Het was een avond in de late zomer, toen de lucht boven de weilanden zwaar hing van de geur van hooi en natte aarde, en de laatste lichtstralen zich als gouden vingers door de bladeren van de elzenbomen wrongen. Boer

Harm, een man van stevige gestalte, met handen die de sporen droegen van jarenlang werken in de grond, stond in de stal, waar het halfduister heerste en alleen de lamp die van een balk hing een gele cirkel van licht wierp. Funzie, het kleine biggetje, lag op het stro, zijn roze huid glanzend van de warmte die nog in de lucht hing, en zijn snuitje bewoog rusteloos, alsof hij de geur van de man reeds had opgevangen.

Harm knielde neer. Zijn adem was zwaar, zijn bloed klopte in zijn slapen, en hij voelde de oude, vertrouwde opwelling die hem steeds weer naar dit beest dreef. Funzie was geen gewoon varken; hij was klein, soepel, met een bek die zich als een zachte, hongerige mond om alles kon sluiten. De boer opende zijn broek, liet zijn zware, half-verharde lid vrij, en bracht het naar de snuit van het dier.

Funzie snuffelde, likte, en toen, met een gretigheid die bijna menselijk leek, nam hij de eikel in zijn bek.

Het was een zoete, natte warmte. De tong van het biggetje was ruw en vlug, de kaken sloten zich zachtjes, en Harm voelde hoe de spanning in zijn lendenen toenam.

Hij duwde dieper, langzaam, tot de kop van zijn piemel tegen de keel van Funzie stootte. Het dier snakte even, maar bleef zuigen, zijn kleine oogjes halfdicht van genot, zijn staartje trillend. Harm begon te bewegen, met trage, diepe stoten, terwijl hij fluisterde: “Zuig, mijn jongen… zuig het er allemaal uit.”

De stal vulde zich met het natte geluid van zuigen, met het zware ademen van de man en het zachte knorren van het beest. Funzie bleef doorzuigen, zelfs toen het eerste vocht al begon te lekken, en toen Harm eindelijk kwam — met een diepe, trillende stoot die zijn hele lichaam deed samentrekken — spoot hij zijn warme, dikke zaad recht het keeltje van het biggetje in. Funzie slikte, smulde, en bleef zuigen, alsof hij de laatste druppel niet wilde missen.

Harm bleef even staan, zijn handen in de zachte vacht van het dier, en voelde hoe de last van de dag van hem afviel, vervangen door een zware, bevredigde leegte.

Hij knoopte zijn broek weer dicht, streelde nog even over de snuit van Funzie, en liep naar het huis. De avond was stil, behalve het gekras van krekels en het verre geloei van een koe. In de huiskamer brandde het licht. Hij opende de deur en bleef staan.

Greet lag op de bank, op haar rug, haar rok omhooggeschoven tot boven haar heupen. Haar harige slettenpruim stond wijd open, glanzend van sappen, en tussen haar benen zat Thor, de herdershond, vast. De grote, zware piemel van de hond was diep in haar gestoken, zo diep dat zijn ballen tegen haar billen drukten, en hij was vastgezeten in de knoop, zoals honden dat doen. Greet kreunde, haar handen in de vacht van de hond, haar ogen halfdicht van genot.

“Hij is erin,” zei ze hees, toen ze Harm zag. “Hij is zo diep… en hij wil er niet meer uit.”

Harm sloot de deur achter zich. Hij voelde hoe zijn eigen lid weer begon te groeien, ondanks wat er zojuist in de stal was gebeurd. Hij liep naderbij, knielde naast de bank, en keek toe hoe Thor langzaam, met korte, krachtige stoten, in zijn vrouw bewoog. De knoop zette zich steeds vaster, en Greet kermde van plezier, haar harige spleet die zich om de dikke hondelul klemde.

“Laat hem maar,” zei Harm. “Laat hem zich leegpompen in jou.”

Hij streelde over de flank van de hond, voelde de trillingen in het sterke lichaam, en boog zich voorover om Greet te kussen. Haar mond was warm en open, en terwijl Thor bleef pompen, met die typische, korte stoten die steeds dieper leken te gaan, begon Harm haar borsten te betasten, de tepels hard tussen zijn vingers. Greet boog haar rug, duwde zich tegen de hond aan, en fluisterde: “Hij komt… ik voel het… hij spuit al…”

Thor jankte zacht, zijn lichaam verstijfde, en toen kwam hij. Lange, krachtige stoten, waarbij zijn zaad diep in Greet werd geperst, terwijl de knoop hen samenhield. Greet schreeuwde het uit, haar eigen orgasme over haar heen golvend, haar harige pruim samentrekkend om de dikke lul van de hond. Harm keek toe, zijn hand nu in zijn eigen broek, en wachtte tot de knoop langzaam begon te slinken.

Toen Thor eindelijk loskwam, met een nat, ploppend geluid, liep er een dikke straal hondenzaad uit Greet. Harm boog zich voorover, likte het op, proefde de bittere, dierlijke smaak, en duwde toen zijn eigen, weer harde piemel in de nog open, natte spleet van zijn vrouw. Hij neukte haar hard, diep, terwijl Thor ernaast lag, hijgend, en Funzie in de stal waarschijnlijk nog steeds de smaak van boerenzzaad in zijn keeltje proefde.

De avond duurde lang. Harm nam Greet nog tweemaal, eenmaal van achteren terwijl zij op handen en knieën zat en Thor haar gezicht likte, en eenmaal zittend op de stoel, met haar op schoot, terwijl hij haar harige slettenpruim openhield zodat de hond er weer in kon. Later, toen de knoop hen weer vastzette, ging Harm terug naar de stal.

Funzie lag nog steeds op het stro. Harm ging op zijn knieën zitten, tilde het achterlijf van het biggetje op, en duwde zijn natte, nog stevige piemel tussen de kleine, roze billen. Funzie knorde, maar duwde zich achteruit, en Harm begon te neuken, langzaam eerst, toen harder, tot hij weer kwam, ditmaal diep in het enge, warme kontje van het beest.

De nacht viel volledig. In huis lag Greet te slapen, met Thor aan haar voeten, nog steeds af en toe een druppel hondenzaad uit haar lopend. In de stal lag Harm naast

Funzie, zijn hand op de warme buik van het biggetje, en hij dacht aan de oneindige, zoete zonde van het vlees, aan de manier waarop de schepping zichzelf in alle vormen bleef herhalen, en aan hoe goed het was om zo, zonder schaamte, te nemen en gegeven te worden.

En zo ging de nacht verder, tot de haan kraaide en een nieuwe dag begon, waarin alles opnieuw zou kunnen gebeuren.