Michel had Noah niet hoeven uitnodigen, dat was precies waarom Mariette zich er ongemakkelijk bij voelde.

„Het is maar een diner,” had Michel gezegd toen hij haar die middag vertelde dat zijn collega zou komen.

„Je bedoelt je projectpartner.” „Dat ook.” Mariette had hem aangekeken, „Je weet wat ik bedoel. ”Michel had gezwegen. Ze kenden hun eigen vooroordelen. Ze spraken er zelden over, juist omdat ze allebei wisten dat ze niet trots konden zijn op alles wat ze dachten. Toch had Michel hem uitgenodigd, misschien uit beleefdheid. Misschien omdat Noah onmisbaar was geworden voor het project of misschien omdat Michel zichzelf wilde bewijzen dat zijn vooroordelen geen invloed hadden op zijn gedrag.

Om acht uur ging de bel, Mariette stond in de hal toen Michel opendeed. „Noah.” „Michel.” Ze gaven elkaar een stevige handdruk. Daarna keek Noah naar Mariette, „En jij moet Mariette zijn.” Ze glimlachte. „Dat klopt.” „Aangenaam.” Zijn hand was warm toen ze die aannam. Een fractie van een seconde langer dan nodig was, hield ze zijn blik vast, ze liet zijn hand los. „Kom binnen.” Noah was zevenentwintig, had Michel haar verteld. Jonger dan zij en Michel, maar hij droeg zichzelf met een kalmte die zijn leeftijd nauwelijks verried. Hij was elegant gekleed, zonder overdreven formeel te zijn. „Je hebt het huis nog niet gezien,” zei Michel. „Ik heb alleen de foto's gezien.” „Dan krijg je nu de echte rondleiding.”

De twee mannen liepen de woonkamer in. Mariette bleef een moment achter, ze begreep niet waarom ze zich plotseling zo bewust was van haar eigen ademhaling. Aan tafel ging het aanvankelijk alleen over het project.

Noah bleek scherp, geestig en opmerkelijk goed voorbereid. Hij sprak gemakkelijk met Michel, maar was nooit onderdanig. Wanneer hij het ergens niet mee eens was, zei hij dat gewoon. Dat fascineerde Mariette. Na het hoofdgerecht schonk ze wijn bij. „Nog een beetje?” Noah keek naar zijn glas. „Een klein beetje.” Ze vulde het. „Dank je.” „Graag gedaan.” Ze wilde zich omdraaien, maar bleef staan. „Hoe lang werken jullie eigenlijk al samen?” „Bijna een jaar,” antwoordde Noah. „En je hebt nog nooit hier gegeten?” „Nee.”

Michel lachte. „Dat komt omdat ik werk en privé graag gescheiden houd.” Noah keek naar hem. „Dat is nu blijkbaar veranderd.” Mariette glimlachte. „Blijkbaar.” Michel merkte het niet, hij vertelde enthousiast over het project, terwijl Mariette steeds vaker naar Noah keek. Niet bewust, niet aanvankelijk. Ze lette op de manier waarop hij luisterde. Op zijn handen wanneer hij iets uitlegde. Op de rustige zekerheid waarmee hij Michel soms tegensprak. En telkens wanneer Noah haar aankeek, voelde ze dat kleine, ongemakkelijke moment opnieuw. Alsof hij wist dat ze naar hem had gekeken. Later stonden ze met z'n drieën in de keuken. Michel was naar de kelder gelopen om een andere fles wijn te halen. Noah leunde met één hand tegen het aanrecht. „Je bent stiller dan ik had verwacht.” Mariette keek hem aan. „Is dat zo?” „Een beetje.” „En wat had je verwacht?” Hij glimlachte. „Dat je meer op Michel zou lijken.”

Ze lachte zacht. „Dat is misschien geen compliment.” „Dat heb ik ook niet gezegd.” Ze keek hem aan en even zei geen van beiden iets. Toen hoorde ze Michel op de trap, Mariette draaide zich onmiddellijk om. Noah merkte het, en toen Michel de keuken binnenkwam, was alles weer normaal. Bijna, want vanaf dat moment begon Michel iets te zien wat hij aanvankelijk niet belangrijk vond. Wanneer Noah sprak, luisterde Mariette. Wanneer Noah lachte, glimlachte Mariette. En wanneer Noah vertrok, keek Mariette hem na. De eerste keer deed Michel alsof hij het niet zag. De tweede keer ook. Maar bij de derde keer bleef zijn blik iets langer op zijn vrouw rusten. Mariette merkte het niet of deed alsof ze het niet merkte. En Michel vroeg zich voor het eerst af waarom hij zijn collega eigenlijk zo graag bij hen thuis had uitgenodigd.

De week daarna zag Mariette Noah vaker dan ze had verwacht, niet omdat ze daar iets aan deed. ten minste, dat hield ze zichzelf voor. Het project van Michel liep achter op schema en daardoor werd het bijna vanzelfsprekend dat Noah regelmatig bij hen thuis werkte. Soms aan de grote tafel in de werkkamer, soms beneden wanneer Michel vond dat er meer ruimte nodig was. Mariette begon zijn aanwezigheid te herkennen voordat ze hem zag. De bel, de rustige stem in de hal. De voetstappen op de houten vloer. En iedere keer voelde ze iets in zichzelf reageren. Ze ergerde zich eraan. Op een donderdagmiddag kwam ze de keuken binnen terwijl Michel en Noah aan het praten waren. Noah stond met zijn rug naar haar toe. Hij had zijn jasje uitgedaan en de mouwen van zijn overhemd opgestroopt.

„Daar is ze,” zei Michel. Noah draaide zich om, hun blikken kruisten elkaar. Mariette voelde een plotselinge warmte door haar lichaam trekken. Ze bleef een halve seconde staan, niet langer. Maar lang genoeg. „Hoi,” zei Noah. „Hoi.” Ze liep naar het koffieapparaat, haar handen voelden vreemd onrustig. „Wil je ook koffie?” vroeg ze. „Graag.” Ze zette het kopje voor hem neer. Noah keek naar haar en Michel lachte vanaf de andere kant van de tafel. Haar hart sloeg sneller en later die avond stond ze alleen in de badkamer. Ze keek naar zichzelf in de spiegel. Ze zag dezelfde vrouw die ze die ochtend had gezien. Dezelfde jurk. Hetzelfde gezicht maar toch voelde ze zich anders. Ze legde haar handen op de wastafel, waarom dacht ze aan hem? Waarom herinnerde ze zich precies hoe zijn stem had geklonken? Waarom voelde die toevallige aanraking van een paar dagen geleden nog steeds alsof haar huid hem niet helemaal vergeten was?

Ze sloot haar ogen. „Hou op,” fluisterde ze tegen zichzelf. Maar ze wist niet eens precies waar ze mee moest ophouden. De volgende avond zat het drietal opnieuw aan tafel. Michel praatte over het project, Noah luisterde. Mariette keek naar haar bord. Ze probeerde bewust niet naar hem te kijken. Dat hield ze ongeveer drie minuten vol. Toen keek ze toch op, Noah keek al naar haar. Geen glimlach. Geen woord. Alleen die rustige, directe blik. Mariette voelde haar adem even stokken. Hij keek vervolgens weer naar Michel alsof er niets was gebeurd. Maar voor haar was er iets veranderd, ze wist nu dat hij het merkte. En misschien was dat nog erger. Want diep vanbinnen voelde ze niet alleen schaamte.

Ze voelde nieuwsgierigheid, en daaronder iets waar ze zichzelf nog geen naam voor durfde te geven. Michel legde zijn vork neer. „Mariette?” Ze schrok. „Ja?” „Je bent wel erg stil vanavond.” Ze glimlachte. „Ik luister alleen.” Michel keek haar even onderzoekend aan, Noah zei niets. Mariette pakte haar wijnglas, haar vingers trilden nauwelijks. Maar ze voelde het. En voor het eerst begreep ze dat dit niet zomaar een voorbijgaande fascinatie was. Ze voelde zich aangetrokken tot Noah. Veel sterker dan ze wilde. En ergens wist ze dat het gevaarlijk werd zodra ze niet langer probeerde dat gevoel te ontkennen.

De avond leek steeds langzamer te verlopen, Mariette wist niet meer precies waar het gesprek over ging. Michel vertelde iets over een zakenreis. Noah stelde af en toe een vraag. Ze hoorde de woorden wel, maar haar aandacht bleef steeds terugkeren naar dezelfde plek aan tafel. Naar Noah. Ze probeerde zichzelf ervan te overtuigen dat het slechts nieuwsgierigheid was. Maar nieuwsgierigheid verklaarde niet waarom ze zich zo bewust was van iedere beweging die hij maakte. Wanneer hij zijn glas oppakte. Wanneer hij voorover boog om Michel beter te verstaan. Wanneer hij lachte maar vooral wanneer hij haar aankeek. Het gebeurde opnieuw, hun blikken kruisten elkaar. Dit keer keek Mariette niet weg. Een seconde. Twee. Ze voelde haar hartslag versnellen.

Noah verbrak het oogcontact als eerste. Dat stelde haar vreemd genoeg teleur. Michel stond op. „Ik haal nog een fles.” „Ik help wel,” zei Mariette onmiddellijk. Ze hoorde zelf hoe snel ze reageerde. Michel keek haar even aan. „Blijf maar zitten.” Hij verdween richting keuken. Nu waren zij tweeën alleen. Mariette voelde de stilte onmiddellijk veranderen. Noah keek naar zijn glas. „Je bent vanavond erg stil.” „Dat zei Michel ook.” „Misschien heeft hij gelijk.” „Misschien.” Ze glimlachte nerveus. „Je observeert mensen nogal.” „Dat hoort bij mijn werk.” „En wat observeer je bij mij?” Noah keek haar aan, deze keer glimlachte hij niet. „Dat je jezelf probeert te overtuigen dat je nergens nieuwsgierig naar bent.”

Mariette voelde warmte naar haar gezicht stijgen. „Je kent me nauwelijks.” „Dat klopt.” „Dan kun je dat ook niet weten.” „Nee.” Een korte stilte. „Maar ik kan het zien.” Ze wist niet wat ze daarop moest zeggen, in de keuken hoorde ze Michel een kastje openen. Mariette keek even in die richting en toen weer naar Noah. Hij zat nog steeds rustig tegenover haar. Geen poging om dichterbij te komen, geen aanraking. Niets wat ze hem kon verwijten. En juist daardoor werd haar eigen reactie moeilijker te negeren. Ze besefte dat de spanning niet alleen uit zijn aanwezigheid kwam. Een deel ervan kwam uit haarzelf, uit het feit dat ze hem opnieuw wilde aankijken. Dat deed ze, Noah ving haar blik. Dit keer glimlachte hij heel licht. Mariette voelde een rilling langs haar armen gaan. Toen kwam Michel terug.

„Zo,” zei hij opgewekt. „Waar hebben jullie het over?” Mariette pakte haar glas. „Over niets bijzonders.” Michel keek van haar naar Noah. „Dat klinkt verdacht.” Noah lachte. „We hadden het over mensen die te veel nadenken.” „Dan moet je vooral bij mijn vrouw zijn.” Mariette keek haar man aan. „Misschien.” Maar in haar hoofd hoorde ze alleen Noahs eerdere woorden. Je probeert jezelf te overtuigen. En voor het eerst vroeg ze zich af hoe lang dat nog zou lukken.

Een week later stond Noah opnieuw voor de deur, dit keer verwachtte Mariette hem niet. Ze had die ochtend een bericht van Michel gekregen dat hij later zou zijn. Een vergadering die uitliep. Een verontschuldiging en vervolgens, bijna achteloos: Noah komt rond zes uur langs. Kun jij hem binnenlaten? Hij moet nog iets ophalen voor het project. Mariette had alleen oké geantwoord. Nu stond ze tegenover hem in de hal. „Michel is er nog niet,” zei ze. „Dat weet ik.” „Hij had gezegd dat je iets kwam ophalen.” „Dat klopt.” Noah keek haar even aan. „Als het ongelegen komt, kom ik later terug.” Mariette deed een stap opzij. „Nee. Kom binnen.” Hij liep naar binnen, de stilte in het huis voelde anders dan wanneer Michel erbij was. Noah merkte het ook.„Rustig hier.” „Meestal wel.” „En nu?” Mariette keek hem aan. „Nu weet ik het niet.” Hij glimlachte kort. Ze liep naar de keuken, „Koffie?” „Graag.” Ze zette twee kopjes neer, Noah bleef in de deuropening staan. „Je hoeft niet voor me te zorgen.” „Dat doe ik ook niet.”

Ze keek hem aan. „Ik maak gewoon koffie.” „Natuurlijk.” Er zat iets in zijn stem waardoor ze moest glimlachen. Ze gingen tegenover elkaar zitten. Aanvankelijk praatten ze over het project. Over Michel. Over praktische zaken. Maar langzaam verschoof het gesprek. Noah vertelde over zijn jeugd, over de keuzes die hem uiteindelijk bij het project hadden gebracht. Mariette luisterde aandachtig. „Michel heeft daar nooit iets over verteld.” „Hij kent dat deel van mijn leven ook niet.” „En ik nu wel?” „Een klein stukje.” Ze keek naar hem. „Waarom vertel je het mij?” Noah dacht even na. „Omdat jij vroeg.” Mariette zweeg, dat was waar, ze had inderdaad gevraagd. Misschien omdat ze meer over hem wilde weten. Misschien omdat ze gewoon een reden nodig had om het gesprek gaande te houden. De klok tikte en buiten werd het donker. „Je zou alleen iets komen ophalen,” zei ze. „Dat was het plan.” „En?” Noah keek haar aan. „Ik ben er nog.” Mariette voelde haar hart sneller slaan.

Ze wist dat ze iets moest zeggen. Iets luchtigs. Iets verstandigs, maar geen enkel woord kwam. Noah zette zijn glas neer. „Mariette...” Ze keek op, zijn stem was zachter geworden. „Als je wilt dat ik ga, moet je dat nu zeggen.” Ze voelde hoe haar ademhaling veranderde. Dit was haar moment, ze kon hem wegsturen. In plaats daarvan stond ze op, ze kwam een stap dichterbij. Noah bleef staan. „Ik wil niet dat je gaat.” Het waren de eerste woorden die ze uitsprak zonder zichzelf te beschermen. Noah keek haar lang aan. „Weet je dat zeker?” Mariette knikte. Hij raakte haar gezicht nauwelijks aan, met zijn vingertoppen langs haar wang. De aanraking was zo voorzichtig dat ze er juist sterker door werd geraakt. Ze sloot haar ogen en toen kuste hij haar.

De kus was niet haastig, niet bezitterig. Een zachte kus die onmiddellijk duidelijk maakte dat dit geen vergissing meer was. Mariette trok zich een fractie terug. Ze keek hem aan, er was geen twijfel meer in haar ogen. Ze legde haar handen tegen zijn borst en trok hem opnieuw naar zich toe. De tweede kus was anders, dieper. Dringender. Alle gedachten die ze de afgelopen weken had proberen weg te duwen, kwamen tegelijk terug. Noah streek met zijn hand door haar haar, Mariette voelde haar hele lichaam gespannen reageren. Ze wist dat Michel ieder moment thuis kon komen. Juist dat besef maakte het moment onweerstaanbaar.

„We moeten stoppen,” fluisterde ze. Noah keek haar aan. „Wil je dat?” Ze schudde haar hoofd. „Nee.” Hij kuste haar opnieuw en Mariette sloot haar ogen. Toen ze zijn handen om haar middel voelde, wist ze dat er een grens was overschreden die ze niet meer met woorden kon terugdraaien. Ze voelde hoe zijn vingers haar broek losmaakte, zijn hand gleed naar binnen, de vingers gleden over haar slip...„oohhh fuck” kreunde ze toen hij haar schaamlippen door de dunne stof heen aanraakte. Ze maakte zich los uit zijn armen en keek hem aan. Geen van beiden zei iets, Mariette pakte zijn hand. En ze leidde hem de woonkamer uit, de gang in. Boven klonk de stilte van het lege huis, halverwege de trap bleef ze staan. Ze keek naar hem, een laatste moment van twijfel. Daarna liep ze verder.

Ze nam hem mee naar de echtelijke slaapkamer, opende de deur liep voor hem uit en bij het bed duwde hij haar voorover. Haar broek die ze tijdens de wandeling naar boven vast had gehouden omdat hij hem beneden had los gemaakt moest ze nu loslaten om te steunen op het bed. De broek zakte omlaag en op het zelfde moment voelde ze zijn hand over haar slip glijden, tussen haar benen en toen sloot de hand zich, vol over het intiemste deel van haar lichaam. Hij kneep, niet teder, niet ruw...gewoon perfect en ze kreunde...ze was nat, drijfnat en ze wist dat hij het voelde. „Neem mij nu kermde ze, voor dat Michel thuis komt.” Hij trok haar slip opzij en zette zijn pik tegen haar ingang en duwde hem haar warme kut binnen. „Tttteringgg” kreunde ze, ze voelde hoe hij haar oprekte, meer dan Michel, veel meer en hij begon te bewegen.

Langzaam, alsof hij zijn pik oliede en steeds wat sneller, dieper, nog dieper...zijn handen grepen haar heupen, ze pareerde zijn stoten. „Meer” kreunde ze, „harder” ... Noah deed het, ze kwamen binnen enkele minuten tegelijk tot een hoogtepunt…het was snel en kort geweest, wekenlange spanning was tot ontlading gekomen. „Snel” siste ze erna, „voordat hij thuiskomt” en ze fatsoeneerde hun kleding en zaten net weer beneden toen ze zijn auto het pad op hoorde draaien. Michel was weer thuis en wat er tussen Mariette en Noah was gebeurd, kon niet meer ongedaan worden gemaakt.

Mariette had jarenlang gedacht dat ze bepaalde dingen eenvoudigweg niet wilde, met Michel had ze ze afgehouden. Soms voorzichtig, met een glimlach. Soms duidelijker. „Dat is niets voor mij, dat doe ik absoluut niet.” Michel had het uiteindelijk opgegeven. Maar bij Noah merkte ze tot haar eigen verbazing dat haar oude grenzen niet zo vast bleken te staan als ze altijd had gedacht. Het begon niet met een verzoek, het begon met vertrouwen. Noah stelde haar geen eisen. Hij vroeg haar niet om anders te zijn. Hij keek haar alleen aan wanneer ze iets durfde te zeggen, zonder oordeel en zonder haast. Op een avond vertelde ze hem iets wat ze nog nooit aan iemand had verteld. „Bij Michel heb ik altijd het gevoel gehad dat ik mezelf moest beschermen.” Noah zweeg. „En bij jou?” Mariette keek even naar hem „Bij jou vergeet ik dat.”

Hij raakte haar hand aan. „Dat hoeft niet gevaarlijk te zijn. ”Ze glimlachte. „Voor mij is het dat wel. ”Vanaf dat moment begon ze zelf grenzen te verleggen. Dingen waar ze met Michel onmiddellijk nee tegen had gezegd, werden bij Noah ineens bespreekbaar. Niet omdat hij haar overhaalde, maar omdat zij ontdekte dat haar verlangen sterker was dan haar angst. Ze verbaasde zichzelf. Na iedere ontmoeting reed ze naar huis met hetzelfde gevoel: verwarring, schuld en een opwinding die ze niet meer kon ontkennen. Het meest verontrustende was dat Noah haar niet alleen lichamelijk aantrok. Ze verlangde naar zijn aandacht, naar zijn stem. Naar de manier waarop hij haar aankijkt wanneer ze iets deed wat ze zelf nooit van zichzelf had verwacht. Ze raakte verslaafd aan zijn pik in haar mond en dan met name het moment dat hij explodeerde, dat lauw warme zaad…ze slikte alles door. Nooit had ze dat bij Micel gedaan,

Langzaam werd Noah de persoon bij wie ze zichzelf het meest vrij voelde, En daardoor begon Michel steeds verder van haar af te staan. Op een avond lag Mariette naast haar man terwijl hij sliep. Ze keek naar het plafond. Ze dacht aan Noah. Aan alles wat ze bij hem had ontdekt. En toen kwam de gedachte die haar werkelijk bang maakte: Wat ik bij Noah durf, heb ik Michel jarenlang geweigerd. Dacht aan hoe Noah haar kont had ontmaagd en huiverde. Ze draaide zich op haar zij. Michel sliep rustig. Mariette voelde een steek van schuld. Maar daaronder lag iets anders. Ze wist inmiddels dat het niet meer alleen om verboden verlangen ging. Ze was bij Noah een versie van zichzelf geworden die ze niet meer wilde verliezen. En dat betekende dat ze op een dag zou moeten kiezen. Tussen het leven dat ze kende—en het leven waarvan ze inmiddels wist dat ze het wilde.

De weken daarna werden een aaneenschakeling van kleine leugens. Een afspraak die langer duurde dan gepland. Een telefoon die Mariette met het scherm naar beneden op tafel legde, Een plotselinge boodschap waarvoor ze naar een andere kamer liep. Michel merkte het, niet meteen. Maar uiteindelijk begon hij patronen te zien. Mariette was veranderd. ze lachte vaker, maar ook minder vaak met hem. Ze was afwezig tijdens gesprekken. En soms, wanneer haar telefoon trilde, verscheen er een blik in haar ogen die Michel al maanden niet meer bij haar had gezien. Verlangen. Op een vrijdagavond kwam Noah bij hen thuis werken. Michel had een vergadering via de computer en trok zich terug in zijn werkkamer.

Mariette zat met Noah in de woonkamer, ze hoefden nauwelijks te praten. Ze waren inmiddels gewend geraakt aan de stiltes tussen hen. „Je kijkt anders naar me wanneer Michel erbij is,” zei Noah plotseling. Mariette glimlachte zwak. „Omdat ik voorzichtig moet zijn.” „En als hij er niet is?” Ze keek hem aan. „Dan hoef ik niets te verbergen.” Noah pakte haar hand en Mariette sloot haar vingers om de zijne. Een eenvoudig gebaar. Toch voelde het intiemer dan alles wat ze die avond tegen elkaar hadden gezegd. „Ik weet niet meer waar dit eindigt,” fluisterde ze. „Ik ook niet.” „Dat maakt me bang.” „Dan moeten we eerlijk zijn.” Ze keek hem aan. „Tegen elkaar?” „Vooral tegen jezelf.” Boven hen klonk een deur en Mariette trok haar hand terug.

Michel. Ze stonden allebei op, Noah pakte zijn jas. Toen Michel de woonkamer binnenkwam, zag hij alleen zijn vrouw en zijn collega die rustig met elkaar praatten. Niets verdachts, niets concreets. Maar Michel bleef staan. Hij keek naar Mariette en daarna naar Noah.

En vervolgens opnieuw naar zijn vrouw. „Alles goed?” „Natuurlijk,” zei Mariette. Het antwoord kwam te snel. Michel glimlachte. „Mooi.” Die avond, nadat Noah was vertrokken, zei Michel nauwelijks iets. In bed lag hij naast haar met zijn rug naar haar toe. Mariette keek naar het plafond. „Michel?” „Hm?” Ze wilde iets zeggen. Maar ze wist niet wat. Aan de andere kant van de stad zat Noah alleen in zijn appartement. Zijn telefoon lichtte op, een bericht van Mariette. Ik mis je. Hij keek er lang naar. Toen typte hij: Ik jou ook. Mariette las het antwoord terwijl Michel naast haar sliep, ze legde haar telefoon weg. En voor het eerst besefte ze hoe ver ze inmiddels was gegaan. Niet omdat ze een geheim had maar omdat haar geheim inmiddels belangrijker was geworden dan haar angst om ontdekt te worden. Dat was het moment waarop haar leven werkelijk begon te veranderen. En Michel? Hij begon eindelijk vragen te stellen.