“en hij zet vier flessen wijn voor me neer. Precies het merk dat we graag drinken en voor een prijs… Dat betalen we normaal voor één fles. Maar ik zeg tegen hem, ‘probeer je me dronken te voeren?’ waarop hij even nadenkt en zegt, ‘oh, ja, dat is ook een goed idee!’” Er wordt gelachen door de vijf dames aan de tafel en wijn verdwijnt weer in de diverse kelen. “En jij?” vraagt Nadia Piquet (geen familie van…) aan Margarita, “hoe zit het met jou en jouw collega?” Margarita wuift even met haar hand. “Ander onderwerp graag,” zegt ze. “Hoezo?” vraagt Anna Anders doet, “hij flirt met je en we zijn erg nieuwsgierig hoe dit verloopt.” “Hij flirt niet met me,” zegt Margarita stellig. “Oh nee?” brengt Laura Drommel in, “hij heeft je toch uitgenodigd om met hem naar een hotelletje te gaan?” “Of toen jullie die zaterdag samen moesten werken,” voegt Christina Zabaluwala toe, “toen zei hij toch ook, ‘Wat doen we? Gaan we naar jouw huis, naar mijn huis of pakken we hier een hotel?’ Of heeft hij dat niet gezegd?” “Ja,” moet Margarita toegeven, “die dingen heeft hij inderdaad gezegd.” “En al die appjes!” zegt Laura, “over én weer!” “Waar je soms wel heel snel antwoord op geeft,” doet Anna een duit in het zakje. “Of de keren dat hij aanbood om ‘even’ bij jou in de salon langs te komen om jou in jouw natuurlijke omgeving te zien; voor een vluggertje,” zegt Nadia. “Hij heeft nooit gezegd voor een vluggertje!” roept Margarita uit. Gelach van de andere vier. “Me thinks the lady protests too much,” merkt Anna op. “Of die keer dan met die handschoenen, toen jij riep dat hij dat wel zou willen,” herinnert Laura zich. “Of op het toilet dan, toen hij voorstelde de deur dicht te doen en jij… jìj zei dat je het niet op het toilet wil doen!” zegt Christina. “Ik bedoelde iets heel anders…” probeert Margarita maar de andere dames beginnen in koor, “Tuurlijk, iets heeel anders!” en ze lachen op luide toon. “Kunnen we het over iets anders hebben?” vraagt Margarita weer. “Nee!” is het antwoord, weer in koor maar dit keer in harmonie. Margarita zucht en neemt een slok van haar wijn, terwijl de rest lacht. “Duw eens een keertje door,” stelt Nadia. “Ja,” zegt Anna, “kijk eens wat hij wil.” “Hij heeft een vriendin,” zegt Margarita. “Dat houdt hem niet tegen,” zegt Laura. “Ik heb een vriend,” zegt Margarita. “Dat houdt hem niet tegen,” zegt Christina en Nadia vult aan: “Dat houdt jou ook niet tegen,” en er wordt weer gelachen… behalve door Margarita, al heeft ze wel een kleine glimlach op haar gezicht.
“Serieus, ga een beetje duwen,” zegt Nadia weer, “gewoon om te zien of hij veel bravoure heeft of dat hij echt durft.” Margarita schudt haar hoofd. “Waarom niet?” vraagt Laura, “ben je bang dat hij je dan afwijst… of dat hij juist meer wil met jou?” “Geef hem weer eens een lift naar zijn auto,” stelt Christina voor. “Ja,” zegt Nadia, “dan kun je hem een beetje uithoren. Vindt hij je leuk?” “Is hij verliefd op jou?” zegt Anna. “Of geilt hij gewoon op jou,” zegt Laura. “Dat is allemaal helemaal niet zo gek hoor!” zegt Christina. “Ja, maar…” sputtert Margarita tegen. “Gewoon doen!” zegt Laura. “Het leven is te kort om het niet te doen,” vult Nadia aan, “vraag maar aan Leontien.” Als op commando heffen de vijf vrouwen hun glas en zeggen, bijna gelijktijdig, “Op Leontien!” Margarita knikt, een beetje bedroefd. “Leontien was net gescheiden,” helpt Anna iedereen herinneren maar eigenlijk vooral Margarita, “wilde net van het leven gaan genieten toen ze na allerlei vage klachten de diagnose kreeg. Kanker zo ver uitgezaaid dat de artsen niet eens konden zeggen wat voor soort het was.” Christina veegt een traan weg. Margarita zucht. “Ik weet het,” zegt ze. “We weten het allemaal,” zegt Nadia, “daarom doen we dit soort uitjes, om meer van het leven te genieten.” “Volgens mij,” zegt Laura en buigt zich naar Margarita toe, “als je hem éénmaal aan het praten hebt over hoe hij denkt of voelt over jou, stopt hij niet meer. Waterval principe.” “Doen!” roepen de vier in koor. “Nou, ok,” zegt Margarita, “stel, ik doe het. En dan? Dan zegt hij, bijvoorbeeld, dat hij verliefd op me is. En dan? Dan moet ik het met Bennie uitmaken en hij met Lulu uitmaakt en we samen verder gaan?” “Tja,” zegt Nadia, “dat kan natuurlijk.” “Maar,” zegt Laura, “meer dat je hem een paar keer neukt en afscheid neemt.” “Of als neukertje erbij houdt,” vult Christina aan. De telefoon van Anna bliept even. Vrijwel onmiddellijk grijpt ze naar het toestel, maar de zachte, doch ferme hand van Christina houdt haar tegen. “We weten dat jouw FOMO in overdrive is als we bij elkaar zijn, maar je blijft er vanaf,” zegt ze. “Ja, maar wat als het belangrijk is…” piept Anna. “Dan bellen ze wel,” zegt Nadia, “dat schijnt er namelijk ook mee te kunnen.” Laura kijkt op. “Hadden de dames nog iets willen drinken of misschien een borrelhapje gewenst?” vraagt de ober met een sterk Amerikaans accent. “Ik wil jou wel als borrelhapje,” zegt Laura onder haar adem, zo zacht dat het in het geroezemoes van de andere dames verdwijnt. “Doen we nog wat?” vraagt Christina. Margarita kijkt op haar horloge. “Ik moet morgen weer werken,” zegt ze, “dus ik ga naar huis, denk ik.” “Je kunt ook naar die collega toe,” grinnikt Nadia. “Graag de rekening,” zegt Anna tegen de ober en met fonkelende ogen, “en ik geloof dat Laura graag jouw telefoonnummer zou willen hebben.” “Anna!” roept Laura uit en wordt zo rood als de wijn in haar glas. De overige meiden lachen. “Ik stuur wel een Tikkie,” zegt Nadia even later terwijl ze haar bankpas op het aangeboden pinapparaat legt. In de drukte van opstaan en jassen aandoen merkt niemand dat de ober Laura een briefje in de hand drukt en haar een snelle knipoog geeft. Samen lopen ze naar de parkeergarage. Nadia woont op loopafstand, dus neemt afscheid. Toevallig staan de Twingo van Margarita, de Kia Picanto van Anna, de Hyundai Kona Electric van Laura en de BYD Seal van Christina vlak bij elkaar geparkeerd. Na een vrolijk afscheid stapt iedereen in en rijdt weg.
Iedereen? Nee, Margarita zit nog in haar zwarte Renault en staart voor haar uit. De woorden gesproken tijdens het etentje, vooral de naborrel, stuiteren nog rond in haar hoofd. Dat haar collega met haar aan het flirten was had ze ook wel in de gaten. Ze heeft dan Bennie thuis zitten, maar dat had ze nog wel door. Maar de opmerkingen raakten haar dieper dan ze zou willen en zou toegeven. Ok, ze weet ook wel dat het een beetje plagen is van de meiden… maar plagen met een serieuze ondertoon. De geest van Leontien zweeft nog steeds over de groep; ook al overleed ze nu alweer vijf jaar geleden. Meer genieten van het leven. Meer dingen doen die leuk zijn. Dat doen ze nu ook. Elke twee maanden gaan ze uit eten; vaste prik, en dan zijn er nog de andere uitjes. Soms zelfs met hotelovernachting. Misschien had ze niets moeten zeggen over Johan. Maar ze hadden besloten alles te vertellen. Margarita zucht even, start de motor en rijdt weg. Na een klein half uur is ze thuis. Als ze binnen is komt Bennie haar net tegemoet. Hij zet de wasmand neer en omhelst haar. “Hoi schat,” zegt hij, knijpt even in haar kont en laat haar na een goede kus los. “Heb je een leuke avond gehad?” vraagt hij. ”Ja,” zegt ze, “lekker gegeten en bijgekletst.” “Da’s mooi,” zegt hij, “ als je het maar naar jouw zin hebt gehad.” Ze knikt. Hij glimlacht. “Ik heb een was gedraaid,” zegt hij, “de tweede is nu onderweg. De droger draait ook. De vaatwasser is uitgepakt, ingepakt en weer uitgepakt. De slaapkamer is gezogen en de woonkamer ook.” Margarita glimlacht. “Dank je lieverd,” zegt ze. Hij grijnst. “Rekening volgt,” grinnikt hij, “ik ga wel even uitrekenen hoeveel kussen dat gaat worden… of het wordt meer dan alleen kussen.” Ze glimlacht terwijl hij, in zijn handen wrijvend, wegloopt om de wasmand weer op de badkamer plaatsen.
De volgende dag is ze weer op haar werk. Zoals altijd, bijna altijd, staat Johan bijna toevallig bij de voordeur. Met een twinkeling in zijn ogen en een lach op zijn gezicht zegt hij, “Goedemorgen, goede timing weer.” Als vanzelf begint Margarita ook te glimlachen. “Ook goedemorgen,” zegt ze, “heb je er zin in?” “Ja,” grijnst hij, “maar helaas moeten we werken.” Margarita lacht even en gaat naar binnen. “Tot straks,” zegt Johan. “Tot straks,” antwoordt ze en ze loopt verder naar achteren. Alleen doet ze nu iets dat ze normaal niet doet; ze kijkt even achterom en nu ziet ze hoe Johan haar nakijkt terwijl hij de deur weer op slot doet. Ze ziet zijn ogen over haar lichaam glijden alvorens zijn blik rust op haar kont. Niet lang, maar Johan maakt gebruik van elke seconde. Omdat hij zich net op dat moment weer omdraait heeft hij niet gemerkt dat zij hem door heeft. Met een glimlach op haar lippen loopt ze verder.
De dag verloopt zonder enige vorm van opwinding. Net zoals altijd helpt Johan de chauffeurs met het inpakken van de auto’s en net zoals altijd haar net een beetje meer. Nu ze er op let merkt ze dat hij haar regelmatig bekijkt. Nou ja, vluchtige blikken haar kant op. Ze grinnikt als ze via de spiegel van haar bezorgauto ziet hoe hij via de spiegel van zijn bezorgauto naar haar kont staart. Ze kan zich nog maar net inhouden om even met haar billen te wiebelen. Als ze de laatste route rijdt overdenkt ze de mogelijkheid die haar vriendinnen geopperd hebben: hem een lift naar zijn auto aanbieden en dan de druk opvoeren. Helaas blijft er van dit plan niets over want haar route loopt enorm uit. Niet alleen heeft ze al buitengewoon veel stops, 14, en dat is ruim meer dan het normale maximum van 10; ze komt maar liefst 3 keer achter een landbouwvoertuig en één graafmachine terecht. Uiteraard, zou je zeggen, net op wegen waar inhalen onmogelijk is of een halve zelfmoord en de enige optie is om te wachten en te hopen dat het apparaat een keer links, rechts of rechtdoor gaat waar zij een andere route pakt. Zo arriveert ze uiteindelijk pas 17:10u weer terug op de zaak en is Johan inmiddels naar huis.
Die avond, als ze in haar salon net afscheid heeft genomen van de laatste cliënt van de dag, ping haar telefoon: de groepsapp van de meiden. <@christina> schrijft Nadia,
Een beetje brak door een gebrek aan nachtrust loopt ze de volgende ochtend van haar auto naar de voordeur. Aan de andere kant van de deur is Johan de sleutel al om aan het draaien. “Goedemorgen,” zegt hij met een lach op zijn gezicht, “weer goede timing. Gaat het?” “Goedemorgen,” zegt Margarita terug, “niet echt. Slecht geslapen.” “Is het zo erg?” vraagt hij, “ik weet dat je het hier niet leuk vindt, maar dat je er van wakker ligt…” Ze glimlacht even kort. “ Nee,” zegt ze, “dat is het niet.” “In ieder geval vind ik het leuk om je weer te zie,” zegt hij oprecht. Margarita glimlacht weer even. “Dat is fijn om te horen,” zegt ze, “tot straks.” Ze loopt door en hij sluit de deur weer achter haar. Ze hoort de klik van het slot en ze voelt zijn blik weer over haar lichaam glijden. Dit keer draait ze zich om en knipoogt even naar hem. Hij lijkt er even van te schrikken, maar haar glimlach maakt het weer goed. Het moment duurt niet lang en beiden gaan hun eigen weg.
De volgende ontmoeting tussen de twee is bij een klant, vooral toevallig. Johan is er om oude banden op te halen en Margarita komt juist spullen bezorgen. “Hey, hallo,” zegt ze vriendelijk, “zal ik je even helpen?” “Oh, hallo Margarita,” zegt hij verrast, “graag, jij altijd, maar heb je daar wel de tijd voor?” “Ja hoor,” zegt ze, “hierna nog maar één stop dus geen probleem.” Met vereende krachten gaan ze aan het werk. Margarita pakt de banden en brengt ze naar de bus; Johan staat erin, pakt ze aan en legt ze neer. Terwijl ze bezig zijn ziet ze even een korte twinkeling in zijn ogen. Pas als ze later wegrijdt beseft ze wat de oorzaak is: omdat het warm is heeft ze een knoopje meer open staan van haar blouse, voor meer koeling. Maar doordat Johan hoger stond heeft ze hem inkijk gegeven in haar decolleté. Zeker onbedoeld, maar hij leek het te waarderen. Nou ja… hij had een uitstekend pokerface. Misschien straks toch maar proberen of ze hem die ondervragingslift kan geven. En, heel even en voor maar een fractie van een seconde vraagt ze zich af hoe zijn lul eruit zou zien. Snel drukt ze die gedachte weer weg, geholpen door een verkeerssituatie voor haar tussen een Kia Picanto die door een Mercedes Sprinter bijna van de weg wordt gedrukt. De rest van de dag verloopt saai. Het is zelfs niet zo dat ze met Johan en de andere chauffeurs kan lunchen want hij is pas laat terug. Er is geen tijd voor meer dan een “Hoi,” en “eet smakelijk“ als zij vertrekt uit de kantine en hij juist plaats neemt.
Maar het is ook vrijdag en hoewel de ochtend druk was, is de middag relaxter. Iedereen kijkt uit naar het weekend, medewerkers en klanten gelijk. Margarita probeert te bedenken wat ze aan Johan zal vragen als ze hem met haar auto naar de zijne zal rijden. Ze twijfelt er niet aan dat hij haar aanbod zal accepteren. Het enige risico dat er is, is dat hij al eerder terug is en naar huis zal gaan. Hij bleef regelmatig op haar wachten maar dat wilde ze niet meer. Ze snapte zijn redenatie dat hij het fijn zou vinden als er iemand is als hij laat van een route terugkomt en kan helpen met het uitpakken van de auto en dat hij dat daarom ook voor anderen doet; maar ze was bang dat er praat zou komen als hij zou aangeven specifiek op haar te wachten. ‘Gelukkig’ is daar de laatste klant van haar route die zo vriendelijk is om haar mee te helpen met het inladen van de 42 oude banden. Ze passen allemaal maar net in haar toch niet echt kleine bezorgauto. Ze ziet er eerlijk gezegd tegenop om al die krengen straks weer te moeten uitladen, maar dan krijgt ze een idee. Een snelle blik op de klok leert haar dat Johan nog op de zaak moet zijn (als hij al terug is) en dus stuurt ze hem snel een appje.
“Poeh,” zegt Margarita als ze de laatste band op de stapel legt, “daar krijg je het warm van.” Johan grinnikt even, kijkt snel om zich heeft en zegt op zachte toon, “Dat is niet waar ik het warm van gekregen heb.” Margarita kijkt hem even aan en glimlacht. In haar hoofd hoort ze weer de woorden van Nadia, “Duw eens een keertje door,” zei ze en op specifiek dat moment besluit Margarita om dat inderdaad te gaan doen. Uiteraard niet hier, aan de achterzijde van het pand waar mogelijk één of meerdere collega’s het zouden kunnen horen, maar in de veilige cocon van haar eigen auto. “Zal ik je een lift geven?” vraagt ze, terwijl ze het antwoord eigenlijk al weet. Johan kijkt omhoog naar de aankomende wolken, raadpleegt zijn horloge en zegt, “Dolgraag.” Ze pakken hun spullen, wensen iedereen een prettig weekend en lopen naar haar Twingo. “Heb je nog plannen voor het weekend of heeft jouw andere werkgever je weer helemaal volgepland?” vraagt hij. “Nee,” zegt Margarita terwijl ze de achterwaartse heuvel proef wederom succesvol aflegt. “Nee, geen plannen of nee, niet volgepland?” vraagt hij. Ze grinnikt even. “Beiden,” zegt ze. “Lief van die andere werkgever,” grijnst hij. Ze kijkt hem even aan, maar ook langs hem om het aankomende verkeer in te schatten. “Ja, dat is ze wel,” zegt ze, “vind jij dat ook?”
Even is Johan stil. “Eh, ja… lief van haar.” “Dat zei je al,” zegt Margarita, “dat het lief is van haar; maar vind je haar ook lief.” Vanuit haar ooghoek, en het heen en weer draaien van haar hoofd op zoek naar een mogelijkheid de weg op te rijden, ziet ze dat hij haar aankijkt. “Hoe bedoel je?” vraagt hij met enige achterdocht in zijn stem. Het was niet eens de bedoeling van Margarita om het op deze manier te doen, maar door over zichzelf in de derde persoon te praten maakt ze het voor Johan misschien makkelijker om zich open te stellen. “Ben je verliefd op haar?” vraagt ze hem nu op de man af. “Eh…” zegt hij, “zij is jij…” Margarita knikt en rijdt de weg op nu er eindelijk een mogelijkheid geboden wordt door een aardige chauffeur in een Hyundai Kona. “Eigenlijk vraag je dus of ik verliefd ben op jou,” stelt Johan. “Ja,” zegt ze, “het is niet te missen dat je met me aan het flirten bent en het is meer dan alleen de tijd hier dragelijk maken.” Johan knikt. “Dat klopt,” zegt hij, “van dat flirten in ieder geval.” Hij denkt even na. Er is tijd genoeg want hoewel ze de weg op gereden zijn, staan ze nu voor de rotonde te wachten. Lopen ís echt sneller. Het geeft Johan de tijd om na te denken. “Daar moet je over nadenken?” vraagt ze terwijl het verkeer bijna muurvast staat. “Ja,” zegt hij ten slotte, “daar moet ik over nadenken. En dat heb ik. Ik vind je een leuke meid, erg leuke en aardige meid. Verreweg de aardigste collega die ik heb… Maar verliefd op jou? Nee, dat niet. Ik mag je erg graag maar wat het vooral is… Ik geil op je. Ik vind je enorm opwindend. Dat is het. Ongetwijfeld ga ik hiermee, door dit te zeggen, enorm naar (sexueel) grensoverschrijdend gedrag, maar daar heb je het. Ik geil op je. Ik raak opgewonden van jou en ik fantaseer over je, over hoe je er naakt uit zou zien, hoe je zou voelen , hoe je smaakt en hoe het zou zijn om met jou te neuken.” Hij slaat zijn armen over elkaar en kijkt demonstratief naar buiten. Het hart van Margarita maakt een sprongetje. Niet alleen vanwege de opmerkingen van Johan, maar omdat er eindelijk een mogelijkheid is om de rotonde op te rijden.
“Nou,” zegt Margarita, “ik heb goed nieuws voor je. Je hebt geen grenzen overschreden, al was het wel sexueel.” Ze verlaten de rotonde en rijden het terrein op waar de auto van Johan geparkeerd staat. “Ik had al zo’n vermoeden,” zegt ze. “En?” vraagt Johan, “wat nu? Nu ik het gezegd heb?” “Ik heb geen idee,” zegt ze, “maar eerlijk, ik heb er geen probleem mee.” Johan snuift even. “Zo’n mooie meid als jij heeft er genoeg mee te maken,” zegt hij, “waarschijnlijk te veel en ongewenst.” Hij kijkt haar aan. “Zei je nu net ‘geen probleem mee’? Serieus?” vraagt hij ongelovig. Ze knikt, “Ik waardeer het dat je zo eerlijk en open naar me bent,” zegt ze. “Ik kijk naar jou en jij vindt het oké dat het met lust in mijn ogen is?” zegt Johan. Ze knikt weer. Hij zucht. “Ach,” zegt hij, “ik kan dat wel zo stoer zeggen, maar er gaat toch niets gebeuren tussen ons. Ik mag dan wel dat voor… of door jou voelen, maar dat is toch niet wederzijds.” Margarita zet haar auto naast de oranje Hyundai Inster van Johan en kijkt hem aan. “Waarom denk je dat?” vraagt ze. “Eh… nou,” zegt hij en telt op zijn vingers, “jij hebt een vriend, ik heb een vriendin, jij hebt geen interesse in mij, niet op die manier ten minste, lijken me al redenen genoeg.” “De eerste en de tweede kloppen,” zegt ze. “Wacht,” zegt Johan, “jij hebt interesse in mij? Sexueel?” “Is dat zo vreemd?” vraagt ze. “Nou,” zegt hij, “Ik vind jou een bloedmooie meid, maar ik vind mezelf nou niet bepaald aantrekkelijk.” Margarita glimlacht even. “Dat is dan jouw persoonlijke mening,” zegt ze, “Lulu is toch ook voor jou gevallen?” “Ja,” moet Johan toegeven, “dat is zo. Maar of ze voor mijn uiterlijk is gevallen of mijn innerlijk…” Margarita kiest haar woorden zorgvuldig, “Dan zou ik toch ook voor jouw innerlijk kunnen vallen?” Johan kijkt haar aan. “Dat zou kunnen,” zegt hij, “maar is dat niet meer verliefd?” Daar heeft Johan een goed punt. “Ik denk het niet,” zegt ze, “je kunt je aangetrokken voelen tot iemand, zonder verliefd op die persoon te zijn. Er zijn toch mensen met een open relatie? Die doen het… “ Margarita verandert voor het effect, “die neuken met anderen. En dat zijn niet allemaal pornomannen en pornovrouwen maar gewone mensen zoals jij en ik.” “Ja,” zegt Johan, “da’s ook zo. Maar zeg je nu eigenlijk dat je me aantrekkelijk vindt?”
Die had Margarita niet aan zien komen. “Ik… eh…” stamelt ze, “ik… ik vind je in ieder geval niet onaantrekkelijk, daar wil ik het nu op houden.” Johan grinnikt even, Margarita voelt haar wangen warm worden. Ze zwijgen even. “Ik denk dat ik maar ga,” zegt Johan. Margarita zegt slechts, “Ja.” Johan maakt de veiligheidsgordel los, pakt de portiergreep en lacht even kort. “Wat?” vraagt ze. “Niets,” zegt hij, “ik wilde je eigenlijk een kus geven, gezien wat we zojuist tegen elkaar hebben gezegd. Geen tong of zo, maar een ‘gewone’ afscheidskus, maar wel op jouw lippen.” “Waarom doe je dat dan niet?” hoort Margarita zich tot haar eigen verbazing zeggen. Johan kijkt haar aan. Verrast. Verbaasd, misschien een beetje achterdochtig. “Weet je het zeker?” vraagt hij. Margarita zegt niets, maar knikt wel kort. Johan denkt nog even na, maar buigt zich dan, langzaam, naar haar toe, richting haar mond. Als zijn lippen vlak bij de hare zijn en ze zijn warme adem voelt, legt ze zijn hand op zijn borst en duwt hem, zachtjes, weer weg. Hij wil wat zeggen, maar dan ziet hij wat via de buitenspiegel in haar ooghoek opdook; collega’s Liana en Bert die aan komen wandelen. Hij opent het portier, stapt uit en zegt duidelijk tegen haar, “Dank je wel voor de lift, scheelt weer een stukje lopen en je ziet het; de Wet van Murphy kwam weer in actie, ik zou droog blijven in jouw auto, dus het is niet gaan regenen. Prettig weekend!” Wetende dat Liana en Bert niet kunnen horen wat ze terugzegt, zegt ze, “Jij ook prettig weekend… lekker ding,” en ze knipoogt. Johan trekt even een wenkbrauw op volgens de aloude traditie van Roger Moore, glimlacht en sluit het portier. “Goh, je hebt wel een streepje voor,” zegt Bert. “Dat hoop ik,” glimlacht Johan terwijl hij Margarita uitzwaait. “En het is ook voor jullie… want de Wet van Mur…”
Margarita hoort het niet meer want ze is de hoek om gereden en kan, verrassend genoeg, meteen invoegen. Ook de rotonde loopt nu vlot en al snel is ze onderweg naar huis. Het gesprek net met Johan speelt ze in haar hoofd nog eens af. Nadia had dus gelijk. “Druk eens door,” had ze gezegd en dat heeft Margarita geweten. Maar nu? Ze weet nu zeker wat ze onbewust altijd al vermoed had. Johan geilt op haar. Ze weet van zichzelf dat ze zeker niet lelijk is, ze heeft over aandacht niets te klagen… hooguit dat het soms wat ongemakkelijk wordt als ze bij een klant is en hij toch iets te ver gaat. Maar ze weet ze altijd weer in hun hokje te krijgen. Maar nu, met Johan… Misschien is het omdat ze toch wel iets voor hem voelt. Stiekem. Net zoals hij al zei, geen verliefdheid, geen ‘houden van’ maar een fysieke aantrekkingskracht die niet helemaal te verklaren is. Is het de verboden vrucht omdat zowel zij als hij een relatie heeft? Als ze allebei single zouden zijn… Ze is een beetje onrustig, een kriebel door haar hele lichaam. Een latente geilheid die rustig suddert op een erg laag vuurtje. Een warmhoudkaarsje. Meer niet. Eénmaal thuis zet ze de auto op de oprit en staat ze binnen. Die tussenliggende periode van uitstappen etc. is volledig op de automatische piloot gegaan. Ze legt haar tas op tafel en de sleutel van de auto in het mandje. Ze sloft naar boven terwijl ze de knoopjes van haar werk blouse opent. In de badkamer trekt ze het uit en gooit het in de wasmand. Dan staat ze voor de spiegel en kijkt. Ze ziet zichzelf, in haar T-shirt en haar lange haren los over haar schouders. “Wat ben je in godsnaam aan het doen?” vraagt ze, maar er volgt geen antwoord. Ze kleedt zich verder uit, haar broek gaat ook in de was, maandag weer een schone voor dat werk. Haar blaas meldt zich ook en ze neemt plaats op het toilet. Ze kijkt naar haar slipje en even loopt er een rilling over haar rug. Ze ziet een klein, nat plekje. Nou ja, nat… Dat maakt het meer dan het is. Vochtig… klam misschien? Maar zeker niet droog en het is ook zeker geen zweet. Is ze echt geil geworden van de hele situatie? Een beetje dan, maar toch. Ze zucht. Voorzichtig dept ze haar schaamlippen droog, gooit het wc-papier in het toilet en spoelt door. Als ze haar handen wast kijkt ze weer naar haar spiegelbeeld. Ze loopt naar de slaapkamer, kleedt zich weer aan, eet snel wat en vertrekt naar haar salon alwaar de eerste klant van die avond over enkele minuten zal arriveren.
Het weekend is saai en voorspelbaar. Salon, eten, slapen, tv kijken met Bennie; dat is het wel. De nacht van zondag op maandag echter… Die nacht droomt ze van Johan. Wat het exact was kan ze niet meer herinneren maar het was erotisch want ze heeft bij het ontwaken stijve tepels en ze voelt hoe haar kutje nat is. Echt nat, niet vochtig of klam; nee, nat. Bennie naast haar slaapt nog, haar wekker begint zacht te spelen. Met haar ene hand legt ze de telefoon het zwijgen op, maar haar andere hand glijdt in haar slipje en haar vingers spelen even met haar schaamlippen. Even laat ze haar middelvinger in haar kutje glijden, soepel glijden alle kootje naar binnen. Even denkt ze erover… Het zou niet de eerste keer zijn dat ze zichzelf klaar vingert met Bennie (slapend) naast haar, maar wél de eerste keer met Johan in gedachten én de eerste keer voor ze naar haar werk moet. Haar verstand neemt over en in haar gedachten hoort ze het slurpende geluid van haar vinger die haar warme grotje weer verlaat. Ze zucht, maar Bennie is zo diep is slaap dat hij niets merkt.
Alsof het gepland is staat Johan buiten als ze de laatste meters naar haar werk rijdt en haar Twingo parkeert. Ze ziet hem staan, met de glimlach weer op zijn gezicht en ze voelt hoe ze rood wordt en het warm krijgt. Ze schudt het af voor ze uitstapt en naar hem toe loopt. Ze glimlacht ook, getriggerd door zijn lach. “Goedemorgen,” zegt hij, “altijd fijn om je weer te zien.” “Ook goedemorgen,” zegt ze, “goed weekend gehad?” “Net zoals altijd,” zegt hij, “te kort en nu moet ik weer aan het werk. Maar ik zie jou weer en dat maakt veel goed.” Ja, ze bloost weer, de ontboezemingen van vrijdag hebben het flirten duidelijk een niveau opgekrikt. “Maar het is maar een halve dag,” zegt ze. Hij knikt en kijkt treurig. “Dat klopt,” zegt hij, “maar dan heb jij ook weer rust van mij,” en hij opent de deur voor haar. “Niet echt,” zegt ze zacht om eventuele collega’s in de winkel niet mee te laten luisteren, “ik vind het wel leuk en moet dus straks weer zonder doen.” Even gaan de beide wenkbrauwen van Johan omhoog, maar hij herpakt zich snel. “Tot straks,” zegt hij. “Tot straks,” antwoordt ze en ze loopt weer door. Ze weet inmiddels dat hij haar nakijkt terwijl hij de deur weer op slot doet en kijkt nog snel even om. Ze treft zijn blik en hij lacht. Ze glimlacht terug maar kan nog net op tijd haar gezicht weer straktrekken als Liana haar tegemoet loopt. “Is Johan al weg?” vraagt ze. “Ja,” antwoordt Margarita, “net.” “Verdomme,” verzucht Liana, “dan moet ik omlopen.” Samen lopen ze naar achter.
Als u op iets spectaculairs hoopt dan moet ik u teleurstellen. Rijden, lossen, rijden, laden, rijden, lossen. Dat is het. Het enige dat een beetje spannend was, was de ambulance die met toeters en bellen naderde… aan de andere kant van de weg; die volledig vrij was. Gelukkig is Johan al terug van zijn route als zij weer bij de zaak arriveert. Hij helpt haar met het inladen van de banden en wederom gunt ze hem een kijkje in haar decolleté, alvorens het knoopje ongezien weer te sluiten; het is ‘strictly for his eyes only’. Om niet partijdig te lijken helpt hij vervolgens ook de andere collega’s met de banden en ander spul. Daarna is ze weer op pad. Als ze terug is zit Johan in de kantine te eten. Ze roept nog luid en duidelijk naar iedereen, “Tot donderdag!” maar van boven komt geen reactie; of ze kan het niet horen.
Maar nog voor ze in haar trouwe Twingo zit hoort ze haar telefoon al.
Maandag wordt dinsdag met geen contact tussen de twee. Dinsdag wordt woensdagochtend, tegen een uurtje of tien. Margarita is in haar slaapkamer bezig met de was. Opvouwen, opbergen, ophangen… dat werk. Haar telefoon bliept en trilt. Ze legt het shirt van Bennie weer op de stapel in de wasmand en pakt het toestel.
Dan verschijnt er een melding boven in beeld. Facebook met een herinnering. Ze besluit het versturen even uit te stellen en klikt op de melding. Een foto van haar hond van een jaar geleden. Maar ook een gezellige groepsfoto van haar, Nadia, Anna, Laura, Christina en… Leontien. Leontien… die in haar afscheidsvideo bij haar crematie haar vriendinnen en andere aanwezigen opriep van hun leven te genieten.
Margarita zucht en drukt in WhatsApp op send. Eén vinkje. Twee vinkjes. Het duurt even voordat de twee vinkjes blauw worden, maar dan volgt het antwoord vrijwel onmiddellijk.
Sneller dan ze ooit heeft gedaan sorteert ze de rest van de was. Met trillende handen doet ze haar schoenen aan; jas, tas en sleutels mee en ze gaat op pad. Klokslag 10:16u is ze bij haar salon en doet ze open. Achter haar sluit ze de deur weer, doet ze haar jas uit en hangt deze aan de kapstok. Ze trilt nu over haar hele lichaam. Wat gaat ze doen? Waarom is ze zo nerveus? Ze gaat hem alleen maar haar salon laten zien en meer niet. Die salon is niet groot, dus met 5 minuten heeft hij alles wel gezien. Wat kletsen en hij is met 15 minuten erin en eruit. Meer niet. Ze schrikt.
Het is alleen het kloppen op de deur. Ze loopt erheen en ziet Johan met een glimlach op zijn gezicht staan wachten. Ze ontsluit, opent de deur en laat hem binnen. “Hoi,” zegt hij en achter hem sluit ze de deur weer… op slot. “Hoi,” zegt ze en probeert ze normaal mogelijk te blijven. Ze zwaait met haar hand. “Nou, dit is het,” zegt ze, “mijn eigen salon.” Hij grijnst. “Met die slavendrijfster van een baas,” grinnikt hij. Ze lacht even. “Ja, die,” zegt ze. Hij kijkt belangstellend rond en loopt door de best wel kleine ruimte. “Alles wat je nodig hebt,” zegt hij. Ze knikt. Hij loopt een kort rondje en komt dus al snel weer bij haar uit. “En?” vraagt ze, “is het een beetje wat je verwacht had?” “Nou,” zegt hij, “het is wat groter dan ik had verwacht, ik dacht aan een oversized bezemkast, maar dit is toch nog ruim. Ik ben wel verrast, plezierig verrast dat je op mijn vraag inging.” Hij is intussen vlak bij haar gekomen. “Tja,” zegt ze, “ik had even tijd over… dus dan moet je er gebruik van maken, toch.” Hij kijkt haar aan en knikt. “Klopt,” zegt hij, “het leven is kort.”
‘Het leven is kort’. Zijn woorden echoën door haar hoofd. Leontien… “Hoe vaak heb je hierover gefantaseerd?” hoort ze zichzelf aan hem vragen terwijl ze zich dichter naar hem schuifelt. Hij kijkt haar aan, recht in haar ogen. “Moeilijk te zeggen hoe vaak,” zegt hij, “maar wel gedaan.” Ze kijkt hem aan, diep in zijn ogen. “Zou je…” begint ze, maar ze maakt haar vraag niet af. Hij fronst zijn wenkbrauwen. “Zou ik…” zegt hij verbaasd.
Margarita heeft een soort van buitenlichamelijke ervaring want ze ziet hoe ze haar armen om zijn nek slaat en haar lippen op de zijne drukt. Johan is te verrast om zijn mond meteen te openen en haar tong te ontvangen. Het duurt zeker dertig seconden en net op het moment dat Margarita begint te denken dat ze een enorme fout heeft gemaakt, opent hij zijn lippen en slaat hij zijn armen om haar middel; om zijn handen vrijwel meteen naar haar mollige billen te laten afdalen. Ze proeft de smaak van mint in zijn speeksel en voelt het kneden van zijn vingers. Dan laat hij haar los en is Margarita weer terug in haar lijf.
Hijgend vraagt Johan aan haar, “Weet je echt heel, heel erg zeker dat je dit wil doen?” Ze hijgt en knikt. “En jij?” vraagt ze. Als antwoord legt hij zijn handen op haar borsten en kneedt ze zacht. Ze kreunt en voelt hoe haar tepels reageren op de aanraking. Oh… en haar kutje. Hoe kan ze hier nu nat van worden? Van alleen wat tedere aandacht voor haar tieten? Johan drukt zijn heupen naar voren en ze voelt zijn stijve lul door zijn én haar broek heen. “Komt dat door mij?” vraagt ze met enige verbazing. “Dat komt elke keer door jou,” hijgt hij. Haar rechterarm glijdt naar beneden, om zijn armen waarvan de handen nog steeds bijzonder prettige bewegingen maken op haar borsten. Even knijpt ze zacht in zijn erectie, maar begint dan zijn riem los te maken. Johan kreunt en plaatst zijn mond weer op de hare. Hun tongen hervatten hun spel terwijl Margarita nu met beide handen zijn broek aan het openen is. Hij kreunt als deze valt en ze zijn onderbroek dezelfde kant op stuurt. Zijn eikel drukt tegen haar broek, voorzichtig neemt ze zijn lid in haar rechterhand en begint ze hem teder af te trekken.
“Oh Margarita,” kermt hij, “niet te snel anders kom ik al klaar.” Ze reageert door zijn pik in haar hand te laten liggen en met haar duim zacht over zijn schacht te strelen. Haar andere hand maakt haar eigen broek los, wat haar makkelijker lukt dan ze verwacht. Zo staan ze nu tegenover elkaar, hun broeken op hun enkels. Ze verbreekt de kus en kijkt hem diep in zijn ogen. Ze ziet zijn geilheid gloeien en draait zich om. Ze zet één hand tegen de muur, met de andere grijpt ze achter zich en vangt zijn lul. Ze kromt haar rug, duwt haar heupen naar achter en leidt zijn glibberige eikel naar haar schaamlippen. Ze voelt zijn borst tegen haar rug en zijn kin op haar schouder. “Weet je echt heel, heel erg zeker dat je dit wil doen?” fluistert hij in haar oor. Margarita zegt niets maar geeft met haar vingers zijn pik het laatste zetje. Ze kreunt als ze hem in haar kutje voelt glijden. Hij laat zijn handen van haar heupen omhoog glijden, onder haar shirt naar haar borsten toe. Met de toppen van zijn vingers wipt hij de cups van haar BH omhoog zodat haar borsten ontbloot zijn. Ze voelt de warmte van zijn handen als hij haar heuveltjes omklemde en haar tepels tussen zijn vingers laat rollen. Ze zucht. Hij begint langzame bewegingen met zijn heupen te maken en drukt zijn harde lul dieper in haar lichaam. Ze kreunt; haar geilheid is aan het opbouwen. “Ik denk niet dat ik het lang kan volhouden,” kreunt Johan in haar oor. “Dat geeft niet,” zegt ze, “spuit jouw zaad maar lekker in me,” in anticipatie van zijn vraag of hij in haar mag komen.
Ze merkt hoe hij onrustiger wordt en zijn stoten in haar kutje ongecontroleerder worden. Ze likt even over de wijs- en middelvinger van haar hand en vind makkelijk haar klitje. Geroutineerd glijden haar vingers over het knopje, zoals ze dat al veel vaker hebben gedaan. “Oh Margarita,” kreunt Johan in haar nek en ze voelt zijn lul in haar lichaam exploderen. Ze kan zich geen sex herinneren waarbij ze het zaad zo fel in haar schede voelde komen. Haar vaardige vingers hebben bij haar een korte bliksem door haar lijf doen schieten.
Johan kreunt op haar rug. “Fuck, wat was dat lekker,” zucht hij, “maar sorry dat ik zo snel kwam, hoe was het voor jou, zal ik je met mijn vingers klaarmaken?” Margarita glimlach, hoewel hij het niet kan zien. “Dat is lief, maar dat hoeft niet. Ik ben ook gekomen,” zegt ze. “Echt?” vraagt Johan verbaasd, “ik heb niets gemerkt.” “Het was geen grote,” legt ze uit, “meer een micro orgasme, maar het was er wel één.” Johan doet een stap naar achteren en neemt zo meteen zijn half slappe pik mee. Margarita siddert als zijn geslacht langs haar gevoelige schaamlippen glijdt. Ze voelt zijn zaad naar beneden glibberen, op haar been. Ze reikt naar de doos met tissues, rukt er een stapeltje uit en veegt haar been en haar kutje schoon. Dankbaar accepteert Johan een paar tissues om zijn natte lul te fatsoeneren. “Ik heb geen idee hoe ik de vlekken in mijn onderbroek aan Lulu zou moeten verklaren,” lacht hij nerveus. “Een natte droom, vannacht?” stelt ze voor. Johan gooit de tissues in de afvalbak. “Ja,” zegt hij, “dat zou een optie zijn. Ik houd het in gedachten mocht er wat over gebeuren.” Vrijwel gelijk trekken ze hun respectievelijke slips/onderbroeken en broeken weer op. De sfeer is niet eens ongemakkelijk, hoewel geen van beide iets te zeggen heeft.
“Ik denk dat ik weer ga,” zegt Johan, “tenzij jij wil dat ik blijf?” Ze kijkt hem aan, recht in zijn ogen, voor de eerste keer sinds hij zijn lading in haar kutje spoot. Ze glimlacht. “Je hoeft niet weg,” zegt ze, “dit was geen one-night-stand waarbij je weer moet ophoepelen; maar je hoeft ook niet te blijven.” “Dat,” zegt Johan, “helpt eigenlijk niet.” Margarita lacht en knijpt hem even zacht in zijn arm. “Hoe doen we dit?” vraagt hij en gebaart met zijn armen naar hem beiden. “We houden het stil,” antwoordt Margarita. “Vanzelfsprekend,” zegt Johan, “het is niet iets dat we aan onze collega’s vertellen en onze partners…” Hij maakt zijn zin niet af en Margarita knikt. “Zou je me willen zeggen waarom je, eigenlijk zo plotseling en voor mij onverwacht, toch wilde?” vraagt hij, “Kijk, ik geil al jaren op je en ik weet vrijwel zeker dat je het ook weet, maar hoe jij over mij denkt en welke gevoelens, als überhaupt al, jij voor mij hebt… dat wist ik niet.” Margarita knikt, gaat op de behandelstoel zitten en vraagt, “heb je even?” Johan knikt. “Voor jou, zeker,” zegt hij. Ze wijst op de stoel waar ze zelf normaal gesproken op zit, hij neemt plaats en kijkt haar aan. Ze begint te vertellen. Over de chauffeur Markus en zijn hartaanval, Constantijn maar vooral over Leontien en de vriendinnengroep. Als ze over de overleden Leontien begint komen er tranen in haar ogen. Haar verhaal wordt horterig als de tranen groeien tot huilen. Johan neemt haar in zijn armen . Zijn rustige persoonlijkheid kalmeert haar weer. Met wat nieuwe tissues dept ze haar tranen. Als haar ademhaling terug is bij normaal kijkt ze Johan aan. “Leontien klinkt als een fantastische meid,” zegt hij. Margarita knikt. Johan lacht even, “En zo te horen heb ik veel aan haar te danken.” Margarita lacht ook. “Ja,” zegt ze, “dat denk ik ook.” “Gaat het weer een beetje?” vraagt hij op zachtere toon met zijn hand op haar been. Ze knikt. “Het gaat wel weer,” zegt ze. “Weet je het zeker?” vraagt hij, “ook dit?” Ze knikt weer, buigt zich voorover naar hem en geeft hem een zachte kus op zijn mond. “Vind je het goed dat ik ga?” Ze knikt weer, dept een laatste traan weg en gooit het propje in de afvalbak. “Dan zie ik je morgen weer,” zegt hij. Ze knikt. “Tot morgen,” zegt hij. “Tot morgen,” is haar reactie. Hij sluit de deur achter zich. Margarita kijkt in de agenda en op de klok. Over een klein half uur komt de eerste cliënt. Ze kan zich nog even fatsoeneren en aan de slag.
Sylvieb (29)
Effey (20)
DaniraP (27)
Alaija (29)