Hij zat in de stoel bij het raam, de avond al diep, de radio zachtjes een oud liedje draaiend dat hij niet meer herkende. Buiten gleed de regen over de ruiten. Binnen rook het naar koffie die te lang had gestaan en naar de lichte geur van haar zeep die altijd in de badkamer hing. Lieveling. Dat woord rolde nog door zijn hoofd, net als in die rare, bittere momenten wanneer hij terugdacht aan al die jaren.

Als hij dacht aan al die jaren. Jaren dat ze samen waren. Altijd samen, jij en ik. Hoe ze alles samen deden. En hoe hij stil werd, een ogenblik, en dan dacht aan de meiden die hij nooit had kunnen krijgen omdat zij in de weg zat. Aan die wilde avonturen die hij steeds moest laten schieten. Omdat zij zat te wachten. Met een schaaltje rode bieten. Of met een bossie tulpen in het ziekenhuis, toen hij die blindedarm had en Margot… oh Margot, zo welgeschapen… in zijn gedachten al half in zijn bed lag.

Maar vanavond was anders. Vanavond zat de spijt niet alleen. Er was iets anders onder, iets dat al jaren langzaam opbouwde, een druk die hij altijd had weggedrukt met cynisme en halfzachte grappen tegen zichzelf. Haar streep door zijn seksuele rekening. Ja. Maar die streep was ook een lijn die hem steeds dichter bij haar hield, strakker, harder.

Hij hoorde haar in de badkamer. Het water van de douche. Hij stelde zich voor hoe ze stond, het warme water over haar schouders, over de curve van haar borsten, over de zachte huid van haar buik die hij al zo vaak had aangeraakt zonder echt te voelen. Hoe haar handen zeep over haar lichaam haalden, over de plekken die hij kende en toch nooit helemaal had verkend zoals hij had gewild. In zijn hoofd zag hij Margot weer: jonger, strakker, wilder. Maar Margot verdween steeds. In plaats daarvan bleef zij. Haar gezicht. Haar stem die “lieveling” zei op die manier die zowel troost als verwijt kon zijn.

De douche ging uit. Hij hoorde de deur. Haar voetstappen. Ze kwam de kamer in, een handdoek om haar lichaam geslagen, haar haren nog nat, druppels op haar schouders. Ze keek hem aan, en er was iets in haar blik dat hij herkende: die stille, vastberaden aanwezigheid die al die jaren door zijn plannen heen was gelopen.

“Je zit te denken,” zei ze zacht.

“Aan al die jaren,” antwoordde hij. Zijn stem was hees.

Ze lachte bijna, een kleine, droge lach. “Aan de meiden die je nooit hebt kunnen krijgen?”

Hij keek op. Ze wist het. Natuurlijk wist ze het. Ze had altijd geweten. De streep die ze door zijn rekening zette was geen toeval. Het was een keuze. Een bezit. Een claim.

Ze liet de handdoek zakken. Langzaam. Eerst over haar borsten, die zwaarder waren geworden door de jaren, maar nog steeds vol, de tepels al licht hard van de koele lucht. Dan over haar buik, over de zachte lijn naar beneden, tot de handdoek op de grond viel. Ze stond daar, naakt, in het zwakke licht van de lamp, en keek hem aan alsof ze hem uitdaagde om eindelijk te kiezen: de bittere gedachten of haar.

Hij stond op. Zijn lichaam reageerde al, de spanning die al uren, misschien jaren, was opgebouwd, trok strak in zijn broek. Hij liep naar haar toe. Zijn handen vonden haar heupen, stevig, alsof hij bang was dat ze weer zou verdwijnen in een van die hospitalen of strandstoelen van vroeger. Hij kuste haar. Niet zacht. Niet voorzichtig. Hard, diep, met de honger van iemand die te lang had gewacht op iets dat altijd al voor hem lag.

Haar mond opende zich onder de zijne. Haar tong zocht de zijne. Haar handen gingen onder zijn shirt, nagels licht over zijn huid, en hij voelde de jaren van gemiste kansen ineens als brandstof. Hij duwde haar achteruit, tegen de muur naast het raam. De regen tikte harder. Haar natte haren plakten tegen de muur. Hij kuste haar hals, beet zacht in de huid net onder haar oor, en voelde hoe ze trilde.

“Al die keren,” fluisterde hij tegen haar huid, “dat ik dacht aan anderen… terwijl jij hier was.”

“En nu?” vroeg ze, haar adem al sneller.

Hij liet een hand zakken, over haar borst, kneep in de tepel tot ze een zacht geluid maakte, half klacht, half verlangen. Zijn andere hand ging lager, tussen haar benen, vond haar al vochtig, warm, klaar. Hij streek over haar, langzaam eerst, dan harder, vingers die haar openvouwden, die de plek vonden die haar heupen naar voren duwde.

“Nu neem ik wat ik altijd al had moeten nemen,” zei hij.

Hij liet haar niet los. Hij tilde een van haar benen op, hield haar stevig tegen de muur, en duwde zichzelf in haar in één vloeiende, harde beweging. Ze was strak, warm, en het gevoel was zo intens dat hij even stil bleef, diep in haar, ademend tegen haar schouder. Haar nagels groeven in zijn rug. Haar adem stokte.

Toen begon hij te bewegen. Langzaam eerst, diep, zodat ze elke centimeter voelde. Dan harder. De muur achter haar kraakte zacht. Haar borsten bewogen met elke stoot. Hij keek naar haar gezicht: de ogen half dicht, de mond open, de bittere lijnen van al die jaren even weg, vervangen door pure, rauwe behoefte. Dit was geen romantiek. Dit was de opbouw van al die gemiste nachten, al die fantasieën over Margot en de anderen, die nu samensmolten in haar lichaam.

Hij draaide haar om. Haar handen plat tegen de muur, haar rug naar hem toe. Hij ging opnieuw in haar, dieper dit keer, en hield haar heupen stevig vast terwijl hij haar nam. Zijn handen gleden naar voren, één naar haar borst, één tussen haar benen, vingers die in ritme met zijn stoten over haar clitoris wreven. Ze kreunde, luider nu, en duwde terug tegen hem, alsof ze de jaren van wachten ook wilde inhalen.

“Lieveling,” fluisterde hij, en het woord klonk dit keer niet sarcastisch. Het klonk bezitterig. Hongerig.

Hij trok zich terug, tilde haar op en droeg haar naar het bed. Ze viel erop, benen open, en hij volgde, kroop over haar, kuste haar borsten, zoog aan een tepel terwijl zijn handen haar dijen verder uit elkaar duwden. Hij ging weer in haar, dit keer met haar benen hoog tegen zijn schouders, zodat hij diep kon gaan, elke stoot een claim, elke kreun van haar een bevestiging dat de streep door zijn rekening nu de lijn was die hen samen hield.

De opbouw was traag en intens. Hij wisselde tempo: hard en diep, dan langzaam en rollend, zodat ze het maximale voelde. Haar handen zochten zijn gezicht, zijn schouders, zijn rug. Ze beet in zijn schouder toen de eerste golf haar overspoelde, haar binnenste samentrekkend om hem heen, nat en warm. Hij hield vol, bleef bewegen door haar orgasme heen, tot ze weer begon te trillen, een tweede golf die langer aanhield, haar stem gebroken tot een lang, zacht “ja…”.

Pas toen liet hij zich gaan. Diep in haar, met een lage, rauwe kreun, de spanning van jaren die zich ontlaadde in lange, hete golven. Hij bleef in haar, ademend, hun lichamen nog verbonden, de regen buiten nog steeds tikken.

Later, toen ze naast elkaar lagen, haar hoofd op zijn borst, fluisterde ze: “Al die meiden die je nooit hebt kunnen krijgen…”

Hij streek over haar natte haar. “Ze bestonden alleen in mijn hoofd. Jij was er altijd. Met je bieten. Met je tulpen. Met je streep.”

Ze lachte zacht tegen zijn huid. “En nu?”

Hij rolde haar op haar rug, kuste haar langzaam, diep, en voelde zichzelf alweer hard worden tegen haar dij. “Nu maak ik de rekening opnieuw. Zonder streep. Alleen jij. Hele nachten. Tot je niet meer kunt.”

En hij begon opnieuw. Langzamer dit keer. Opbouwend. Met zijn mond over haar borsten, over haar buik, lager, tot hij tussen haar benen lag en haar proefde, lang en grondig, tot ze weer trilde en zijn naam fluisterde. Lieveling. Niet als spot. Niet als spijt. Maar als iets dat eindelijk, na al die jaren, de juiste toon had gevonden.

De nacht was lang. Hij nam haar op het bed, tegen de muur, in de stoel bij het raam terwijl de regen bleef vallen. Elke keer bouwde het verder op: de bitterheid die smolt tot honger, de gemiste avonturen die nu in haar lichaam werden ingehaald, de oude spijt die veranderde in pure, bezitterige lust. Haar lichaam reageerde op elke aanraking alsof het jaren had gewacht op precies dit. Zijn lichaam gaf haar alles wat hij ooit voor anderen had bewaard.

Toen de ochtend licht door de gordijnen begon te filteren, lag ze uitgeput tegen hem aan, haar huid warm en vochtig van zweet, haar adem gelijkmatig. Hij keek naar haar en dacht aan de woorden van vroeger. Aan de archeologen die haar later onbeschadigd zouden opgraven. Maar vanavond, van deze nacht, was ze niet onbeschadigd. Ze was gemarkeerd. Door hem. Door de diepte, de hardheid, de langzame, opbouwende golven van verlangen die eindelijk tot uitbarsting waren gekomen.

Lieveling. Lieveling. Lieveling.

En deze keer betekende het precies wat het moest betekenen.