Toch zat ik nu niet in het halletje, maar in mijn eigen lokaal, helemaal achterin, waar ik ten minste zelf kon bepalen hoe afgesloten we zaten. De gordijnen voor de ramen aan de kant van de hal waren naar beneden, het licht was uit en het lokaal zat op slot. Toch een beetje paranoïde, waarschijnlijk, maar na gisteren voelde zelfs dat ineens niet meer overdreven. Ik zit op een stoeltje aan een tafeltje, met Jayden naast me op het stoeltje, iets verder van het tafeltje af geschoven zodat hij ongemakkelijk naar voren en naar mij toe zit. Hij durft me niet echt aan te kijken en zijn blik is vooral gericht op mijn hand. Mijn linker in dit geval. Die pompt. Mijn rechter ligt op zijn dij en daar steun ik op terwijl ik iets naar hem toebuig, alsof die houding vanzelfsprekend is geworden terwijl dat helemaal niet zo voelt.
Zijn broek is opengevouwen. Het is stil, op zijn ademhaling na, die steeds meer aanwezig wordt naarmate mijn hand haar eigen rustige tempo aanhoudt. Af en toe klinkt er een wat klikkend geluid als mijn hand boven sluit, zijn gezwollen eikel erin, wat nat van zijn voorvocht, waarna ik weer langzaam naar beneden beweeg en merk dat hij nog steeds bijna alleen maar daarnaar kijkt.
Ik zei niks toen hij binnenkwam, wees hem alleen naar het stoeltje in de hoek. Niet per se streng, maar vooral zakelijk, omdat ik zelf ook niet goed wist wat ik anders moest zeggen zonder meteen alle vragen te stellen die al de hele dag door mijn hoofd spoken. Ik keek gespannen. En hij ook. Het bleef spannend. En ik begon hem af te trekken, zoals de afspraak was.
Hij was weer beter. Als hij al ziek was geweest. Hij was de enige die nog cijfers open had staan van vorige week, terwijl ik de cijfers van deze week bewust nog naast me had laten liggen omdat ik anders misschien in de war raakte en zelf niet meer wist wat precies bij welke dag hoorde. En toen ik mijn kans schoon zag hem heel even apart te nemen tussen de kluisjes, toen hij een tussenuur had, zei ik hem alleen: ''Vanmiddag, na het achtste, mijn lokaal,'' en liep hem voorbij terwijl ik sprak, zonder te blijven staan om te kijken wat hij ervan vond.
Hij zei niks. Keek me alleen na, en voor zover ik kon zien had de rest niet door dat we überhaupt een momentje hadden gehad. Al twijfel ik er niet over dat Mo en Luc weten dat Jayden met mij als reden op school blijft, omdat ze inmiddels te veel weten van hoe die cijfers en beloningen bij mij werken om daar helemaal niets achter te zoeken. Ook zij weten dat Jayden wat open heeft staan. En ook zij weten dat Jayden de vorige keer wat te ver ging.
Daar had ik vragen over. Hij was niet ziek. Dat wist ik zeker, of misschien wilde ik dat vooral zeker weten omdat ik moeilijk kon geloven dat hij zich precies op deze dag ziek zou melden. Ik zou hem gisteren afgetrokken hebben. Daar meldt hij zich echt niet ziek voor. Zelfs al zou hij ziek zijn.
Dat zie ik nu ook aan zijn gezicht. Toch weer dat ongeloof. Die opwinding. Dat moet voor hem toch net zo verslavend zijn? Ik kan er niet meer mee stoppen en zit nog vooral aan de uitdelende kant, waardoor ik alleen maar kan bedenken hoe het voor hem moet zijn om telkens weer aan de andere kant van die aandacht terecht te komen. Dus kan je nagaan. Toch? Of niet?
Mijn hand pompt ondertussen door en hij geeft het antwoord in een wat langere kreun die zwoel klinkt en die me kort laat glimlachen. Hij ziet het niet. Leunt net achterover, genietend van mijn aandacht, terwijl zijn hele houding verraadt dat hij zich langzaam meer overgeeft aan wat er gebeurt. Natuurlijk is hij hier net zo verslaafd aan.
En wat het nu weer extra spannend maakt, is dat hij alleen is. Net als toen in de kelder onder mijn flatje, toen ik niet eens een cijfer beloonde, maar hem gewoon wilde pijpen en dat ook deed. Ook nu denk ik weer aan verder gaan, omdat zijn pik er gewoon echt lekker uitziet en ik daarom ook niet vond dat ik het vorige week erg moest vinden dat hij hem plots in m'n mond duwde, terwijl hij daar geen recht op had. Nu wil ik hem ook pijpen. Misschien wel meer. Ik wil altijd meer. Maar ik trek hem gewoon af. Of ja, gewoon?
Ik heb hem alleen. Ik heb tijd. Als ik merk dat hij bijna komt, wissel ik van hand, leun ik op m'n andere hand en begin ik opnieuw, bewust van het feit dat ik het moment daarmee weer wat langer kan maken. Hij vindt het lekker als ik wissel, dat merk ik meteen aan de manier waarop zijn ademhaling verandert, en het rekt het moment precies lang genoeg om hem de aandacht te geven die ik blijkbaar zelf ook wil geven. Hem echt het gevoel te geven dat dit een beloning is en niet zomaar een zakelijke transactie, niet zoals Dylan het ooit verzonnen had. Maar daar horen we niemand meer over.
Dus wissel ik nog een keer van hand en mijn blik zoekt vaker de zijne, terwijl ik merk dat ik steeds bewuster kijk naar wat mijn aandacht met hem doet. En steeds vaker kijkt hij even terug, kreunend en spartelend op dat kleine stoeltje terwijl ik hem alleen nog maar zit af te trekken, alsof hij zelf ook niet goed weet waar hij precies moet kijken of wat hij met zijn handen moet doen.
En dan doe ik het toch. Misschien omdat die grens al eerder was overschreden. Hij geeft meer dan duidelijk aan dat zijn orgasme nadert, zijn ademhaling hapert en zijn benen beginnen te trillen en schokken. Wanneer zijn borst omhoogkomt, weet ik het zeker en ik aarzel niet. Ik trek door totdat hij spuit, maar als hij spuit, vormen mijn lippen zich al achter zijn eikel. Vliegensvlug had ik me over hem heen geworpen en zoog ik op zijn eikel terwijl zijn zaad mijn mond vulde, om niet te morsen en om geen sporen achter te laten. Dat zou ik zeggen, als hij ernaar zou vragen. Maar dat doet hij niet. Hij kreunt alleen maar harder en legt voorzichtig zijn hand tussen mijn schouders. Maar meer niet.
En als hij uitgespoten is, zak ik van mijn stoeltje. Ik kruip tussen zijn benen terwijl mijn nek al heen en weer gaat en meer lengte naar binnen neemt. Ik pijp hem gewoon. Ik zuig het laatste zaad eruit, maar zit nu ook gewoon tussen z'n benen terwijl zijn pik in een boog naar voren hangt en mijn lippen over zijn schacht trekken terwijl hij steeds iets slapper wordt. Heel even denk ik: hij heeft nog een cijfer, en als hij nu hard wordt, doe ik dat gelijk ook maar. Maar ik weet ook dat mijn dag er nog niet opzit. En als ik de kracht echt uit hem voel wegvloeien, kom ik met een smakelijke zucht overeind, mijn lippen glanzend van zaad en speeksel.
''Morgen weer. Mijn kantoortje. Vroeg,'' zeg ik als ik me op zijn knieën omhoogduw en m'n blouse rechttrek. Hij zit daar met open mond. Knikt niet eens. Maar het was dan ook geen voorstel. En die macht voelt best lekker. Net zo lekker als zijn pik.
Ik wacht een minuutje, maak me echt even netjes en loop dan met opbouwende spanning naar het kantoor van Van Weelden. Ik kijk nog om of iemand me ziet, want die plek voelt niet meer veilig. Mensen kunnen binnenlopen. Dat was me nu al twee keer overkomen. En Van Weelden laat ze ook gewoon binnen, alsof hij zich er totaal niet druk om maakt dat iemand op precies het verkeerde moment de deur kan openen.
''Wel even voor de duidelijkheid. Wie en welk cijfer,'' zegt hij als ik voor z'n bureau sta, terwijl zijn ogen al over mijn lichaam glijden en ik merk dat hij me ondertussen net zo aandachtig bekijkt als hij naar mijn antwoord luistert. ''Jayden. Zijn 6,8 voor Engels van vorige week,'' zeg ik, omdat ik zijn ogen al zie veranderen. ''Vorige week?'' Hij kijkt naar z'n computer en scrollt even op en neer, waarbij zijn wenkbrauwen hetzelfde lijken te doen. ''Dan loop je flink achter,'' trekt hij snel de conclusie.
Ja, van deze week had ik nog geen cijfers beloond. Opzettelijk. Maar dat hoeft hij niet te weten. Eerst vorige week afhandelen. Morgen Jayden nog een keer. En dan komt deze week wel. ''Komt goed. Maakt u geen zorgen,'' zeg ik rustig, terwijl ik probeer niet te laten merken dat ik zelf inmiddels al bezig ben met de volgorde waarin alles nog moet gebeuren. Hij beoordeelt mijn toon en boodschap en lijkt me uiteindelijk het voordeel van de twijfel te geven. Geen idee wat hij anders gedaan had, maar nu rolt hij z'n stoel naar achteren en spreidt zijn knieën wijd. Mijn plek is weer voor hem op de grond.
Ik voel de kramp nog een beetje in m'n arm, maar voor ik het weet heb ik de volgende stijve al in m'n hand en trek ik hem beheerst en vooral zwijgend af. Van Weelden had ik ook alleen en voor mezelf, maar dit voelde toch anders. Ik had het idee het niet goed genoeg te doen, alsof ik voortdurend rekening moest houden met iets wat hij misschien verwachtte maar niet hardop uitsprak. Dat had ik bij de jongens nooit. Die waren gewoon nog steeds blij aangeraakt te worden. Maar Van Weelden had echt verwachtingen. Zo keek hij.
Dus doe ik ook m'n best. Ik zit wat hoger, met mijn knieën onder me, en gebruik al snel beide handen om hem af te trekken, terwijl ik steeds beter probeer aan te voelen welk tempo hij wil zonder dat hij daar iets over hoeft te zeggen. Zijn lengte voelt goed en als ik een keer erop spuug, laat hij me. Ik voel dat hij verder wil. En god, dat wil ik ook. Hij mag alles met me doen, maar ik doe alleen wat ik eerder vandaag gedaan heb. Dat was de afspraak. Ik leer sneller dan hij denkt.
En als hij klaarkomt, wat iets langer duurde zonder dat ik het bewust oprekte, beweeg ik niet snel m'n mond naar z'n eikel toe. Die kans krijg ik niet. Hij pakt m'n haren en trekt me dichterbij, zijn eikel boven m'n wang, waardoor mijn ademhaling meteen hapert en ik alleen nog kan reageren op wat hij doet. Ik hijg, kreun en smak met m'n lippen als ik hem blijf aftrekken, nu nog maar met één hand mogelijk, terwijl mijn andere hand instinctief steun zoekt op de vloer naast me.
Hij puft en trekt harder aan m'n haar, tot het moment waarop zijn lul begint te schokken in m'n hand en hij er juist niet voor zorgt om alles netjes in m'n mond te laten verdwijnen, maar in lange slierten over m'n gezicht te schieten, waarvan ik automatisch nog wat met m'n mond probeer op te vangen. Dat lukt ook. Niet om het te verbergen. Maar die smaak. Ik wil hem proeven. Ik wil mijn speeksel mengen met zijn zaad voordat ik het wegslik.
Gelukkig drukt hij dan alsnog zijn eikel in m'n mond. M'n wang in. En zelf trekt hij het laatste zaad eruit terwijl hij m'n haar blijft vasthouden, waardoor ik geen kant op kan en alleen nog kan blijven waar hij me houdt. Ik zuig hard op z'n eikel en slik z'n zaad met liefde weg, terwijl ik merk hoe vanzelfsprekend dat inmiddels voelt, ondanks alles wat ik mezelf daar een paar weken geleden waarschijnlijk nog over had wijsgemaakt.
''Jezus, Anna...'' zucht hij dan tevreden. ''Ik ken best wat sletjes, maar jij...'' noemt hij me dan, als ik net met m'n vingers het zaad van mijn gezicht haal en wegsnoep. Ja, ik kon dat nu ook niet ontkennen. Was ik een sletje? Hier wel. Ik knik alleen trots naar hem als ik nog eens naar z'n lekkere lul kijk.
''Weet je zeker dat je niet meer gedaan hebt, vandaag? Want je kijkt wel of je dat wilde,'' zegt hij dan. En het is aan hem. Ik zeg niks. Ik knik alleen. Want ik heb alleen dit gedaan bij Jayden, en nu bij hem. Maar wie ben ik om hem te stoppen?
Waar ik bij Jayden door bleef pijpen en hem niet meer hard kreeg, blijft Van Weelden juist fier overeind staan, maar durf ik geen initiatief te nemen. Ik blijf gewillig zitten waar ik zit en wacht af, omdat ik mezelf inmiddels heb voorgenomen me aan de afspraak te houden, ook al weet ik dat ik zonder die afspraak waarschijnlijk alweer verder was gegaan.
''Nou, ik ga er maar vanuit dat je niet liegt over zoiets,'' trekt hij de volgende conclusie, aangezien ik daar gewillig blijf zitten, maar me dus aan de afspraak houd.
Ik ben nog nooit zo vroeg op kantoor geweest en dit keer ben ik extra voorbereid, omdat ik de avond ervoor zelfs wat research had gedaan naar hoe je zoiets nou het beste kon aanpakken. Een strakke tanktop zonder bh bleek wonderen te doen, als ik de filmpjes moest geloven, en dat droeg ik nu. En straks niet meer. Dat vond ik slim van me. Jayden vond het gewoon lekker.
Hij is gekomen en zwijgend stapte hij binnen, alsof hij nog steeds niet helemaal wist wat hij van deze vroege afspraak moest verwachten. Ik stond daar in een hoog gekropte tanktop die mijn borsten stevig tegen elkaar aan drukte en wat hoger liet uitkomen, met een laag decolleté dat ik zelf bewust had uitgekozen. En in m'n tas de kleding voor als ik les zou geven, zodat ik straks zonder verdere uitleg gewoon weer mijn normale dag kon beginnen.
Hij gaat in m'n stoel zitten nadat hij z'n broek heeft laten zakken, en wat onwennig ga ik tussen z'n benen zitten. Ik zeg niks, niet over hoe ik dit denk te moeten doen en ook niet over hoe het wellicht zou moeten, omdat ik zelf eigenlijk ook vooral benieuwd ben of het idee dat ik in mijn hoofd had wel zou werken. Ik pak hem beet. Trek hem even kort af, en spuug er ook op. Ik heb weer glijmiddel bij, maar met spuug vind ik het zelf geiler. En hij ook. Zijn blik als ik spuug... Onbetaalbaar.
En dan is het eigenlijk 'simpel', ten minste, zo simpel als iets kan zijn wanneer je het voor de tweede keer probeert en ondertussen voortdurend probeert te voelen of je houding eigenlijk wel klopt. Ik kom overeind, ver genoeg zodat ik zijn eikel aan de onderkant van mijn topje eronder kan steken, terwijl ik mijn gewicht voorzichtig verplaats en merk dat hij ondertussen met open mond blijft kijken. Mijn mond zucht ook als ik zijn hete, natte eikel voel drukken tussen mijn borsten, een gevoel waar ik me vooraf van alles bij had voorgesteld maar dat toch anders voelt nu ik het daadwerkelijk doe.
Langzaam zak ik weer iets onderuit, en zijn eikel komt hoger en hoger, m'n topje weer uit, zijn eikel net onder mijn kin. Hij kijkt met open mond toe en ik moet lachen om dit alles, van opluchting en opwinding, omdat ik aan zijn gezicht zie dat het blijkbaar precies het effect heeft waarop ik had gehoopt. Ik leg mijn handen nog op m'n schoot, en vanuit mijn rug beweeg ik op en neer, en wrijft zijn harde paal tussen mijn zachte, volle borsten, terwijl ik zelf steeds meer moet zoeken naar een ritme dat ik lang genoeg kan volhouden.
''My god...'' kreunt hij vrijwel meteen, een hand voor z'n hoofd als hij zich wat achterover laat vallen. En ik wip op en neer. Zo kan ik het wel noemen. Niet op een pik, maar zo ziet het er wel uit. En mijn borsten wrijven langs zijn schacht, terwijl ik steeds bewuster probeer hoog genoeg te bewegen om de beweging gelijkmatig te houden. Ik probeer hoog genoeg te wippen zodat zijn eikel ook elke keer weer verdwijnt. En het blijkt al snel een hele workout te zijn. Lekker en heet.
Ik puf en zucht mee en merk dat mijn ademhaling steeds sneller gaat, niet alleen door de opwinding, maar ook omdat mijn lichaam dit ritme duidelijk niet gewend is. Ik begin te hijgen. Ik laat mijn onderlip wat vallen, en het speeksel wat zich in mijn mond verzameld, druipt in een lange sliert naar mijn borsten, op zijn eikel. Het smeert de boel steeds lekkerder, terwijl ik merk dat Jayden geen enkele poging meer doet om te verbergen hoe sterk hij op alles reageert.
En als ik mijn handen op de stoelleuningen leg, kan ik mezelf sneller omhoogtrekken om me weer te laten zakken, waardoor ik minder afhankelijk ben van mijn benen en het tempo iets beter kan vasthouden. Alleen zijn lul en mijn borsten. Onze blikken op elkaar. Zijn ongeloof en mijn opwinding. Het zorgt al snel voor een explosieve spanning, omdat er nauwelijks iets gezegd wordt en juist daardoor elke kleine reactie veel duidelijker lijkt binnen te komen.
Ik voel hoe hij nadert. Het duurt nog wel even. Mijn lichaam is dit niet gewend, maar ik zet door. Ik vind het lekker. En zijn eikel laat ik steeds dichter bij m'n gezicht komen, terwijl ik zelf steeds beter begin te voelen wanneer ik hem dichterbij wil laten komen en wanneer ik juist nog even doorga. Maar hij kijkt steeds weg. Alsof hij zich schaamt. Hij durft me niet aan te kijken.
''Kom op Jayden...'' lispel ik dan zachtjes naar hem, terwijl ik probeer zijn blik weer terug te krijgen. ''Als ik dit niet wil, zou ik het niet doen...'' fluister ik, mijn lippen vlak bij z'n eikel, omdat ik inmiddels begrijp dat hij blijkbaar niet alleen opgewonden is, maar ook nog steeds ergens moeite heeft met het idee dat ik hier bewust voor gekozen heb. ''Dus spuit me nou gewoon onder...'' hijg ik, en lik z'n eikel. Ik kreun erop.
Zijn hand vindt m'n hoofd. Hij drukt nog niet, maar ik beweeg meteen naar beneden en zuig hem naar binnen, terwijl de wrijving met mijn borsten minder wordt, maar zijn opwinding groter. ''God...'' kreunt hij dan moedeloos en verslagen, alsof hij eindelijk ophoudt met proberen zichzelf nog onder controle te houden.
En nu, als hij klaarkomt, plopt z'n eikel juist m'n mond uit, en kijk ik hem aan terwijl zijn harde pik stijf tussen mijn borsten ligt en zijn eikel ontploft als een vulkaan en de ene na de andere klodder in m'n gezicht spuit... ''Anna...'' klinkt hij verlangend, terwijl zijn hele lichaam zichtbaar reageert en ik precies blijf zitten waar ik ben.
Ik heb een oog dicht door zijn zaad, en mijn mond open, gevuld met zijn zaad terwijl stromen over mijn gezicht trekken... Ik gniffel. Bijna duivels. Terwijl zijn lichaam trilt, blijf ik hem aankijken en voel ik tegelijk hoe moe mijn eigen lichaam eigenlijk is geworden van alle bewegingen, maar ook hoe vreemd tevreden ik ben met het resultaat van mijn eigen voorbereiding.
Nog voordat hij de deur weer uit is, trek ik mijn topje al uit en toon ik hem nog even mijn volle borsten die glimmen van speeksel en zaad. ''Maak je maar niet te veel zorgen over het hoe en wat,'' zeg ik hem zachtjes. Ik probeer hem toch gerust te stellen, omdat zijn blik nog steeds iets onzekers heeft, alsof hij niet helemaal weet wat hij hier nu van moet vinden. Al weet ik niet precies waarom.
Hij kijkt naar m'n rondingen. Vergeet te knikken. En als er een geluid uit de gang komt, is hij snel weg, alsof de werkelijkheid buiten dit kantoor ineens weer veel dichterbij komt dan een paar seconden geleden.
Ik draai de deur op slot. En als ik een uurtje later voor de klas sta, is er geen spoor te bekennen, omdat ik mezelf inmiddels weer volledig heb omgekleed en alles wat er die ochtend gebeurd is zorgvuldig achter me heb gelaten. Dan ben ik helemaal mezelf. Vrolijker wel. De smaak van zaad zit het hele eerste uur nog in m'n mond...
Toch was er iets aan Jayden wat me die dag steeds weer tot denken zette, iets kleins misschien, maar juist daardoor moeilijk uit mijn hoofd te krijgen. Hij noemde m'n naam. M'n voornaam. En op een manier die ik niet vaak gehoord heb, alsof er in dat ene woord iets zat wat verder ging dan alleen opwinding of verbazing. Gemeend. Geliefd, misschien zelfs wel. Daar moest ik aan denken die dag, ook op momenten waarop ik mezelf eigenlijk dwong om met andere dingen bezig te zijn.
Ik ben dan wel een sletje. Maar geen domme bimbo. Ik ken m'n omgeving, ik weet hoe ze naar me kijken en ik weet inmiddels ook precies genoeg van de blikken die ik krijg om te begrijpen wat er in de hoofden van de meeste jongens omgaat. Maar Jayden kijkt net iets anders. Eigenlijk pas sinds ik hem had zitten pijpen in de kelder, alsof er vanaf dat moment iets was veranderd wat ik toen zelf nog niet goed had gezien of misschien gewoon niet wilde zien.
En dat juist hij de regels verbrak en meer nam dan hij recht op had, klinkt plots logisch wanneer ik er nu op terugkijk. Hij dacht al aan me. Dat doen de meeste jongens wel, denk ik. Maar hij meer. Anders. Misschien was dat ook waarom die ene grens voor hem minder duidelijk voelde dan voor de anderen, omdat er bij hem mogelijk al iets speelde voordat dit hele gedoe überhaupt was begonnen.
En toen gebeurde dit allemaal. Luc en Mo waren gewoon geil. Dylan genoot daarnaast van de macht die hij over me had. Maar Jayden? Zou hij al gevoelens gehad hebben? En wat doet het dan met een jongen om mij zo te zien gebruikt worden door anderen, door hemzelf, terwijl hij misschien niet alleen keek naar wat ik deed, maar ook naar mij?
Het is een gedachte die me bezighoudt, juist omdat ik er geen eenvoudig antwoord op heb en Jayden zelf nog steeds nauwelijks iets zegt. Maar het is ook een gedachte die ik buiten probeer te houden, omdat ik niet goed weet wat ik ermee zou moeten als ik hem eenmaal serieus zou toelaten. Met alles wat ik gedaan heb, past zo'n gedachte niet. Gevoelens horen niet thuis in dit verhaal. Zeker als het niet de mijne zijn...
En laat het maar aan Van Weelden over om mij aan hele andere dingen te laten denken, dingen die niks met gevoelens te maken hebben, maar wel met gevoel. De gedachte aan Jayden en alles wat daar misschien wel of niet achter zat, verdwijnt daardoor vanzelf weer wat verder naar de achtergrond, omdat Van Weelden er een stuk beter in is om mijn aandacht volledig naar het moment zelf te trekken.
Nadat ik weer gezegd had wie en welk cijfer, niet de handeling, had hij weer een andere aanpak. Ik had nu gewoon een nette blouse aan en hij kwam voor me staan, hielp me langzaam met de knoopjes en begeleidde me toen naar de zithoek van zijn kantoortje, de bank op, alsof hij al lang wist wat hij van plan was en ik alleen nog hoefde te volgen.
Ik heb gelijk al een idee hoe hij het wil als hij zegt: ''Ga liggen,'' rustig, maar dominant, op die manier waarop hij nooit echt hoeft te verheffen om duidelijk te maken dat hij verwacht dat ik luister. Ik kijk hem aan en ga op m'n rug liggen, m'n borst bloot onder de open knoopjes, en de bh die ik droeg zorgde zeker voor een push-upeffect. Want ook met dit moment had ik rekening gehouden, zonder dat ik precies wist of mijn voorbereiding uiteindelijk ook werkelijk nodig zou zijn.
Maar waar ik bij Jayden weer de regie had, heb ik hier nooit die illusie dat die ook maar in de buurt is. Van Weelden gaat op me zitten, z'n pik hard en bloot, en legt hem tussen m'n borsten, waarna hij meteen gromt als hij bezig is. Zijn handen drukken m'n borsten tegen elkaar en zijn duimen houden z'n pik ertussen, terwijl ik onder hem lig en vooral merk hoe vanzelfsprekend hij de situatie alweer volledig naar zich toe heeft getrokken. Nog een reden dat een strak topje een goed idee was. Dan deed de stof dat. Niet dat het hem uitmaakt.
Ik merk aan alles dat hij wat haast heeft en dat het wellicht ook niet altijd schikt in zijn agenda, maar dit laat hij natuurlijk niet voorbijgaan. Terwijl het laatste licht van de dag door zijn grote raam naar binnenvalt, beweegt hij hard en dwingend tussen mijn borsten en lig ik daar ontvangend te hijgen alsof ik niks anders meer zou willen. En iets aan dit is gewoon geil. Ik snapte het eerst niet goed. Maar nu wel. Het voelt goed. Ja, dan ben ik maar even alleen een lichaam. Dat is hij ook. Alleen een pik op dat moment. En die wil ik zien spuiten.
Mijn mond komt deze keer niet echt in de buurt, maar staat wel de hele tijd open, hijgend en zuchtend, met mijn ogen op zijn eikel die steeds opnieuw in beeld geduwd wordt. De hoek is hoger en zijn eikel drukt hij veel meer omhoog dan naar voren, waardoor ik hem telkens weer zie verdwijnen en terugkomen terwijl ik onder hem blijf liggen en nauwelijks iets anders doe dan kijken en reageren.
Ook als hij klaarkomt, vrij snel juist deze keer, verandert er weinig aan die houding. Met een paar laatste stoten loodst hij zijn orgasme naar buiten en blijf ik liggen terwijl het zaad van enige hoogte moeiteloos mijn gezicht weet te vinden. Het landt weer overal en nergens verkeerd, waardoor ik mijn ogen dichtknijp en even stil blijf liggen terwijl hij boven me langzaam weer op adem komt.
''Zuig hem ff schoon, wil je...'' zegt hij als hij blijft zitten en z'n overhemd recht wrijft. Ik kom voor zover ik kan overeind en met mijn armen onder hem kan ik alleen m'n mond gebruiken, die zich verder opent en hem zo naar binnen zuigt. En likkend en zuigend maak ik hem helemaal schoon, terwijl hij nauwelijks hoeft te bewegen en ik merk dat ook deze afsluiting inmiddels bijna vanzelfsprekend begint te voelen.
Beiden tevreden met deze gang van zaken. Hier kan ik wel aan wennen.
''Ben benieuwd naar de rest,'' zegt hij me als ik zijn kantoor verlaat, alsof hij het achteloos toevoegt terwijl ik de deur al bijna achter me dichttrek. En ik ook. Die woorden blijven nog even in mijn hoofd hangen terwijl ik door de inmiddels rustiger geworden gangen loop, omdat ik zelf natuurlijk ook steeds nieuwsgieriger word naar wat er gebeurt zodra er meer jongens tegelijk iets hebben wat ze kunnen komen ophalen.
Er waren weer best wat cijfers binnengekomen en ik had die aan het einde van de dag nog eens rustig bekeken, zonder mezelf wijs te maken dat alles opeens perfect ging. Niet elk vak had elke week een cijfer. Dus dat scheelde wel iets, omdat er simpelweg minder momenten waren waarop alles tegelijk op mijn bord terechtkwam. En zeker niet alles was nu opeens al een voldoende. Maar wel meer dan voorheen. In die zin werkte mijn 'methode' zeker wel, hoe vreemd het ook bleef om die conclusie überhaupt te trekken.
Morgen zou ik de jongens weer even laten nablijven en ik wist nog niet precies hoe, maar er moet wat regelmaat in komen. Zeker als Van Weelden elke dag een 'rapportage' verwacht, want tot nu toe had alles nog iets geïmproviseerds gehad en was ik steeds pas op het laatste moment aan het bedenken hoe ik de dag precies zou indelen.
Maar nu was het drie dagen achtereen een enkele pik. Morgen begonnen ze weer opnieuw. Ik had al gezien dat ze alledrie in ieder geval één voldoende hadden, dus een sessie met alle drie tegelijk zou de eerste weer zijn, en alleen die gedachte maakte me al nieuwsgierig naar hoe anders zo'n middag zou voelen dan de afgelopen dagen.
En dan? Hoe moet ik dat 'rapporteren'? Een vraag die me zowel nieuwsgierig als argwanend maakt, omdat ik inmiddels wel weet dat Van Weelden zelden iets vraagt zonder dat hij zelf al een idee heeft van wat hij vervolgens met het antwoord wil doen.
-
GevoeligeE (33)
Safahy (53)
Subbie (58)
Vulmijngaa (24)