"En jij te weinig." Achter hen stond de eigenaar van de villa. Hij was ouder dan Babette had verwacht. Niet oud, maar ergens midden vijftig, schatte ze. Lang, gebruind, met grijs aan zijn slapen en een opmerkelijk rustige manier van kijken. Alsof hij nooit ergens haast voor had. "Welkom," zei hij. Zijn blik bleef een fractie te lang op Babette rusten. Ze merkte het en erger nog: ze merkte dat ze het merkte.
"Ik ben Victor," zei hij. "Lars. En dit is Babette." Victor glimlachte. "Dat wist ik." Lars trok even zijn wenkbrauwen op. "U wist dat?" "Ik heb jullie namen natuurlijk bij de reservering gezien." "Ah." Victor draaide zich om. "Kom. Ik laat jullie alles zien." De villa was absurd mooi. Hoge ramen, wit natuursteen, een zwembad dat bijna rechtstreeks in zee leek over te lopen. Alles was open, luchtig en smaakvol, maar toch had Babette vanaf het eerste moment het gevoel dat het huis iets verborgen hield of misschien was het de eigenaar. Tijdens de rondleiding voelde ze Victor meerdere keren naar haar kijken, nooit opzichtig en nooit lang genoeg om hem erop te kunnen betrappen. Maar altijd precies lang genoeg.
Die avond aten ze op het terras. Victor had ervoor gezorgd dat er eten en wijn klaarstond en bleef langer dan nodig was. Lars vertelde enthousiast over hun reisplannen, Babette luisterde maar half. Victor zat tegenover haar. "Jullie zijn lang samen?" vroeg hij plotseling. "Vijf jaar," antwoordde Lars. "Vijf jaar," herhaalde Victor. Zijn ogen gingen naar Babette. "Dat is lang." Babette glimlachte beleefd. "Het voelt niet lang." "Dat is meestal een goed teken." Ze wist niet waarom, maar die woorden bleven in haar hoofd hangen.
De volgende ochtend sloeg het weer om, een plotselinge storm trok over het eiland. De wind rukte aan de luiken en de regen sloeg horizontaal tegen de ramen. Lars wilde buiten controleren of er niets was losgeraakt. "Niet doen," zei Babette. "Ik ben zo terug." Hij was twintig minuten weg. Toen hoorde ze een doffe klap en Babette rende naar buiten. Lars lag onderaan de stenen trap, hij was bij bewustzijn, maar zijn enkel stond in een onnatuurlijke hoek. Victor verscheen vrijwel onmiddellijk. "Niet bewegen," zei hij. Binnen enkele minuten had hij Lars naar binnen geholpen. "Geen paniek," zei Victor. "Waarschijnlijk niets gebroken. Maar hij moet rust houden." Lars keek naar Babette. "Geweldig. Twee weken vakantie en ik kan de trap niet eens overleven."
Ze probeerde te lachen, Victor niet, hij keek alleen naar haar. En voor het eerst zag Babette iets in zijn ogen wat ze niet kon plaatsen. Geen bezorgdheid, iets anders, iets dat haar ongemakkelijk maakte. En tegelijkertijd nieuwsgierig. Die avond lag Lars boven te slapen, Babette zat alleen op het terras met een deken om haar schouders. Ze hoorde voetstappen. Victor kwam naast haar staan. "Je had vandaag behoorlijk wat schrik." "Ja." "Je probeert het niet te laten merken." Ze keek hem aan, "Ken je me zo goed?" "Nee." Een kleine glimlach. "Maar ik ben goed in mensen." Babette keek weer naar de zee. "Dat klinkt gevaarlijk." "Dat is het soms." Er viel een stilte. "Waarom kijk je zo naar me?" vroeg ze uiteindelijk. Victor antwoordde niet meteen.
"Hoe kijk ik dan?" "Alsof je iets van me weet." "Misschien weet ik iets."
"Wat?" Hij keek haar recht aan. "Dat je nieuwsgieriger bent dan je doet voorkomen." Babette voelde warmte in haar gezicht komen. "Je kent me helemaal niet." "Dat klopt." "Dan moet je niet doen alsof." Victor glimlachte. "Je kunt ook gewoon weggaan." Dat was het vreemde, er zat geen bevel in zijn stem. Geen druk alleen een uitdaging. Babette wist dat hij gelijk had, ze kon opstaan. Naar binnen gaan en de deur achter zich sluiten. In plaats daarvan bleef ze zitten. Victor knikte langzaam, alsof hij precies daarop had gewacht. "Welterusten, Babette." Hij liep weg, pas toen hij verdwenen was, besefte ze dat ze haar adem had ingehouden. En dat ze hem helemaal niet had willen tegenhouden. ze had alleen willen weten wat er zou gebeuren als ze bleef zitten. Dat was het moment waarop het spel begon.
De dagen daarna werd Lars gedwongen tot rust, zijn enkel was niet gebroken, maar de arts had hem duidelijk gemaakt dat hij minstens enkele dagen niet mocht lopen. Voor Babette betekende dat dat zij voortdurend kleine dingen voor hem moest halen: water, eten, medicijnen. En daardoor was ze veel vaker alleen beneden, met Victor. In het begin hield hij afstand en juist daardoor werd zijn aanwezigheid steeds voelbaarder. Hij hoefde niets te zeggen, soms was een blik genoeg. Op de derde ochtend stond Babette in de keuken toen ze merkte dat Victor achter haar was komen staan. "Je bent vroeg op." Ze draaide zich om. "Ik kon niet meer slapen." "Waarom?" "Geen idee." "Dat weet je wel." Ze fronste, "Jij denkt echt dat je alles weet." "Nee." Hij pakte een kop koffie van het aanrecht. "Maar ik denk dat jij jezelf niet altijd alles vertelt." Daar had ze geen antwoord op. Victor liep naar buiten, Babette keek hem na en ze wist inmiddels dat hij het deed.
Hij liet kleine opmerkingen vallen. Kleine blikken. Geen enkele daarvan was op zichzelf ongepast. Maar samen vormden ze iets waar ze steeds moeilijker omheen kon. Het vervelende was dat ze niet alleen gespannen raakte van zijn aandacht, ze begon erop te wachten. Die middag stond hij bij het zwembad, Babette zat aan de andere kant van het terras met een boek. "Je leest al twintig minuten dezelfde pagina," zei hij. Babette keek op. "Let jij daarop?" "Blijkbaar." "Misschien lees ik langzaam." "Dat geloof ik niet." Ze glimlachte ondanks zichzelf. "Je bent irritant." "Dat is niet nieuw." Ze stond op en liep naar het water, achter haar hoorde ze zijn stem. "Babette." Ze keek over haar schouder. "Ja?" "Als je wilt dat ik ophoud, hoef je het alleen maar te zeggen."
De lucht leek plotseling zwaarder, ze wist precies wat hij bedoelde. "Waarmee?" Victor keek haar aan. "Met je uitdagen." Babette voelde haar hartslag versnellen. "Misschien wil ik helemaal niet dat je ophoudt." Een stilte, Victor bleef haar aankijken. Toen draaide hij zich om en liep weg. "Dat," zei hij rustig, "is precies het antwoord waarop ik hoopte." Babette bleef alleen achter bij het zwembad, ze had verwacht dat hij dichterbij zou komen, dat hij de spanning verder zou opvoeren. Maar hij deed het tegenovergestelde en opeens begreep ze wat hem zo gevaarlijk maakte. Hij hoefde haar nergens toe te bewegen, hij hoefde alleen maar een deur op een kier te zetten. De rest deed haar eigen nieuwsgierigheid.
Die avond kon ze niet slapen, Lars ademde rustig naast haar. Babette keek naar het plafond, ze dacht aan Victor. Aan zijn stem, aan die ene zin. Als je wilt dat ik ophoud… Ze wist dat ze morgen een keuze kon maken. Afstand nemen, normaal doen. Doen alsof er niets aan de hand was. Maar ergens wist ze al dat ze dat niet zou doen. Want de volgende ochtend zou ze hem opnieuw opzoeken. Niet per ongeluk maar bewust.
De volgende ochtend wist Babette al voordat ze haar ogen opendeed dat ze hem wilde zien, dat besef maakte haar onmiddellijk wakker. Ze bleef een paar seconden stil liggen, luisterend naar Lars' rustige ademhaling. Dit is belachelijk. Ze kende Victor nauwelijks, hij was ouder dan zij. Hij was de eigenaar van de villa. Hij was de man die haar de afgelopen dagen met nauwelijks verhulde belangstelling had aangekeken. En toch voelde ze iets in haar buik dat ze niet kon wegredeneren. Vlinders. Niet één of twee, maar een hele zwerm.
Ze stond op, trok iets luchtigs aan en liep naar beneden. Victor zat al buiten, alsof hij op haar had gewacht. Hij keek op van zijn koffie en hun blikken kruisten elkaar. Babette voelde onmiddellijk diezelfde warmte door haar heen trekken.
"Goedemorgen," zei hij. "Goedemorgen." Ze wilde verder lopen. Dat was het plan maar haar voeten bleven staan. Victor glimlachte. "Je hebt slecht geslapen." "Hoe weet je dat?" "Je kijkt alsof je de hele nacht over iets hebt nagedacht." Babette keek weg. "Misschien heb ik dat ook." "Over mij?" De vraag was zo direct dat ze even niets zei. Victor lachte zacht. "Dat was geen eerlijk spel." "Nee," zei Babette. "Dat was het niet." Hij stond op, niet dichtbij genoeg om haar aan te raken. Wel dichtbij genoeg om haar hart sneller te laten slaan. "Je hoeft niet te antwoorden." "Maar ik wil het." Victor keek haar aan. "Dan antwoord je." Babette slikte. "Ja." Eén woord, meer kreeg ze niet uit haar mond. Maar aan zijn glimlach zag ze dat het genoeg was.
Vanaf dat moment veranderde alles, niet zichtbaar. Niet voor Lars maar voor Babette. Ze begon elk geluid in de villa op te merken. Elke voetstap, elke deur die openging. Elke keer dat Victor haar naam zei en ze bedacht redenen om beneden te blijven wanneer Lars rustte. Ze ging koffie halen terwijl ze die eigenlijk niet wilde. Ze liep langs het terras zonder ergens heen te hoeven en steeds hoopte ze dat Victor daar zou zijn. Het ergste was dat hij haar niet eens meer hoefde te verleiden. Een blik van hem was genoeg. Op een middag stond Babette alleen in de keuken toen Victor binnenkwam. "Je zoekt me tegenwoordig nogal vaak op." Ze draaide zich om. "Misschien zoek jij mij wel op." "Dat zou kunnen." "En?" "En ik vind het interessant."
Ze lachte nerveus. "Je maakt me gek." Victor bleef rustig. "Dat doe je zelf." Ze wist dat hij gelijk had, dat maakte het alleen maar erger. Hij liep langs haar heen en pakte een glas water. Babette keek naar hem. Waarom doe je dit?" "Wat?" "Dit." Hij keek haar aan. "Ik doe niets." Precies dat antwoord maakte haar hartslag nog sneller, want hij deed niets en toch voelde het alsof er voortdurend iets tussen hen gebeurde. Ze keek naar hem en besefte plotseling hoe diep ze er al in zat. Ze wilde zijn aandacht, ze wilde dat hij haar opnieuw zo aankeek. Ze wilde weten wat hij dacht en bovenal wilde ze dat hij haar opnieuw uitdaagde. Dat besef joeg haar bijna angst aan. Victor zette zijn glas neer. "Je bent stil." "Ik denk." "Dat is gevaarlijk bij jou." Ze glimlachte. "Waarom?" "Omdat je steeds dichter bij een antwoord komt dat je eigenlijk niet wilt hebben." "En welk antwoord is dat?" Victor keek haar recht aan. "Dat je dit net zo graag wilt als ik." De vlinders in haar buik werden plotseling een storm, ze wist dat ze nu weg kon lopen maar ze deed het niet. Voor het eerst was ze niet bang voor wat Victor met haar deed. Ze begon bang te worden voor wat ze zélf met hem wilde doen. En ergens diep vanbinnen wist ze dat het nog maar het begin was.
Babette had zichzelf de hele ochtend voorgehouden dat ze normaal zou doen, het lukte precies tot het moment waarop ze Victor zag. Hij stond aan het einde van het terras, met zijn rug naar haar toe, terwijl hij naar de zee keek. Zijn overhemd bewoog zacht in de wind, ze bleef staan en er ging een merkwaardige spanning door haar heen. Niet alleen in haar gedachten, haar hele lichaam leek plotseling wakker te worden zodra hij in de buurt was. Ze haatte het, ze verlangde ernaar. Victor draaide zich om. "Je staat daar al een tijdje." "Ik weet het." Hij wachtte. "Waarom kom je niet hier?" Dat was de uitdaging. Babette liep naar hem toe. Eén stap, nog één en ze bleef vlak voor hem staan. Voor het eerst was zij degene die de afstand bepaalde.
Victor keek haar aan, maar maakte geen beweging. "Je hebt besloten," zei hij zacht. "Ja." "Waarover?" Babette haalde langzaam adem. "Dat ik niet meer wil doen alsof ik hier niets van voel." Er verscheen geen triomfantelijke glimlach op zijn gezicht, alleen een rustige, bijna verbaasde blik. "En wat voel je?" Ze keek hem recht aan. "Veel te veel." De woorden kwamen zachter uit dan ze had bedoeld. "Veel meer dan verstandig is." Victor zei niets en juist daardoor kreeg ze de moed om verder te gaan. "Ik denk aan je wanneer je er niet bent." Zijn blik veranderde. "Ik zoek je op zonder reden." Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht. "En ik word er eerlijk gezegd gek van." Victor kwam een fractie dichterbij, niet genoeg om haar aan te raken. Wel genoeg om haar hartslag opnieuw op hol te brengen.
"Dan moet je misschien voorzichtig zijn met wat je nu doet." Babette schudde haar hoofd. "Nee." Ze zette zelf de laatste kleine stap. Nu was er nauwelijks nog ruimte tussen hen. "Voorzichtig zijn is precies wat ik de afgelopen dagen heb geprobeerd." Ze hief haar hand, aarzelde een moment en liet die toen rustig op zijn arm rusten., het was nauwelijks een aanraking. Toch voelde het voor haar alsof ze een grens had overschreden. Victor keek naar haar hand, daarna naar haar gezicht. "Babette..." Ze glimlachte nerveus. "Zeg nu niet dat ik moet stoppen." "Dat zou ik niet doen." "Mooi." Ze liet haar hand daar nog even liggen, en voor het eerst was het niet Victor die haar uitdaagde. Zij had de uitdaging aangenomen en ze wist onmiddellijk dat ze nu niet meer terug wilde naar hoe het daarvoor was.
Babette wist dat ze nog één moment had om terug te deinzen, dat deed ze niet. Ze boog zich naar hem toe en drukte voorzichtig haar lippen op de zijne. Voorzichtig, teder maar toen hij zijn lippen iets opende, duwde ze zelf haar tong naar binnen en zocht die van hem. Ze sloot haar ogen en een minuut lang worstelde hun tongen met elkaar. Daarna bleef alles stil. Victor bewoog niet, en die terughoudendheid maakte haar alleen maar moediger. Ze bleef dicht bij hem, haar hart wild bonzend, en toen verdween het laatste restje twijfel. Ze kuste hem opnieuw, deze keer niet voorzichtig. Er zat verlangen in, alles wat ze de afgelopen dagen had proberen te verbergen, leek ineens een uitweg te vinden. De spanning, de nieuwsgierigheid, de eindeloze blikken — het kwam allemaal samen in dat ene moment. Toen ze zich uiteindelijk een paar centimeter terugtrok, keek ze hem aan.
Haar ademhaling was onrustig. Victor zei niets., "Zeg niets," fluisterde ze. "Waarom?" "Omdat ik dan misschien weer ga nadenken." Hij glimlachte nauwelijks. "En dat wil je niet?" Babette schudde langzaam haar hoofd. "Niet nu." Ze legde haar hand tegen zijn borst en voelde hoe rustig hij nog steeds was. Dat vond ze bijna oneerlijk, zij stond te trillen van alles wat ze voelde. Hij leek het juist alleen maar sterker te maken door kalm te blijven. "Je weet wat je met me doet," zei ze. "Ja." "En je vindt het leuk." "Ik vind het vooral interessant dat jij eindelijk ophoudt jezelf tegen te houden." Ze keek hem aan, daar was die uitdaging weer. Maar nu was zij degene die glimlachte. "Dan moet je maar eens ontdekken hoe ver ik mezelf nog kan laten gaan." Voor het eerst verloor Victor een fractie van zijn kalmte en Babette zag het. Die kleine verandering in zijn ogen was genoeg om de vlinders in haar buik opnieuw los te laten.
Babette keek Victor aan, ze zei niets, alleen een kleine beweging van haar hoofd, naar de beschutte patio achter in de tuin. Daarna draaide ze zich om, "Kom," fluisterde ze en ze liep voor hem uit. Elke stap voelde alsof ze een grens achter zich liet. Niet omdat Victor haar ergens toe dwong, maar juist omdat ze nu zelf degene was die verder ging. Toen ze de patio bereikte, bleef ze staan. De zee was vanaf hier nauwelijks zichtbaar., alleen het geluid ervan drong door tussen de muren en het groen. Victor kwam achter haar staan. "Babette."
Ze draaide zich om, "Niet praten." Ze legde haar handen tegen zijn borst en keek hem aan met een mengeling van spanning en overgave. "Je hebt me dagenlang uitgedaagd," fluisterde ze. "Nu ben ik degene die jou uitdaagt." Zijn blik bleef op haar rusten, ze schoof de bandjes van haar jurkje van haar schouders en het dunnen stukje textiel gleed omlaag op de grond, in een cirkel rond haar voeten. Ze droeg nu alleen nog haar string.
En toen kuste ze hem, alle voorzichtigheid die ze eerder had gehad, was verdwenen. Ze verloor zichzelf in het moment, in de warmte van zijn nabijheid en in het besef dat ze eindelijk had opgehouden tegen haar eigen verlangen te vechten. Voor even bestond er niets anders, geen Lars boven in de villa. Geen verstandige voornemens. Geen vragen over morgen. Alleen Victor, de man die haar dagenlang had geplaagd met blikken en halve zinnen, en het overweldigende gevoel dat ze eindelijk zelf de eerste stap had gezet. Alleen Babette en Victor en haar intense hongerige gevoel naar...zijn liefde.
Zijn handen gleden over haar nu bijna naakte lichaam, voelde, knepen, kneedde...het maakte haar alleen maar wilder en geiler. Ze zoog op zijn tong, haar hand trok de knoop van zijn broek los en gleed naar binnen om zijn geslacht te voelen. Ze huiverde toen ze haar vingers eromheen sloot. Dikker, groter dan...Lars en ze bewoog erover heen en voelde de aderen erop. Jezus...ze was geiler dan ooit leek het wel. Zijn hand gleed over haar buik omlaag, zijn vingers gleden over haar string...toucheerde licht haar schaamlippen door de stof en de duwde haar heupen naar voren alsof ze zeggen wilde, pak me gewoon.
Hij duwde haar naar achteren, op de oude grote tafel die er stond. Ze liet zich erop vleiden door hem, en zag hoe hij naar haar lichaam keek...zijn handen namen voorzichtig haar string vast en trokken hem tergend langzaam omlaag. Zo anders dan ze gewend was, zo intense spanning. Haar voeten gleden eruit, zijn handen gleden langs haar kuiten omhoog en bij haar knieën duwde hij haar benen wijd uit elkaar. Ze wist hoe ze er nu bij lag, ze wist wat hij zag toen hij omlaag keek. Zijn vingers kwamen dichterbij en teder trok hij haar schaamlippen verder uit elkaar, ze was nat. Niet gewoon nat, maar drijfnat. "Neuk mij" kreunde ze, "neuk mij alsjeblieft" kreunde ze nogmaals en beet op haar lip.
Hij haalde zijn pik uit zijn broek, tikte met ze zware eikel op haar schaamheuvel, langzaam gleed hij omlaag, tussen haar schaamlippen...tot bij haar ingang en ze voelde de dikke eikel er tegen drukken. "Doe het" siste ze, "neem me hier op deze tafel"...ze verloor zich volledig en wilde nog maar 1 ding. De beurt waar ze al dagenlang naar hunkerde en toen kwam hij bij haar binnen. Ze hapte naar adem, mijn god wat was hij dik. Ze sloot haar ogen en genoot...veel meer dan zou mogen. Ze werd gewoon door hem genomen, op een tafel, in de buitenlucht...ze kon haar orgasmes niet tegenhouden, Victor bezorgde haar er drie alvorens hij zelf tot uitbarsting kwam diep in haar, onbeschermd.
Ze trok zich uiteindelijk los en sloot haar ogen, haar ademhaling was onrustig. Victor zei nog steeds niets. Babette glimlachte, bijna ongelovig om zichzelf. "Nu weet je het," fluisterde ze. "Wat?" "Hoe ver je me hebt gekregen." Victor keek haar lang aan. "Nee," zei hij zacht. "Hoe ver jij jezelf hebt gebracht." Die woorden kwamen harder binnen dan ze verwachtte. Want hij had gelijk, en misschien was dat precies wat haar zo bedwelmde.
Toen Babette terug naar de villa liep, voelde de wereld vreemd stil, ze bleef even in de deuropening staan. Boven lag Lars te rusten, nietsvermoedend. Alleen die gedachte zou haar normaal gesproken onmiddellijk met schuld moeten overspoelen. Maar dat gebeurde niet, ze voelde iets anders. Een diepe, bijna beangstigende tevredenheid. Ze sloot haar ogen, ze wist precies wat ze zojuist had gedaan. Ze wist ook dat er geen manier was om het terug te draaien. En toch…geen spijt. Dat was misschien nog wel het ergste. Ze liep naar de spiegel in de hal en keek naar zichzelf. Haar gezicht stond anders, zachter, warmer. Alsof ze een versie van zichzelf had ontdekt die ze jarenlang verborgen had gehouden.
Ze dacht aan Victor, aan de manier waarop hij haar steeds had uitgedaagd maar nu begreep ze iets wat ze eerder niet had willen toegeven: hij had haar nergens toe gedwongen. Zij was naar hem toe gelopen, zij had de eerste stap gezet. Zij had ervoor gekozen niet meer na te denken en ze had ervan genoten. Meer dan ze ooit aan zichzelf zou hebben durven toegeven. Boven hoorde ze Lars bewegen, Babette schrok op want de werkelijkheid kwam terug. Ze liep naar de trap en bleef daar een moment staan. Toen keek ze nog één keer naar de gesloten deur achter zich, naar de tuin. Naar de plek waar ze zojuist een grens had overschreden waarvan ze altijd had gedacht dat ze die nooit zou aanraken. Ze voelde geen spijt alleen een onrustige, opwindende zekerheid: dit was niet het einde. Het was het moment waarop alles ingewikkeld zou worden.
Kinkygirl (29)
Slavou (37)
BullWhip (46)
BindXvast (37)