” zei hij en liet zich achterover op bed vallen. Het woord schrijver bleef echoen in zijn hoofd. Vroeger had zijn moeder het ook al gezegd “Die fantasiewereld van jou. Je moet een boek gaan schrijven.” Hoofdschuddend om zijn eigen ideeën liep hij de douche in. Kraan op warm en ging eronder staan, langzaam de knop van warm dicht draaiend tot hij onder een koude straal stond. Dit deed hij wel vaker als zijn hoofd vol zat, en het hielp hem. Met een handdoek om zijn middel liep hij terug, schoof zijn tassen van bed en liet zich op zijn rug vallen. Reikte boven zijn hoofd, vond het touwtje en trok, klik, donker. Hij sliep zo vast dat hij het niet voelde. Zijn handdoek gleed langzaam open. Tom kreunde zacht. Zijn erectie hard en stijf recht omhoog. Een paar felrode lippen sloten zich om zijn eikel heen. Langzaam gingen ze op en neer, steeds iets verder. Tom kreunde weer.

Fel rode nagels kraste lichtjes over zijn borst heen omlaag. De bijbehorende vingers sloten zich om zijn stijve heen. In hetzelfde ritme als de fel rode lippen bewogen ze op en neer. Eerst langzaam, genietend, spelend, plagend. Tom hijgde in zijn droom. Martika zat geknield tussen zijn benen. Ze pijpte hem en trok hem er langzaam bij af. Hij zag haar. Hij keek haar aan. Ze glimlachte met haar fel rode lippen om zijn eikel heen. Plagend likte ze langs zijn hele stam van bovenaf omlaag. Het voelde alsof ze haar hele tong om zijn stijve had. Tom kreunde van genot. Met alleen zijn eikel tussen haar fel rode lippen bewoog ze haar hand op en neer. Zuigend aan zijn eikel pompte ze met haar hand sneller en sneller. Tom voelde zijn zak zwellen, hij voelde zijn lul kloppen. Luid kreunend kwam hij klaar. Zuchtend spoot hij in de zuigende mond van Martika. Ze bleef hem aankijken. Ze bleef glimlachen. Ze bleef Tom zijn eikel tussen haar fel rode lippen houden. Ze bleef zuigen, en stevig. Veel steviger dan alle andere keren dat Tom gepijpt werd. “Auw.” zei Tom in zijn slaap. “Auw fuck” geschrokken keek hij om zich heen. Hij lag gewoon op bed, de handdoek om hem heen, precies zoals hij was gaan slapen. “Over dromen gesproken” zei hij mompelend tegen zichzelf. Met een raar knagend gevoel stapte hij de douche in. Zijn lul was gevoelig, dat kon hij gewoon niet rijmen. “Gemasturbeerd?” vroeg de stem in zijn hoofd “Lijkt erop” grinnikte hij onder de douche. “Spannende droom geweest?” Nou en of mijmerde Tom, het leek wel echt.

Het was inmiddels bijna acht uur, Tom had zich al omgekleed en zat achter zijn laptop te wachten. Hij had een hongerig gevoel gevoelt, naar de tijd gekeken en gezien dat het half acht was. Gedoucht en zich omgekleed, gewoon casual, niet chic. Er werd geklopt. Tom liep naar de deur, deed open en zag Martika staan. “Deze kant op.” zei ze met haar glimlach. Tom liep mee, vanzelf, automatisch. Ze liepen een kant op waar hij nog niet was geweest, twee trappen op, en kwamen uit op een dakterras. Het uitzicht hier nog indrukwekkender dan vanuit zijn kamer. Er stond een ronde tafel en twee stoelen. Martika gebaarde Tom plaats te nemen. “Mevrouw komt.” “Dank je” zei Tom en nam plaats. “Hij is groot en fit.” “Sorry?” vroeg Tom afwezig. “Wijn. Rood of wit?” “Nee dank je, ik drink niet. Water of sap is prima.” De woorden waren nog maar net zijn lippen gepasseerd of hij voelde al een soort euforisch gevoel van binnen. Martika glimlachte en liep weg. Hij wilde haar na kijken maar zijn ogen gingen de andere kant op. Alsof ze door een magneet aangetrokken werden. Hij kon niet anders. Daar kwam ze aan. Met langzame passen, afgepast, verzekerd, doelbewust. Een lange vrouw, een lange en zeker mooie vrouw. Tom schatte haar ergens midden veertig en het leek alsof ze zo uit een film kwam. Een jaren tachtig film. Lange wijde rok, lichte ruime blouse compleet met een brede ceintuur losjes om haar middel en haar lange haar precies zoals de mode was toen. Van die volle kapsels, en, het paste bij haar.

Tom stond beleefd op, zonder te staren gleden zijn ogen over de vrouw heen. Het zonlicht bescheen haar van achteren waardoor zowel haar wijde rok als haar blouse doorschijnend leken te worden. Tom slikte even. Als zijn ogen hem niet bedrogen dan droeg ze er niets onder. Hij zag haar borsten even, heel kort, net lang genoeg om te zien dat ze groot en mooi gevormd waren. “Hallo Thomas de schrijver” glimlachte ze vriendelijk toen ze bij hem stond. “Dank u vóór..” begon Tom. Ze hield haar hand op “Zeg maar Valéria” glimlachte ze, hem met haar grijze ogen recht in zijn ogen aankijkend. “Dat formele is nergens voor nodig, vind je niet Thomas.” Ze bleef hem aankijken en gebaarde glimlachend dat hij plaats kon nemen. Tom kreeg het gevoel of ze hem met haar grijze ogen scande. Zoals een leeuw zijn prooi uitkiest, inschat en dan toe slaat. Martika kwam aangelopen met een dienblad, ze schonk Tom wat in daarna Valéria en zei haar ondertussen wat. Valéria knikte, glimlachte en wuifde haar weg. “Zo Thomas de schrijver wil het lukken met je nieuwe boek?” vroeg ze met een glimlach.” “U..u kent..” Ze hield haar hand weer op en schudde met haar hoofd. “Zeg gerust je, Thomas.” Hij knikte glimlachend, niet uit beleefdheid maar meer in een soort van trance. Haar stem, haar manier van doen, het werkte als een hypnose. Tom vertelde trots over zijn boeken. Valéria luisterde, glimlachte, knikte en bleef hem aankijken. Met elke zin, elk woord groeide het euforische gevoel in Tom.

Haar aanwezigheid was overweldigend Tom voelde het in zijn hele lichaam. Dat en het euforische gevoel wat alleen maar meer werd bracht hem dieper in trance. Alles om hem heen leek te vervagen. Hij zag en hoorde alleen Valéria nog maar. Tom merkte niet dat zijn glas vol bleef, al dronk hij het elke keer bijna leeg. Merkte ook niet dat zij, Valéria, nog geen enkele keer had geknipperd, haar grijze ogen bleven hem aankijken. Tom voelde zich langzaam moe worden, alsof Valéria het aanvoelde glimlachte “Ach kijk nou toch eens hoe laat het al is.” Pas toen zag hij dat het donker was om hem heen. Lege borden op tafel, en hij kon zich niet herinneren gegeten te hebben. “Thomas de schrijver dank je voor deze gezellige avond” glimlachte ze “Martika brengt je naar je kamer toe. Anders ben je morgen niet uitgerust om te schrijven.” Op het moment dat ze Martika zei kwam die al aangelopen. Alsof haar naam noemen genoeg was. Tom grinnikte en knikte “Dank je voor de gezellige avond.” Tom liet zich op bed vallen, hij had zich moe gevoeld maar nu hij op bed lag was de vermoeidheid weg. Het voelde anders, ja lichamelijk moe, maar hij was mentaal wakker, klaarwakker. Terwijl zijn lichaam duidelijk aangaf te willen rusten. De deur ging open. Tom schrok en probeerde zijn hoofd te draaien. Dat lukte niet. De angst nam toe. En zo snel als het kwam, ging het, net als in de auto, weer weg. ‘Wees niet bang’ hoorde hij in zijn hoofd. Als vanzelf gingen zijn ogen naar de deur net buiten zijn gezichtsveld. Iemand kwam langzaam binnen.

Valéria liep langzaam naar zijn bed. Tom zag haar grijze ogen over zijn lichaam glijden tot ze op een punt gericht bleven. Ze glimlachte, vriendelijk, verleidelijk, hongerig. Tom zag hoe ze op bed stapte. Het bed zakt niet in dacht Tom angstig. “Wees maar niet bang Thomas” zei ze zacht. Tom sperde zijn ogen wijd open. Hij herkende nu haar stem, die stem, zij was de stem in zijn hoofd. Glimlachend stapte Valéria over Tom heen en hurkte. Haar wijde rok zo gedrapeerd dat hij niet zag wat er gebeurde. Een onzichtbare hand hield zijn stijve lul recht omhoog. Hij voelde zijn eikel haar schaamlippen raken en langzaam in haar gleed. Valéria keek hem aan. Tom voelde niets, zijn hele lichaam was gevoelloos. Verdoofd, bevroren, behalve dat ene. Hij voelde hoe Valéria zijn lul opslokte. Het gevoel was bijna onwerkelijk. Met haar grijze ogen bleef ze Tom aankijken. Alles om Tom heen vervaagde weer, de kamer, de tijd, alles. Behalve zij, Valéria, zo licht als een veertje zat ze gehurkt op hem en begon Tom langzaam te berijden. Trage heupbewegingen. Haar rok zo dat Tom niets zag, maar het gevoel loog niet. Ze voelde warm en strak. Tom wilde zacht kreunen maar er kwam geen geluid uit zijn mond. Armen en benen bewegen ging ook niet, knipperen meer lukte niet. Tom voelde geen angst meer, genot, alleen nog maar genot. Alsof zijn lul extra gestimuleerd werd diep in Valéria. “Goed zo” zei ze zacht “ik voel het.” Tom voelde het ook, hij kwam bijna. “Geef het, geef het me.” Tom opende zijn mond in een stille kreun.

Valéria keek hem aan. “Ja, ja heel goed Thomas.” Tom knipperde. Hij was klaargekomen. Ze bleef zitten, zijn lul nog in haar. Ze glimlachte en bewoog verder. Tom zijn lul zo stimulerend dat hij nog harder leek te worden. Valéria bleef Tom aankijken, bewoog iets omhoog en liet zich weer zakken terwijl ze zonder te knipperen hem aankeek. Ze begon rustig op en neer te bewegen. Langzaam, heel langzaam voerde ze haar tempo op. Tom kreunde geluidloos. Valéria bleef hem aankijken. Gehurkt bewoog ze op zijn lul op en neer. “Meer. Geef me meer.” Tom kwam weer. “Zo ja, dat is het Thomas.” zei ze glimlachend. Tom keek Valéria met een glazige blik aan. Haar stem was het enige wat hij hoorde. Zij was het enige dat hij zag. Ze was het enige wat hij ook voelde. Haar warmte stimuleerde zijn lul op een manier die hij niet begreep en ook absoluut niet snapte. Valéria bleef op hem zitten met Tom zijn lul diep in haar. Nog steeds stijf en hard. Gehurkt wipte ze verder, snel, langzaam, naar voren, naar achteren, op alle mogelijke manieren bewoog ze licht als een veertje op zijn lul. “Dat is het Thomas.” “Ik voel het.” Tom had geen benul meer van tijd. Het kon dertig minuten zijn, maar het kon ook drie uur zijn dat Valéria hem als een amazone bereed. En hoe vaak was hij inmiddels klaargekomen. Hij wist het niet. Hij wist zelfs niet hoe hij het deed. En toch kwam hij keer op keer klaar. Het was alsof hij gemolken werd. Tom kwam voor de zoveelste keer klaar. “Heel goed Thomas” glimlachte ze verleidelijk en boog naar zijn gezicht toe.

Ze drukte haar lippen op die van hem en gaf een tongzoen, beet even in zijn lip “Ga nu maar slapen Thomas.” Ze klom van hem af en verdween. Tom viel gelijk in slaap. Hij werd wakker door de zon die op hem scheen, moe klom Tom uit bed en begon te typen. De hele dag zat hij te typen, afwezig en moe. Hij had niet in de gaten dat het alweer donker was buiten. Ook niet dat zijn deur zonder enig geluid openging. Valéria kwam zijn kamer in, lange zijde ochtendjas aan en ging op bed zitten. “Kom Thomas” zei ze zacht. Automatisch stond Tom op en liep naar haar toe. Ze gebaarde hem op bed te gaan liggen. Tom deed het zonder wat te zeggen. Alsof hij geen controle had over zijn lichaam. Valéria stond op, keek Tom weer recht aan. Ze liep langzaam naar het voeteneind van het bed. Zonder te knipperen zag Tom haar ochtendjas van haar schouders glijden. Glimlachend bekeek ze Tom, knipte met haar vingers. Rom zijn broek gleed omlaag, alsof het door onzichtbare handen omlaag werd getrokken. Zijn lul veerde omhoog, stijf, hard, dik, paraat. Valéria likte haar lippen en stapte op bed. Ze torende boven hem uit. Haar lange benen aan weerszijde, haar grote volle borsten ontbloot. Haar grijze ogen op Tom gericht. Glimlachend hurkte ze. Een onzichtbare hand pakte Tom zijn lul beet en leidde hem bij haar naar binnen. Valéria bereed Tom weer. Haar volle borsten uitdagend deinend op haar ritme. Tom opende zijn mond, ze knikte “Goed zo.” Ze bewoog langzaam, maar doelbewust verder. Elke keer opnieuw, en opnieuw.

En elke keer als Tom klaarkwam zei ze zacht “Goed zo, “Meer” of “Geef me meer.” Net als de vorige nacht werd Tom uitgemolken. De keren dat hij klaarkwam vervaagde, de tijd vervaagde. Hij kreeg weer een lange tongzoen “Ga maar slapen nu.” Tom sliep al voordat ze de kamer uit was. Volledig op automatische piloot begon hij in de ochtend weer te typen. Het werd weer donker. Hij werd weer geroepen. Nacht na nacht bereed Valéria hem. Tom zijn lul bleef hard en dik tot ze genoeg had. Elke nacht opnieuw. Tom typte tot ze hem tot haar riep om hem te nemen, te berijden. Paar uurtjes slapen, typen, genomen worden, dat was zijn ritme geworden. Hoelang, dat wist hij al niet meer. Hij voelde zich overdag slap, lusteloos, moe, tot hij door haar werd geroepen. Alsof er een knop om ging en Tom volledig in Valéria haar macht was, haar lust, haar onuitputtelijke lust. “Ga maar slapen Thomas” zei ze zacht en verdween weer. Tom viel weer in slaap, diep in slaap. Hij schrok wakker door gebons op zijn deur. Als een zombie deed hij open. “Sjeezus man, je ziet er niet uit.” “Slaap je wel?” vroeg Peter hem. “Geen idee” antwoordde Tom met een bleek gezicht en holle ogen...