Peter heeft ook lol “ Ja. Ik moet morgen ook weer komen opdraven hè. Voor onze Kees, terwijl ik officieel uit de dienst ben ontslagen. Ik ga wel mee hoor want ik wil dat feest wel meemaken, maar hij moet niet denken dat ik over een stormbaan ga lopen rennen. Want dat gaat het knietje nog niet trekken”. Henry lacht en vraagt
“ Trouwens hoe zit het met jou naaikunsten Peet ? Want ik moet straks me strepen op de uniformen zetten. En jij moet ze nog van je oude uniform omzetten “. Peter gromt “ Oh fuck. Ja dat moet ook nog gebeuren ben ik lekker mee. Ik zit altijd te klootzakken om die draad in de naald te krijgen en prik minimaal drie keer in mijn vinger. “. En weer zitten ze te gniffelen terwijl Henry nog een keer naar de achterbank kijkt die vol licht met uniformen een plunje zak en een rugzak met koppel.
Eenmaal thuis zegt Peter “ laten we de boel maar in de studeerkamer zetten, dan ga ik op zolder op zoek naar mijn spullen. “
De meiden horen de honden blaffen en te keer gaan en komen uit nieuwsgierigheid eens kijken. Dan zien ze Henry bedolven onder de kledingstukken, met de kisten om zijn nek, een rukzak op zijn rug en plunjezak op zijn schouder naar het huis toe komen lopen. Het gala uniform netjes op een knaapje in zijn hand omhoog houdend. Peter die bij zijn auto staat te gieren van het lachen.
Natasha is met stomheid geslagen en Gerda vraagt “ je zou toch alleen maar een gala uniform gaan ophalen? “
Henry lacht en zegt “ Daar denken ze bij het Korps Mariniers geheel anders over. “ Gerda staat het met volle verwondering aan te kijken.
“ Natasha kan ik het even in de Studeerkamer zetten, is volgens Peter een goed idee. Maar kan het ook boven op de zolder wel kwijt.” Natasha zegt “ wat mij betreft kan het wel in de studeerkamer maar misschien is het wel handig om het gewoon boven op zolder neer te zetten. Want daar slapen jullie ook en ik neem aan dat je ook het nodige moet gaan aantrekken toch ? Want waarom geven ze het je anders mee “
Peter die achter Henry is aangelopen zegt “ daar heeft Natasha wel een punt maat, want morgenochtend moet jij je melden in GVT “. Henry bromt “ Jij ook ! Of ga je je nu al lopen te drukken “
Gerda en Natasha kijken elkaar aan terwijl Henry volgepakt door de gang naar de zoldertrap loopt. En even later boven naast de sport apparatuur zijn rugzak en plunjezak neerzet. Het gala uniform met de overhemden hangt hij gemakshalve maar even aan het stuur van de hometrainer.
Dan schopt hij zijn schoenen uit en loopt op kousenvoeten naar beneden. Zijn gloednieuwe kisten in zijn handen houdend.
Beneden in de kamer zit en staat iedereen bij de keuken, als Henry aankomt lopen met zijn nieuwe kistjes. Hij kijkt naar Peter en houdt ze omhoog en zegt “ Ik weet niet hoe het met jou zit maar hebben jullie er bezwaar tegen dat ik deze aantrek. Want morgen zal ik erop moeten kunnen marcheren en Kees kennende ook wel een stormbaan mee afmoeten.” Natasha zegt “ doe maar die meneer die nú koffie aan het maken is heeft ze net vol water laten lopen leeg gegooid en aan getrokken “
Henry kijkt verbaasd en Peter zegt “ terwijl jij stond te praten met Kees heb ik deze bij de kwartiermeester geregeld. Die van mij heb ik destijds opgedragen bij de brandweer, dus een paar gratis nieuwe “
Henry lacht “ Jij blijft een oude ritselaar he vriend “.
Dan gaat ook Henry achter de bar. Doet de warm water kraan open wacht tot water goed warm is en laat dan ook zijn kisten vollopen met water. Laat het even in de gootsteen staan en giet ze dan leeg.
Dan houdt hij ze even op z’n kop tot ze niet meer druppelen en trekt ze dan aan. Gerda en Natasha zitten verbaasd toe te kijken. En Peter zegt “ ik zei het je toch , is een oud trucje om je kisten snel in te kunnen lopen. “. Natasha lacht en zegt “ nou ik zie het me nog niet doen met mijn nieuwe Louboutins of Diors”. Waarop iedereen in de luch schiet.
Dan zitten ze allemaal aan de koffie en Peter heeft wat broodjes gemaakt voor de lunch en bespreken dat Henry en Peter zo de uniformen in orde moeten gaan maken.
En de meiden lopen ze te plagen over de verwachte naaikunsten, als de telefoon van Natasha gaat. Ze kijkt naar de display en ziet ‘ Denise’. En ze neemt op
“ Hi Denise, alles goed? … Ohh maar dat is geweldig nieuws… vandaag al … ja natuurlijk. Hmmm hmmm Tuurlijk meid.
Begrijp ik. Is goed. Ja. We zien je zo “
Dan is het gesprek afgelopen, en zegt ze “
Oké heren, volgend probleem. Vincent is ontslagen uit het ziekenhuis en mag naar huis. En hij wil graag vandaag nog naar huis want hij is het ziekenhuis helemaal zat. Dus hoe pakken we dat aan? “.
“ Nou dat is toch niet zo moeilijk” zegt Peter “ dan brengen we ze toch gewoon naar huis. Is een goed anderhalf uur rijden heen en een anderhalf uur terug. “. “ ja met z’n vieren in een auto, Vincent die een rolstoel bij zich heeft en alle kleren, beetje krap Peter “. Zegt Natasha. Henry haalt zijn schouders op en zegt “ dan gaan we met twee auto’s, gaan jullie gezellig mee. “
Gerda zegt “ Dat is ook niet echt handig. Het is al over tweeën eer je hier weg rijdt en Vincent hebt opgehaald en dan weer terug bent loopt het al tegen zevenen misschien wel later. En dan moet jullie nog insignes gaan naaien. Dat wordt straks nachtwerk “
Henry haalt zijn schouders weer op en antwoordt “ wat moet dat moet “
“ Nou dat hoeft helemaal niet hoor. Als jullie nu Denise en Vincent weer thuisbrengen dan zetten wij die dingen wel op jullie uniform, waar kan ik die van jou vinden Peter ? “ zegt Natasha. Peter kijkt verrast en zegt sarcastisch “ Jij en naaien ? Als er een knoop van je broek is koop je al een nieuwe.”
Natasha kijkt hem dan ook fel aan en zegt “ dat wil niet zeggen dat ik het niet kan, ik vind het niet leuk om te doen. Dat is wat anders “ Peter reageert met “ helemaal top. Haal ik even mijn oude gala. Dan kun je de strepen en insignes eraf halen en op mijn nieuwe uniform zetten “. En hij verdwijnt de kamer uit naar tweede verdieping. Waar achter de sportschool Equipment en de extra slaapkamer ook een wand zit met hierachter bergruimte. Henry kijkt Gerda vragend aan en die zegt “ voor mij geen probleem ik heb in mijn leven al zoveel verstelwerk gedaan en zelfs kleren genaaid, dat die paar streepjes op jouw uniformen zetten geen probleem zal zijn.”
Dan wordt er gebeld en komt Denise binnen met verontschuldigen dat ze zo veel last bezorgd. “Maar Vincent wilde geen minuut langer meer blijven. Ik heb nog gezegd om morgen te gaan. Maar hij wilde perse weg “
Natasha zegt “Zoals ik al zei, geeft niet we passen er gewoon weer een mouw aan. Peter en Henry brengen jullie weer thuis,.
Jij en Vincent bij Peter of bij Henry in de auto. En de ander met al jullie spullen en kleding”. “ Ja dat is ook zo wat. Ik ging met twee tasjes weg en kom met armen vol tassen thuis.” Zegt Denise en kijkt weer beschaamd. Natasha begint te lachen “ nou en hoe leuk is dat! “. Er komt dan een grote glimlach op Denise haar gezicht en zegt zachtjes “ Heel erg leuk dat zou ik normaal gesproken nooit allemaal gekocht hebben. Of ik zou bonje krijgen met Vincent“
Gerda lacht nu ook “ Meid dat gevoel heb ik zelf ook gehad. Maar ondertussen ben ik bevriend geraakt met die dame daar “
Wijzend naar Natasha “ en ben ik er een beetje aan gewend geraakt. Geniet ervan en een volgende keer dat je in deze buurt komt logeren gaan we weer “
Natasha begint te lachen en zegt “ dan heeft ze ook een baby bij zich om gruwelijk te verwennen “. En de drie dames schieten in de lach. En even later is Denise verdwenen om haar spullen bij elkaar te zoeken en in te pakken. Dan komt Peter weer beneden met zijn gala uniform en een GVT en zegt “Zo ík heb mijn spullen en mijn uniform voor morgen. “
Henry kijkt ernaar en zegt “ ja dat gala is je zo wie zo te klein vriend “. Peter lacht “ ja vind je het gek, dat heb ik gehad toen ik in dienst kwam en ik heb het maar twee keer gedragen. “. Henry keek wat raar en zegt “
Ik heb jouw toch een paar keer in dat apenpak gezien in de States ? “
Peter begint te lachen en zegt “ klopt maar dat had ik dan weer geleend van die of gene. Maar deze heeft jaren opgevouwen gezeten in mijn plunjezak. Scheelde een hoop poetsen strijken en opruimen vriend “
Henry vloekt even en moppert “ jij ouwe ritselaar en ik maar vouwen strijken en koper poetsen “. Peter lacht “ wie niet sterk is moet slim zijn “
Ondertussen heeft ook Henry het stapeltje insignes aan Gerda gegeven en die ziet hoe het op het uniform bij Peter eruit ziet en zegt “ schat dat komt helemaal goed, breng jij Vincent maar weer terug naar Den Helder zorg ik ervoor dat je vanavond weer een mooi uniform hebt “
Denise komt weer de kamer in en zegt “ ik ben er klaar voor al onze spullen staan in de gang welke auto moet ik gebruiken “
“ Doe de mijne maar “ zegt Peter. “ dan kan de rolstoel en de spullen van Vincent wel in die van Natasha, of van Gerda. Welke auto pak jij Henry.? “. “ onze auto. Die Opel van Gerda, ben trouwens benieuwd wanneer de nieuwe geleverd worden, moet toch ook wel binnenkort zijn”. Gerda reageert “ ik zal straks die Nico wel eens bellen dan weten we misschien wat meer “
Henry knikt en helpt Peter en Denise dan met inpakken van de auto van Peter. Die als alles in de kofferbak zit behoorlijk gevuld is. Dan is het tijd om afscheid te nemen. En even later staat Denise met tranen in de ogen tussen Gerda en Natasha in.
“ Bedankt voor alles en meer, ik ga het nooit vergeten “ snottert ze. Natasha wuift het weg en zegt “ je gaat het land niet uit , volgende keer kom je gezellig weer logeren”.
En Gerda geeft haar een knuffel en zegt “ meid zodra ons huis verbouwd is en op orde dan komen jullie ook een keer bij ons logeren. Komt goed is gezellig “
Dan worden er knuffels uitgedeeld en even later rijden er twee auto’s de parkeerplaats af bij het huis van Natasha en Peter. Op naar het Maasstad ziekenhuis, Vincent ophalen.
Vincent bleek haast te hebben, want hij zat al in de hal in zijn rolstoel, zijn weekendtas met kleren op schoot.
En zwaaide enthousiast toen hij Henry aan zag komen lopen, en rolde zich reeds naar de uitgang toe. “ Hey Ghost, vanwaar die haast ouwe reus “ vroeg Henry enigszins verbaasd. “ Ik wil hier weg Harry, ik haat ziekenhuizen. Al mijn hele leven en ik ben er helaas al te vaak en te lang geweest.”
Henry lachte en zei “ kan me iets bij voorstellen maat. Maar waar zijn je voeten?” Want Vincent zat zonder onderbenen in zijn rolstoel. Vincent lacht “ zitten in een plastic tas en hangen aan mijn rolstoel. De wonden aan mijn onderbenen zijn dan wel aan het genezen, maar het schuurt verschrikkelijk als ik ze aantrek. Dus dan maar nog even zonder. Tot de wonden iets verder genezen zijn”
Henry knikt en zegt somber “ jij hebt daar meer verstand van dan ik dus het zal wel jongen. Jij moet doen wat goed voelt. “
Vincent keek Henry aan en zegt “ Hé Harry, voel je nou niet schuldig man. Dankzij jou ben ik er nog hè. Mijn voeten liggen dan nog wel in die zandbak, maar de rest van mijn lijf is nog hier. En dat heb ik aan jou te danken. Dat kunnen een hoop andere niet zeggen. “. Ondanks dat het opbeurende woorden moesten zijn, komen ze als een mokerslag bij Henry binnen. Vincent ziet het meteen en haast zich te zeggen. “ Harry Harry, kom op man zo bedoel ik het niet hè.
Als het aan jou had gelegen, was er die dag niemand gestorven. Harry. Je het hebt àlles gegeven en meer. Harry stop met je zelf de schuld te geven. “. Peter die iets daarvoor was aan komen lopen om zich bij hun te voegen heeft de woorden gehoord, en ziet de impact op Henry. Zijn beste vriend is ooit van ver gekomen en heeft veel overwonnen, maar nog steeds zit er ergens een klein plekje van schuld gevoel, een gevoel van falen. Niemand weet wat dat is. Peter kent het ook, het is niet te beschrijven, het is een gevoel. Het is een gevoel dat je terug drijft naar het verleden. Naar dat wat je wil vergeten.
Maar als je in dat gevoel blijft hangen kan dat funest zijn. En hij weet op dat moment niets beter te bedenken dan te roepen:
“ Hey ! Semper Fi ! Marines ! Hoooeeewaaa !”
Maar het is net dat wat Henry terugbrengt en hij en Vincent brullen met hem mee.
De mensen in de hal kijken vreemd, Martin de oude portier van het ziekenhuis schiet in de lach. Wetend hoe het zit bij Peter en Henry. Dan geven de drie elkaar een high five en lachen weer. De negatieve band is gebroken, ze zij weer terug in het heden.
Vincent wordt lachend voor hun uit geduwd en die begint een cadance te zingen.
Vincent : De landmacht loopt te klagen in het zand!
Henry & Peter: De landmacht loopt te klagen in het zand!
Vincent: Maar wij zijn de elite van het land!
Henry & Peter: Maar wij zijn de elite van het land!
Vincent: Zij hebben blaren op hun poot!
Henry & Peter: Zij hebben blaren op hun poot!
Vincent: Een marinier gaat nog liever dood!
Henry & Peter: Een marinier gaat nog liever dood!
Vincent: Zand in mijn ogen, zand in mijn mond!
Henry & Peter: Zand in mijn ogen, zand in mijn mond!
Vincent: We jagen de Taliban naar de grond!
Henry & Peter: We jagen de Taliban naar de grond!
Vincent: In de hitte van de woestijn!
Henry & Peter: In de hitte van de woestijn!
Vincent: Moet je een voor marinier zijn!
Henry & Peter: Moet je een voor marinier zijn!
En zo liepen ze marcherend en zingend het ziekenhuis uit naar de geparkeerde auto’s, waar Denise ze lachend stond op te wachten. Nagekeken door de mensen in en rond de ingang, waarbij sommige lachen en anderen het totaal niet begrijpen.
Bij de auto’s aangekomen kiest Vincent ervoor om achterin te gaan zitten. Waarbij hij lachend zegt “ dan kan ik mijn benen beter kwijt”. Henry en Peter zijn beiden verbaasd hoe behendig Vincent vanuit zijn rolstoel op de achterbank klimt. Binnen twee tellen zit hij achterin. Peter vouwt de rolstoel samen en legt hem achterin de achterbak tezamen met de weekendtas.
“ Hadden we maar zoweinig bij ons ? “ vraagt Vincent. Waarop Henry begint te lachen en zegt “ oorspronkelijk wel, nog een koffer van Denise. Maar dat was voordat ze door Gerda en Natasha werd ontvoerd en werd omgetoverd.”
Denise staat er nog steeds wat verlegen bij en vraagt aan Vincent. “ je vindt het toch wel leuk zo mijn haar en zo? “. Vincent glundert achterin en zegt “ je weet ik heb je altijd al mooi gevonden, en nu ben je alleen weer knapper geworden. Schat ik hou toch van je dat weet je toch “. “ Oké nou dat weten we ook weer, op naar Den Helder “ zegt Henry. En gaat achter het stuur zitten, Denise besluit om bij Peter in de auto te stappen zodat hij het hele stuk niet alleen hoeft te rijden, maar wat aanspraak heeft.
Dan rijden ze Rotterdam uit, op naar Den Helder.
Ruim twee uur later parkeren ze de auto’s bij Vincent in de straat, valk voor zijn huis. Ze hadden weer een mega file gehad rond Amsterdam.
Als ze uitstappen en Vincent in zijn rolstoel gaat zitten komt de buurvrouw gelijk naar buiten lopen. “ OH gelukkig je leeft nog ! In het nieuws hoorden we dat je in het ziekenhuis was overleden. We konden het zo slecht geloven. En Denise was ook niet thuis, de hele buurt was in shock na dat ongeval hier in de straat “
Er komen nog meer mensen naar buiten en in no time stond de halve straat vol met buren en belangstellenden.
Vincent wordt er verlegen van en probeert richting zijn huis te komen.
Maar de mensen zijn nieuwsgierig en willen uitleg en Vincent stopt halverwege het pad naar zijn voordeur. Stopt zijn rolstoel en steekt beide handen in de lucht als een soort teken van overgave. Dan zegt hij met hele luide stem. “ Lieve mensen, sorry dat ik jullie zo heb laten schrikken. Het was niet de bedoeling om jullie te laten denken dat ik dood was. Maar gezien het ongeluk en het onderzoek naar de dader leek het de politie beter dat ik vertrok uit het ziekenhuis hier in Den Helder. En hebben we in overleg met het openbaar ministerie een fake news bericht laten maken. Dus ik ben niet dood en het gaat weer een heel stuk beter. “.
Uit het toegestroomde publiek roept er iemand “ Heeft dit te maken met die Harry, en die gestoorde generaal die zich heeft doodgeschoten, want dat was jij toch Vincent, daar in die helikopter ?! “
Vincent kijkt naar Peter en Henry en weet even niks te zeggen, en zoekt naar steun. Peter steekt dan zijn hand op en roept “ sorry lieve mensen daar mogen we helaas niks over zeggen ! “
Vanuit de andere hoek wordt gereageerd met “ Hey ! Jij bent die brandweerman !
Die van die vuurwerkbom uit Rotterdam!”
Peter kijkt naar waar het vandaan komt, maar er wordt gelijk geroezemoesd en hoort vervolgens verschillende mensen zeggen
“ ja joh, dat is die brandweerman “
Peter lacht en zegt redelijk luid “ betrapt!”
En duwt dan Vincent richting de voordeur.
Op het zelfde moment komt het besef bij de menigte dat die andere grote vent met dat gemillimeterd haar “Harry “ wel eens zou kunnen zijn. Henry die op dat moment zijn handen vol heeft aan tassen en spullen uit zijn auto kan niks doen. En op dat moment begint de menigte op straat spontaan te schreeuwen en te klappen. En een “ Harry! Harry! Harry! “ klinkt over straat. En terwijl Henry zo snel mogelijk naar de voordeur wil lopen, kloppen diverse mensen op zijn schouders. Denise is ondertussen al bij de deur en heeft deze open gemaakt. En Vincent en Peter schieten naar binnen. Henry volgt en zegt tegen Peter. “ Daar ben ik lekker mee. Ik moet nog een keer terug voor nog een paar dingen.” Peter lacht en zegt “ ff door de zure appel heen bijten. Ik loop wel even met je mee. “. Buiten staan de mensen nog steeds te roepen en te wachten om een glimp op te vangen van Henry en Peter. Die terug lopen naar de auto maar daar aangekomen is het dringen. Peter steekt weer zijn hand omhoog en roept “ lieve mensen alsjeblieft laat ons even de spullen pakken voor onze vrienden. “ Maar het werkt niet echt. Dan steekt Henry zijn beide handen in de lucht en stapt wat verder naar voren en roept “ lieve mensen, ja ik ben Harry, maar ik ben geen superheld“ Het wordt stil en hij vervolgt. “ ik heb gewoon mijn werk gedaan. Net zoals velen inwoners van Den Helder dat gedaan hebben en nog doen. Mensen van de Marine en het korps Mariniers.
Ik ben maar een gewoon mens die opkwam tegen aangedaan onrecht en voor zijn kameraden, niks bijzonders. Mensen die in dienst van ons vaderland hierbij ernstig gewond zijn geraakt of invalide. Of die het hoogste offer hebben gebracht en het leven verloren. Of ze nú gediend hebben bij de marine, het korps, de land- of de luchtmacht. Dat zijn de helden !
Dat zijn de mensen die wij nooit mogen vergeten! Niet ik. Niet Harry, ik ben er nog en ik blijf trouw aan die helden ! “
Het is stil geworden op straat, dan begint er één iemand te klappen en iedereen neemt het over. Henry laat het even toe dan steekt hij weer zijn handen in de lucht en het applaus verstomt. En hij zegt “ Dus lieve mensen, steun onze vrienden. Steun Vincent. Steun diegene die iemand heeft verloren, steek vanavond een kaarsje aan voor alle mensen die zijn gevallen in dienst van ons mooie vaderland. Maar laat mij alsjeblieft in de anonimiteit leven. Ik ben geen superheld ik ben gewoon een mens, een marinier die zijn plicht heeft vervuld. “
Een bescheiden applaus klinkt weer en een hoop bevestigend gemompel en langzaam loopt iedereen weer terug naar zijn eigen huis en straat.
Een oude man met een rollator blijft staan tot iedereen weg is en zegt dan tegen Henry “. Harry dat heb je mooi gezegd, je zou de politiek in moeten gaan jongen. Naar jou zouden de mensen wel luisteren.”
Henry loopt op de man af en geeft hem een hand en zegt lachend “ laat ik dat maar niet doen want dan zou er wel eens bloed kunnen vloeien in die tweede kamer. “ De oude man lacht hartelijk en als de handdruk wordt verbroken, salueert hij strak in model. Henry beantwoord de groet.
Dan draait de man zich om en duwt zijn rollator naar voren en zegt zachtjes voor zich uit “ Misschien dat dat zou helpen om dit land weer in orde te maken. Het was een eer je te ontmoeten Harry. Een hele eer “.
Henry en Peter kijken hem na, en Peter zegt “ dat heb je daarstraks heel mooi gezegd vriend. En die ouwe ijzervreter daar heeft gelijk je zou de politiek in moeten gaan “
Henry reageert met “ wil je ophouden en gauw !” En geeft Peter een schop onder zijn kont. Die lachend de laatste twee tassen pakt. Henry doet de klep dicht en volgt Peter naar binnen het huis van Vincent in.
Vincent en Denise zijn een beetje geschrokken van het hele gebeuren buiten en weten niet wat te zeggen.
“ Sorry Harry “ zegt Vincent “ dat was niet de bedoeling “. Henry lacht en antwoordt “ hé Ghost, dat kon jij toch ook niet weten, het gebeurde maar ik vermoed dat je nog wel een hoop vragen gaat krijgen vanuit de buurt. En als ze naar mij vragen, dan was ik je sergeant in Afghanistan. En voor de rest hou je jezelf dom alsjeblieft. Ik wil niet op de voorgrond treden. Dat hele gedoe over die Willems Orde staat me al tegen. Ja het is een hele eer en zo maar ik was liever op de achtergrond gebleven. Heb er helemaal geen zin in “. Peter die bromt en zegt “ het is nu eenmaal zo Henry, je zal er even aan moeten wennen. Kijk ik heb er ook nooit voor gekozen om een soort bekende Nederlander te zijn. Maar nu ik eenmaal zo’n lelijke kop heb maak ik er wel gebruik van. Elk jaar weer rond oud en nieuw. Maar om de mensen er op te wijzen dat hulpverleners ook gewoon graag hun werk willen doen en heelhuids thuis komen. Op dit moment ben je een publiek figuur en een soort media hype maar over een paar maanden zijn ze je waarschijnlijk weer vergeten. Denk maar aan de oorlog in Oekraïne, het is nog steeds zo erg als 4 jaar terug maar je hoort er steeds minder over. Terwijl er nog steeds honderden mensen sterven. Alleen heb jij gelukkig het geluk dat je het niet snel kan zien wie of wat je bent. Ik heb helaas dat geluk niet. ik word altijd weer op enig moment herkend als ‘ de brandweerman ‘ en willen ze met mij op de foto. Daarom zeg ik jij moet gewoon effe door de zure appel heen bijten”.
Vincent en Henry kijken hem aan en Henry zegt “ je hebt helemaal gelijk vriend. Sorry, maar zo op die manier had ik daar nog niet bij stilgestaan “
Peter glimlacht en zegt “ geef niet “ waarna hij voluit begint te lachen “ ik ben niet boos “
Daarna drinken ze nog een kop koffie en nemen dan afscheid van Denise en Vincent. Waarbij Henry moet beloven om ditmaal wel contact te houden. Vincent zei “ het heeft me meer dan 10 jaar geduurd voordat ik je weer gevonden heb sergeant, maar laten we dit keer contact houden “. Henry en Peter hadden gelachen en Peter had gezegd, “ik zal er wel op letten dat hij zijn batterij van zijn telefoon nu eens een keer opgeladen houdt “
Daarna werd de terugreis naar Rotterdam aangevangen.
Onderweg vlak bij Rotterdam werd er even contact opgenomen door Peter met het thuisfront. Wat doen we met het eten want het is al redelijk laat, en hij eventueel wel wat kon halen. Na overleg zeiden de meiden om een pizza te bestellen als ze thuiskwamen. Dus Peter reed in één keer door naar huis met Henry in zijn kielzog.
Eenmaal thuis gekomen werden er 5 pizza’s besteld. Want Henry wist niet welke te nemen de Calzone of de Salami Pikanta. Peter had gelachen en gezegd ik bestel ze alle twee wel, komt toch wel op.
En even over negen zaten ze aan de pizza terwijl Henry nieuwsgierig naar de eetkamer stoel keek waar een uniform met sergeant majoor strepen op genaaid overheen hing.
Toen hij het had willen pakken had Gerda gezegd” eerst eten anders zitten er gelijk vlekken op “. Peter en Henry hadden gelachen en Peter had gezegd “ ik hoor het al, ze kent je. Want jij kan geen broodje eten zonder te morsen “ En had toen benen moeten maken. Maar na het eten kregen beiden de opdracht “ Aantrekken ! “
En even later stonden Peter en Henry in gala uniform in de kamer.
“ Hmmm ! Wat een lekkere kerels “ zei Natasha. Gerda was wat kritischer en zei “
Bij jou moet de broek iets korter Peter. En bij jou moet ik hem iets innemen Henry zodat het mooier en strakker zit rond je middel”
“ Nou dat zal ik morgen dat morgen wel laten regelen “ zei Henry. Maar Gerda schudt haar hoofd en zegt “. niks daarvan, hier komen jij “. En pakt de naaibox die op de stoel stond. En even later speld ze de broek af. Peter die wat verbaasd stond te kijken is de volgende. En Gerda speld op haar knieën zijn broek af. Dan moeten de jongens de pakken weer uittrekken.
Gerda vraagt dan aan Natasha of ze toevallig ook een naaimachine heeft. En die is inderdaad aanwezig en staat in de studeerkamer. En beiden dames vertrekken die kant op. Even later is Natasha terug en gaat bij de jongens op de bank zitten. Peter heeft een biertje gepakt en Henry zit weer aan een groot glas tonic. En Peter heeft de televisie aan gezet. Natasha pakt een wijntje en zegt lachend “ Nou die Gerda is wel van alle markten thuis en super handig voor een gravin.” Henry lacht en zegt “ Ze is misschien wel als een gravin geboren, maar heeft nooit zo geleefd. Ik weet niet alles van wat ze heeft meegemaakt, maar ik weet wel dat ze bittere armoede heeft gekend. En dan moet je vaak handig zijn en je handen leren gebruiken. En de positie waarin ze nú verkeerd, ondergaat ze als pure luxe rijkdom en dat vind ze soms heel erg lastig om mee om te gaan “.
Op dat moment komt er een item in het actualiteitenprogramma over auto’s die te water raken. Iets wat bij Peter en Henry ineens wat interesse opwekt.
Ze horen een reporter vertellen dat er wederom een auto uit het Amsterdam Rijn kanaal is opgevist. Welke bij toeval was ontdekt door een sportvisser. De bewuste sportvisser komt ook in beeld en vertelt dat hij de auto had ontdekt op zijn dieptemeter tijdens het snoekbaars vissen. Hij had de vorm van een auto herkend en daarna met 112 gebeld. Ja het was wel geen spoed geval want ik heb hem niet het water in zien rijden.
De brandweer was gekomen en een bergingsbedrijf. Het was wel schrikken had de jonge sportvisser gezegd toen bleek dat er nog iemand in zat. Op de achtergrond zien ze de bekende grote zwarte Amerikaanse SUV met een witte bus ernaast ‘’ forensisch onderzoek ‘ staat erop. Ook een zwarte bus met grijze gordijnen komt in beeld. De brandweer is al bezig om de meeste blubber te verwijderen. Dan komt er een politie woordvoerder in beeld die verteld dat deze auto enige tijd geleden te water moet zijn geraakt en dat de bestuurder hierbij om het leven is gekomen.
De vraag of er misschien iets anders zou kunnen zijn wordt direct afgedaan met “ nee daar zien we op dit moment nog geen enkele aanwijzing voor. Uit het eerste sporenonderzoek wijst alles op een eenzijdig auto-ongeluk met een helaas ongelukkige afloop .” Waarna er wordt overgeschakeld naar de studio, waar zogenaamde deskundigen uitleggen hoe vaak het niet gebeurt dat auto’s te water raken en de belangrijkheid van de lifehamer benadrukken. Natasha die het item ook heeft gevolgd zegt “ wat verschrikkelijk het zal je man of vrouw maar wezen “. Henry kijkt heel serieus en zegt “ ja echt verschrikkelijk om op zo’n manier om het leven te komen” Peter moet zijn best doen om niet in de lach te schieten en loopt naar de keuken “ jij nog een tonic Henry ?”
Dan komt Gerda weer de kamer in met twee broeken en moeten Henry en Peter weer passen. Ditmaal zitten beide broeken geheel perfect en Gerda is trots op het resultaat. “ Het is al weer een tijdje geleden dat ik achter een een naaimachine heb gezeten, maar je verleert het nooit. Laatste keer was in New Zealand, ik heb toen een hoop verstelwerk gedaan op verschillende boerderijen om een cent extra te verdienen “
Natasha vraagt hoe dat zit en Gerda verteld nog wat meer over haar leven met haar man in New Zealand waar ze als seizoenswerker aan de slag waren. Waarbij haar man vaak met allerlei pesticiden bezig was en zij op en rond de boerderij, waar ze op dat moment voor werkten. Het zijn dingen die Henry al eerder had gehoord maar toch goed luistert of er geen nieuwe informatie tussen zit. Om even over elven besluiten ze om naar bed te gaan. En Peter en Henry spreken af om om zes uur te gaan zwemmen dan hebben ze nog voldoende tijd om te ontbijten aan te kleden en ruim op tijd in de Van Ghent Kazerne te zijn.
Henry loopt naar boven achter Gerda aan naar hun slaapkamer en Peter en Natasha naar de slaapkamer beneden achter de keuken.
Peter kleed zich uit terwijl Natasha de badkamer in verdwijnt, en kruipt met zijn boxer nog aan in bed. Dan vanuit haar Walking Closet komt Natasha naar binnen gelopen in haar lange satijnen crème kleurige kimono. Peter ziet de zwarte netkousen en de hele hoge pumps die zij nu draagt. Heupwiegend stapt ze met kleine stapjes van de deur naar het bed toe. Voor het bed stapt ze uit haar pumps en wordt zeker 12 cm kleiner. En al die tijd zijn haar donkere ogen gericht op Peter, met een warme geile blik. Dan als zij naast het bed staat trekt ze de ceintuur van haar kimono los, en laat deze langs haar lichaam naar beneden glijden. En Peter ziet dat zijn vrouw zich gehuld heeft in een one piece nylon bodystocking. Het zwarte netkousen materiaal is op sommige plaatsen wat dikker en anders geweven zodat er een mooi patroon en lijfje ontstaat, het kruis is open en Peter kijkt tegen de mooi gesloten venusheuvel van Natasha aan. In zijn boxer is zijn pik weer volledig tot leven gekomen, en terwijl Natasha nu subtiel bij Peter onder de satijnen lakens schuift voelt hij haar hand over zijn bobbel glijden. Natasha zegt helemaal niets. Maar haar lichtbruine lichaam gehuld in zachte netstof glijdt en streelt over het zijne. Peter voelt de nylon stof, de benen gehuld in nylon netkousen, visueel volledig voorzien van jarretels en gordel. Maar allemaal in geweven in het zachte nylon. Eén van Peter zijn grootste fetisj wensen komt uit. En Natasha maakt wederom al zijn wensen waar. Hij voelt haar harde tepels door het gaas naar buiten komen en over zijn borst wrijven. Haar handen die nu zijn boxer naar beneden werken. Een nylon voet die tussen zijn benen komt en de boxer van zijn voeten trapt. Met heel haar lichaam glijdt zijn vrouw over hem heen, haar mond die nu hongerig op de zijne wordt gedrukt en een tong die wild om de zijne draait. Hij hoort Natasha steunen en kreunen en is verbaasd over hoe ze nu weer met hem vrijt. Natasha die nu omrolt en Peter op haar lichaam trekt, hij voelt twee paar nylon benen die over zijn kont gekruist worden. Een onderlichaam dat zij hongerig omhoog drukt Dan zonder handen te gebruiken vind zijn dikke eikel de vochtige ingang tussen haar benen. Natasha die kreunt en snuift en haar vochtige poesje harder over de dikke knots duwt om hem zo diep mogelijk op te nemen. Hongerig blijven ze elkaar tongen, en Peter stoot in een rustig tempo zijn pik langzaam haar lichaam in. En zo neuken ze voor enkele minuten. Totdat Natasha de zoen verbreekt, haar nagels in Peter zijn rug slaat en hem krabt en fel stotend en sidderend haar hoogtepunt bereikt. Peter die zijn vrouw hoort steunen haar gezicht van genot vertrokken. Stoot nog enkele malen door terwijl Natasha kreunt en zijn rug open haalt met haar nagels, en komt dan ook schokkend diep in haar lichaam klaar. Met elk schok stoot hij zijn pik diep in haar buik en golft zijn warme zaad diep haar buik in.
Even later liggen ze naast elkaar beide op hun rug kijkend naar het plafond. En Peter voelt zich gelukkig met zijn oosterse schoonheid naast zijn zijde.
Om dan even later in een heerlijke geile droom weg te zakken.
Lookingfor (58)
GeileGisel (33)
Lady_bizar (35)