Dit verhaal speelt zich af in hetzelfde universum als "Jeugdliefde", maar het is geen vervolg.

Ik greep de handen van de persoon naast me en blèrde mee uit volle borst: “Hope… Joanna, give me hope!” De rest wist ik niet meer, dus ik maakte het af met “lala lala lalalaLA!” Om me heen hoorde ik diverse andere verbasteringen van het lied.

Ik had het enorm naar mijn zin. Een reünie van mijn brugklas. Eens kijken hoe het afgelopen was met iedereen uit die tijd. Antwoord op de vragen die ik mezelf wel eens stelde. Welke dromen waren gerealiseerd? Had Joris zijn eigen zaak opgericht, zoals hij altijd beweerde dat hij zou doen? Sofia… het mooiste meisje van de klas, was zij naar Milaan verhuisd om daar model te worden? Mijn naamgenoot Martin, was die inmiddels sportinstructeur? En hoe was het afgelopen met… verdomd, hoe heette ze ook alweer? Dat stille, magere meisje dat altijd achterin de klas zat? Dat helaas wel eens het slachtoffer was geweest van Joris en zijn kornuiten.

De meeste van mijn vragen waren beantwoord, behalve die laatste. Joris was franchiseondernemer van een doe-het-zelfzaak, zijn tweede huwelijk was aan het spaak lopen omdat meneer niet van de andere vrouwen af kon blijven, Sofia was gelukkig getrouwd maar woonde niet in Milaan, Martin was badmeester geworden en tot mijn grote verbazing was hij nu aan het schuifelen op “A Groovy Kind of Love” met Shayla, een Antilliaans meisje dat maar een jaar bij ons in de klas had gezeten.

Zelf liep ik naar de bar en bestelde nog een wijntje. Veel te zoete prosecco, precies zoals op de schoolfeestjes van vroeger. Het feit dat het niet smaakte, maakte het juist zo lekker. Het was net als de muziek, die zo hard stond dat je eigenlijk geen gesprek kon voeren en naar elkaar toe moest leunen om elkaar verstaanbaar te maken. The good old days… toen we nog jong en onschuldig waren. Ik zag Nikki, het meisje met wie ik voor het eerst had gekust, en zwaaide vrolijk naar haar. Heel misschien, als ik het goed zou aanpakken, zou ik haar deze avond opnieuw kussen. Ik knipoogde en hoopte dat het overkwam op deze afstand. Nikki keek verre van geamuseerd naar mij. Oké, mijn kansen werden kleiner. Waarschijnlijk was ze getrouwd.

Er was iemand naast me komen staan aan de bar. Ze bestelde een tonic. De barman liep twee keer zo hard om voor haar het drankje te halen als hij voor mij had gelopen. Toen ik opzij keek, begreep ik precies waarom. Wat een godin stond er naast me. Ze had zwart haar dat ze los droeg en dat tot over haar schouders viel, zo zwart dat het bijna glom. Haar korte truitje liet haar armen bloot en onthulde een scala aan kleurrijke tatoeages. Ik draaide me verder naar haar toe en keek recht in haar open, ronde gezicht. Haar ogen waren blauw en twinkelend, haar neus en wenkbrauw waren beide gepiercet. Toen ze glimlachte, begon haar hele gezicht te stralen en zei ze: “Hallo Martin. Leuk je weer te zien.”

Tenminste, ik nam aan dat ze dat zei, want de muziek was zo hard dat ik het niet zeker wist. En ik wist ook bij god niet met wie ik hier stond te praten, want ik herkende haar niet. Ik liet mijn ogen afdwalen naar waar haar naamplaatje zou moeten zitten, zoals we dat allemaal op onze linkerborst droegen. Zodra ik dat deed, werd ik afgeleid door haar strakke truitje, dat zich om haar weelderige borsten spande, maar gelukkig nog behoorlijk wat decolleté liet zien. Het lukte me niet mezelf ervan te weerhouden even te staren. Ze merkte het en tot mijn grote verrassing lachte ze een klaterende lach die ik zelfs boven de muziek uit kon horen. Ze boog zich voorover, ik rook de zoete geur van haar parfum en met een warme hand op mijn arm zei ze: “Kijk niet al het moois eraf.”

Ik wilde een verontschuldiging stamelen, maar ze was alweer weg, de dansvloer op. Ze bewoog met een zelfvertrouwen dat ongeëvenaard was in de ruimte en danste met de gratie van een gazelle, ondanks haar weelderige figuur. Zelfs de andere Martins jeugdliefde, Shayla, danste niet zoals zij danste. Ze kwam me nauwelijks bekend voor. Toch zou ik haar moeten kennen, maar wie was ze? Ik keek de ruimte rond en benoemde zoveel mogelijk van de aanwezige dames bij naam… ze schoten me niet allemaal te binnen.

Joris kwam naast me staan, met een biertje in zijn hand. Hij keek, net als ik, zijn ogen uit. Hij leunde naar me toe en schreeuwde over de muziek heen: “Jezus, wat is die meid veranderd, zeg.”

Zijn kompaan Floris kwam er ook bij en bulderde: “Over lelijke eendjes en zwanen gesproken.”

“We hadden aardiger voor haar moeten zijn,” voegde Joris toe.

En opeens drong het tot me door naar wie ik keek: precies dat stille meisje van wie ik de naam niet meer wist. Ja, je zag het in haar ogen. Vroeger was dat al het meest sprekende aan haar geweest, want ze deed niet snel haar mond open. En toen was ze mager en blond geweest, en nu wulps en donker. Maar haar lichamelijke transformatie viel in het niets bij de stappen die ze had gemaakt op het gebied van zelfvertrouwen. Het was bijna onwerkelijk. Het was betoverend.

“We gaan het goedmaken met haar,” hoorde ik naast me. Joris of Floris? Ik wist het niet, maar het boeide me ook niet. Ik bleef naar haar kijken en probeerde uit alle macht me de naam te herinneren die bij haar hoorde.

De beide heren verlieten me en liepen in haar richting. Ze probeerden een gesprek aan te knopen, maar ik had niet het idee dat ze echt voet aan de grond kregen. Dat vermaakte me enorm. Kinderachtig, ik weet het.

Ik ging aan een tafeltje zitten, een beetje verder van de boxen af, en dook weer diep in mijn herinneringen. Wat was haar naam ook alweer? Begon het met een L? Veel namen beginnen met een L. Heette ze Lieke? Nee, dat paste niet bij haar. Louise? Ook niet. Lydia? Lidewij? Lieneke? Nee, nee en nog eens nee. Misschien was het geen L.

Toen ik weer opkeek, had ze Floris en Joris achtergelaten met haar visitekaartje, waar ze allebei met een wezenloze blik naar staarden. Een visitekaartje… dat betekende dus dat ze heel wat bereikt had, anders zou ze er geen hebben, toch?

Ze kwam mijn kant op en grijnsde breed. Haar hele gezicht lichtte op en haar ogen twinkelden nog meer dan eerst. Wat verder van de muziek af was ze makkelijker te verstaan toen ze zei: “Allemachtig, alleen dat was de moeite van het komen al waard.”

“Wat?” vroeg ik haar.

Ze snoof. “Die twee eens goed op hun nummer zetten. Mijn god, die twee zijn echt precies hetzelfde als ze vijfentwintig jaar geleden waren.”

“In tegenstelling tot jou,” merkte ik op.

Even keek ze naar beneden, naar haar stevige boezem. “Ik neem aan dat je het hier over hebt. Ja, dat ontwikkelde zich spontaan toen de jeugdpuistjes opeens verdwenen.”

Ze zei het zo achteloos en zonder schaamte dat ik spontaan in de lach schoot. Toen ze dat zag en hoorde, leunde ze wat naar voren, waardoor ik een mooi uitzicht kreeg waar ik niet naar probeerde te kijken. “Martin,” zei ze, en ik voelde een steek van schaamte omdat haar naam me maar niet te binnen schoot, “gelukkig ben jij ook niet echt veranderd. Je lacht nog steeds even leuk en aanstekelijk als vroeger.”

Ik voelde dat ik zo rood als een kreeft werd door haar compliment. Ze negeerde mijn blozen en stond op. “Ik ga nog even een tonic scoren. Mannen als Floris en Joris maken een vrouw dorstig.”

Vrouwen als jij maken een man… nou ja, iets anders, had ik bijna hardop gezegd. Gelukkig kon ik dat nog net op tijd wegslikken met mijn laatste slok prosecco. Toch keek ik haar na, net als ongeveer iedereen in de ruimte. De mannen bewonderend, sommige van de vrouwen afgunstig, anderen ondoorgrondelijk. En er werden heel wat woorden over en weer uitgewisseld. De visitekaartjes die ze had uitgedeeld, moesten iets bijzonders zijn, want ze gingen gretig van hand tot hand. Verdomd, die visitekaartjes. Daar zou haar naam op staan en zo kon ik mezelf de gêne van het vragen naar haar naam besparen. Nu alleen nog even een manier vinden om zo’n kaartje in handen te krijgen. Ik kon er moeilijk naar vragen.

Ik wilde net opstaan en kijken of ik het op de een of andere manier voor elkaar zou krijgen, toen ze weer naast me plaatsnam. Ze moest mijn blik naar de anderen hebben gevolgd. Ze grinnikte. “Ja, ze hebben nu vast een reden om over me te praten.”

Ik grinnikte mee, maar wist bij god niet waarom ze die reden zouden hebben. “Martin,” zei ze opeens heel serieus. Het was alsof ze me uitlokte te reageren met haar naam.

“Ja?” zei ik zo ontspannen mogelijk.

“Ik neem aan dat je niet weet” – ik voelde kort de paniek – “waarom ze zo over me praten.”

De paniek vloeide weg toen ik besefte dat ze me niet confronteerde met het feit dat ik haar naam niet meer wist. “Niet echt,” moest ik bekennen. Ik voelde me net een misdadiger die tegenover een agent een overtreding bekende om een misdaad te verbloemen. Misschien was dat een beetje overdreven.

“Op die kaartjes staat de link naar mijn OnlyFans.

Ik moest het verkeerd verstaan hebben. Ze was dan het totale tegenovergestelde van het meisje dat ik had gekend, maar OnlyFans… dat kon ik niet geloven.

“Sorry, je wat?” wist ik uit te brengen.

“Mijn OnlyFans. Dat ken je toch wel?”

“Ja… eh, nee… eh.”

Ze lachte haar klaterende lach weer. “Ja, dus. Je hebt er vast over gelezen in de krant of zo. Natuurlijk ben je er nooit op geweest.”

De waarheid was dat ik het ooit gegoogeld had en wat rondgekeken had, maar ik had nooit verder gekeken dan dat. “Eerlijk gezegd, ik denk niet meer dan twee of drie keer.”

“Ik weet best hoe ik vroeger was. Stil en teruggetrokken… maar als je eens wist wat ik me allemaal voor de geest haalde terwijl jullie dachten dat ik zomaar aan het dagdromen was, Martin.”

Weer mijn naam, verdomme. En die schaamteloze openheid. In mij vochten drie gevoelens om dominantie: schuldgevoel omdat ik haar naam niet wist, verwarring omdat ze totaal geen filter meer leek te hebben… en opwinding daardoor.

“Iedereen kijkt naar je.”, wist ik uit te brengen.

“Dat is de bedoeling,” zei ze schouderophalend en haar borsten wipten afleidend op en neer. “Anders zou ik slecht zijn in mijn werk, toch? Maar ze kijken ook naar jou. Vind je dat vervelend?”

Ik keek weer op. Ja, ze had gelijk. Er werd gekeken, er werd gefluisterd. Nikki keek nu zelfs met een blik van puur venijn en speelde met het visitekaartje dat ze in haar handen had. Ik keek even naar haar, maar toen weer opzij, naar mijn gesprekspartner, die… hoe heette ze ook alweer? Opeens zag ik iets anders in haar blik. Haar houding was nog steeds uitdagend, vol bravoure, maar ik zag daar ook iets anders, iets van vroeger. Een korte flikkering van onzekerheid en angst. Ja, het meisje dat ze vroeger was geweest, was nog steeds niet helemaal de vrouw die ze nu was.

“Nee,” zei ik tot mijn verbazing in antwoord op haar vraag. “Eigenlijk maakt me dat niet zo heel veel uit.”

Ik loog niet. Maar ik voelde aan alles dat mijn antwoord belangrijk voor haar was.

Mijn antwoord stemde haar tevreden. “Niks verandert, zoals we eerder al concludeerden. Vroeger trok je je ook al niks aan van wat anderen vonden. Daarom was je altijd aardig tegen me en dat ben ik niet vergeten.”

Ik wel. Ik was haar naam vergeten, en ik was ook vergeten dat ik aardig tegen haar was geweest. Ik wist vrij zeker dat ik niet onaardig tegen haar was geweest, maar kon me niet herinneren wat ik dan had gedaan dat zo’n indruk op haar had gemaakt.

“Graag gedaan,” mompelde ik. Ik wist niet zeker of ze me hoorde boven de muziek uit.

“Goed, ik heb het hier wel een beetje gezien, Martin. Ik wilde eigenlijk vooral even de menigte choqueren en dan weer maken dat ik wegkwam. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat je er was, maar het wel gehoopt. Tijd om te gaan. Mag ik je een afscheidskus geven?”

Natuurlijk mocht ze dat. Ze kuste mijn wang, dicht bij mijn oor. Maar als de dj niet net op dat moment gekozen had voor een rustige plaat, zodat ze minder hoefde te schreeuwen, dan had ik mijn oren nooit geloofd. Ze zei me namelijk: “Ik wil je graag bedanken voor vroeger, Martin. Ben je wel eens professioneel geneukt?”

Maar goed dat ik geen prosecco meer in mijn mond had, anders had ik die van verbazing uitgespuugd. Ik vroeg me af hoe deze conversatie er van een afstand uitzag.

“Nou?” vroeg ze.

“Nee… nee…”

“Zou je dat willen? Gewoon met mij, zonder camera’s natuurlijk. Voor de lol?”

Zou ik dat willen? Met haar? Natuurlijk! Maar kon ik dat wel maken? Want haar naam… die wist ik nog steeds niet. Mijn tong lag verlamd in mijn mond.

“Je mag ja zeggen hoor,” zei ze, “en nee mag ook. Maar het zou fijn zijn als je iets zegt.”

“Uhm, ja,” zei ik.

Ze kuste me op mijn lippen. "Leuk. Het lijkt me erg fijn met jou. Ga je mee?"

Ze stond op en door onze conversatie viel haar weelderige figuur me op. Gefascineerd volgde ik haar en keek naar haar billen in haar strakke spijkerbroek. Mijn god, gebeurde dit echt? Wilde zij naar bed, met mij?

Ik passeerde een aantal klasgenoten die me allemaal aankijken, ten minste dat vermoedde ik. Maar ik had alleen oog voor haar. En toen, die hand om mijn pols. Ik keek naast me. "Hey Martin." Het was Nikki. "Misschien wil je dit lezen."

Ze drukte me iets in mijn handen, iets van papier. Het visitekaartje. Ik kreeg echter niet de tijd om ernaar te kijken, want zij – zij wiens naam ik nog niet kende – draaide zich meteen om en zei poeslief: "Ja, dank je, Nikki, ik heb hem al verteld wat ik voor werk doe, en net als vroeger is hij geen meeloper. Ik ga nu met hem neuken, dus als je hem loslaat dan kunnen wij onze gang gaan. Jij bent niet uitgenodigd."

Nikki's hoofd leek te exploderen en de enorme eerlijkheid die ze hoorde overweldigde haar zo dat ze met stomheid geslagen was. Gedachteloos stopte ik het visitekaartje in mijn zak en volgde haar, terwijl ik verontschuldigend mijn schouders ophaalde naar Nikki, ongetwijfeld met een domme grijns op mijn gezicht.

We stonden in een oogwenk buiten. Het was een herfstavond, het was al donker buiten, maar de dag was warm geweest en de temperatuur was nog steeds aangenaam. "Kom mee, Martin. Naar het fietsenhok. Het is ten slotte een schoolreünie."

Ja, dat was wel heel leuk en passend. Alleen was er daar geen licht en opeens herinnerde ik me weer dat visitekaartje dat ik in mijn zak had gestoken. Dat zou ik dus nog steeds niet kunnen lezen.

Maar ik kreeg niet veel tijd om daarover na te denken. Achter het fietsenhok greep ze me stevig beet en drukte haar lippen op de mijne. Dit was geen ondeugend kusje zoals ze me eerder binnen had gegeven. Dit was een hongerige, gretige kus, die alle gedachten aan haar naam volledig uit mijn hoofd verbande. Ze drukte haar lijf tegen me aan, ik voelde de warmte zelfs door onze kleren. Onze tongen gleden over elkaar heen, mijn lijf reageerde op haar. Ze had een tongpiercing, dat voegde wat extra's toe. Tussen het kussen door fluisterde ze: "Ik voel al dat je stijf wordt. Dat is altijd zo lekker."

Ik kreunde en werd wat actiever, greep haar billen beet en duwde haar nu ook tegen me aan. "Zoenen is lekker," zuchtte zij weer, "meestal doe ik dat niet zo lang. Maar nu kunnen we ons als twee pubers gedragen."

Terwijl we bleven zoenen opende ze met een soepele beweging mijn broek. Ze stak haar hand in mijn boxer. "Ik heb hier vaak over gefantaseerd, Martin. Over dat ik je hard en geil zou maken."

Ze knielde voor me neer en in het donker voelde ik hoe mijn pik omsloten werd door haar warme mond. Ze zoog me naar binnen, haar tong was soepel en wist elke plek te vinden. Ik gromde: "Oh God…", en toen wilde ik haar naam zeggen en ik had nu al helemaal niet de mentale ruimte om die te zoeken. "Wat doe je dat heerlijk!"

Mijn pik gleed dieper haar mond in, haar hoofd bewoog alsof ze me neukte met haar mond. En toen liet ze hem even ontsnappen: "Ik ga je helemaal gek maken, Martin."

Ik klemde mijn tanden op elkaar, voelde de tinteling van een orgasme in mijn onderbuik en op precies het goede moment hield ze op met zuigen. Professioneel neuken, had ze gezegd, maar dit was ook professioneel pijpen, al voelde het oprecht, persoonlijk en geil.

Ze stond weer op en zoende me opnieuw. Nu was het mijn beurt. Ik liet mijn handen over haar lijf glijden. Ze was nog steeds niet verlegen, legde haar handen op de mijne en leidde ze zonder aarzeling naar beneden. Door haar spijkerbroek begon ik te wrijven. “Wacht even,” steunde ze.

Met een enkele beweging opende ook zij haar spijkerbroek en duwde deze naar beneden. Ze pakte mijn hand weer en duwde die tussen haar benen. Ik voelde dat ze helemaal kaalgeschoren was… en natter dan nat. Ik begon te strelen. Zij gaf het ritme en het tempo aan. “Wat ben je heerlijk,” wist ik uit te brengen. “Voor jou, Martin,” was het antwoord. “Helemaal voor jou. Zuig aan mijn tepels, dat vind ik lekker.”

Ik schoof haar trui en bh omhoog en boog me voorover. Met mijn vrije hand kneedde ik haar borsten, maar deze waren zo overvloedig dat ik niet genoeg had aan één hand. De andere was nog bezig met haar kutje. In het donker hapte ik naar haar tepels, hapte soms mis en zoog een willekeurig stuk borst naar binnen, maar dat wond ons beiden alleen maar meer op. “Oh, wat wil je me graag, Martin. Net zo graag als ik jou wil. Ja, toch?”

“Ja, ja, schatje…”

Het was te vroeg voor een naam als schatje, maar ik moest mezelf uiten, moest haar bevestigen, zelfs al had ik haar naam even niet tot mijn beschikking. Ik drukte mijn mond weer op de hare, zodat ze even niets meer uit kon brengen. Ze bleef mijn hand begeleiden en gromde in mijn mond. “Ik kom klaar,” ten minste, dat nam ik aan, want in mijn armen begon ze te trillen en in mijn mond te kreunen. Haar kutje sopte nog heviger om mijn vingers en ze wreef zichzelf als bezeten tegen mijn hand.

“Neuk me,” beval ze me bijna.

In het maanlicht zag ik dat ze zich omdraaide en vooroverboog. Haar twee forse billen staken wit af tegen de donkere achtergrond van de fietsenstalling. Heel even, een kort moment, sloeg de onzekerheid toe… hoe kon ik haar neuken? Wat als ik haar in deze duisternis niet meteen op de juiste manier kon penetreren? Oh, ik was nog steeds helemaal stijf voor en door haar, maar het was zo ontzettend donker. Alsof ze dit aanvoelde, reikte ze naar achteren en greep mijn pik beet. Met een vaste, zekere hand leidde ze me bij haar naar binnen. “Wat ben je lekker, wat ben je geil,” bracht ik uit.

In haar stem klonk bijna iets dierlijks, iets primitiefs, toen ze vanuit haar keel leek te zeggen: “Nu niet meer praten, gewoon alleen maar neuken.”

In normale omstandigheden zou dit me al opwinden, maar nu al helemaal. Ik hoefde me geen zorgen meer te maken over haar naam en het feit dat ik die niet meer wist. Vanaf nu ging het alleen nog maar om onze lijven, om mijn pik in haar kut, om het plezier om deze vrouw te mogen neuken. Ik pakte haar stevig bij haar heupen beet en begon te stoten. Ondanks haar eigen uitspraak dat we niet meer hoefden te praten, hoorde ik haar nog wel onder haar adem zeggen: “Eindelijk… eindelijk, eindelijk neuk je me.”

Ik hield het niet meer en begon haar nog harder te neuken. Zij duwde haar onderlijf terug om me steeds opnieuw te verwelkomen. De hele situatie, het feit dat ze me eerder gepijpt had, het werd me te veel. “Ik ga komen, ik ga komen…”

Onmiddellijk duwde ze me een stukje achteruit. “Over mijn tieten,” beval ze me. “Professioneel neuken betekent dat ik je sperma op mijn tieten wil voelen.”

Dat professionele neuken deed ze niet alleen met haar lijf. Ze zei deze woorden niet alleen, maar trof ook precies die geile, hongerige toon die op zichzelf waarschijnlijk al genoeg was geweest om me klaar te laten komen. Ze ging op haar knieën zitten, greep mijn pik en nog voordat ze begon te trekken, voelde ik dat ik klaarkwam. Zonder genade bleef ze me aftrekken en duwde haar borsten tegen mijn spuitende pik aan, waardoor ik ze bedekte met mijn zaad. “Kom maar lekker klaar, Martin,” zei ze op geile toon. Ik kon zien dat ze haar hoofd omhoog wendde. Als het niet zo donker was geweest, hadden we elkaar aangekeken. Met een plof liet ik mijn adem ontsnappen.

“Allemachtig…”

Voor meer had ik de kracht niet.

Ze stond weer op. Ze kuste me nog een keer, nu rustiger en bijna dankbaar.

“Ik vond het echt leuk je op deze manier te bedanken voor alles wat je voor me gedaan hebt, Martin,” zei ze. “Ik weet dat ik het eerder gezegd heb, maar ik wilde het nog een keer herhalen. En mocht je twijfelen door mijn woordkeuze: dit was geen werk, dit was privé. Je hebt seks gehad met het meisje, niet met de professional… al heb ik alles gedaan om het zo lekker mogelijk voor je te maken.”

En bam, daar was opeens weer die realisatie. Met wie had ik nou zojuist seks gehad? Ik had nog nooit zoiets geils en opwindends meegemaakt, maar nog steeds schoot haar naam me niet te binnen.

Samen liepen we terug naar waar de auto’s stonden. “Ga jij terug naar binnen?” vroeg ze me.

“Nee, dat denk ik niet,” antwoordde ik.

“Ook niet voor Nikki?” vroeg ze op plagende toon.

“Nee, ook niet voor haar.”

“Dit is mijn auto,” zei ze en wees op een rode Fiat.

Ik voelde me wat ongemakkelijk. Hoe nam ik afscheid na wat we net hadden gedaan? Ze leek dat echter aan te voelen.

“Nikki heeft je mijn visitekaartje gegeven, toch? Geef dat eens.”

Ik herinnerde me opeens dat kaartje en graaide in mijn broekzak. Ik gaf het aan haar. Ze pakte een pen en schreef wat op de achterkant. Ze liet het me zien. Een telefoonnummer.

“Dit is mijn privénummer. Je mag altijd bellen, ook gewoon om even bij te kletsen, als je wilt. Nou, tot ziens, Martin.”

Ze drukte me het kaartje in mijn hand. “Tot ziens,” zei ik, en ik onderdrukte de neiging om het kaartje meteen om te draaien.

Maar zodra ze was ingestapt, draaide ik het om. Op het kaartje stond alleen een link naar een profiel. Het profiel van UnbeLIVable… en toen schoot het me te binnen. Olivia. Dat was haar naam. Vaak afgekort tot Liv.