Martine stond voor het hoge raam van haar slaapkamer en keek uit over de donkere tuin. Achter haar lag haar echtgenoot rustig te slapen. Alles in het huis was stil, verzorgd en volkomen voorspelbaar, precies zoals haar leven. Ze droeg een zijden ochtendjas en had haar haar losgemaakt. In de spiegel zag ze nog steeds dezelfde vrouw die iedereen kende: vijfenveertig, elegant, zelfverzekerd en gewend om bewondering te ontvangen zonder er ooit om te hoeven vragen. Maar diep vanbinnen was er iets veranderd, al maanden werd haar geheime fantasiewereld steeds brutaler. Ze stelde zich voor hoe het zou zijn om één avond alle waardigheid af te leggen. Geen mevrouw Van Aeren meer. Geen echtgenote. Geen vrouw die voortdurend controle hield over haar gedrag. Alleen Martine. Een vrouw die eindelijk durfde toe te geven hoeveel plezier ze beleefde aan begeerd worden. Ze sloot haar ogen, en glimlachte voor het eerst die dag.

Martine merkte dat haar geheime fantasieën steeds meer macht over haar kregen. Wanneer ze alleen was, liet ze de keurige façade van mevrouw Van Aeren langzaam verdwijnen. In haar verbeelding was ze schaamteloos, uitdagend en volkomen vrij. Ze fantaseerde over de aandacht van jonge volwassen mannen en over het schandaal dat zou ontstaan als iemand ooit zou ontdekken wat er zich achter haar beheerste uiterlijk afspeelde. Juist die tegenstelling fascineerde haar: de hooghartige dame die iedereen kende tegenover de vrouw die in haar eigen fantasiewereld alle zelfbeheersing liet varen. En bijna dagelijks keerde ze naar die wereld terug. Daar kon niemand haar tegenhouden. Daar hoefde ze zich nergens voor te schamen.

Martine wist inmiddels dat haar fantasieën gevaarlijk waren. Niet omdat iemand ze kende — niemand kende ze. Ze bestonden uitsluitend in dat afgesloten deel van haar gedachten waarover ze met niemand sprak, daar zat een andere Martine. De vrouw die in werkelijkheid altijd een afkeer had gehad van vulgariteit, veranderde daar in iemand die juist genoot van het idee dat ze haar eigen grenzen vergat. Ze liet zich in haar verbeelding bewonderen, uitdagen en provoceren door aantrekkelijke jonge volwassen mannen. En hoe schandaliger de fantasie werd, hoe moeilijker het was om haar terug te duwen. Soms zat ze na zo'n dag weer keurig aan de ontbijttafel, haar man tegenover haar, alsof er niets gebeurd was. Ze dronk haar koffie, ze las de krant en ze sloeg haar benen elegant over elkaar. En niemand kon vermoeden welke gedachten er nog door haar hoofd spookten. Dat contrast maakte haar bijna duizelig. Want diep onder haar perfecte manieren zat inmiddels een vraag die ze niet langer kon negeren: Hoe ver zou ik werkelijk durven gaan als ik één keer ophield Martine Van Aeren te zijn?

Martine had haar geheim inmiddels zorgvuldig uitgebreid. In verschillende winkels, steeds ver van haar eigen buurt, had ze speeltjes gekocht die ze thuis verborgen hield in een afgesloten lade. Niemand uit haar sociale kring zou ooit vermoeden dat achter haar keurige bestaan zo'n privéwereld schuilging. Die avond stond ze voor de spiegel. Ze keek naar haar eigen spiegelbeeld alsof ze naar een onbekende vrouw keek. De elegante Martine was er nog steeds: perfect verzorgd, zelfverzekerd, onberispelijk maar achter die ogen zat inmiddels een andere vrouw.

In haar fantasieën liet ze zich steeds verder meeslepen door verboden scenario's, door onbekende mannen en situaties die haaks stonden op alles wat ze overdag beweerde te verafschuwen. Juist het idee dat iemand uit haar kennissenkring haar ooit in zo'n kwetsbare, schaamteloze rol zou zien, maakte haar fantasieën nog intenser. Ze legde haar hand tegen de spiegel. "Wie ben jij eigenlijk?" fluisterde ze. Haar spiegelbeeld gaf geen antwoord en Martine glimlachte slechts. Want diep vanbinnen wist ze het antwoord al, ze was een slet.

Martine keek zichzelf aan en glimlachte, in haar fantasiewereld was ze niet langer de beheerste vrouw die iedereen kende. Daar liet ze haar schaamte, haar reputatie en haar behoefte aan controle volledig achter zich. Ze gaf zich over aan een versie van zichzelf die schaamteloos verlangde naar de aandacht van jonge, volwassen mannen. Geen keurige Martine, geen afstandelijke mevrouw Van Aeren. Maar een vrouw die haar eigen verboden verlangens eindelijk durfde toe te geven. En misschien was juist dát wat haar zo fascineerde: niet wat anderen van haar zouden vinden, maar het besef dat zo'n kant van haar al die tijd verborgen in haar had gezeten.

Martine beeldde zich in dat een jonge man van eenentwintig haar slaapkamer binnenkwam. In haar fantasie voelde zijn aanwezigheid als een directe bedreiging voor alles wat ze jarenlang zorgvuldig had opgebouwd. Ze stond voor hem en liet haar gebruikelijke terughoudendheid langzaam verdwijnen. Haar blik bleef op de zijne gericht terwijl ze zich langzaam ontdeed van haar keurige kleding, totdat er niets meer overbleef van de afstandelijke vrouw die hij vermoedelijk verwachtte. De stilte tussen hen maakte haar ademhaling zwaarder.

Ze wist dat ze in haar fantasie alle controle had opgegeven. Niet langer de deftige vrouw die anderen op afstand hield, maar iemand die bewust genoot van het feit dat hij naar haar keek. Hij kwam een stap dichterbij.

Martine bleef staan. En in de spiegel achter hem zag ze zichzelf: kwetsbaar, uitdagend en volkomen anders dan de vrouw die ze overdag was.

Martine voelde in haar fantasie hoe de afstand tussen hen verdween. De brutaliteit van het moment stond haaks op alles wat ze overdag uitstraalde. Ze keek hem aan en liet haar gedachten de rest invullen.

Dit was de vrouw die niemand uit haar sociale kring ooit zou herkennen: uitdagend, roekeloos en zonder haar gebruikelijke behoefte om de situatie te beheersen. Het besef dat juist een onbekende jonge man haar zo totaal uit haar vertrouwde wereld leek te trekken, maakte de fantasie voor haar onweerstaanbaar. En toch bleef ergens een klein stukje van de echte Martine toekijken. Die vrouw keek naar de scène alsof ze naar een geheim leven keek dat nooit werkelijk mocht bestaan. Martine glimlachte. Ze wist dat ze morgenochtend opnieuw de keurige mevrouw Van Aeren zou zijn. Maar vannacht mocht haar fantasie haar even meenemen naar een wereld waarin ze niemand iets verschuldigd was. Ohh wat voelde zijn donkere handen toch fijn op haar naakte lichaam, zo ruw, onervaren en ongemanierd.

Martine rilde bij de uitdaging. In haar fantasie keek ze naar hem op met een mengeling van trots en overgave, alsof hij precies de woorden had gevonden waarmee hij haar zorgvuldig opgebouwde zelfbeeld kon laten wankelen. ‘Jij bent een lekkere oudere slet’ zei de jongen, ‘maar ik vraag mij af of jij dat ook werkelijk bent’ Ze glimlachte uitdagend. ‘Misschien moet je dat gaan ontdekken,’ fluisterde ze. Hij bleef haar aankijken, alsof hij wachtte tot ze haar woorden waar zou maken. En juist dat moment — het gevoel dat ze werd uitgedaagd, dat haar geheimzinnige andere kant eindelijk gezien werd — maakte haar fantasie zo onweerstaanbaar. Ze zag zichzelf knielen voor hem, omhoog kijken en tegen hem zeggen...‘ik zal het jou eens laten zien.’

Martine voelde haar adem stokte. In haar fantasie was hij zo anders dan de mannen uit haar vertrouwde omgeving — jong, zelfverzekerd en volkomen ongemakkelijk met haar keurige status. Ze wist dat ze een grens naderde die ze in werkelijkheid nooit zou durven overschrijden. Toch bleef ze hem uitdagend aankijken. Ze maakte zijn broek open, zijn jonge grote donkere hardheid sprong haar tegemoet. Groter en dikker dan ze van John, haar echtgenoot, gewend was en ze nam hem in haar hand. "Denk je werkelijk dat ik alleen maar een deftige dame ben?" Hij glimlachte, en juist die glimlach deed iets met haar. Alsof hij door haar zorgvuldig opgebouwde façade heen keek en precies de vrouw zag die ze voor iedereen verborgen hield. Martine huiverde. Ze sloeg zichzelf met zijn hardheid tegen haar wang, meerdere keren en ze voelde de zwaarte ervan haar raken. In haar fantasie was er geen echtgenoot, geen reputatie en geen sociale kring. Alleen die verboden versie van zichzelf — schaamteloos, uitdagend en bereid om haar zorgvuldig bewaakte waardigheid volledig los te laten.

Martines fantasieën gingen vele malen verder dan wat ze in haar gewone leven ooit zou doen — laat staan wat ze tegenover iemand zou durven toegeven. In haar geheime wereld bestond haar terughoudendheid eenvoudigweg niet meer. Daar kon ze zich een vrouw voorstellen die haar keurige imago volledig afwierp en zich zonder schaamte liet meeslepen door verboden verlangens. Juist die tegenstelling maakte de fantasie zo intens. Ze nam zijn hardheid in haar mond, zoog erop terwijl ze haar tong gebruikte om ermee te tongen. Godverdomme wat was ze een smerige slet in haar fantasie wereld. De volgende ochtend zou ze weer Martine Van Aeren zijn: elegant, beheerst en onaantastbaar. Maar diep in haar gedachten bleef die andere Martine bestaan — de vrouw die zichzelf nauwelijks herkende en die genoot van het idee dat ze, al was het alleen maar in haar verbeelding, alle regels achter zich liet.

Martine voelde hoe haar fantasie haar volledig meesleepte. De kamer om haar heen leek te verdwijnen; alleen de blik van de jonge man bleef over. Ze wist dat ze zich in haar verbeelding een vrouw had gemaakt die ze in werkelijkheid nauwelijks zou herkennen. Schaamteloos, uitdagend en zonder de voorzichtigheid die haar dagelijks leven bepaalde. Martine was zo goed met haar mond dat de jongen het niet lang volhield, ze voelde het komen en toen...liet ze hem ejaculeren over haar mooie gezicht...de volledige lading en mijn god wat had hij veel voor haar, ze voelde het druipen van haar gezicht, over haar kin, druipend op haar borsten...en ze proefde van het lauw warme spul toen haar tong over haar lippen gleed. Toen de spanning van het moment haar overspoelde, sloot ze haar ogen. God, dacht ze, wat ben ik in deze fantasiewereld veranderd. Een paar seconden later stond ze weer alleen voor de spiegel. De slaapkamer was stil. Haar keurige leven wachtte op haar. Maar haar spiegelbeeld glimlachte alsof het haar geheim kende.

Martine begon te merken dat haar geheime wereld zich steeds moeilijker liet opsluiten in de nacht. Overdag kon een vluchtige ontmoeting al genoeg zijn om haar gedachten af te laten dwalen. Een jonge man die haar in de stad passeerde, een onbekende stem achter haar in een café, een zelfverzekerde glimlach — allemaal konden ze plotseling die andere Martine wakker maken. Ze hield haar gezicht onbewogen, zoals altijd. Niemand mocht iets merken, maar ze voelde hoe haar degelijke slip vochtig werd terwijl van binnen haar fantasie verder speelde. Ze stelde zich voor hoe het zou zijn om haar keurige bestaan even volledig te vergeten, om zich over te geven aan die schaamteloze versie van zichzelf die steeds nadrukkelijker om aandacht vroeg. En naarmate de dagen verstreken, begon Martine zich af te vragen of het nog wel háár fantasiewereld was of dat haar fantasiewereld inmiddels háár was gaan beheersen.

Martine merkte dat haar fantasieën zich steeds brutaler aan haar opdrongen. Ze kon midden in haar eigen woonkamer zitten en plotseling zag ze in gedachten een volkomen andere scène voor zich: een onbekende jonge man, veel jonger dan zij, die haar zelfverzekerd benaderde terwijl zij haar gebruikelijke waardigheid volledig liet varen. Het was soms zo vulgair en ongepast, hoe ze voor een jonge knul voorovergebogen over de leuning van de bank stond. Haar rok omhoog geslagen, haar slip halverwege tussen haar bovenbenen terwijl hij haar achterlangs hard aan het nemen was, gewoon in haar huiskamer...een vlugge wip was van een bezorger die ze op deze manier fooi gaf. Het schokkendste vond ze dat haar fantasie zelfs haar eigen huis niet meer respecteerde. De woonkamer, waar ze normaal gasten ontving en zorgvuldig haar sociale status etaleerde, veranderde in haar verbeelding in een plaats waar haar keurige identiteit niet langer bestond. Martine knipperde met haar ogen. De werkelijkheid keerde terug, de kamer was leeg. Toch bleef dat ondeugende beeld nog enkele seconden in haar hoofd hangen. Ze schudde haar hoofd en lachte zachtjes. "Ik word steeds erger," fluisterde ze.

Martine merkte dat haar fantasiewereld steeds meer ruimte opeiste. Overdag kon ze nauwelijks nog doen alsof er niets aan de hand was. De kleinste aanleiding kon haar gedachten laten afdwalen naar die andere Martine — de vrouw die alle beheersing overboord gooide en zich volledig overgaf aan haar verboden verlangens. Soms trok ze zich terug in een stille kamer, sloot de deur en liet ze haar fantasieën hun gang gaan, gebruikte haar speeltjes, soms meerdere tegelijk zelfs. Daarna keerde ze terug naar haar gewone leven alsof er niets was gebeurd. Maar steeds vaker vroeg ze zich af waar dit zou eindigen, want het was niet langer alleen een geheime fantasie die ze af en toe opzocht. Het begon haar overdag te volgen en ergens diep vanbinnen merkte Martine dat ze die ontwikkeling niet alleen beangstigend vond, ze vond haar ook fascinerend.

Die keer dat er in haar fantasie ineens twee jonge Marokkaanse jongens in haar huis stonden, haar ruw van haar kleding ontdeden en haar gezamenlijk gebruikte. Gewoon op de bank waar haar vrienden, relaties en familie normaal gesproken zaten, waar haar echtgenoot zat. Ze liet het gebeuren en genoot van de twee jongens te gelijk in haar, diep in haar...uren lang, niet zoals John haar man, een minuut of 10 maar een halve middag.

Ze zag zichzelf genieten...hoorde zichzelf kreunen...en ze kwam in het echt zelfs meerdere keren op klaar. Ze realiseerde zich dat het niet normaal was wat ze dacht en deed maar ze had er steeds minder controle over leek het wel. Het taalgebruik wat ze in haar fantasieën gebruikte veranderde, platter, ranziger, vulgairder.

Martines gedachten begonnen een eigen leven te leiden. Wat eerst nog een geheim spel van verbeelding was geweest, werd steeds moeilijker weg te drukken. Overdag kon een onschuldige blik of een toevallige ontmoeting voldoende zijn om haar fantasie op gang te brengen. Ze schrok soms van de richting waarin haar gedachten gingen. In haar verbeelding werd ze steeds roekelozer. Ze zag zichzelf situaties opzoeken die haar echte, keurige persoonlijkheid nooit zou toestaan. Ze fantaseerde over vernedering, geheimhouding en het volledig verliezen van haar zorgvuldig bewaakte controle en altijd met jonge buitenlandse jongens.

En het meest verontrustende was dat ze in die fantasieën niet meer probeerde te ontsnappen. Ze bleef juist staan. Ze keek haar denkbeeldige tegenstander of tegenstanders recht aan en glimlachte, alsof ze hem uitdaagde om nog een stap verder te gaan. 's Avonds, alleen voor de spiegel, vroeg ze zich af waar die donkere kant van haar vandaan kwam. Maar het antwoord wilde ze eigenlijk helemaal niet weten. Want ergens begon Martine te vermoeden dat haar fantasieën niet langer slechts een ontsnapping waren, ze begonnen een verlangen te worden om haar eigen grenzen steeds opnieuw op te zoeken.

Martine huiverde wanneer ze merkte hoe weinig weerstand er nog overbleef. Overdag probeerde ze zichzelf toe te spreken. Ze was Martine van Aeren: beheerst, verstandig, onaantastbaar. Zulke gedachten hoorden niet bij haar. Maar telkens wanneer ze probeerde haar fantasieën weg te duwen, kwamen ze terug — brutaler, vreemder, onweerstaanbaarder. En daar zat haar verwarring, ze vocht ertegen, maar een klein, verborgen deel van haar hoopte juist dat ze zou verliezen. Want zodra haar zelfbeheersing in haar verbeelding bezweek, voelde ze een bevrijding die ze nauwelijks kon verklaren. Ze hoefde niets meer te controleren. Ze hoefde niemand meer tevreden te stellen. Ze hoefde zelfs zichzelf niet langer voor te liegen. Martine sloot haar ogen. Dit ben ik niet, dacht ze maar ergens in haar hoofd kwam onmiddellijk een ander antwoord. Waarom voelt het dan alsof dit precies is waar ik naar verlang? Ze opende haar ogen en keek naar haar spiegelbeeld, voor het eerst wist ze niet meer welke Martine de echte was.

Martine trok zich steeds vaker terug in haar slaapkamer, waar niemand haar kon zien. Daar liet ze de keurige façade van mevrouw Van Aeren achter zich en gaf ze zich over aan haar fantasiewereld. De gedachten werden intenser, brutaler en moeilijker te beheersen. Ze fantaseerde over vernedering, over het verliezen van haar waardigheid en over een versie van zichzelf die zich niets aantrok van wat een vrouw van haar stand volgens de buitenwereld hoorde te zijn. Ze was het sletje van die jonge jongens, die haar gebruikte zoals zij dat wilde. Martine protesteerde niet in haar fantasie, ze onderging en genoot ervan. Daarna bleef ze soms lang voor de spiegel staan. Ze herkende die vrouw die ze zojuist had gezien nauwelijks. En toch kon ze niet ontkennen dat juist die onbekende kant van zichzelf haar steeds sterker aantrok. Het verontrustte haar dat ze haar fantasieën niet langer alleen vreesde. Een deel van haar begon ernaar te verlangen ernaar dat ze nog verder zouden gaan.

Martine huiverde, ze durfde de gedachte nauwelijks af te maken. Wat als die andere vrouw in haar hoofd ooit méér werd dan alleen een fantasie? Ze legde haar hand tegen haar borst en probeerde zichzelf tot kalmte te dwingen. Ik ben mevrouw Martine Van Aeren. Vijfenveertig jaar. Een keurige echtgenote. Gerespecteerd door familie en vrienden. Beheerst en gelukkig. Maar haar eigen woorden voelden steeds minder overtuigend. Want ergens diep in haar leefde een vrouw die precies het tegenovergestelde wilde zijn: schaamteloos, roekeloos en vrij van iedere verwachting. Martine sloot haar ogen. Ze wist dat ze die vrouw niet kon uitwissen.

Martine begon zich af te vragen hoe ze haar fantasieën überhaupt werkelijkheid zou kunnen laten worden. Die gedachte alleen al maakte haar nerveus, waar zou ze zulke mensen ontmoeten? En hoe zou ze ooit kunnen weten of iemand werkelijk belangstelling voor háár had, zonder haar zorgvuldig opgebouwde leven in gevaar te brengen? Ze bedacht allerlei scenario's: anonieme ontmoetingen, onbekende cafés, plaatsen waar niemand haar naam kende. Hoe verder haar gedachten gingen, hoe sterker haar fascinatie werd. 's Avonds zat ze steeds vaker achter haar laptop, aanvankelijk zocht ze alleen uit nieuwsgierigheid. Maar haar zoekopdrachten werden gaandeweg persoonlijker. Ze las verhalen van vrouwen die een heel andere kant van zichzelf hadden ontdekt. Ze keek naar anonieme profielen en datingfora, zonder ooit daadwerkelijk contact te zoeken. Telkens wanneer ze het scherm wilde sluiten, bleef haar vinger boven de muis hangen, Wat als ik alleen maar kijk? Dat was inmiddels haar favoriete excuus, en ergens wist Martine dat ze zichzelf daarmee steeds minder overtuigde.

Martine merkte dat haar zoektocht haar niet de rust gaf die ze verwachtte, integendeel. Hoe meer ze keek naar verhalen en beelden die haar nieuwsgierigheid prikkelden, hoe meer ze geconfronteerd werd met een kant van zichzelf die ze nauwelijks begreep. Het ging haar niet alleen om de personen of de situaties die ze zich voorstelde — het ging om de emoties erachter. De zag heftige en steeds grovere filmpjes van oudere dames, keurige dames die zich zich lieten gebruiken ze zag overgave, dwang en respectloze filmpjes en die drie dingen...die drie dingen maakte haar onrustig want dat was waar de keurige mevrouw Martine van Aeren zo naar verlangde . Overgave. Het loslaten van controle. Respectloos behandeld worden. De fantasie dat ze even niet de vrouw hoefde te zijn die altijd sterk, correct en onaantastbaar moest blijven. Maar juist dat maakte haar ook onrustig. Want Martine wist dat er een groot verschil zat tussen een fantasie in haar hoofd en wat ze in het echte leven werkelijk zou willen of toelaten. Ze sloot haar laptop en bleef een tijd stil zitten.

Voor het eerst vroeg ze zich niet alleen af: Waarom verlang ik hiernaar? Maar ook: Waar gaat mijn verlangen eigenlijk écht over? Was het de aandacht? Het verbodene? Het ontsnappen aan haar perfecte imago?

Of was het vooral het verlangen om eindelijk niet meer voortdurend de controle te hoeven dragen? Die vraag bleef bij haar hangen. En misschien was dát nog wel spannender dan de fantasieën zelf.