Het was bijna precies een jaar geleden.

Daan stond voor de spiegel in hun appartement in Leeuwarden en streek met zijn hand over zijn stoppelbaard. Hij was 27 nu. Iets breder in de schouders, iets kalmer in de blik. Aan zijn linkerhand glinsterde een eenvoudige verlovingsring. Sanne zat op de rand van het bed en trok haar laarzen aan. Ze glimlachte naar hem via de spiegel.

“Je ziet er goed uit,” zei ze. “Zenuwachtig voor vanavond?”

“Een beetje,” loog hij. “Nieuwe kroeg, nieuwe mensen. Gewoon even kijken.”

In werkelijkheid was zijn maag al uren strak. Hij dacht weer aan Alex. Niet bewust, niet met opzet. Het gebeurde gewoon. Soms ’s nachts als Sanne al sliep. Soms onder de douche. Soms als hij een biertje opendeed. Het waren geen verlangen meer, althans dat vertelde hij zichzelf. Alleen herinneringen. Scherpe, warme herinneringen die hij nooit helemaal had kunnen wegdrukken.

De ochtend in de studio. De geur van zweet en sperma. Hoe Alex’ stem had geklonken toen hij kwam. De avond in het chalet op de camping. Hoe diep hij in hem was geweest. Hoe Alex hem had aangekeken toen het klaar was. Die blik. Alsof er iets was opengebroken wat geen van beiden ooit had durven benoemen.

Ze hadden daarna nog een paar keer afgesproken. Steeds intenser, steeds stiller over wat het eigenlijk betekende. En toen was het gestopt. Geen ruzie. Geen dramatische breuk. Alleen een stilte die steeds langer werd. Berichten die niet meer beantwoord werden. En uiteindelijk… niets.

Daan had Sanne leren kennen op een feest van een vriend. Ze was grappig, warm, direct. Ze hield van dezelfde muziek, van voetbal, van lange wandelingen. Binnen een half jaar woonden ze samen. Binnen tien maanden was hij op één knie gegaan. Hij hield van haar. Echt. Dat stond niet ter discussie. Maar ergens in de achtergrond van zijn hoofd bleef die andere herinnering hangen. Niet als concurrent. Meer als een litteken dat soms nog trok.

“Klaar?” vroeg Sanne. Ze stond al bij de deur met haar jas aan.

Daan knikte, pakte zijn jas en volgde haar de trap af.

De Sloeber lag in een zijstraat van de Nieuwestad. Een oud pand met grote ramen, een neonbordje dat “SPORT & MUZIEK” zei en een zware houten deur. Binnen was het al redelijk vol. Oranje shirts hingen aan de muur, er stonden dartborden, een klein podium in de hoek en een lange bar van donker hout. Op de televisieschermen liep een samenvatting van een Eredivisie-wedstrijd. Achter de bar stonden twee mannen. Eén van hen keek op.

Daan stopte midden in de deuropening.

Alex.

Hij was veranderd, maar meteen herkenbaar. Iets langer haar, een strakker T-shirt, een lichte baardgroei. Hij stond achter de bar met een theedoek over zijn schouder en een rustige, zelfverzekerde houding die Daan niet kende van vroeger. Zijn blik gleed over de zaal, bleef even hangen bij de deur… en bleef toen hangen.

Hun ogen ontmoetten elkaar.

Voor een seconde leek de hele kroeg stiller te worden. Daan voelde zijn hart hard tegen zijn ribben kloppen. Alles wat hij een jaar lang had weggestopt kwam in één golf terug: de geur van die ochtend, de warmte van Alex’ huid, de manier waarop zijn naam had geklonken in die studio.

Sanne merkte niets. Ze trok hem mee naar een tafel bij het raam.

“Leuke plek,” zei ze. “Zullen we bier bestellen?”

Daan knikte mechanisch. Hij durfde bijna niet te kijken, maar zijn ogen bleven toch terugkeren naar de bar. Alex was nu bezig met een bestelling. Hij lachte tegen een klant, maar zijn schouders stonden strak. Alsof hij ook net een klap had gekregen.

Toen Alex even later zelf naar hun tafel kwam met twee biertjes, was zijn stem kalm. Bijna professioneel.

“Welkom bij De Sloeber. Ik ben Alex, eigenaar. Eerste keer hier?”

Sanne glimlachte breed. “Ja, we hoorden erover. Mijn vriend wilde graag een sportcafé proberen.”

Alex keek kort naar Daan. Zijn blik was vriendelijk, maar er lag iets onder. Iets dat alleen Daan kon lezen.

“Daan,” zei hij rustig. “Lang geleden.”

Daan slikte. “Ja. Lang geleden.”

Sanne keek van de een naar de ander. “Jullie kennen elkaar?”

“Vaag,” antwoordde Alex snel. “Via via. Een paar jaar terug.”

Hij zette de glazen neer. Zijn vingers raakten even de rand van Daan’s glas. Een klein, onschuldig contact. Maar Daan voelde het tot in zijn maag.

“Als jullie nog iets nodig hebben, laat het maar weten,” zei Alex. Hij gaf Sanne een vriendelijke knik en liep terug naar de bar.

Daan bleef een paar seconden stil zitten. Sanne praatte al over de inrichting, over de muziek die zacht op de achtergrond speelde, over of ze hier vaker zouden komen. Hij knikte op de juiste momenten, maar zijn aandacht was elders.

Achter de bar bewoog Alex. Hij taptte bier, praatte met gasten, lachte. Af en toe keek hij in hun richting. Niet openlijk. Alleen een korte blik, net lang genoeg om te laten voelen dat hij er was. Dat hij Daan zag.

Daan dacht aan de laatste keer dat ze elkaar hadden gezien. Het chalet. Hoe ze na de seks hadden gelegen, bezweet, stil. Hoe Alex had gezegd: “Dit moet ergens naartoe, of we stoppen.” Hoe Daan toen geen antwoord had gehad. Hoe hij een week later gewoon was gestopt met antwoorden.

Nu stond diezelfde man achter de bar van zijn eigen café, kalm en volwassen, terwijl Daan hier zat met zijn aanstaande vrouw.

Sanne legde haar hand op zijn. “Alles goed? Je bent stil.”

“Ja,” zei hij. “Gewoon even wennen. Leuke plek.”

Hij keek nog één keer naar de bar. Alex stond nu met zijn rug naar hen toe, maar Daan zag de spanning in zijn schouders. Alsof ook hij iets probeerde vast te houden wat allang had moeten verdwijnen.

Buiten begon het te regenen tegen de ramen. Binnen bleef de muziek spelen. En ergens tussen de biertjes en de gesprekken over de trouwerij die over drie maanden zou plaatsvinden, bleef die ene blik hangen. Die ene herkenning.

Alsof het jaar dat ertussen lag nooit echt had bestaan.

Een half uur later stond Daan alleen in het smalle toilet van De Sloeber. Hij leunde met beide handen op de wasbak en keek in de spiegel. Zijn gezicht was bleek onder de harde tl-verlichting. Hij draaide de kraan open, schepte koud water in zijn handen en smeet het hard in zijn gezicht. Nog een keer. Het water liep over zijn kin en in de kraag van zijn shirt. Hij ademde diep in door zijn neus en probeerde de druk in zijn borstkas kwijt te raken.

Het hielp niet.

Toen hij terug de zaak inliep, zag hij Sanne aan de bar staan. Ze praatte met Alex. Ze lachte. Alex stond met zijn ellebogen op de toog, ontspannen, alsof er niets aan de hand was. Daan voelde iets kouds door zijn maag glijden.

Hij liep dichterbij.

“…dus echt een mannenweekend geweest,” hoorde hij Sanne zeggen. “Bier, voetbal, chalet op de camping. Klinkt als precies het soort weekend dat Daan nodig had na die rotperiode.”

Alex knikte. Zijn blik gleed even naar Daan en weer terug. “Ja. Veel gelachen. Veel gedronken. Klassiek.”

Sanne draaide zich om toen ze Daan zag. “Schat, ik wist niet dat jullie zo goed bevriend waren geweest. Alex vertelde over dat weekend. Klinkt geweldig. En… ik heb hem uitgenodigd voor de bruiloft.” Ze glimlachte breed. “Hij komt toch?”

Alex keek Daan recht aan. “Als jullie het willen, ja.”

Daan slikte. “Natuurlijk,” zei hij. Zijn stem klonk vreemd in zijn eigen oren.

Sanne legde haar hand op zijn arm. “Super. Dan hebben we in ieder geval één bekende op de feestavond.”

Ze bestelden nog een rondje. Daan dronk sneller dan normaat. Zijn blik bleef steeds terugkeren naar Alex, die ondertussen weer achter de bar stond. Af en toe voelde hij die donkere ogen op zich rusten.

Toen Alex even later de bar verliet en richting de toiletten liep, trilde Daan’s telefoon in zijn broekzak. Hij haalde hem half onder de tafel tevoorschijn.

Een foto.

Alex stond in het smalle toilet, shirt nog aan, maar zijn broek half open. Zijn hand hield de rand vast van een zwarte Calvin Klein-boxer met de klassieke witte band. Door de dunne stof heen was duidelijk de contour van een dikke, keiharde lul te zien. De eikel drukte al bijna tegen de stof, een natte plek van voorvocht was zichtbaar. Onder de foto stond één regel:

zin in jou

Daan staarde naar het scherm. Zijn keel werd droog. Hij sloot de telefoon meteen, maar het beeld bleef branden achter zijn ogen. Zonder na te denken greep hij zijn halfvolle glas en dronk het in één teug leeg. Het bier brandde in zijn keel.

Sanne keek hem verbaasd aan. “Hé… rustig. Alles goed?”

“Hoofdpijn,” loog hij. “Even naar de wc.”

Hij stond op voordat ze iets terug kon zeggen en liep naar de toiletten. Zijn hart bonsde zo hard dat hij het in zijn oren hoorde.

De deur van het herentoilet ging open. Alex stond er al, volledig gekleed, leunend tegen de wasbak. Zijn ogen waren donker.

“Het kan niet meer,” zei Daan meteen, zijn stem schor. “Ik ga trouwen. Dit… dit moet stoppen.”

Alex duwde zich los van de wasbak en kwam dichterbij. “Wat kan niet meer?” Zijn stem was laag, bijna zacht. “Dat ik nog steeds aan je denk? Of dat jij nog steeds hard wordt als je me ziet?”

Daan wilde antwoorden, maar Alex greep hem bij de voorkant van zijn shirt en trok hem hard de toiletruimte in. De deur viel in het slot achter hen. In één beweging duwde Alex hem tegen de tegelwand en kuste hem.

De kus was ruw, hongerig, vol een jaar aan opgekropte spanning. Daan verstijfde een seconde… en kuste toen terug. Hard. Tongen die elkaar vonden alsof er geen tijd tussen had gezeten. Alex’ handen gleden naar Daan’s heupen, duwden hun lichamen tegen elkaar. Daan voelde de harde bult in Alex’ broek tegen zijn eigen kruis drukken.

Alex’ broek zakte verder. Daan’s handen handelden sneller dan zijn verstand. Hij trok de zwarte Calvin Klein naar beneden. Alex’ lul sprong vrij – dik, stevig, de eikel glanzend van een enorme hoeveelheid voorvocht die al over de schacht liep. De geur was direct herkenbaar. Daan staarde ernaar, ademhaling zwaar. Zijn eigen pik stond al pijnlijk hard in zijn jeans.

Hij zakte bijna door zijn knieën. Zijn mond was al half open, de herinnering aan die dikke eikel tussen zijn lippen zo scherp dat hij het al kon proeven—

Toen klonk Sanne’s stem vanachter de deur.

“Daan? Gaat het al een beetje beter?”

Daan schrok zo hard dat hij achteruit deinsde. Hij raapte zijn stem bij elkaar.

“Ja… ik kom eraan. Even.”

Hij keek naar Alex. Diens lul stond nog steeds recht omhoog, glanzend, kloppend. Alex’ ogen waren bijna zwart van lust.

“Het kan niet,” fluisterde Daan hees. “Hoe graag ik het ook wil. Het kán niet.”

Alex zei niets. Hij trok alleen langzaam zijn boxer en broek omhoog, zijn blik niet loslatend.

Een paar minuten later stond Daan weer bij de tafel. Zijn handen trilden nog licht.

“Ik wil naar huis,” zei hij tegen Sanne. “Hoofdpijn is erger geworden.”

Ze knikte meteen, bezorgd. Ze liepen naar de bar om af te rekenen. Alex stond er al. Hij zwaaide hun rekening weg.

“Deze is van mij,” zei hij rustig. “Voor jullie huwelijk. Gefeliciteerd.”

Sanne glimlachte verrast. “Wat lief, dankjewel!”

Alex gaf haar een korte, vriendelijke knuffel. Daarna draaide hij zich naar Daan. De omhelzing leek hetzelfde – kort, kameraadschappelijk – maar toen zijn mond dicht bij Daan’s oor kwam, fluisterde hij zo zacht dat alleen Daan het kon horen:

“Ik wil je. En jij wil mij.”

Daan voelde de woorden als een schok door zijn hele lichaam gaan. Hij stapte achteruit, knikte stijf, en volgde Sanne de deur uit de regen in.

Achter hen bleef de deur van De Sloeber dichtvallen.

En de woorden van Alex bleven nazinderen, harder dan de regen.