Soms heb ik zin om je aan te raken, zoals vandaag weer.
Het gebeurt niet zo vaak, dat aanraken, maar vandaag kan het. Je staat hier op mijn tapijt, een beetje onwennig zoals steeds als je pas binnen bent. En vandaag zeker, het lijkt wel een halve eeuw geleden dat je nog hier was. Ik zie je al lang zo vaak niet meer als vroeger. Maar toch hou ik er aan, het hoort bij onze levens.

'Blijf zo staan en zeg niks.'

Ik sluit de gordijnen achter je.
In de berging haal ik het mandje met wasspelden. Je slikt wanneer je het ziet. Ik weet wat je denkt. Als ik goed kijk, merk ik dat je tepels het ook weten.

Ik zet het mandje op tafel, haal er 1 speld uit, kom naar je toe.
Je tepels weten niet hoe snel ze moeten schakelen, nu al. Ik kijk je in de ogen, even..., trek met twee vingers een plooi in je rok, ter hoogte van je kutje. Ook die reageert, als het teefje van Pavlov, ze lekt een beetje.
Al kan ik het niet zien, ik weet het. Ik zet de speld vast op de stof en grinnik even. We zijn nog maar pas begonnen, en het spel zit al op de wagen. Bij jou toch. Spanning... Jij kickt op spanning. Bij mij kan je ze krijgen, je betaalt ze gewoon met je overgave.

Ik ga met het mandje naar mijn terras, haak het vast aan mijn tuinscherm en kom weer tot bij jou. De hele tijd hebben je ogen al mijn handelingen angstvallig gevolgd.
Ik ontdoe je met zorg van je bloesje. Eerst je manchetknoopjes openen, dan de onderkant uit je rok trekken en pas dan alle knopen die jij ongeopend zijn van boven naar onder. Je tepels zijn nog steeds bij de les...
Ik loop achter je door en haal je bloes van je schouders en zo verder naar beneden. Ze is niet langer van jou, ze is van mij. Alles zal van mij zijn, stuk na stuk. Tot er, buiten je naakte zelf, niks meer te veroveren valt.
Nu ik er toch ben, haak ik gelijk je bh los. Maar ik laat hem verder onaangeroerd. Het is niet meer dan een voorteken van het vervolg, waar jij even kan op kauwen.

Je bloesje neem ik mee naar het terras, waar ik het zorgvuldig tegen het tuinscherm speld. Het wiegt zacht in het zomerwindje dat er staat.
Ik keer terug naar jou, ik keer altijd terug naar jou.
Je rits zit op je rechterzij. Maar voor ik rits en je rok afstroop, haal ik de wasspeld weg. Ik speld er, achter je, de schouderbandjes van je bh mee bij elkaar. Zo zullen je halfvrije borsten voorlopig niet aan hun cups ontkomen. Al zouden ze daar zelf, hunkerend naar aandacht en aanraking, geen bezwaar tegen hebben.

Je rok heeft zijn plaats gevonden op mijn tuin-scherm. Onder je bloes waar hij nu eenmaal hoort. En ik keer weer naar jou. Met twee wasspelden die ik op tafel leg. Ik haal de andere wasspeld weg. Ik speld ze op je slip, op dezelfde hoogte als op je rok. Je moet moeite doen om te blijven staan, ook al bijt ze zich alleen maar vast in de stof, zo net boven de plaats waar je kutje begint. Je rilt...
Ik schuif je schouderbandjes naar beneden. De zwaartekracht doet de rest.

Bijna ben je naakt, en nog steeds ben je onaangeraakt. Dat blijft zo nog wel even...
Ik blaas op je tepels, je siddert. Trekt in een reflex je handen voor je borsten. Een woordeloze blik volstaat om ze weer te laten zakken.
Ik schud even mijn hoofd: "schatje, er is niks wat je van mij kan redden, dat weet je toch." Een verlegen lachje vormt zich op je lippen. Je ogen vertellen dat ze alleen maar willen dat je reddeloos verloren bent.
"Wat kijk je nu naar die wasspelden op de tafel. Zou je die op je tepels willen?" Twee drie snelle knikjes, ze vertellen me over je gespannen zenuwen, over je vermenging van angst en hunker naar pijn.
Ik neem ze op, een in elke hand, ik knijp ze open... En zet ze vast.
Op je oorlellen... "Straks, nu nog niet."

Ik maak het je moeilijk, ik weet het. Maar toevallig geniet ik daar net van, van de tweestrijd die door je raast, om alles te krijgen wat je krijgen wil en je vrijwillige onderworpenheid aan mijn controle daarover. De tweestrijd die zal woeden tot ik je tot op het punt zal brengen waarop je schaamteloos en in volle overgave aan mijn commando's alles mag loslaten. Maar nu nog niet. Ik moet een bh gaan weghangen.

Hij hangt, ik ben weer terug.
Ik bevrijd je van de spelden op je oorlellen, ze bederven het beeld dat ik van je heb.
Ik grijp naar de andere wasspeld, die al overal was, behalve op de plaats waar ik hem hebben wil. Ik knijp hem niet open, ik grijp hem bij de kop, waar de stof van je slip tussen zijn kaken zit. Ik knijp en trek, de stof komt los van je huid, je slip spant zich om je billen en je dijen, trekt zich in kut en reet en ik kan zo van bovenuit en van opzij naar binnen kijken. Je geuren komen vrij. "Je geurt naar geil. Daar gaan we wat moeten mee doen. Vind je ook niet?" Je bijt op je onderlip en knikt.

"Wat doe ik met die slip, knip ik ze van je billen of stroop ik ze gewoon af?"
"Liever geen schaar. Maar kies jij maar."
"Goed dan zal je straks in je blote kont naar huis moeten. Ik haal de schaar."
Terug met de schaar bedenk ik me dat die slip eigenlijk te mooi is om stuk te maken. Ik haal de speld van je slip en stop ze tussen mijn tanden: "Die heb ik nog nodig..."
"Ik ga je slip sparen, die dingen kosten teveel en 't is een mooie. We moeten daar wat zuinig op zijn. Straks blijft ze hier, je rijdt in je blote kont naar huis, je rok onder je billen uit getrokken.
Je kan maar hopen dat je niet teveel vlekken op je zetel maakt.
Maar voor nu doe jij ze uit, dan kan ik mijn verzameling daarbuiten compleet gaan maken."
Als je recht komt met je slip in de ene hand, wil je andere even langs je kut dwarrelen. Wat volkomen begrijpelijk is. Op eender welk ander moment zou ik het je zo gunnen.
"Nee, wijfje, overal afblijven. Ik ben nog niet met je klaar."
"Zet je voeten uit elkaar. Zet je schaamstreek voor me open, zodat ik ze in gebruik kan nemen. Het is er tijd voor."
Ik neem de speld, die als een gedoofde sigaret in mijn mondhoek hangt en grijp je bij je kut. Je ogen lichten op. Ik plant de speld op je schaamlippen, op het kapje net boven je klit. Je kreunt, knikt even door je knieën, verbijt de pijnscheut, verwelkomt de golf van geilheid.
Er loopt een druppel langs je dij.
"Zie je, geduld wordt altijd beloond. Ik ga je slip op hangen, laat alles zitten waar het zit. Ik breng de rest van de spelden voor je mee."


Je beeld treft me wanneer ik naar je weer keer.
De tijd vertraagt, terwijl ik naar je kijk.
Je bent in een toestand waarin ik graag naar je kijk.
Een vrouw op de rand van de overgave.
Er is niks meer wat verborgen blijft.
Er is niks meer wat niet kan gezien worden.
Er is niks meer wat je schaamte kan bedekken.
Er is alleen maar je naakte zelf, je zuiverste staat
En je zinderende aura van geilheid die om je heen hangt.
De speld op je kut daar waar het allemaal zal samen komen,
daar waar het allemaal al suddert en borrelt,
maakt het beeld helemaal af.
Ik neem de tijd om je in mij op te nemen.
Om mijn begeerte verder te laten opwellen.
De begeerte om je rücksichtslos tot de mijne te maken
De begeerte die het van mij zal overnemen,
zodra ik je zo dadelijk op je knieën in mijn zetel zal bevelen, met je gezicht naar de muur.

Maar eerst moet ik het beeld vastleggen, dat mij tot het punt van overname zal brengen.
"Leg je handen onder je borsten, vorm ze tot cups. Maar laat je tepels onaangeroerd. Ik wil het beeld vastleggen hoe jij je borsten aan me aanbiedt, gewillig, verlangend, hunkerend. Ik wil je houding én je blik voor zich zien spreken. Je ogen en je tepels, die wil ik samen, in één zinderend beeld."
Mijn camera klikt vijf, zes keer.
Je bent goddelijk.
Je bent onweerstaanbaar.
Ik leg mijn camera weg, kom naar je toe.
Ik plant spelden op je tepelhoven, net naast je tepels. Het is een andere pijn dan recht op je tepel. Het zijn draden die recht naar je kut lopen, je opwinding laat stromen, stuwing in je losmaken van je tepelhoven tot in je baarmoeder. Ik ben gul, ik zet ze links, rechts, boven en onder, 4 stuks per tiet. Want dat zijn ze nu, tieten, niet langer borsten.
De begeerte is aan de macht. En die is wat grofgebekter.


"Genoeg van dit. Op je knieën in de zetel. Kont naar mij gedraaid. En hou de knieën goed uit elkaar."
"En ja zo, billen naar achter en wat door je rug buigen. Goed zo. Breng je kontvel maar onder spanning, tot het rimpelloos strak staat."
"Mooi, een teefje dat wacht op haar reu, mooi."
"Je gaat er aan, wijfje, je gaat er gewoonweg aan..."

Je billen zijn wit, melkwit. Alleen je gezwollen schaamlippen, rozig doorbloed van je hitsigheid, brengen kleur in het landschap.
Dat is mooi, ik leg het vast op beeld, maar het is niet wat ik beoog.
"Je billen zijn te wit, mijn teefje. ik ga ze in het roze zetten, dieproze, met mijn vlakke hand. Niet iedereen mag mijn hand voelen, die moet je verdienen, dat weet je. Het is je beloning omdat je vandaag gekomen bent."
"Daarna zal ik er met de smalle zweep, strepen op zetten, donkerrode tot paarse. Da's je boetedoening omdat je te lang wegbleef, het zal er je aan herinneren dat te lang nooit goed is."
"Ik plak daar geen aantal op, noch op je beloning, noch op je boetedoening. Da's voor de verhaaltjes. Ik stop niet, ik blijf doorgaan. Pas als jij 'stop' kermt, zal ik stoppen."

Je kont is de klankkast van mijn kletsen. Ik hou van het lillen van het vlees en van het geluid dat ze voortbrengen. En van het terug ketsen van het geluid van tegen mijn muren, tot je kastijding als een roes rondzingt in mijn kamer.
Je billen krijgen kleur.
Terwijl mijn ene hand keer op keer hand na hand een bil treft, gaat mijn andere tussen de spleet van je dijen naar de speld die op het kapje van je klit zit. Ik trek eraan, zet het kapje onder spanning. Jij kreunt hevig.
Ik trek ze eraf, de scheut geile pijn die alle kanten uitschiet, treft je al een mokerslag. Het is een langgerekte rauwe kreet die uit je keel komt.
Ik trek mijn hand weg, laat het allemaal even rond zinderen.

Ondertussen monster ik je billen. Dit is de kleur die ik wou, dieproze dat naar het rode neigt. Ik streel ze even. Er straalt warmte van af. Je apprecieert duidelijk mijn gebaar, je gezucht en je wiegende heupen spreken voor zich.
Ik haal mijn hand weg.
Je maakt je op voor een nieuw rondje kletsen.

Maar ik daarentegen pak je vol in je kut. Twee vingers tegen je klit. Je kreunt een soort juichkreet. Ik glij door, door je schaamlippen. Mestnat ben je daar.
Het slingert me terug naar een avond lang geleden. Er was die avond een plaats langs de autoweg waar je alles wat je droeg inruilde voor die ene lange jas die niet eens de jouwe was. Bij je binnenkomst, draaide ik je in één beweging naar de muur en gleed door de split van je jas, tussen je dijen tot bij je lippen. Je was mestnat, zoals vandaag, ik gleed zo bij je naar binnen, alles stond open. En met twee gesopte vingers ging ik recht je kont in, net als nu. Ook toen kwam je kreun van diep.

Enkele stoten ver, gaat je eigen hand onbedwingbaar naar je kut. Ik sla ze weg en haal mijn vingers weer naar buiten. Protest en teleurstelling zijn mijn deel.
Ik leg een vingertop tegen je klitkop, bewegingloos.
"Ik ben de dirigent en niemand anders."
"Ik kom hier straks nog op terug."
Ik trek mijn hand weg.
"Strepen trekken, dat is wat ik ga doen."

"Aauws!" Jouw reactie op de eerste zwiep die vol in je linkerbil bijt.
Auw, ow, auww, aaahhh... het lijkt een repertoire op zich, een aaneenschakeling van geluiden die volgen op het snerpen van de zweep.
Een klank voor elke streep op je huid. Paarsrode merktekens van je boetedoening.

Het valt je moeilijk, maar je doorstaat elke zweepslag die je krijgt.
Ik stop, het is tijd om je misstap te vergeven. Je hebt je kastijding aanvaard, je hebt boete gedaan. Fout, boete, vergeving, alles moet met elkaar in balans blijven, anders verliest het al zijn zin en betekenis en werkt het niet.

Wanneer mijn hand je bil streelt, besef je dat het voorbij is. Er rolt een traan langs je wang. Ik veeg ze weg met mijn vinger. Mijn gebaar ontlokt een glimlach, een onzekere maar hij is er.
"Zal je nooit meer voor langer dan twee maand verdwijnen?"
Jij, met een snik in je stem: "Nee baas, ik zal het nooit meer doen."

Ik loop naar de koelkast om ijs. Met een blokje tussen mijn vingers koel ik je billen en teken ik elk van je striemen af.
"Dank je, dat doet goed."

"Hoe voelen de spelden op je tieten ondertussen?"
"Ze deden me goed, ze hielden mijn borsten bij de les."
"Speel ermee terwijl ik je kont verder afkoel."
Je neemt de twee bovenste spelden, elk in een hand, je trekt je tieten eraan omhoog tot ze er afschieten "Auch"... De spelden aan de buitenkant volgen, ze trekken je tieten en je tepels ver uit elkaar. Je houdt van het gevoel dat je tieten onder spanning staan. "Auwtsj"...Met de volgende twee vorm je ze om tot langgerokken hangtieten "Aaaww"... De twee laatste knijp je gewoon open. Je puft en blaast jezelf tot controle over de storm in je lijf.
"Al die geilscheuten maken mijn kut wel heet en hitsig," is voor mij het sein om die kut te trakteren op ijs. Ik duw het halve klontje tegen je klit, smeer het over je klit en tussen je schaamlippen, en duw het dan naar binnen, recht je kut in. Wanneer je het laatste restje naar buiten perst, vang ik het op en duw het in je kont.

Staccato, je ademhaling, je klanken, je heupen, je kont, alles gaat staccato, in spasmen en stuipen. Teveel nieuwe sensaties die je overmeesteren. Die je alleen maar compleet goed gek en geil maken.
"Ooh, wat doe je met mij, wat doe je met mij..."

"Ik beloon je. Ik heb ook nog wat waarop ik ging terugkomen."
Ik breng drie vingers en een duim samen, roer er stevig mee door je kut en duw ze tegen je aars.
"Neuk ze."
Dat hoef ik geen twee keer te zeggen, je duwt je kont naar achter. Je spiest jezelf stukje bij beetje op mijn vingers. Kreunend, genietend, sakkerend, vloekend.
Zodra alles gesmeerd loopt en je je uitleeft in pure hitsigheid, spreek ik de woorden waar je al zolang op wacht:
"Pak je kut, teef, pak ze!"
Binnen de drie tellen is het hek helemaal van de dam.
Je lichaam is nog hier, maar jij bent al ergens anders, opgezogen door je overgave aan je geilheid en je lust tot je opgaat in de extase van je vrouw zijn.
Het is behoorlijk heftig van je zo te zien.
Je drupt op mijn zetel.
"Er is net geil uit je kut ontsnapt, meisje"
"uh huh..."
"Hoe vaak ga je komen?"
"Ik weet het niet. Vaak."
"Vraag het me maar als je er klaar voor bent."

Tien seconden later.
"Mag ik?" "Nee, nu nog niet."
Nog eens 10 seconden later.
"Mag ik?" "Bijna"
Binnen de 5 seconden
"Please?" "Bijna bijna"
"Ik... Ik..."
"Kom. NU!"

Je breekt uit jezelf.
Je orgasme-orkaan overspoelt je.
Je braakt eindeloos woordeloze litanieën van lust.

Ik heb niet geteld, ik heb gekeken,
ik heb genoten, ik heb je opgezweept,
ik heb je extases vastgelegd,
ik heb je toegeroepen in schunnige, obscene taal.
En nu lig je uitgeteld op de zetel.

Of dat dacht ik toch.
Je hebt nauwelijks je ademhaling weer onder controle of je stort je op mij.

Ik heb het geweten dat het raak was.
Je zuigt me af met een felheid en een lust,
die ik al bijna vergeten was.
Jezelf ophitsend tot nieuwe orgasmes,
met je hand wild tussen je dijen,
kokhalzend al mijn zaad opeisend,
mijn zak gulzig leegzuigend tot er niks meer over is.

Er is een uur voorbij voor er weer leven komt in de twee lijken in de zetel. Het moment van extase is voorbij.
Vroeger toen we nog rookten, zouden we een sigaret opgestoken hebben.
Nu drinken we een kop koffie en knabbelen een koekje met een babbel.

Ik haal je kleren binnen, je slip laat ik hangen.
Je neemt je tijd om je aan te kleden. Sensueel streel je jezelf nog een beetje op plaatsen waar je blote huid gaandeweg bedekt wordt. Ook dat leg ik vast.

Nog wat later staan we beneden, bij je wagen.
"Kijk goed als ik instap, want die rok gaat onder mijn billen uit, geheel naar je uitdrukkelijke wens."
Ik zoen je, knijp nog even vol in je borst en streel je bil onder je rok.
Jij verdwijnt, je auto in, de straat uit. Tot er weer een dag komt dat je er bent.
Tot dan rest er me enkel nog je slip, mijn onderpand op je terugkomst, mijn piratenvlag op mijn tuinscherm.