De jongeman achter haar bleef nét iets te dicht staan, zijn hand streek vluchtig langs haar heup, alsof hij zich ergens aan moest vasthouden. Ze verstijfde. Ze had zich om moeten draaien. Ze had iets moeten zeggen. Eén blik was waarschijnlijk genoeg geweest om hem duidelijk te maken dat hij te ver ging. Maar ze deed niets, niet omdat ze bang was maar omdat er iets gebeurde wat ze niet had verwacht. Een spanning trok door haar heen. Een gevoel dat ze zich nauwelijks nog kon herinneren. Haar hart sloeg sneller en ze voelde warmte door haar lichaam trekken. Het maakte haar boos... en nieuwsgierig tegelijk. De aanrakingen werden iets brutaler, steeds net lang genoeg om niet meer als een ongelukje te voelen. Ze wist dat het verkeerd was. Luca stond nog geen meter voor haar, nietsvermoedend. Als hij zich nu zou omdraaien…
De gedachte alleen al maakte haar nog nerveuzer, ze haatte dat ze niet ingreep en nog meer haatte ze dat het haar opwond. En niet een klein beetje, veel meer dan ze zichzelf ooit zou durven toegeven. Toen draaide de jongeman zich heel even naar haar oor. Zonder haar echt aan te raken zei hij zacht, nauwelijks hoorbaar boven de muziek: "Je weet dat je ook weg kunt lopen." Zijn stem was rustig. Zelfverzekerd en Diana kneep haar ogen even dicht. Ja, ze kon wegstappen, ze had alleen haar voeten hoeven te verzetten.
Maar om een reden die ze zelf niet begreep, bleef ze staan. Alsof die paar seconden haar confronteerden met een deel van zichzelf waarvan ze dacht dat het al jaren geleden verdwenen was. Niet omdat ze minder van Luca hield, maar omdat ze zich ineens herinnerde hoe het voelde om onverwacht begeerd te worden.
En juist dát maakte haar misschien nog wel het meest van streek.
Hij fluisterde 1 woord; Toilet en liep toen weg richting de toiletten. Diana keek hem na terwijl hij zich moeiteloos door de menigte bewoog. Geen blik achterom. Geen glimlach. Alleen dat ene woord. "Toilet." Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Haar hart bonsde in haar keel, ze telde langzaam tot zestig. Elke seconde leek langer te duren dan de vorige. "Ik ben zo terug," zei ze zo luchtig mogelijk tegen Luca. "Even naar het toilet." Hij keek nauwelijks op van zijn glas en knikte. "Is goed." Ze draaide zich om en liep weg.
Met iedere stap vroeg ze zich af wat ze in hemelsnaam aan het doen was. Ga terug. Die gedachte kwam telkens weer op. Je hoeft alleen maar om te draaien. Maar haar benen bleven bewegen, niet omdat ze wist wat er zou gebeuren. Juist omdat ze het níét wist.
Ze bereikte de gang naar de toiletten. Hier was het ineens veel stiller. Het gedempte geluid van de muziek kwam nog maar vaag door de muren heen. De jongeman stond verderop, geleund tegen de muur. Zijn handen in zijn zakken. Hij leek opvallend ontspannen, alsof hij alle tijd van de wereld had. Toen hij haar zag aankomen, glimlachte hij kort. "Ik wist niet zeker of je zou komen." Diana schudde langzaam haar hoofd. "Ik weet zelf ook niet waarom ik hier ben." Dat was de waarheid. Ze voelde zich schuldig. Verward. Nieuwsgierig. Alsof twee versies van zichzelf met elkaar vochten. De jongen zette geen stap dichterbij. "Dan ga ik je ook niet vertellen wat je moet doen," zei hij rustig. "Als je nu omdraait, zie ik je waarschijnlijk nooit meer. En dat is prima." Zijn kalmte verraste haar. Ze had bravoure verwacht. Een flauwe opmerking. Een poging haar over te halen. In plaats daarvan gaf hij haar een keuze.
Diana keek naar de deur die terugleidde naar het café. Achter die deur stond Luca. Haar veilige leven. Haar vertrouwde leven. Ze keek weer naar de onbekende voor haar, "Hoe heet je?" vroeg ze uiteindelijk. Hij glimlachte opnieuw. "Finn." Ze knikte langzaam, "Diana." Alsof ze elkaar niet allang hadden gezien. Een paar tellen stonden ze zwijgend tegenover elkaar. Toen haalde Diana diep adem, "Ik ga terug naar mijn man," zei ze zacht. "Maar ik denk dat ik deze avond niet snel zal vergeten." Finn knikte zonder teleurstelling. "Soms is één ontmoeting genoeg om jezelf weer even anders te zien." Die woorden bleven in haar hoofd hangen terwijl ze zich omdraaide en terugliep naar de drukte van het café. De muziek klonk weer harder, het geroezemoes vulde de ruimte, en Luca keek op toen ze naast hem kwam staan.
Diep vanbinnen wist ze dat er iets was verschoven. Niet tussen haar en Luca, maar in haarzelf. Dat besef maakte haar onrustig, juist omdat ze nog niet wist wat het betekende.
Die nacht sliep Diana nauwelijks, Telkens wanneer ze haar ogen sloot, zag ze weer het overvolle café. Ze hoorde de muziek, voelde de warmte van de mensen om haar heen. En steeds verscheen hetzelfde gezicht in haar gedachten. Finn. Ze draaide zich om in bed en keek naar Luca, die diep en rustig sliep. Zijn ademhaling was vertrouwd, geruststellend. Zoveel jaren samen, zoveel herinneringen. Ze hield van hem, daar twijfelde ze geen seconde aan. Waarom dan? Waarom bleef die onbekende jongeman door haar hoofd spoken? Toen ze haar tas leegmaakte voordat ze naar boven was gegaan, voelde ze iets tussen haar portemonnee en haar lippenstift. Een klein, dubbelgevouwen briefje. Verbaasd had ze het opengevouwen.
Er stond slechts één mobiel nummer op, daaronder, in een strak handschrift, één naam. Finn.
Ze had het briefje een paar seconden aangestaard, "Hij heeft dit ongemerkt in mijn tas gestopt..." Alleen die gedachte bezorgde haar een rilling. Hoe had hij dat gedaan? Wanneer? Terwijl ze naast Luca stond? Of toen ze terugliep van de toiletten? Ze wist het niet, en misschien maakte juist dat het zo onwezenlijk. Ze had het nummer kunnen verscheuren. Ze had het in de prullenbak kunnen gooien. Dat was de verstandigste keuze geweest. In plaats daarvan schoof ze het voorzichtig achter het doorzichtige hoesje van haar mobiele telefoon.
Alsof ze het wilde bewaren, niet om te gebruiken. Dat hield ze zichzelf ten minste voor.
Die nacht draaide ze urenlang wakker. Haar gedachten maakten cirkels. Waarom hij? Waarom raakt dit me zo? Wat als ik hem nooit meer zie? Waarom voelt het alsof er een hoofdstuk is geopend waarvan ik niet eens wist dat het bestond? Ze ergerde zich aan zichzelf. Ze was drieënvijftig jaar oud, gelukkig getrouwd en tevreden met haar leven. En toch…toch lag er een telefoon op haar nachtkastje, met daarachter een nummer dat als een magneet aan haar gedachten trok. Tegen de tijd dat de eerste zonnestralen door de gordijnen vielen, had ze een besluit genomen. Geen verstandig besluit, geen besluit waar ze trots op was. Maar wel een besluit.
Morgen, hield ze zichzelf voor. Morgen bel ik hem. Niet omdat ze wist wat ze wilde. Maar omdat ze niet langer wilde blijven leven met de vraag wat er zou zijn gebeurd als ze het níét had gedaan.
Ze toetste zijn nummer in, Diana kneep haar telefoon steviger vast en hij nam op met iets wat ze niet had verwacht. "Nu ben je braaf." Zijn stem klonk kalm. Bijna achteloos. Ze zweeg een seconde. Haar mond viel open van verbazing. "Wat... bedoel jij daarmee?" vroeg ze. "Je maakt zeker een grap." "Nee." Zijn antwoord kwam zonder aarzeling. "Als ik je een nummer geef en je belt, dan heb je gedaan wat ik vroeg. Dat noem ik braaf." Ze voelde haar wangen warm worden, wat een brutaliteit. Precies dezelfde brutale vanzelfsprekendheid als in het café. Alsof hij zich nergens door liet afremmen. Alsof hij ervan uitging dat de wereld zich niet aan haar regels hield, maar aan de zijne.
"Wat wil je eigenlijk?" vroeg ze, terwijl haar stem even brak, aan de andere kant bleef het een moment stil.
"Jou leren kennen," zei hij uiteindelijk. "Niet de vrouw die iedereen ziet, maar de vrouw die gisteren niet wegliep." Die woorden troffen haar onverwacht. "Je kent me helemaal niet, en toch doe je alsof je precies weet wie ik ben." "Nee," antwoordde Finn. "Ik weet alleen dat er iets was waardoor je bleef staan. Dat interesseert me." Diana liep langzaam naar het keukenraam en keek naar buiten. De straat lag stil in het ochtendlicht. "Ik ben gelukkig getrouwd." "Dat heb ik gezien." antwoorde hij. "Dan begrijp ik niet waarom je me belt... of waarom je wilde dat ík jou zou bellen." "Misschien omdat jij zelf ook wilde weten waarom."
Ze sloot haar ogen, ze wilde hem vertellen dat hij verbeelding had. Dat hij veel te zelfverzekerd was en dat hij haar volledig verkeerd had ingeschat. Maar diep vanbinnen wist ze dat er een kern van waarheid in zijn woorden zat. Niet omdat ze haar huwelijk in twijfel trok, maar omdat één onverwachte ontmoeting iets in haar had wakker gemaakt waarvan ze dacht dat het al lang verdwenen was: nieuwsgierigheid naar een versie van zichzelf die ze jaren niet had gezien. "Dit is gevaarlijk," zei ze zacht. "Ik zou moeten ophangen." Ze keek naar haar trouwring, haar duim streek er langzaam overheen. "En als ik dat doe?" "Dan wens ik je een mooi leven." Voor het eerst sinds het gesprek begon, hoorde ze geen bravoure meer in zijn stem. Alleen rust.
Diana haalde diep adem. "Neem alleen de volgende stap als jij die echt wilt." Toen viel er een lange stilte, waarin geen van beiden iets zei. Alleen hun ademhaling was nog hoorbaar. Dat zwijgen zei misschien wel meer dan alle woorden ervoor.
Twee dagen lang droeg Diana haar telefoon overal met zich mee, niet omdat ze hem verwachtte. Maar omdat ze zichzelf erop betrapte dat ze hoopte dat hij zou bellen. Ze haatte dat gevoel. Bij het ontbijt zat Luca tegenover haar de krant te lezen. Hij vertelde enthousiast over een weekendje weg dat hij wilde boeken. Diana glimlachte, knikte op de juiste momenten, maar merkte dat haar gedachten telkens afdwaalden. Naar hem.
Ze werd boos op zichzelf. "Wat is er toch met me aan de hand?" Die vraag stelde ze zichzelf tientallen keren.
Ze was drieënvijftig, hij... misschien twintig. Tweeëntwintig hooguit. Bijna de leeftijd waarop haar eigen zoon had kunnen zitten, bedacht ze geschrokken. Het leeftijdsverschil voelde absurd. Wat moet zo'n jongen met een vrouw als ik? Ze keek die ochtend in de spiegel, een paar fijne rimpels rond haar ogen. Hier en daar een grijze haar die ze altijd zorgvuldig wegwerkte. Een lichaam dat ouder was geworden, zoals dat nu eenmaal gaat. "Wat ziet hij in hemelsnaam?" fluisterde ze tegen haar spiegelbeeld. "Ik ben voor hem toch bijna een bejaarde."
Maar het feit dat één onverwachte ontmoeting haar had herinnerd aan gevoelens waarvan ze dacht dat ze voorgoed waren verdwenen. Dat maakte haar niet verliefd, en het veranderde niet wat ze voor Luca voelde. Wel dwong het haar om eerlijk naar zichzelf te kijken: waarom had juist deze ontmoeting haar zo diep geraakt? Het antwoord daarop kende ze nog altijd niet. Misschien was dat wel de vraag die haar het meest bezighield. Diana wist inmiddels dat ze hem wilde spreken, meer dan een heel klein beetje. Het verbaasde haar hoe duidelijk dat gevoel was geworden. Twee dagen lang had ze geprobeerd het weg te redeneren. Ze had zichzelf verteld dat het een bevlieging was, een moment van spanning, een vergissing die vanzelf zou verdwijnen. Maar Finn verdween niet, integendeel. Steeds wanneer ze aan hem dacht, verscheen die brutale glimlach weer in haar herinnering. En vooral dat ene woord bleef haar bij. Braaf.
Ze had zich er destijds over verbaasd. Wie dacht hij wel niet dat hij was? En toch...Ze voelde opnieuw die merkwaardige spanning toen ze het woord in gedachten herhaalde. "Brutaal ventje," fluisterde ze tegen zichzelf. Ze pakte haar telefoon, zijn nummer stond nog steeds tussen haar contacten. Diana staarde ernaar.
Toen tikte ze. Ben je altijd zo brutaal? Ze twijfelde nog even voordat ze op verzenden drukte. Het antwoord kwam vrijwel meteen. Alleen als iemand het leuk vindt. Diana voelde haar hart een slag overslaan. Ze beet op haar lip en keek naar het scherm. En hoe weet jij dat ik het leuk vind? De drie puntjes verschenen, en toen kwam zijn antwoord. Omdat je terugkwam. Diana liet haar telefoon langzaam zakken, hij had gelijk.
Dat was precies het probleem. Ze had zijn nummer kunnen weggooien, ze had hem gebeld, en nu had zíj hem een bericht gestuurd. Voor het eerst glimlachte ze, niet de keurige glimlach die ze tegenover Luca gebruikte wanneer ze deed alsof alles normaal was. Een andere glimlach, een die ze zelf nauwelijks herkende.
Ze keek naar haar trouwring en daarna weer naar haar telefoon.
"Bel mij," had Finn geschreven. "Blaf twee keer en vraag keurig om een ontmoeting." Diana las het bericht nog een keer, en nog een keer. "Wat een mafkees," mompelde ze. Ze was toch zeker geen hond? Ze legde haar telefoon weg en probeerde verder te gaan met wat ze deed. Maar die ene zin bleef irritant hardnekkig in haar hoofd rondspoken. Braaf en het woord Blaffen. Ze moest er eigenlijk om lachen. Maar ergens maakte het haar ook nieuwsgierig. Waarom had juist zo'n belachelijk verzoek zoveel effect op haar? Misschien omdat hij haar uit haar vertrouwde rol trok. Diana was gewend verstandig te zijn. Voorspelbaar. Degelijk. En Finn leek er plezier in te hebben om precies dat even op zijn kop te zetten. Na een paar uur pakte ze haar telefoon opnieuw. Ze staarde naar zijn naam die ze aan zijn nummer had gegeven, Finn. "Ik ga echt niet blaffen," zei ze tegen zichzelf. Een kleine glimlach verscheen, en toen drukte ze op bellen.
Ze verlangde naar zijn aandacht, en misschien nog wel gevaarlijker: ze verlangde naar het gevoel dat ze bij hem had. Diana ze haalde diep adem toen de telefoon overging. Ze wist precies wat Finn van haar had gevraagd. Twee keer blaffen, belachelijk. Kinderachtig, dat zou ze natuurlijk niet doen. De telefoon ging over.
"Hallo?" Finn. Zijn stem alleen al liet iets door haar heen trekken. Diana slikte, en tot haar eigen verbazing bracht ze het geluid werkelijk voort. "Woef." Een korte stilte, toen nog één keer. "Woef." Ze sloeg haar vrije hand voor haar mond. Ze kon nauwelijks geloven dat ze het echt had gedaan. Aan de andere kant bleef het even stil. Toen hoorde ze Finn lachen, niet spottend. Eerder alsof hij oprecht verrast was.
Ze wist niet wat haar bezielde. Misschien was het juist de absurditeit ervan. Misschien het feit dat ze iets deed wat totaal niet bij haar paste. Maar onder die verbazing zat iets anders, een spanning die ze nog nooit eerder had gevoeld. "Finn..." "Ja?" Ze sloot haar ogen, "Mag ik je zien?" Nu was het opnieuw stil. Deze keer voelde het anders. Alsof ze met die ene vraag een grens was overgestapt die ze zelf had getrokken. Finn antwoordde zacht: "Ja, Diana." Ze glimlachte en voor het eerst was ze niet meer bang voor wat haar eigen verlangen haar probeerde te vertellen.
Diana kon het nog steeds nauwelijks geloven, ze had werkelijk naar hem geblaft. Twee keer zelfs. Alleen omdat ze hem zo graag wilde zien. En het ergste was misschien nog wel dat het haar een opwinding had gegeven die ze nauwelijks kon verklaren. Alsof Finn een knop bij haar had gevonden waarvan ze zelf niet wist dat die bestond. En over twee uur zou ze hem zien, in dat hotel langs de snelweg. Ze had zichzelf onderweg meerdere keren gevraagd wat ze daar eigenlijk deed. Maar iedere keer kwam dezelfde gedachte terug. Ik wil hem zien. Toen ze de lobby binnenstapte, voelde ze haar hartslag versnellen. Ze ging zitten en probeerde zo normaal mogelijk te kijken. Tot ze hem zag, Finn liep rustig op haar af. Veel jonger dan zij. Zelfverzekerd.
Diezelfde brutale uitstraling die haar vanaf het eerste moment uit balans had gebracht. Toen hij vlak voor haar stond, glimlachte hij. "Hoe blaft ze dan?" Diana voelde onmiddellijk haar gezicht warm worden. "Finn..." stamelde ze. Hij zei niets. Hij wachtte alleen, en tot haar eigen verbazing keek Diana even om zich heen, haalde diep adem en fluisterde: "Woef." Finns glimlach werd breder. "Dat is braaf." Diana kon wel door de grond zakken. Tegelijkertijd moest ze lachen om zichzelf, "Klootzak," mompelde ze. "Dat klinkt al wat meer als de Diana die ik ken." Hij stak zijn hand uit, "Loop je mee?" Diana keek naar zijn hand, toen naar zijn gezicht. Ze wist dat ze nog steeds kon omdraaien, maar ze legde haar hand in de zijne. "Ja."
En samen liepen ze de lobby uit, terwijl Diana zich afvroeg waar ze in hemelsnaam aan begonnen was. Voor het eerst in lange tijd voelde ze zich niet de vrouw van drieënvijftig die alles onder controle had. Ze voelde zich gewoon Diana en onmiskenbaar aangetrokken tot deze brutale jongeman die haar in een paar dagen tijd meer over zichzelf had laten nadenken dan ze in jaren had gedaan. Diana voelde de warmte nog in haar gezicht toen ze achter Finn aan door de gang liep. Ze kon het maar niet bevatten, drieënvijftig jaar oud, en ze had midden in een hotellobby daadwerkelijk naar hem geblaft. "Woef."
Bij een deur bleef hij staan, hij opende die en keek haar aan. "Ga maar braaf naar binnen." Diana voelde opnieuw die merkwaardige spanning. Ze had hem eigenlijk een sarcastische opmerking willen geven. Hem willen laten merken dat hij haar niet zomaar kon commanderen. Maar haar voeten bewogen al, ze stapte naar binnen. De kamer was ruim en stil. Achter haar viel de deur zacht dicht, Finn keek haar aan, dit keer zonder die uitdagende glimlach. "Je bent zenuwachtig." Diana lachte ongemakkelijk, "Dat lijkt me nogal logisch."
"Waarom?" Ze keek hem recht aan, "Omdat ik geen idee heb wat jij van plan bent." "Dan hoef je niets te doen wat je niet wilt." ze keek hem aan, "Je bent nog steeds verschrikkelijk brutaal." Diana keek even naar de gesloten deur, daarna weer naar hem. Ze had geen idee waar deze avond haar zou brengen. Maar één ding wist ze inmiddels zeker: ze wilde niet langer doen alsof ze niets voelde.
"Jij wilt dat ik brutaal ben," zei Finn rustig. "Je wilt dat ik verder ga. Je vond het opwindend om voor mij te mogen blaffen dus blaf nog maar eens en ga dan als een echt teefje op handen en voeten zitten zei hij...of stap deze kamer uit en vergeet dat je hier bent geweest." Diana wist niet wat ze hoorde...wat een mafkees , blaffen en als een echt teefje...schoot door haar hoofd...Diana keek hem ongelovig aan. "En daarom moet ik nu ook nog..." Ze maakte haar zin niet af, Finn wees naar de vloer. "Je kunt nog steeds vertrekken. Als je blijft, is het omdat jij dat wilt." Dat laatste bleef bij haar hangen, Ze keek naar de deur, daarna naar Finn. Wat een mafkees, dacht ze. Blaffen. Op de grond zitten. Wat ben ik in hemelsnaam aan het doen?
Maar onder die verbazing zat opnieuw dat vreemde, tintelende gevoel. Ze ademde diep in, "Woef." Het woord klonk klein in de stille kamer. Diana voelde haar gezicht rood worden. Ze zette aarzelend een hand op de vloer en zakte langzaam naar beneden. Niet omdat ze werd gedwongen maar omdat ze zelf besloot dat ze wilde ontdekken waar haar nieuwsgierigheid haar zou brengen. Finn zei niets, hij liet haar alleen merken dat hij haar keuze respecteerde. Diana keek naar hem op, "Je hebt echt een enorme invloed op me." Zijn glimlach verdween, "Nee," zei hij zacht. "Die keuze maak jij zelf." En juist dat antwoord maakte haar nog zenuwachtiger.
Finn keek naar Diana terwijl ze op de grond zat. Zijn vingers gleden rustig door haar haren, "Kijk eens naar jezelf," zei hij zacht. "Je hebt zelf gekozen om hier te blijven." Diana slikte, dat was precies wat haar zo in de war bracht. Hij had haar nergens toe gedwongen. Vanaf het eerste moment had ze kunnen vertrekken. Het was háár beslissing geweest om hem te bellen, hem te ontmoeten en uiteindelijk zelfs mee te gaan in zijn absurde spelletje. "Wil je echt ontdekken hoe ver je hierin wilt gaan, Diana?" Ze keek naar hem op, ze wist het niet of misschien wist ze het juist wel, maar vond ze het te spannend om het hardop te zeggen. Haar hart bonsde. Finn wachtte. Hij zei niets meer, en die stilte gaf haar alle ruimte om zelf te beslissen.
Diana beet op haar lip, en toen blafte ze zacht. "Woef." Finn glimlachte, Diana voelde haar gezicht opnieuw warm worden. "Ga door," fluisterde ze. Ze keek hem recht aan, "Alsjeblieft." En alsof ze zichzelf daarmee nog één keer wilde uitdagen, liet ze opnieuw een klein, verlegen blafje horen. "Woef." Diana keek hem aan.
"Kleed je uit, Diana." Zijn stem was rustig, bijna achteloos. "Teefjes zijn toch niet gekleed, volgens mij?"
Ze voelde haar hartslag versnellen, Een deel van haar wilde lachen om de absurditeit ervan. Een ander deel voelde juist hoe sterk de woorden bij haar binnenkwamen. Finn ging op het bed zitten en wachtte. Geen haast., alleen die verwachtingsvolle blik. Diana bleef nog even zitten waar ze zat, op haar handen en knieën. Ze voelde zich vreemd kwetsbaar, maar tegelijk was er iets bevrijdends aan het feit dat ze even niet de vrouw hoefde te zijn die alles onder controle had. Ze hoefde niets uit te leggen, ze hoefde alleen maar zelf te beslissen.
Langzaam kwam ze overeind, haar vingers gingen naar haar kleding. Terwijl ze zich uitkleedde, voelde ze haar gezicht warm worden. Niet omdat Finn haar dwong, maar omdat ze zélf deze kant van zichzelf had opgezocht. Toen ze uiteindelijk weer voor hem stond, sloeg ze haar ogen even neer. Zo bloot, zo kwetsbaar. En toch voelde het alsof ze eindelijk eerlijk was tegenover zichzelf. Finn zei niets, bekeek haar naakte lichaam. Hij hoefde niets te zeggen, Diana zakte opnieuw langzaam op haar knieën. Een klein glimlachje verscheen op haar gezicht. "Woef," fluisterde ze en deze keer schaamde ze zich er nauwelijks meer voor.
Finn keek haar rustig aan, "Kijk eens naar jezelf, Diana. Je bent hier omdat jij dat wilt. "Zijn vingers streken langzaam langs haar wang. Diana voelde een rilling door zich heen gaan en sloeg haar ogen even neer.
"Voel je waar je naar verlangt?" Ze wilde antwoorden, maar haar stem bleef steken. Finn wachtte. Geen bevel dit keer. Alleen die indringende blik die haar het gevoel gaf dat hij dwars door haar heen keek. Diana ademde diep in. Ze wist inmiddels dat ze niet alleen nieuwsgierig was. Ze verlangde naar zijn aandacht, naar de spanning van het spel, naar het moment waarop ze even niet de verstandige, beheerste Diana hoefde te zijn.
"Ik wil dat je doorgaat," fluisterde ze. Finn glimlachte. "Dan moet je dat zelf kiezen." Dat deed ze, Diana boog haar hoofd even, alsof ze haar laatste restje twijfel van zich af wilde schudden. Toen keek ze hem recht aan en liet een zacht, uitdagend geluid horen. "Woef." Finns glimlach werd breder, Diana voelde haar hart bonzen. Wat begon als een impuls in een druk café was inmiddels veranderd in iets wat ze nooit had voorzien: een spel van vertrouwen, brutaliteit en overgave waarin ze zichzelf op een vreemde manier opnieuw ontdekte. En ergens wist ze dat dit nog maar het begin was. Als ik doorga," zei Finn zacht, "dan wordt dit iets wat jij zelf steeds opnieuw zult opzoeken." Diana voelde een rilling door haar heen trekken. "Je zult merken dat je het prettig vindt om even niet degene te zijn die alles bepaalt. Om hier te zitten, naar mij te kijken en te wachten op mijn volgende woord." Ze wist niet wat ze van zijn woorden moest vinden, Het was brutaal, veel te brutaal. En toch bleef ze zitten.
"Je kunt nog steeds nee zeggen." Diana keek hem lang aan, dat was het vreemde aan dit alles: ze wist dat de keuze bij haar lag. Misschien maakte juist dat haar zo zenuwachtig. Ze haalde diep adem, toen verscheen er een klein, ondeugend glimlachje. "Woef." Nog één keer, iets zelfverzekerder, liet ze hetzelfde geluid horen.
"Woef." "Braaf," zei hij. Diana sloot haar ogen, voor het eerst voelde dat woord niet vernederend. Het voelde alsof ze vrijwillig een andere kant van zichzelf ontdekte — een kant die speelser, brutaler en veel minder beheerst was dan de vrouw die ze altijd had gedacht te zijn. En juist die ontdekking maakte haar nieuwsgierig naar wat er daarna zou komen.
Diana voelde zijn handen over haar huid gaan en hield haar adem even in, het besef alleen al maakte haar duizelig. Dit was Finn, een jongen die nauwelijks ouder was dan twintig. En toch zat ze hier, in een hotelkamer, naakt en als een hondje op handen en knieën, terwijl hij haar met een vanzelfsprekendheid behandelde die haar volledig uit evenwicht bracht. Aanrakingen die ze jarenlang alleen binnen haar huwelijk had gekend, voelden ineens gevaarlijk en nieuw. Hij kneep in haar borsten, speelde met haar verstijfde tepels. Ze wist niet meer wat ze van zichzelf moest denken, haar ademhaling werd sneller. Finn keek haar aan, alsof hij precies zag hoeveel indruk hij op haar maakte.
Ze voelde zich kwetsbaar, maar vreemd genoeg ook vrij. Alsof ze voor even alle regels die ze zichzelf jarenlang had opgelegd mocht vergeten. "Woef," bracht ze zacht uit, het geluid was nauwelijks meer dan een fluistering. Diana voelde hoe de sfeer in de kamer veranderde, "wil het teefje graag gedekt worden?" Finn kwam achter haar staan. Zijn aanwezigheid alleen al maakte haar ademhaling onrustig. Ze wist wat ze in haar fantasie had toegelaten, maar nu het moment daar was, voelde alles intenser dan ze had verwacht. Ze sloot haar ogen, teefje, braaf, gedekt worden. Normaal zou ze dit banaal en belachelijk hebben gevonden maar nu, hier op haar knieën voor de jonge Finn voelde het heel anders, er was geen behoefte aan woorden. Alleen het besef dat ze hier uit eigen keuze was, dat ze zich had overgegeven aan een rol die ze zelf nooit voor mogelijk had gehouden. Een zachte, schorre klank ontsnapte haar. "Woef..."
Ze moest er bijna om lachen, maar haar zenuwen wonnen het, nog een kort geluid. "Woef." Finn fluisterde iets tegen haar, nauwelijks hoorbaar, Diana voelde een rilling door haar lichaam gaan. Wat haar het meest verbaasde, was niet Finns brutaliteit, maar haar eigen reactie daarop. De vrouw die thuis altijd alles onder controle had, leek hier even verdwenen. Hier mocht ze gewoon voelen, zonder verklaringen, zonder vragen.
Een ondeugende glimlach verscheen, ze wist inmiddels dat dit spel haar had veranderd. Niet omdat Finn haar had veranderd, maar omdat hij een kant van Diana naar boven had gehaald die al die jaren ergens verborgen had gezeten. En die kant wilde ze nog lang niet terug stoppen.
Hij knielde achter haar, drukte zijn hardheid bij haar naar binnen...geen voorspel, maar gewoon in een keer in haar druipende kut, omdat ze nu zijn teef was die hij ging dekken. Zijn stoten waar hard, diep en ruw…zijn handen gleden over haar rug, ze schokte op zijn pik als hij haar diep van binnen toucheerde op plekken die heel gevoelig waren. Ze voelde een orgasme opkomen, kneep met haar kut in zijn pik...zo had ze kon maar kon haar orgasme niet meer tegenhouden. Ze kreunde diep grommend...overweldigend kwam ze klaar...en Finn bleef doorstoten, in een hoog tempo en toen ze voor de tweede keer ontplofte kwam hij ook en spoot onbeschermd zijn warme lading diep in zijn...teefje.
Diana bleef even voorover zitten, haar ademhaling nog onrustig, ze voelde zich alsof ze zojuist een grens was gepasseerd waarvan ze nooit had gedacht dat ze die ooit zou aanraken. De intensiteit van het moment had haar volledig verrast. Ze had zich nog nooit zo uit balans, zo kwetsbaar en tegelijk zo levend gevoeld.
Langzaam keek ze op, Finn stond voor haar met die bekende, zelfverzekerde glimlach. "Hoe braaf is mijn teefje nu?" Diana voelde haar wangen kleuren, ze wist dat ze eigenlijk een gevat antwoord had moeten geven. Iets waarmee ze haar waardigheid terugnam. Maar ze glimlachte alleen, en heel zacht zei ze: "Woef."
Een paar tellen later volgde een tweede. "Woef." Ze zag hem tevreden knikken en hij zei, "braaf." Diana sloeg haar ogen neer. Het vreemde was dat ze zich niet langer schaamde voor haar onderdanigheid. Ze had zelf voor deze rol gekozen. Niet omdat ze haar eigen wil had verloren, maar juist omdat ze ontdekte hoeveel spanning er kon zitten in het tijdelijk loslaten van de controle. En dat besef maakte haar stil, want ergens wist ze: ze wilde dit niet vergeten.
Finn hielp haar rustig overeind, hij keek haar even aan en glimlachte, "Ik ben trots op je," fluisterde hij. "En ik heb enorm van je genoten." Diana wist even niet wat ze daarop moest zeggen, hij boog zich naar haar toe en gaf haar een korte kus. "Ga lekker douchen," zei hij. "En je weet inmiddels hoe je mijn aandacht krijgt als je opnieuw belt." Diana voelde opnieuw die bekende warmte in haar gezicht. Finn draaide zich om en verdween de kamer uit. Ze bleef alleen achter, en even later stond Diana onder de warme douche. Het water stroomde langs haar gezicht terwijl ze haar ogen sloot. Wat heb ik gedaan? Ze probeerde het antwoord te vinden. Ze had zichzelf buiten haar eigen grenzen gebracht. Ze had dingen gedaan waarvan ze twee dagen eerder nog zou hebben beweerd dat ze onmogelijk waren. En toch…
Waarom voelde het dan niet als een vergissing? Waarom voelde ze zich niet alleen beschaamd, maar ook vreemd opgelucht? Ze dacht aan Finn, aan zijn brutaliteit. Aan de manier waarop hij haar had laten kiezen.
En vooral aan de vrouw die ze zelf had ontdekt onder alle voorzichtigheid en controle. Diana opende haar ogen. "Wat bezielde me?" fluisterde ze. Maar ergens, diep vanbinnen, kende ze het antwoord al. Misschien had ze zichzelf helemaal niet verlaagd. Misschien had ze gewoon een kant van zichzelf ontdekt die al die jaren verborgen was gebleven. En het beangstigende was: ze wilde die kant nog een keer ontmoeten, vaker zelfs.
Hylze (31)
Greeneyes1 (28)
Casjabi (27)
Shakira (42)