Ik wist onmiddellijk dat hij niet over uren of dossiers sprak. Toch vroeg ik: ‘Hoeveel meer?’ Hij hield mijn blik vast. ‘Dat,’ zei hij zacht, ‘is precies de vraag die je jezelf moet stellen.’ Ik stond op en verzamelde mijn spullen. Mijn handen waren volkomen rustig. Alleen mijn hart verraadde me. Bij de deur bleef ik staan. ‘En als ik nee zeg?’ Victor keek weer naar het dossier. ‘Dan ben je volgend jaar waarschijnlijk nog steeds medewerker.’ Ik liep naar buiten en pas in de lift realiseerde ik me dat ik mijn adem had ingehouden. En dat ik nog steeds niet had gezegd dat ik nee zou zeggen.
De volgende ochtend lag er een envelop op mijn bureau. Geen naam. Geen afzender. Alleen een tijdstip en een adres. 21.30 uur. Ik wist meteen van wie hij kwam, ik had de envelop bijna weggegooid. Bijna. Om 21.27 uur stond ik voor de deur van het restaurant. Ik had mezelf verteld dat ik alleen kwam luisteren. Dat luisteren geen toezegging was. Dat ik altijd nog kon opstaan en vertrekken. Victor zat achterin, alleen. ‘Je bent gekomen.’ ‘Ik zei niet dat ik zou komen.’ ‘Nee,’ zei hij. ‘Maar je bent er wel.’ Hij wees naar de stoel tegenover hem. Ik ging zitten. Het gesprek begon volkomen normaal. Een cliënt. Een belangrijke overname. Een dossier waarmee ik mezelf definitief zou kunnen bewijzen. Toen schoof hij een document naar me toe.
‘Dit is jouw kans.’ Ik keek naar de handtekening onderaan. Mijn naam stond er al.
‘Wat verwacht je van me?’ ‘Loyaliteit.’ ‘Die heb je.’ ‘Nog niet.’ Ik keek hem aan. Daar was het moment waarop ik had moeten opstaan. In plaats daarvan vroeg ik: ‘Wat moet ik dan doen?’ Victor leunde achterover.
‘Dat ontdek je vanzelf.’ Ik voelde woede. Schaamte. En iets waar ik nog veel banger voor was: nieuwsgierigheid. Ik tekende niets. Maar ik nam het document wel mee naar huis. Die nacht sliep ik nauwelijks, niet omdat ik bang was dat ik mijn grens zou overschrijden. Omdat ik voor het eerst bang was dat ik dat misschien wílde.
Ik begon mezelf vragen te stellen die ik vroeger nooit had durven stellen. Niet: Wat is juist? Maar: Hoeveel is het mij waard? Partner worden was allang geen volgende stap in mijn carrière meer. Het was iets waar mijn hele leven omheen leek te draaien. Wanneer ik 's avonds alleen in mijn appartement zat, zag ik in gedachten het bord met mijn naam erop. Michelle Vermeer — Partner. Ik verlangde ernaar met een intensiteit die me soms zelf ongemakkelijk maakte en juist daarom werd Victor gevaarlijk. Niet omdat hij me openlijk bedreigde. Integendeel. Hij hoefde nauwelijks iets te zeggen. Een blik tijdens een vergadering. Een hand die iets te lang op mijn dossier bleef rusten. Een rustige opmerking over wie volgens hem 'echt geschikt' was voor het partnerschap.
Hij wist dat ik begreep wat er tussen de regels stond en ik wist dat hij wist dat ik het begreep. Op een avond bleef ik na een vergadering alleen achter. 'Je denkt te veel na,' zei hij vanuit de deuropening. 'Misschien.' 'Over je carrière?' Ik keek hem aan. 'Over de prijs ervan.' Voor het eerst zag ik iets veranderen in zijn gezicht. 'En?' vroeg hij. Ik slikte. 'Ik weet nog niet of ik die prijs wil betalen.' Hij kwam niet dichterbij, dat maakte het erger. 'Dan zul je moeten ontdekken,' zei hij, 'waar je grens werkelijk ligt.' Toen hij vertrok, bleef ik alleen achter met mijn eigen gedachten.
Ik voelde spanning door mijn lichaam trekken, maar het was geen eenvoudige opwinding. Het was iets ingewikkelder: angst vermengd met verlangen, ambitie vermengd met schaamte. Ik wilde die promotie, ik wilde haar misschien meer dan wat dan ook. Maar ergens diep vanbinnen begon ik te begrijpen dat de echte vraag niet was hoe ver Victor mij kon krijgen. De echte vraag was: Hoe ver zou ik uit mezelf gaan om Michelle Vermeer — partner — werkelijkheid te laten worden?
Ik probeerde die avond eerlijk tegen mezelf te zijn, wat zou ik doen voor het partnerschap? Bijna alles, dacht ik. Ik zou mijn trots inslikken. Ik zou mijn vrije tijd opgeven. Ik zou dossiers aannemen die niemand wilde. Ik zou glimlachen naar mensen die ik verafschuwde en doen alsof iedere vernedering slechts onderdeel was van het spel. Maar er was ook een andere lijst, een lijst waar ik nauwelijks naar durfde te kijken. Zou ik iemand verleiden? De gedachte alleen al maakte mijn wangen warm, zou ik een flirt toelaten waarvan ik wist dat hij niet onschuldig was? Misschien.
Zou ik iemand bewust laten merken dat ik wist wat hij van me wilde, zonder hem meteen af te wijzen? Misschien ook. Zou ik een grens overschrijden die ik nu nog beschouwde als strikt privé? Daar bleef mijn antwoord steken. Want nu was het antwoord nee, maar wat betekende dat eigenlijk? Wat als mijn eerste grens niet genoeg bleek? Wat als Victor daarna nog iets anders verlangde? En daarna nog iets? Wat als er uiteindelijk geen duidelijk moment kwam waarop iemand zei: dit is wat je moet doen — maar alleen steeds een volgende deur die ik zelf kon openen? Ik haatte die gedachte.
En tegelijkertijd kon ik niet ontkennen dat er iets opwindends zat in het idee dat ik zélf zou beslissen hoe ver ik ging. Ik sloot mijn ogen, partner. Dat ene woord was genoeg om mijn hele lichaam gespannen te maken. Misschien was dat het gevaarlijkste aan mijn ambitie: niet dat iemand mij kon dwingen mijn grenzen te verleggen, maar dat ik op een dag misschien zelf zou besluiten dat een grens het opofferen waard was. Ik wist alleen nog niet welke grens dat zou zijn. En hoeveel er van mij over zou blijven als ik hem eenmaal had overschreden.
Victor begon niet met een eis. Dat zou te eenvoudig zijn geweest, hij begon met vragen. ‘Je wilt toch partner worden?’ ‘Ja.’ ‘Heel graag?’ Ik keek hem aan. ‘Dat weet je.’ Hij glimlachte nauwelijks. ‘Dan moet je jezelf afvragen wat je daarvoor over hebt.’ Vanaf dat moment veranderde er iets. Hij verwachtte dat ik langer bleef na vergaderingen. Dat ik beschikbaar was wanneer hij belde. Dat ik mijn plannen liet vallen wanneer hij dat vroeg. Eerst waren het kleine dingen. Daarna werden ze vanzelfsprekend.
En iedere keer wanneer ik aarzelde, kwam dezelfde rustige vraag. ‘Je wilt toch zo graag partner worden?’ Alsof mijn ambitie een contract was dat ik zelf had ondertekend. Op een avond zei ik eindelijk ‘Waar houdt dit op?’ Victor keek me lang aan. ‘Dat hangt van jou af.’ ‘Dat is geen antwoord.’ ‘Jawel. Je denkt nog steeds dat iemand je iets verschuldigd is omdat je hard werkt.’ Hij stond op en liep naar het raam. ‘Niets komt vanzelf, Michelle. Niet op dit niveau.’ Ik voelde mijn kaak aanspannen.
‘En wat verwacht je dan van mij?’ Hij draaide zich om. ‘Dat je ophoudt te vragen wat iets kost.’ Een stilte.
‘En begint te beslissen wat het je waard is.’ Ik wist precies wat hij bedoelde. En misschien was dat nog erger dan wanneer hij het rechtstreeks had uitgesproken. Want zolang hij een concrete eis stelde, kon ik nee zeggen. Maar zolang hij alleen maar vragen stelde, moest ík zelf bepalen waar mijn grens lag. En iedere keer dat ik die grens een stukje opschoof, kon ik mezelf wijsmaken dat het mijn eigen keuze was.
‘Je kunt toch ’s avonds, als we hier samen nog aan het werk zijn, dat jasje uitdoen,’ zei Victor. ‘Een knoopje meer los. Iets spannends eronder dragen.’ Hij keek niet eens op van zijn scherm, ‘Of is dat allemaal te veel gevraagd, Michelle?’ Zijn toon was bijna achteloos, dat maakte het juist erger. Ik antwoordde niet en hij vroeg het niet opnieuw. De volgende avond zat ik om half tien tegenover hem aan de lange vergadertafel. Mijn jasje hing over de stoel, mijn blouse was net iets losser dan normaal. Daaronder droeg ik iets waarvan ik mezelf die ochtend nog had verteld dat ik het niet voor hem had uitgezocht. Dat was de leugen waarmee ik de dag was begonnen.
Ik wist precies wat ik deed en tegelijk kon ik mezelf blijven vertellen dat Victor het nooit letterlijk had gevraagd. Hij had alleen een mogelijkheid geschetst, ik had er zelf voor gekozen. Hij keek eindelijk op, zijn blik bleef een seconde te lang bij me hangen. Toen keek hij weer naar zijn laptop. ‘Dank je,’ zei hij eenvoudig. Meer niet, ik voelde mijn hartslag versnellen. Niet omdat hij iets deed maar juist omdat hij niets deed. Hij had me een suggestie gegeven en ik had die opgevolgd. En opeens begreep ik waarom zijn woorden zo gevaarlijk waren. Hij hoefde mij nergens toe te dwingen, hij hoefde alleen maar de deur op een kier te zetten.
Ik was degene die hem verder openduwde.
De avond erna maakte ik nog een knoopje los, ik wist dat ik het deed voor hem. Mijn lichaam was niet spectaculair. Ik had geen grote boezem; eerder klein en stevig, iets waar ik me vroeger nauwelijks bewust van was geweest. Die avond was ik dat wel. Ik wilde dat hij het zag., dat hij ze zag. Niet omdat hij erom had gevraagd. Dat had hij nog steeds niet. Ik wilde alleen weten of hij het mooi vond. Toen Victor later tegenover me zat, merkte ik dat mijn aandacht voortdurend afdwaalde.
Ik keek naar zijn gezicht wanneer hij opstond, wanneer hij langs mijn stoel liep, wanneer hij iets van het bureau pakte. Zou hij kijken? Zou hij het prettig vinden? Een paar minuten later keek hij inderdaad op. Zijn blik gleed heel even naar mijn losgemaakte blouse en daarna terug naar mijn ogen. Geen glimlach. Geen opmerking. Alleen die ene blik, dat korte knikje erna. En vreemd genoeg was dat genoeg om mijn hart sneller te laten kloppen. Want nu wist ik dat hij het had gezien, en erger nog: ik wist dat ik het fijn vond dat hij het had gezien.
Ik dacht niet na, mijn vingers gingen naar de resterende knoopjes en maakten ze één voor één los. Mijn blouse viel open. Victor keek op, dit keer hield zijn blik langer stand. Geen glimlach. Geen woord. Alleen datzelfde kleine knikje. Mijn hart bonsde, ik wist dat hij keek. En ik wist dat ik wilde dat hij bleef kijken. Toen kwam de volgende gedachte, bijna vanzelf. Moest ik mijn blouse dan misschien helemaal uittrekken?
Ik schrok van mezelf, dat was niet meer een suggestie opvolgen. Dat was een keuze, een echte. Mijn hand bleef aan de rand van mijn blouse rusten. Voor het eerst die avond vroeg ik me niet af wat Victor van mij verwachtte. Ik vroeg me af wat ík eigenlijk wilde. En het antwoord kwam niet. Alleen die ondraaglijke stilte tussen ons.
Ik beet op mijn lip en trok mijn blouse uit. Daar zat ik dan, plotseling veel kwetsbaarder dan ik me had voorgesteld. Mijn hart ging tekeer. Victor keek, lang genoeg om mij te laten beseffen dat hij werkelijk zag wat ik had gedaan. Toen kwam datzelfde kleine knikje. Ik werd er gek van. Het voelde alsof ieder knikje een stille aanwijzing was om nog een stap verder te gaan. Niet omdat hij me iets opdroeg. Hij sprak nauwelijks. Hij vroeg nergens om. En juist daardoor kon ik mezelf blijven vertellen dat ík degene was die koos.
Dat maakte het tegelijkertijd spannender en verwarrender. Ik keek naar hem en dacht aan dat ene woord.
Partner. Hoeveel was dat mij waard? Ik wist het antwoord niet meer. Maar ik wist wel dat ik inmiddels een grens had overschreden waarvan ik die ochtend nog had gedacht dat ze absoluut was. En terwijl Victor zwijgend naar me keek, vroeg ik me voor het eerst af waar de volgende grens zou liggen. En of ik die deze keer opnieuw zelf zou verleggen.
Victor stond op en liep naar me toe. Hij ging, half leunend, op de rand van de tafel zitten, vlak naast me. Hij zei niets, hij keek alleen. Ik voelde zijn aandacht, eerst op mijn gezicht en daarna lager, voordat zijn blik weer de mijne vond. Ik kreeg het warm, niet alleen van schaamte. Er zat iets opwindends in de stilte, in het feit dat ik wist dat hij zag wat ik bewust had laten zien. Toen kwam opnieuw dat kleine knikje. Zo weinig. En toch voelde het als een vraag. Ik slikte.
Mijn verstand zei dat ik moest stoppen. Dat ik al veel verder was gegaan dan ik die ochtend voor mogelijk had gehouden. Maar een andere gedachte fluisterde dat dit misschien precies was wat hij bedoelde met wat heb je ervoor over? Ik keek hem aan en begreep opeens dat het volgende besluit volledig bij mij lag. Victor hoefde niets te zeggen. Dat was misschien wel het gevaarlijkste van alles.
Ik stond op, mijn handen trilden toen ik mijn rokje losmaakte. Het was een belachelijk klein gebaar, en toch voelde het alsof ik daarmee een deur opende die ik niet meer eenvoudig kon sluiten. Het rokje gleed naar beneden. Daar stond ik, ik voelde mijn gezicht warm worden en dwong mezelf Victor aan te kijken. Hij zei niets. Dat was inmiddels zijn krachtigste wapen geworden. Geen bevel. Geen vraag. Geen belofte. Alleen die stille blik.
Ik wist dat hij mij zag. Ik wist ook dat ik degene was geweest die deze stap had gezet. En juist dat maakte mijn gedachten zo verwarrend. Dit heb ik zelf gedaan. Maar meteen daarna kwam de andere gedachte: Waarom heb ik dit eigenlijk gedaan? Voor hem? Voor mijn carrière? Voor dat ene woord dat al weken door mijn hoofd spookte? Partner. Victor bewoog nauwelijks.
Toen kwam opnieuw dat kleine knikje. Mijn maag trok samen. Ik begreep eindelijk waarom ik daar zo gevoelig voor was geworden. Ieder knikje voelde als bevestiging. Alsof ik dichter bij mijn doel kwam. Maar ook alsof ik langzaam leerde om mijn eigen grenzen te meten aan zijn goedkeuring. En ergens diep vanbinnen vroeg een stem: Michelle, wanneer is genoeg eigenlijk genoeg?
En toch ging ik verder, hij had geknikt. Een klein gebaar, bijna niets, maar in mijn hoofd voelde het als een beoordeling: goed bezig, Michelle. Je weet waarvoor je dit doet. Mijn gedachten waren inmiddels een crisiscentrum. Ik was nog nooit zover gegaan om iets te bereiken. Nooit. Niet in mijn werk, niet in mijn relaties, nergens. En toch stond ik daar nu, ik sloeg mijn armen even om mezelf heen en haalde diep adem. Daarna maakte ik de laatste grens los die ik op dat moment nog bewaakte.
Ik deed het zelf, dat bleef maar door mijn hoofd gaan. Ik doe dit zelf. Niet omdat hij het had gevraagd. Niet omdat hij me een opdracht had gegeven. Omdat ik wilde weten wat er zou gebeuren als ik nog één keer verder ging. Ik keek hem aan, Victor zei niets hij keek naar mijn nu ontblote boezem, mijn borsten, mijn trots.
Voor het eerst voelde ik geen trots om wat ik had bereikt, maar onzekerheid over wat ik inmiddels bereid was geworden te doen. Mijn grootste droom stond nog steeds recht tegenover me. Maar plotseling vroeg ik me af of ik hem nog wel wilde als de prijs betekende dat ik mezelf stukje voor stukje moest kwijtraken.
Weer dat kleine knikje, een huivering trok door mijn hele lichaam. Ik wist dat ik inmiddels veel verder was gegaan dan ik ooit had gedacht. Mijn laatste stukje zekerheid voelde ineens even kwetsbaar als ikzelf. Mijn handen gingen naar mijn laatste stukje kleding, mijn string. Moest ik ook dát loslaten? De gedachte alleen al maakte me duizelig. Dit was geen onschuldige flirt meer. Dit was de grens waarvan ik mezelf had beloofd dat ik haar nooit zou overschrijden.
Ik keek naar Victor. Hij zei niets. Geen bevel. Geen verzoek. Alleen die stille aanwezigheid. En juist daardoor werd het een gevecht dat zich volledig in mijn hoofd afspeelde. Als ik nu stop, ben ik dan zwak? Als ik doorga, wat blijft er dan van mijn eigen keuze over? Mijn vingers bleven even stil. Toen liet ik ze weer zakken. Voor het eerst die avond koos ik niet voor zijn knikje. Ik koos voor mezelf. En vreemd genoeg voelde dat als de moeilijkste stap die ik tot dan toe had gezet.
Ik bleef hem aankijken. Ik voelde zijn blik en was me pijnlijk bewust van hoe kwetsbaar ik daar stond. Mijn hart bonsde zo hard dat ik het bijna in mijn oren hoorde. ‘Tot hier,’ zei ik zacht. ‘En niet verder.’ Victor zei een paar seconden niets. Toen kwam zijn hand omhoog. Zijn vinger raakte voorzichtig mijn kin en bracht mijn gezicht iets hoger, zodat ik hem rechtstreeks moest aankijken. ‘En je bent zo dichtbij,’ zei hij alleen.
Een rilling trok door me heen. Zo dichtbij.
Het waren maar drie woorden, maar ze raakten precies de plek waar mijn ambitie en mijn twijfel elkaar al weken bevochten. Ik wist wat hij bedoelde. Nog één stap, misschien maar één. Maar ik wist ook dat één stap tegenwoordig niet meer hetzelfde betekende als vroeger. Ik bleef hem aankijken. ‘Dichtbij waarvan?’ vroeg ik. Victor glimlachte nauwelijks. ‘Dat weet je zelf.’ En ineens begreep ik dat mijn echte grens niet lag bij wat hij van me verlangde. Mijn echte grens lag bij de vraag of ik bereid was mijn eigen nee te veranderen in een misschien — alleen omdat mijn grootste droom binnen handbereik leek.
XTRA_Onerv (26)
Purelovely (33)
Seesje (20)
Hoaxje (58)