De bel van het statige herenhuis klonk lang en helder door de hal. Arianne van Gelderen, zevenenvijftig, stond voor het hoge raam van haar salon en keek met een lichte frons naar de twee jonge vrouwen die voor haar deur stonden. Anne en Linda waren allebei twintig, keurig gekleed voor hun bezoek, maar met een zelfverzekerdheid die Arianne onmiddellijk irriteerde. Toen ze hen binnenliet, wees ze met een beheerste glimlach naar de stoelen. ‘Jullie zijn van de hockeyclub, begrijp ik?’ ‘Dat klopt, mevrouw Van Gelderen,’ zei Anne. ‘We wilden u vragen of u misschien bereid bent onze club financieel te steunen.’ Arianne trok één wenkbrauw op. ‘Ik doe niet aan liefdadigheid.’

Linda glimlachte. Ze leek niet de minste moeite te hebben met Arianne's koele toon. ‘Misschien moet u het dan geen liefdadigheid noemen.’ Arianne keek haar scherp aan. ‘Wat zou ik het dan moeten noemen?’ ‘Een investering.’ Er viel een korte stilte, Anne boog zich iets naar voren. Haar stem werd zachter. ‘U heeft alles wat u zich kunt wensen, mevrouw. Geld, een prachtig huis, aanzien... Maar misschien krijgt u van uw man niet meer zoveel aandacht als vroeger.’ Arianne verstijfde. ‘Dat is een opmerkelijke conclusie voor iemand die mij nauwelijks kent.’ ‘Misschien,’ zei Anne. Linda stond op en liep langzaam naar het raam. Ze bleef op enige afstand van Arianne staan. ‘Maar misschien kunnen wij u iets geven wat u mist.’

Arianne voelde hoe haar zelfverzekerdheid begon te wankelen. Niet omdat de meisjes haar werkelijk aanraakten — dat deden ze nog niet — maar door de manier waarop ze haar aankeken. Zonder ontzag. Zonder angst. ‘En wat zou dat dan zijn?’ Anne glimlachte. ‘Aandacht.’ Linda draaide zich om. ‘Gezelschap.’ Anne voegde er bijna fluisterend aan toe: ‘En misschien iets waar u nooit eerder de moed voor hebt gehad om naar te verlangen.’ Arianne voelde warmte in haar wangen verschijnen. Ze had jarenlang een onberispelijk leven geleid, waarin alles zijn plaats had gehad. Haar huwelijk. Haar reputatie. Haar kleding. Haar manieren.

En nu stonden er twee jonge vrouwen in haar salon die met een paar woorden een deur hadden geopend waarvan ze niet eens wist dat die bestond. ‘Jullie zijn wel erg zelfverzekerd,’ zei ze. ‘Dat moet ook,’ antwoordde Linda. ‘Anders zouden we hier niet zitten.’ Anne kwam een klein stukje dichterbij. ‘U hoeft vandaag nergens toe te besluiten, mevrouw Van Gelderen.’ Arianne keek haar aan. Voor het eerst glimlachte ze.
‘Misschien,’ zei ze zacht, ‘wil ik juist wel eens iets doen zonder eerst te besluiten wat verstandig is.’ De blik die Anne en Linda daarop uitwisselden, maakte haar hart onverwacht sneller slaan.

Anne en Linda namen ieder aan weerszijden van Arianne plaats op de bank. Plotseling voelde de ruime salon veel kleiner dan zo-even. Anne liet haar hand langzaam over de stof van Ariannes jasje glijden, niet verder dan haar arm, maar het gebaar was genoeg om Arianne zichtbaar nerveus te maken. ‘Hadden wij gelijk?’ vroeg Anne zacht, met een ondeugende ondertoon. ‘Geeft uw man u inderdaad te weinig aandacht, mevrouw?’ Arianne slikte. ‘Wat doen jullie...?’ Ze keek eerst naar Anne en vervolgens naar Linda. ‘Ja,’ gaf ze uiteindelijk toe. ‘Mijn man heeft het erg druk.’ Linda glimlachte, maar zei niets.

Anne keek haar rustig aan. ‘Dan is het misschien tijd dat iemand weer eens aandacht aan ú geeft.’ Arianne voelde haar hart sneller slaan. De meisjes waren brutaal, dat stond vast. En toch stond ze niet op. Ze bleef zitten, gevangen door een nieuwsgierigheid die sterker bleek dan haar gebruikelijke terughoudendheid. Linda maakte voorzichtig een knoopje van Ariannes jasje los. Arianne haalde diep adem. ‘Jullie zijn werkelijk ongelooflijk.’ ‘Misschien,’ fluisterde Linda. ‘Maar u stuurt ons nog steeds niet weg.’ Daar had Arianne geen antwoord op. Ze keek naar de twee jonge vrouwen en voelde voor het eerst dat haar keurige, zorgvuldig opgebouwde wereld een geheimzinnige kier vertoonde. En tot haar eigen verbazing wilde ze die kier niet sluiten.

‘Ik weet niet of dit wel gepast is,’ stamelde Arianne. ‘Ik bedoel...’ ‘Sst,’ zei Anne zacht. ‘Maak u nou niet zo druk.’ Arianne verstijfde toen Linda haar hand terugtrok. ‘Wees eens eerlijk,’ zei Linda. ‘U bent nieuwsgierig. Dat is toch niet hetzelfde als dat u iets moet doen?’ Arianne keek van de ene naar de andere vrouw. Haar ademhaling was onrustig geworden. ‘Dit kan niet,’ zei ze uiteindelijk. Haar stem klonk vastberaden. ‘Stop hiermee. Ik ben getrouwd.’ Anne liet haar handen onmiddellijk zakken. Even bleef het stil, Linda knikte langzaam. ‘Goed. Dan stoppen we.’ Die eenvoudige reactie leek Arianne meer van haar stuk te brengen dan iedere brutale opmerking daarvoor. ‘Jullie... jullie maken het me behoorlijk moeilijk.’ ‘Dat was niet onze bedoeling,’ zei Anne. Arianne keek naar haar losgemaakte jasje en knoopte het zorgvuldig weer dicht. Daarna streek ze haar blouse glad. ‘Ik denk dat jullie beter naar huis kunnen gaan.’ Anne stond op. ‘Zoals u wilt.’ Bij de deur bleef Linda nog even staan. ‘Maar mevrouw Van Gelderen,’ zei ze met een kleine glimlach, ‘nieuwsgierig zijn is geen misdaad.’ Arianne keek haar streng aan, maar een heel klein glimlachje verraadde haar. ‘U hoeft het alleen maar te vragen mevrouw van Gelderen en dan zitten wij gewoon weer naast u.’

Arianne bleef nog enkele tellen bij de deur staan. Haar gedachten tolden. Maar ik ben getrouwd... ik kan toch niet… Ze draaide zich om. In de lege salon leek de stilte plotseling ondraaglijk. ‘Komen jullie nog even zitten,’ klonk het onverwacht. Ze schrok bijna van haar eigen woorden. Anne en Linda, die nog maar net bij de voordeur waren, keken elkaar aan. Toen draaiden ze zich langzaam om. ‘Meent u dat?’ vroeg Anne. Arianne voelde haar wangen warm worden. ‘Ik... ik wil alleen nog even praten.’ Linda glimlachte. ‘Natuurlijk, mevrouw Van Gelderen.’

Ze liepen terug naar de salon en namen plaats. Deze keer hielden ze bewust wat afstand. Arianne ging tegenover hen zitten en vouwde haar handen in haar schoot. ‘Ik begrijp mezelf werkelijk niet,’ zei ze zacht. Anne keek haar vriendelijk aan. ‘U hoeft uzelf ook niet meteen te begrijpen.’ Arianne keek op. ‘Misschien ben ik gewoon nieuwsgierig.’ ‘Dat mag,’ zei Linda. Een kleine stilte volgde, Arianne glimlachte verlegen. ‘Jullie maken me behoorlijk nerveus.’ ‘Dan blijven we gewoon rustig zitten,’ antwoordde Anne. En juist die onverwachte terughoudendheid maakte Arianne nog nieuwsgieriger. ‘Tenzij u tussen ons in wilt zitten, maar dat is uw eigen keuze.’

Arianne kreeg het nog warmer. Ze wist dat ze eigenlijk gewoon op haar plaats moest blijven zitten. Toch leek haar lichaam een andere beslissing te nemen. Ze stond langzaam op, Anne keek haar vragend aan, maar zei niets. Arianne liep naar de bank en aarzelde nog één moment. Toen ging ze tussen de twee jonge vrouwen zitten. ‘Zo,’ zei Linda zacht. Arianne keek strak voor zich uit, alsof ze daarmee haar zenuwen kon verbergen.
‘Zeg nu niets,’ mompelde ze. Anne glimlachte. ‘Dat zullen we niet doen.’ Een paar seconden bleef het stil. Arianne voelde de warmte van de twee lichamen naast zich en merkte hoe ongewoon intiem zelfs zo'n eenvoudige situatie aanvoelde. ‘Ik weet werkelijk niet wat me bezielt,’ fluisterde ze. ‘U hoeft het niet meteen te weten,’ zei Anne. Arianne keek eerst naar haar, daarna naar Linda. Voor het eerst sinds hun komst liet ze haar gebruikelijke gereserveerdheid helemaal varen. ‘Blijf dan nog even,’ zei ze zacht. En geen van drieën zei nu iets.

Arianne voelde hoe de sfeer op de bank veranderde. De nabijheid van Anne en Linda maakte haar onzeker, maar tegelijk merkte ze dat ze niet langer alleen maar zenuwachtig was. Er was ook nieuwsgierigheid — een verlangen om te begrijpen waarom deze avond haar zo diep raakte. Ze voelde de handen van de meisjes over haar lichaam glijden ze knepen subtiel in haar borsten, niet ruw en hard zoals heer man altijd had gedaan maar zacht, en teder, gewoon heel fijn. Vlak voor haar keken Anna en Linda elkaar aan, hun blikken waren zacht en vertrouwd. Toen boog Linda zich naar Anne toe en kusten ze elkaar teder.

Arianne hield onwillekeurig haar adem in. Het was geen haastige, onstuimige kus, maar juist de vanzelfsprekendheid ervan trof haar. Ze zag hoe gemakkelijk de twee jonge vrouwen elkaar vonden, hoe hun gezichten dicht bij elkaar bleven toen ze weer van elkaar loskwamen. Hun lippen nat van het speeksel na deze diepe kus. ‘Is dit wat jullie bedoelden?’ vroeg Arianne zacht. Anne keek haar aan. ‘Misschien. Maar alleen als u zelf wilt ontdekken wat u voelt.’ Arianne liet haar blik zakken. Haar wangen gloeiden. Ze voelde hoe de meisjes haar bloes los begonnen te knopen. Steeds verder, van boven tot onder aan toen en opzij sloegen.

Ze had haar hele leven gedacht dat sommige gevoelens eenvoudigweg niet voor haar bestemd waren. Toch zat ze nu tussen twee vrouwen die haar wereldbeeld in een paar minuten op zijn kop hadden gezet. Linda glimlachte voorzichtig. ‘U hoeft niets te bewijzen, Arianne, maar geniet gewoon.’ Voor het eerst noemde ze haar bij haar voornaam. Arianne keek op. En tot haar eigen verbazing voelde dat intiemer dan alles wat er tot dan toe was gebeurd.

Anne boog langzaam naar Arianne toe en hun lippen raakten elkaar in een voorzichtige, bijna vragende kus.
Arianne verstijfde een ogenblik. Toen sloot ze haar ogen. Ze hoefde niets te zeggen; haar reactie was antwoord genoeg. De kus werd warmer, intiemer, terwijl alle gedachten over haar huwelijk, haar reputatie en wat wel of niet hoorde even naar de achtergrond verdwenen. Toen ze zich uiteindelijk van Anne losmaakte, keek ze haar met rode wangen aan. ‘Dit heb ik nog nooit gedaan,’ fluisterde ze. Linda glimlachte teder. ‘Dan vergeet u vandaag maar even wat u allemaal hoort te zijn.’ Arianne keek naar beiden en glimlachte onzeker.
Voor het eerst voelde ze niet de behoefte om zichzelf te veroordelen om wat ze voelde.

‘Geloof ons,’ zei Anne zacht. ‘U zult er geen spijt van krijgen. Misschien voelt u zich straks zelfs rijker.’ Linda hielp Arianne voorzichtig uit haar jasje en blouse. Het gebeurde langzaam genoeg om haar telkens de gelegenheid te geven zich terug te trekken. Maar Arianne deed dat niet, ze kon nauwelijks geloven dat zij, Arianne van Gelderen, daar werkelijk aan meewerkte. De vrouw die altijd zo precies wist wat gepast was, zat nu midden in een situatie die ze nooit voor mogelijk had gehouden. Ze sloeg haar ogen neer. ‘Ik herken mezelf niet meer,’ fluisterde ze. Linda glimlachte. ‘Misschien leert u uzelf juist nu voor het eerst een beetje kennen.’ Arianne keek op. Haar blik ontmoette die van Anne, en opnieuw voelde ze die merkwaardige mengeling van verlegenheid en nieuwsgierigheid. ‘En als ik morgen spijt heb?’ Anne antwoordde rustig: ‘Dan was het in ieder geval een avond waarop u iets hebt moois heeft ervaren. Arianne liet haar adem langzaam ontsnappen. Ze wist nog steeds niet waar dit zou eindigen.

Arianne voelde hoe alles wat ze jarenlang zorgvuldig had opgebouwd even leek te vervagen. Niet omdat ze niet wist wat ze deed, maar juist omdat ze zich voor het eerst in lange tijd afvroeg wat zíj eigenlijk wilde. Ze keek naar Linda en Anne en zag niet alleen de brutaliteit waarmee ze haar hadden benaderd, maar ook de aandacht en warmte die ze haar gaven. Dat maakte haar misschien nog meer van streek. ‘Ik begrijp niet waarom dit me zo raakt,’ fluisterde ze. Linda pakte haar hand en glimlachte. ‘Misschien omdat u niet gewend bent dat iemand naar u kijkt zonder naar uw naam, uw geld of uw positie te kijken.’

Die woorden kwamen harder binnen dan Arianne verwachtte. Ze dacht aan haar keurige leven, aan alle verwachtingen waaraan ze had voldaan, en aan hoe weinig ruimte er soms was geweest voor haar eigen verlangens en gevoelens. Voor het eerst deze middag liet ze haar verdediging zakken. ‘Misschien heb ik mezelf al die jaren een beetje vergeten,’ zei ze zacht. Anne keek haar vriendelijk aan. ‘Dan is het misschien tijd om uzelf weer terug te vinden.’ En in de stilte van de salon voelde Arianne dat deze ontmoeting niet alleen ging over verleiding, maar ook over ontdekken wie ze werkelijk was. Ze kuste nu zelf Linda en ze voelde hoe Anne met haar vingers in haar bh gleed en haar tepel beroerde met haar nagels. Een gesmoorde kreun klonk en echode in de mond van Linda...

Arianne voelde dat ze op een punt was gekomen waarop ze niet langer alleen maar de vrouw was die alles onder controle hield. De aanwezigheid van Anne en Linda bracht herinneringen en gevoelens naar boven die ze jarenlang had weggestopt. Ze keek naar de twee jonge vrouwen en zag hoe vertrouwd ze met elkaar waren, hoe gemakkelijk ze elkaar begrepen zonder veel woorden nodig te hebben. ‘Jullie hebben me helemaal in de war gebracht,’ zei ze zacht. Anne glimlachte. ‘Misschien omdat u voor het eerst niet alleen doet wat er van u verwacht wordt.’ Die woorden bleven hangen.

Arianne wist dat er grenzen waren, dat haar leven ingewikkelder was dan deze ene middag. Maar ze voelde ook iets wat ze lang niet meer had gevoeld: nieuwsgierigheid, levendigheid en het gevoel dat er nog kanten aan haar bestonden die ze nooit had durven onderzoeken. En juist dat maakte deze ontmoeting zo moeilijk om zomaar achter zich te laten. De meisjes ontdeden Arianne handig van haar BH, en bogen beiden voorover om ieder een van haar gezwollen tepels in hun mond te zuigen. Tussen hun lippen, het topje gemeen te beroeren met het puntje van hun tong. Ze zorgde ervoor dat Arianne zich licht in haar hoofd voelde, en het toeliet dat de meisjes haar rokje langzaam omhoog trokken, steeds hoger.

Arianne voelde hoe haar rokje steeds hoger werd getrokken, hoe haar tepels steeds harder werden door de mondelinge aandacht van de meisjes. Ze voelde haar opwinding groeien, vocht er ook niet tegen en toen...de meisjes trokken haar benen uit elkaar, ieder een die ze over hun benen trokken een Arianne zat nu wijdbeens tussen de meisjes in. Twee handen gleden via de binnenkant van haar bovenbenen omhoog en vingers beroerde de dunne stof van haar slip op de plek waaronder zich...haar schede bevond. En nu pas merkte Arianne dat ze vochtiger was dan verwacht en liet de meisjes begaan.

Het voelde vreemd, het was anders maar ze kon niet ontkennen dat ze genoot wat de meisjes met haar deden en voelde hoe Anne haar hand vanaf de zijkant haar slip in deed en gelijk gevolgd dor de hand van Linda. Ze sloot haar ogen en beet op haar lip van de erotische spanning die ze voelde toen haar schaamlippen door hun vingers betast werden. Zonder ook maar af te wachten duwde de meisjes ieder een vingers naar binnen bij Arianne, steeds dieper. Linda boog naar het oor van Arianne en vroeg...‘zullen we dat verwaarloosde kutje van jouw weer tot leven brengen? ’ Arianne wist niet wat ze hoorde, die vulgaire taal was ze niet gewend maar toch knikte op de woorden van Linda en gelijk voelde ze heel duidelijk hoe beide meisjes dieper in haar drongen. Hoe ze haar schede verder oprekte en er zelfs allebei een extra vingers bij in duwde.

‘Mijn god, wat doen jullie’ kreunde ze terwijl ze dubbel werd gevingerd. Ze kon zich niet herinneren wanneer ze ooit zo had genoten, had ze überhaupt wel eens zo genoten? Het waren niet alleen de vingers van Anne en Linda, ook hun mondjes wisten Ariane in vervoering te brengen. Het werd allemaal te veel voor Ariane en ze draaide steeds wilder met haar hoofd van links naar rechts. ’Ik kan niet…jullie laten mij...ik ohhh’ kreunde ze en begon licht te schokken op alles wat ze voelde en wat er diep in haar gebeurde. Ze kwam klaar, en niet zoals ze gewend was, vele jaren geleden maar veel intenser, heftiger en ze voelde hoe de vingers uit haar gleden en ze nog wat na schokte. ’Mijn hemel, dank jullie wel’ zei ze met het schaamrood op haar kaken, ’ik wil graag jullie hockeyclub financieel steunen.’

Linda en Anne keken elkaar grijnzend aan, ’misschien komen we nog wel eens lang om te kijken of die financiële bijdrage misschien nog wat hoger kan.’ Volledig overmand door alles wat haar was overkomen kon Arianne hier alleen maar tegen knikken, en zacht klonk het, ’graag.’