Het is dus toch zover gekomen.

Dat jij hier naast me ligt.

In de zachte, grijze schemer van de vroege ochtend kijk ik naar je gezicht. Het licht valt schuin door de halfopen gordijnen en legt een dunne lijn over je wang, je lippen, de lichte deukjes in je kin. Je ademt rustig, diep, alsof de wereld buiten deze kamer even niet bestaat. Je haar is een warboel over het kussen, een paar lokken plakken nog aan je voorhoofd van de warmte van de nacht.

Je bent dezelfde. En toch anders.

Ik heb je zolang niet gezien. Jaren. Toen was je nog… jonger. Nu ben je achttien. Mooi. Zo verdomde mooi dat het pijn doet om naar je te kijken zonder iets te doen. Je borsten bewegen licht mee met je ademhaling onder het laken dat tot net onder je oksels is gezakt. De curve van je heup, de zachte holte van je middel, de manier waarop je ene been over het mijne is geslagen alsof je me zelfs in je slaap nog wilt vasthouden.

Ik weet niet of het goed of slecht is.

Dat ik met je vrijen wou.

Gisteravond begon het met wijn. Met lachen. Met die blik die je me gaf over de rand van je glas, een blik die zei: *ik ben geen kind meer*. Je kwam dichterbij op de bank, legde je hand op mijn dij, en toen je lippen mijn mond vonden was er geen aarzeling meer. Alleen maar warmte. Verlangen. De geur van jouw huid, zoet en een beetje zout van de avondlucht.

We maakten het niet af in de woonkamer. Ik tilde je op, je benen om mijn middel, en we vielen bijna over de drempel van de slaapkamer. Je lachte tegen mijn mond terwijl ik je jurk over je hoofd trok. Geen beha. Alleen jij. Huid. Tepels die hard werden onder mijn duimen. Je zuchtte toen ik een borst in mijn mond nam, zoog, likte, terwijl mijn hand al tussen je benen gleed. Je was nat. Zo nat dat mijn vingers makkelijk glipten, eerst één, toen twee, terwijl je heupen me tegemoet kwamen.

“Alsjeblieft,” fluisterde je. “Ik wil je voelen.”

Ik schoof mijn broek naar beneden, ging tussen je benen liggen en wachtte één seconde langer dan nodig was, alleen om je gezicht te zien toen ik langzaam in je gleed. Je mond opende zich, je ogen vielen half dicht, en die zachte, hoge klank die je maakte… dat geluid zal ik nooit vergeten. Je was strak om me heen, warm, kloppend. Ik bewoog langzaam, diep, zodat je elke centimeter voelde. Je nagels groeven in mijn schouders. Je adem stokte bij elke stoot.

We draaiden. Je zat bovenop me, handen op mijn borst, haren over je gezicht terwijl je me bered. Langzaam eerst, dan sneller, heupen die in een golvende beweging over me heen rolden. Ik hield je billen vast, duwde je harder naar beneden, voelde hoe je binnenste samentrok elke keer dat je clitoris tegen me wreef. Je kwam met een trillende zucht, je hele lichaam stijf voor een moment, en ik volgde kort daarna, diep in je, met een lage kreun tegen je hals.

Nu lig je te slapen.

Zoals je naast me ligt… zo heb ik jou nog niet gezien.

Je lijkt ineens geen kind meer.

Maar zo mooi. En achttien.

Ik strek mijn hand uit en trek het laken verder naar beneden. Je tepels zijn nog een beetje gezwollen van gisteren. Ik streel met mijn duim over één, voel hoe hij hard wordt onder mijn aanraking. Je beweegt zachtjes in je slaap, een klein geluidje in je keel. Mijn hand glijdt lager, over je buik, door het zachte haartje tussen je benen. Je bent nog een beetje vochtig van ons samenzijn. Ik laat mijn vinger voorzichtig tussen je schaamlippen glijden, voel de hitte daar.

Je ogen gaan open. Even verward, dan lachend.

“Goedemorgen,” fluister je hees.

Ik zeg niets. Ik buig me over je en kus je, diep, langzaam, terwijl mijn vingers opnieuw beginnen te spelen. Je spreidt je benen een stukje verder. Je hand zoekt mijn stijve lul onder het laken, omvat hem, strijkt langzaam op en neer. We kussen terwijl we elkaar aanraken, zacht en dan harder, tot je me naar je toe trekt.

Deze keer ga ik langzaam. Ik schuif in je terwijl je me aankijkt, terwijl de ochtend stilaan lichter wordt. Elke stoot is diep, gecontroleerd. Je benen om mijn middel, je handen in mijn haar. Ik lik over je tepel, zuig eraan terwijl ik in je beweeg. Je kreunt mijn naam. Je wordt natter, strakker. Ik voel hoe je dichtbij komt, hoe je binnenste begint te pulseren.

“Kom voor me,” fluister ik tegen je oor.

Je doet het. Met je hoofd achterover, mond open, een lange, trillende zucht terwijl je om me heen samentrekt. Ik hou me niet meer in. Ik stoot sneller, harder, tot ik opnieuw in je kom, diep, met een lage, bijna pijnlijke klank.

Daarna blijf ik in je liggen. Je vingers strelen over mijn rug. Buiten begint een vogel te zingen.

Oeh, belle Hélène.

Hélène, ma belle.

Je bent geen kind meer.

Je bent hier.

En ik wil je nog steeds.