Dit is een verzoek van Lisa, die hier enorm van geniet.

Lisa was eenentwintig en had zich die avond voorgenomen nergens over na te denken. Ze was met Lex uitgegaan, zoals zo vaak: Lex die eerst drie keer vroeg of haar outfit wel echt goed was, Lex die liever aan de rand van de dansvloer stond dan middenin het gewoel, Lex die zich verontschuldigde wanneer iemand tegen hém aan botste. Karel viel op omdat hij precies het tegenovergestelde was. Achtenveertig, breedgeschouderd, rustig. Hij had dat irritante soort zelfvertrouwen waarbij iemand niet harder hoefde te praten om de aandacht te krijgen. Hij stond aan de bar met een glas whisky en keek naar mensen alsof hij al wist wat ze gingen zeggen voordat ze hun mond opendeden. Toen hij naast hen kwam staan, begon het onschuldig. "Jullie twee samen?"

Lex knikte. "Dat dacht ik al." Lisa keek hem vragend aan. "Waarom?" Karel glimlachte. "Omdat jij degene bent die beslist waar jullie heen gaan. Hij volgt." Lex lachte zenuwachtig.

"Klopt niet," mompelde hij. "Nee?" Karel keek hem rustig aan. Lex haalde zijn schouders op. Lisa grinnikte. "Nou... een beetje wel." Dat was het moment waarop Karel doorhad dat hij beet had. Niet alleen Lex was onzeker. Lisa ook. Vooral over haar lichaam. Dat wist hij nog niet precies, maar hij zag het aan de manier waarop ze haar shirt af en toe naar beneden trok wanneer ze zat. Karel keek haar iets langer aan. "Jij hebt ten minste geen moeite om op te vallen." Lisa verstijfde even, Lex keek naar Karel, maar zei niets. "Wat bedoel je?" vroeg Lisa. Karel nam een slok van zijn drankje. "Je weet precies wat ik bedoel." Lisa voelde warmte in haar gezicht komen. Het was geen compliment, althans niet op de gebruikelijke manier. Zijn blik bleef even hangen bij haar stevige lichaam.

Toen zei hij, bijna achteloos: "Je bent een flinke zeug, hè?" De woorden kwamen hard aan. Lisa verwachtte boosheid. Schaamte. De neiging om weg te lopen, maar tot haar eigen verbazing voelde ze iets anders, een vreemde spanning. Ze keek naar haar glas en Karel zag het, natuurlijk zag hij het. Hij zei niets. Dat maakte het erger. Lex was degene die uiteindelijk iets zei. "Dat is wel een beetje..." "Beetje wat?" vroeg Karel. Lex zweeg. Karel glimlachte flauwtjes. "Precies." Lisa keek naar Lex. Haar vriend leek kleiner geworden sinds Karel bij hen stond. "Je hoeft niet voor mij op te komen," zei ze zacht. Karel trok één wenkbrauw op. "Interessant." "Wat?" "Dat je hem dat zegt." Lisa wist niet wat ze daarop moest antwoorden.

Karel leunde iets dichterbij, zonder haar aan te raken. "Je bent helemaal niet zo kwetsbaar als je doet." Ze keek hem aan. "En jij bent helemaal niet zo aardig als je doet." Voor het eerst glimlachte Karel echt. "Daar heb je gelijk in." Vanaf dat moment veranderde de avond. Niet plotseling. Niet zichtbaar. Maar Karel begon steeds kleine stukjes controle over te nemen. Hij bepaalde wanneer ze gingen zitten. Hij koos het volgende drankje. Hij stelde vragen waarop Lisa antwoord gaf voordat Lex iets kon zeggen. En telkens wanneer Lex protesteerde, keek Karel hem rustig aan totdat de jongen vanzelf weer zweeg. Lisa merkte het allemaal. Ze had weg kunnen lopen, dat wist ze en toch bleef ze zitten. Want ergens tussen Karel's harde woorden en zijn koele aandacht was iets wakker geworden wat ze zelf nog niet begreep, maar Karel had dat allang begrepen.

Karel boog zich iets naar Lisa toe, zijn stem werd zachter. "Jij voelt het ook, hè? Je bent een zeug. Je knort alleen nog niet." Lisa keek hem recht aan, het woord bleef tussen hen in hangen. Ze voelde opnieuw die merkwaardige verwarring: vernedering, ongemak, maar ook de onverklaarbare aantrekkingskracht van iemand die haar zo direct durfde aan te spreken. Karel zag haar aarzeling, "Zeg eens dat ik ongelijk heb." Lisa opende haar mond, maar er kwam niets. Naast haar verschoof Lex ongemakkelijk op zijn stoel. Karel keek even naar hem en daarna weer naar Lisa. "Zie je?" zei hij rustig. "Zelfs nu laat je hem voor jou bepalen wat je moet voelen." Lisa fronste. "Dat doe ik niet." "Nee?" Karel glimlachte. "Dan bewijs het." Hij leunde achterover en wachtte. Voor het eerst die avond voelde Lisa dat de stilte niet tegen haar werkte.

Ze kon Karel tegenspreken, ze kon opstaan, ze kon hem uitlachen maar juist omdat hij niets forceerde, voelde zijn uitdaging sterker dan alle eerdere opmerkingen. En Karel wist inmiddels precies welke snaar hij moest raken. Karel keek Lisa strak aan. "Als ik gelijk heb dat jij jezelf een zeug vindt," zei hij kalm, "dan mag je tegen me knorren. Als ik ongelijk heb, neem je dat vriendje van je mee en verdwijn je." Lisa voelde haar hart sneller slaan. Lex keek haar aan, duidelijk niet wetend wat hij moest zeggen, Karel zei niets meer. Hij liet de stilte haar werk doen. Lisa wist dat ze gewoon kon opstaan. Ze wist ook dat één woord genoeg was om hem ongelijk te geven. Maar ze bleef zitten, ze keek Karel aan, daarna naar Lex.

En heel langzaam verscheen er een uitdagende glimlach op haar gezicht. "Je denkt dat je me zo makkelijk kunt doorgronden?" Karel glimlachte terug. "Ik denk dat je jezelf al veel beter kent dan je toegeeft." Lisa zweeg. Voor het eerst had ze het gevoel dat zij degene was die een beslissing moest nemen. Lisa slikte en keek Karel recht aan. "Vooruit dan." Karel bleef volkomen stil. Lisa haalde diep adem. Ze voelde Lex naast zich verstijven. Toen boog ze zich iets naar voren en liet ze, zacht maar duidelijk, één kort "knor" horen. Lex keek haar ongelovig aan, Karel glimlachte langzaam. "Zo," zei hij. "Nu weet ik ten minste dat je niet alleen maar doet alsof." Lisa voelde haar wangen gloeien maar toch keek ze niet weg. "Tevreden?" "Nog niet," antwoordde Karel rustig. Hij leunde achterover en liet opnieuw een stilte vallen. "Maar nu weet ik wel dat je veel minder braaf bent dan je vriendje denkt." Lex opende zijn mond om iets te zeggen, maar Lisa legde haar hand op zijn arm. "Laat maar." Karel zag het gebaar. En opnieuw verscheen die kleine, zelfverzekerde glimlach op zijn gezicht.

Karel keek haar onderzoekend aan. "Hoe vaak heb je hier eigenlijk over nagedacht, Lisa?" Lisa fronste. "Waarover?" "Over iemand die je zo aanspreekt. Iemand voor wie je even niet hoeft te doen alsof je alles onder controle hebt." Ze wilde antwoorden, maar Karel hief één vinger. "Niet meteen antwoorden. Eerst nog één keer keurig voor mij knorren." Lisa wist precies wat hij bedoelde. Ze keek naar Lex. Hij keek terug, zichtbaar ongemakkelijk. Karel hoefde hem niet eens aan te kijken; zijn stilte was genoeg. Lisa ademde diep in en toen liet ze opnieuw dat korte, beschaamde knorrende geluid horen. Karel glimlachte. "Braaf." Het ene woord maakte haar wangen warm. "En nu," vervolgde hij, "ga je me vertellen waarom je dat eigenlijk helemaal niet zo erg vindt." Lisa zweeg, want dat was precies de vraag waar ze zelf geen antwoord op had. Karel leunde achterover. "Dat dacht ik al."

Karel liet zijn blik even tussen Lisa en Lex heen en weer gaan. "Jullie seksleven is nou niet bepaald waar de vonken vanaf springen, of heb ik het mis?" vroeg hij droog. Lisa voelde haar gezicht warm worden. Lex keek plotseling heel geïnteresseerd naar zijn glas. Karel trok één wenkbrauw op. "Of komt hij gewoon erg snel klaar?" Lisa wist even niet wat ze moest zeggen. Ze keek naar Lex, die zichtbaar ongemakkelijk werd. "Dat," zei Karel met een kleine glimlach, "was blijkbaar een gevoelige vraag."

Karel keek Lex rustig aan, met een haast plagende glimlach. "Vertel eens eerlijk, Lexie. Wat doet het met je dat ik zo tegen je meisje praat?" Lex werd rood en keek even naar Lisa. Karel vervolgde: "Je hoeft je tegenover ons niet groot te houden. Ik zie aan je gezicht dat dit iets met je doet." Lisa zei niets. Ze wachtte af, Lex slikte. "Ik weet het niet," mompelde hij. "Jawel," zei Karel zacht. "Je weet het best." Lex keek uiteindelijk op. "Misschien vind ik het gewoon spannend." Karel glimlachte tevreden. "Dat dacht ik al." Lisa keek van de een naar de ander en besefte dat de verhoudingen aan tafel inmiddels behoorlijk veranderd waren.

Karel hief langzaam zijn hand en legde die tegen Lisa's wang, hij wachtte tot ze zijn blik ontmoette. "Kijk mij aan, zeug." Lisa slikte, maar keek niet weg. "En antwoord eerlijk," zei Karel zacht. "Wil jij dit eigenlijk zo graag?" Lisa voelde de vraag zwaarder wegen dan alle beledigingen daarvoor. Ze keek heel even naar Lex en daarna weer naar Karel. "Ik weet het niet," fluisterde ze. Karel glimlachte nauwelijks. "Dan wordt het tijd dat je daar eens achter komt." Karel keek hen allebei rustig aan. "Vinden jullie dat allebei ook?" vroeg hij. "Zeg het maar eerlijk. Tegen mij hoeven jullie niets te ontkennen." Lisa keek naar Lex. Lex keek terug, zichtbaar nerveus. "Misschien," zei hij uiteindelijk zacht. Karel richtte zijn aandacht weer op Lisa. "En jij?" Lisa aarzelde. Ze voelde hoe de spanning aan tafel zich opnieuw opbouwde. "Misschien vind ik het inderdaad spannend," gaf ze toe. Karel knikte langzaam. "Dat klinkt al een stuk eerlijker."

Karel keek Lisa strak aan, "Knor nog maar een keer. Wen er maar aan." Daarna richtte hij zijn blik op Lex.

"En jij, Lexie? Ga jij eens keurig de rekening betalen. Ik denk dat het tijd wordt dat we ergens anders naartoe gaan." Lex keek even naar Lisa, alsof hij van haar een teken verwachtte. Karel wachtte rustig, toen keek hij weer naar Lisa. "Vind jij ook niet, zeugje?" Lisa voelde de spanning in haar buik toenemen. Ze wist dat ze op elk moment kon zeggen dat het genoeg was. Toch verscheen er een klein, onzeker glimlachje. "Misschien," zei ze. Karel knikte. "Dat is voorlopig voldoende."

Lisa voelde hoe de spanning van het moment zich verder in haar verspreidde. Ze wist dat Karel precies doorhad wat zijn woorden met haar deden. Ze keek hem aan, aarzelde even en liet toen opnieuw een zacht, bijna uitdagend knorgeluid horen. Karel glimlachte. "Zie je wel," zei hij. "Je hoeft jezelf niet langer wijs te maken dat je hier niets bij voelt." Lisa voelde haar wangen gloeien, maar ditmaal keek ze niet weg. "Misschien," fluisterde ze, "vind ik het gewoon spannend dat jij zo zeker van jezelf bent." Karel liet haar blik niet los. "Dat is een eerlijk antwoord." In de verte zag Lisa Lex terugkomen met zijn jas over zijn arm. Plotseling drong tot haar door dat de avond nog maar net begonnen was — en dat zij inmiddels vrijwillig een spel meespeelde waarvan ze de regels zelf nauwelijks meer kende.

Lex kwam terug met de jassen over zijn arm. Lisa zag hem aankomen, maar haar gedachten waren nog ergens anders. Ze voelde het schaamrood op haar wangen. Niet alleen omdat Karel haar zo openlijk had vernederd, maar vooral omdat ze niet kon ontkennen dat zijn woorden iets in haar hadden losgemaakt. Dat was het deel dat ze zichzelf nauwelijks durfde toe te geven. Ze had altijd gedacht dat ze boos zou worden als iemand haar zo behandelde. Dat ze meteen afstand zou nemen. Maar bij Karel was het anders. Zijn zelfverzekerdheid maakte haar nerveus, zijn aandacht voelde intens, en juist zijn harde woorden bleven in haar hoofd rondzingen. Waarom vond ze het spannend?

Waarom had ze niet gewoon opgestaan? En waarom voelde ze, terwijl Lex met de jassen terugkwam, een kleine teleurstelling bij de gedachte dat deze vreemde avond misschien alweer voorbij zou zijn? Lisa keek naar Karel, hij zei niets. Hij hoefde niets te zeggen, zijn blik was genoeg. Ze wist nog steeds niet wat ze van hem wilde. Misschien wilde ze alleen weten hoever dit vreemde spel kon gaan. Misschien wilde ze ontdekken waarom iemand die haar onzekerheden zo gemakkelijk wist te raken, haar tegelijkertijd zo zelfverzekerd liet voelen. Maar één ding wist ze inmiddels zeker: Ze was niet alleen blijven zitten omdat Karel haar had uitgedaagd. Een deel van haar wilde zelf weten wat er zou gebeuren als ze bleef.

"Kom op, zeug. Trek je jas aan en loop maar met me mee." Karel legde kort zijn hand tegen Lisa's rug, niet hard, maar beslist. Lisa voelde het gebaar onmiddellijk en trok haar jas aan. Karel keek vervolgens naar Lex.

"En jij? Volg je ons keurig, Lexie?" Lex pakte zijn jas en keek onzeker naar Lisa. Karel glimlachte. "Tenzij jullie natuurlijk besluiten naar huis te gaan. Dan kunnen jullie daar weer doen alsof alles tussen jullie perfect is." Lisa voelde opnieuw die vreemde mengeling van schaamte en spanning. Ze wist dat Karel haar probeerde uit te dagen, haar uit haar vertrouwde rol te trekken.

Ze keek naar Lex. "Ga je mee?" vroeg ze zacht. Lex knikte en Karel draaide zich om en liep richting uitgang.

Lisa volgde hem. Na een paar stappen keek ze nog eenmaal over haar schouder naar Lex. Hij liep achter haar aan, zijn jas over zijn arm. En terwijl de koude avondlucht haar gezicht raakte, vroeg Lisa zich af of ze zojuist werkelijk vrijwillig achter een man aan was gelopen die haar een zeug had genoemd. Het antwoord maakte haar opnieuw warm van binnen.

Karel opende de deur en bleef in de deuropening staan. Zijn blik bleef op Lisa rusten. "Als jij hier over de drempel stapt," zei hij rustig, "dan weet je dat jij ervoor kiest om mijn zeug te zijn." Lisa keek hem aan. Ze voelde haar hart sneller slaan. Karel draaide zich vervolgens naar Lex. "En van jou wil ik geen commentaar. Je mag kijken. En als je ervoor kiest om te blijven, noem je mij meneer. Anders ga je naar huis." Lex zweeg.

Lisa keek even naar hem. Ze zag de twijfel in zijn ogen, maar ook dat hij niet wegliep. Toen keek ze opnieuw naar Karel. Een seconde lang bleef ze staan, daarna zette ze langzaam één voet over de drempel. Karel glimlachte nauwelijks. "Dat is duidelijk genoeg." Lisa wist dat ze zojuist bewust een grens was overgestapt. Niet omdat Karel haar had gedwongen, maar omdat ze zelf wilde weten waar dit spel naartoe zou leiden.

"Kleren uit en naar binnen," commandeerde Karel. Hij liep zelf verder de kamer in en deed het grote licht aan. De plotselinge helderheid maakte de ruimte onpersoonlijk en streng. Lisa en Lex bleven een moment bij de deur staan, volledig naakt en Lisa zag de opwinding tussen de benen van har vriendje. "Jij daar." Karel wees naar de eettafel. Lex slikte. "Ja, meneer." Hij liep naar de tafel en nam plaats. Karel richtte zijn aandacht op Lisa. "En jij komt hier staan." Lisa zette aarzelend een paar stappen naar voren. Ze voelde haar wangen nog steeds gloeien en hield haar blik op Karel gericht. "Goed," zei hij rustig. "Blijf daar maar even."

De stilte die volgde voelde zwaarder dan zijn bevelen. Lisa wist dat ze nog steeds kon omkeren maar toch bleef ze staan.

Lisa kon nauwelijks bevatten hoe ver de avond inmiddels was gegaan. Zij en Lex hadden uit vrije wil hun jassen en kleding uitgedaan, en nu stonden ze daar, zichtbaar nerveus, terwijl Karel tegenover hen zat. Zijn blik bleef op Lisa rusten. "Knor voor ons, Lisa," zei hij rustig. "Laat alle spanning maar even los voordat we verdergaan." Lisa voelde haar gezicht warm worden. Ze sloot kort haar ogen, haalde diep adem en liet toen een zacht, aarzelend geluid horen. "Dat kan toch zeker veel beter zeugje van mij, zo horen we je bijna niet. Kom op, laat het horen." Lex keek naar haar, maar zei niets. Lisa begon te knorrem. Luider meerdere keren achter elkaar zelf...het leek wel alsof ze zichzelf eindelijk liet gaan. "Knorrr, knorrr knorrr...knorrr." Lisa opende haar ogen weer en keek Karel aan. Voor het eerst voelde ze niet alleen schaamte. Er zat ook iets uitdagends in haar blik, alsof ze zichzelf wilde bewijzen dat ze deze vreemde situatie aankon. Karel knikte langzaam. "Goed," zei hij. "Nu kun je ten minste weer nadenken."

Karel liet zijn blik kort over Lisa gaan en zei rustig: "Je weet dat ik je lichaam niet ga sparen met mooie woorden. Maar de vraag is: waarom laat je mij er zo naar kijken?" Lisa voelde haar wangen opnieuw warm worden. Ze wist dat Karel haar probeerde uit te dagen, maar dit keer gaf ze hem niet meteen het antwoord dat hij verwachtte. "Misschien," zei ze, "omdat ik wil weten wat jij werkelijk ziet." Karel glimlachte. "Dat is een eerlijker antwoord."

Karel liet zijn blik rustig op Lisa rusten. "Ik zie iemand die ontzettend graag gezien wil worden," zei hij. "Iemand die doet alsof mijn woorden haar niets kunnen schelen, terwijl ze allang weet dat ze haar raken."

Lisa voelde haar gezicht warm worden. "Ik zie een jonge dikke vette zeug, hunkerend naar aandacht voor haar afzichtelijke wanstaltige lichaam...en hoor haar knorren om mijn aandacht terwijl haar brave vriendje met een erectie toe mag kijken." Naast haar bleef Lex stil. Ook hij leek niet goed te weten wat hij van de situatie moest vinden. Karel glimlachte. "Jullie twee zijn interessanter dan jullie zelf beseffen."

Lisa keek hem uitdagend aan. "Misschien vind ik het gewoon prettig dat iemand eindelijk zegt wat hij denkt." "Dat," antwoordde Karel, "is ten minste eerlijk. maar blijf knorren want ik wil dat je weet wat je werkelijk bent" En tot haar eigen verbazing merkte Lisa dat ze niet langer alleen maar beschaamd was. Onder die schaamte zat nieuwsgierigheid — een verlangen om te ontdekken waarom deze vreemde, ongemakkelijke aandacht haar zo diep raakte. Ze knorde en dit keer kleurde haar gezicht niet eens ervan.

Karel keek van Lisa naar Lex en liet bewust een stilte vallen. "Jullie hoeven vanavond niets te bewijzen," zei hij. "Maar jullie moeten wel eerlijk zijn tegenover jezelf." Lisa sloeg haar ogen even neer. Ze voelde nog steeds de spanning van zijn woorden. Het vreemde was dat ze niet langer alleen maar bezig was met wat Karel van haar vond. Ze was vooral bezig met wat zijn aandacht met háár deed. Lex bleef stil. Karel knikte naar hem. "En jij bent blijkbaar bereid om vooral te kijken en te volgen." Lex haalde onzeker zijn schouders op.

Lisa keek naar hem. Voor het eerst zag ze niet alleen haar verlegen vriendje, maar iemand die zelf ook een keuze maakte door hier te blijven.Daarna keek ze terug naar Karel. "Je denkt dat je ons al helemaal doorhebt," zei ze. "Nee," antwoordde Karel. "Ik denk alleen dat jullie jezelf nog niet helemaal begrijpen." Die woorden bleven hangen. Lisa voelde opnieuw die merkwaardige spanning. Schaamte, nieuwsgierigheid en een koppige behoefte om niet terug te deinzen. "En wat denk jij dat ik wil?" vroeg ze. Karel glimlachte. "Dat," zei hij, "ga je mij zelf vragen zeug, jij wil graag hard door mij genomen worden terwijl je knort."

Karel glimlachte langzaam. "Dat is wat jij denkt dat ik van je verlang?" vroeg Lisa, terwijl ze hem scherp aankeek. "Nee," antwoordde Karel. "Ik denk dat jij wilt ontdekken hoeveel van mijn woorden je werkelijk durft te geloven." Lisa voelde haar hartslag versnellen. Hij had haar opnieuw precies daar gebracht waar ze niet wilde zijn: tussen schaamte en nieuwsgierigheid. "En als je ongelijk hebt?" "Dan zeg je dat." Karel leunde achterover. "Maar als ik gelijk heb, Lisa, hoef je het niet voor mij te verbergen. Je hoeft alleen eerlijk te zijn tegen jezelf." Lisa zweeg, voor het eerst glimlachte ze een beetje. "Je bent behoorlijk zeker van jezelf, meneer Karel." "Dat ben ik." Achter hen verschoof Lex ongemakkelijk op zijn stoel. Lisa keek even naar hem en daarna weer naar Karel. De avond was duidelijk nog lang niet voorbij.

Lisa keek nog eenmaal naar Lex. Daarna richtte ze zich tot Karel. "Meneer Karel..." Haar stem was nauwelijks meer dan een fluistering. "Zou u mij hard kunnen nemen en echt zo ver kunnen krijgen dat ik alles wat ik denk loslaat?" Karel keek haar lang aan. "Dat," zei hij, "is een veel interessantere vraag." Alle schaamte en twijfel die Lisa voelde, leken zich op dat moment met haar nieuwsgierigheid te vermengen. Ze wist niet waar de avond zou eindigen, maar ze wist inmiddels wel dat ze niet langer alleen maar toeschouwer van het spel was.

"Ga maar op je knieën, draai de dikke zeugenreet van jou maar mijn kant op en breng je hand maar tussen je vette benen en kijk naar Lex terwijl jij met jezelf speelt en luid knort voor een echte beurt." Lisa huiverde en ging naar de grond, toonde Karel haar brede achterste en... ze bracht haar hand tussen haar benen en begon te spelen. Ze was echt drijfnat en in de kamer was het gesop te horen., toen begon ze te knorren terwijl ze naar haar vriendje Lex keek...sop sop, knor knorr. Sop sop, knorrr. "Zie je dat Lexie, zie wat een geile zeug jouw meisje werkelijk is? En jij kan haar niet geven wat ze echt nodig hebt, jij komt nu al bijna klaar dus laat staan dat jij haar naar een orgasme kan neuken. Waarom vraag jij mij niet heel beleefd of ik die taak van jouw overneem Lex?" Lex slikt, keek in de ogen van Lisa en zij leek alleen maar harder te knorren. "Meneer Karel klonk het hees uit zijn mond, kunt u misschien mijn... kunt u Lisa geven wat ze verdiend?"

Op dat moment klonk een intense kreun uit de mond van Lisa, Karel trok zijn riem uit zijn broek en deed hem uit. Lex zag zijn grote pik en wist dat Lisa die meer zou gaan voelen dan wat hij haar altijd gaf...Karel knielde achter haar en duwde zijn eikel in haar en hield in, hij greep zijn riem en deed deze om haar nek en hield haar zo in bedwang. "Bij elke stoot, knor jij luid...vandaag wordt jij een echte zeug" en hij ramde zijn pik in een stoot volledig in haar. Lisa zakte door haar elle bogen bij deze onverwachte binnenkomst en iet een luide knor horen. "Dat is braaf"...en hij begon te stoten en Lisa ...Lisa verloor zichzelf en knorde kreunend en jammerde de hele boel bij elkaar.

Steeds harder in haar dikke lichaam, dat hevig mee deinde en trilde bij elke stoot en toen ze begon klaar te komen trok Karel haar hoofd achterover met de riem om haar nek en moest ze Lex van hem aankijken. Ze kwamen tegelijk...Lisa en Lex. En Karel ramde door, hij hield haar in een orgasme trein en toen trok hij zijn pik uit haar en trok zich af op haar achterste en spoot haar dikke kont helemaal onder. "Dit is wat deze zeug nodig heeft Lex, jij brengt haar vanaf nu regelmatig hier zodat ze echt kan genieten." En bedeesd en kalm klonk het uit de mond van Lex, "ja meneer Karel."