De avond hangt zwaar in de slaapkamer, een stilte die alleen wordt doorbroken door het zachte gekras van touw tegen hout. Dave staat aan de voet van het bed, zijn handen werken methodisch, zijn vingers vlechten de gevlochten katoen om Marga's polsen en enkels. Ze ligt op haar buik, haar volslanke lichaam uitgestrekt over het donkere laken, haar huid een palet van inkt en metaal—tatoeages die kronkelen als geheime kaarten over haar schouders, haar onderrug, haar dijen, en piercings die glinsteren waar het licht van de nachtlamp erop valt.

Haar blond pixiekapsel is nog nat van de douche, kleine druppels die langs haar slapen naar beneden kruipen, over de boog van haar wenkbrauwen, en Dave volgt hun pad met zijn blik terwijl hij de laatste knoop aantrekt. Het touw snijdt niet—hij kent haar grenzen, haar voorkeuren, de precieze druk die spanning wordt zonder pijn. Haar polsen zijn vastgemaakt aan de bedstijlen, haar enkels eveneens, zodat haar benen gespreid blijven, haar billen licht naar boven gericht, een aanbod dat ze niet kan zien maar wel voelt in de koele lucht van de kamer.

"Te strak?" vraagt hij, zijn stem laag, bijna terloops, alsof ze niet naakt en gebonden voor hem ligt.

Marga draait haar hoofd half, haar wang tegen het kussen, en er verschijnt een ondeugende glimlach om haar mondhoeken. "Nooit te strak voor wat je van plan bent, denk ik."

Dave antwoordt niet. Hij laat zijn hand over haar rug glijden, zijn palm warm tegen haar koelere huid, en voelt de kleine rillingen die haar overspoelen wanneer zijn vingertoppen de richel van haar onderrug bereiken. Zijn hand zakt lager, over de ronding van haar linkerbil, en hij geeft een lichte kneedbeweging, niet genoeg om een klap te zijn, maar genoeg om haar aandacht te vestigen op wat komen gaat.

Dan beweegt zijn hand tussen haar dijen, zijn vingers zoeken haar spleet, en hij vindt haar al vochtig, haar lippen zacht gezwollen van anticipatie. Hij strijkt erlangs, een enkele beweging, en Marga ademt in door haar neus, haar ribbenkast zet uit tegen het matras. "Mmm," laat ze horen, een diep, vibrerend geluid dat ergens in haar borstkas ontstaat.

Dave hitst haar niet op. Hij speelt, zijn vingers cirkelen rond haar clitoris zonder direct te raken, hij laat haar hangen op het randje van iets groters, iets diepers. Haar heupen beginnen kleine bewegingen te maken, onwillekeurig, gebonden als ze is, een ritmisch schommelen dat het bed op zijn veren doet knarsen. "Kom," fluistert ze, en haar stem is ruwer dan normaal, de rook van opwinding erdoorheen. "Neuk me, Dave. Ik heb het nodig. Mijn kutje is nat en opgewonden."

Hij trekt zijn hand terug. Zijn vingers zijn glanzend van haar, en hij veegt ze langzaam af aan haar linkerbil, een gebaar dat bezit claimt, dat merkt. Dan pakt hij de blinddoek—zwart zijde, zacht aan de binnenkant, ondoordringbaar voor licht—en slaat hem voor haar ogen. Marga tilt automatisch haar hoofd om hem te helpen, en hij strikt hem vast achter haar korte haar, de knoop strak maar niet pijnlijk.

"Dave?" vraagt ze, plotseling onzeker, de duisternis die haar omhult na de verwachting van zijn aanraking.

Hij zegt niets. Hij staat op van het bed, zijn gewicht verschuift de matras veert even, en hij kijkt naar haar—naakt, gebonden, geblinddoekt, haar lichaam een aanbod dat hij heeft voorbereid. Dan draait hij zich om en loopt de kamer uit, zijn voeten zacht op de trap, en laat haar achter in de stilte.

In de woonkamer wachten ze. Zeven mannen, verspreid over de banken en stoelen, elk met een drankje in de hand dat langzaam warm wordt verwaarloosd. De spanning in de kamer is tastbaar, een elektriciteit die geen van hen benoemt maar waarvan ze allemaal de huid voelen prikkelen. Frank zit op de armleuning van de bank, zijn spieren zichtbaar zelfs onder zijn strakke t-shirt, zijn donkere huid glanzend in het licht van de staande lamp. Karel staat bij het raam, meer dan twee meter lang, zijn kale schedel reflecterend, zijn handen rusteloos bewegend alsof hij iets vast wil houden dat er nog niet is. Arie zit op de grond, zijn benen gekruist, zijn ogen gesloten alsof hij mediteert, maar zijn ademhaling is te snel voor rust. Koffi staat in de hoek, zijn Afrikaanse accent nog zichtbaar in de structuur van zijn gezicht, zijn handen in zijn zakken, zijn aanwezigheid imposant zonder dat hij iets zegt. Victor, de oudste van de groep, zit in Dave's favoriete leunstoel, zijn grijze haar netjes gekamd, zijn ogen die alles registeren zonder iets te verraden. Jasper, de buurman, staat bij de deur, zijn vertrouwdheid met deze situatie zichtbaar in de manier waarop hij zich niet beweegt, wachtend op het sein.

Dave komt de kamer binnen en zes paar ogen richten zich op hem. Hij draagt nog steeds zijn donkere jeans en zijn grijze Henley, maar zijn houding is veranderd—hij is niet meer de man die net zijn vriendin vastgebonden heeft, hij is de architect van wat komen gaat.

"Ze is klaar," zegt hij, en zijn stem snijdt door de stilte als een mes door warme boter. "En ze weet van niets."

Frank grijnst, een witte flits tegen zijn donkere gezicht. "De verrassing is half de pret."

Dave houdt zijn blik vast. "De verrassing is haar pret. Dit is voor haar. Begrepen?"

Stilte. Dan knikken ze, een collectieve beweging van onderwerping aan zijn regels.

Dave loopt naar het midden van de kamer, waar het licht het sterkst is, en hij spreidt zijn armen alsof hij een podium presenteert. "Marga," zegt hij, en de naam klinkt anders in deze context, een object dat hij beschrijft, "houdt van extreem. Van experimenteren. Van bondage—" hij wijst naar boven, naar waar ze vastzit, "—van lichte klappen op haar billen, van anaal, van grote penissen." Hij laat zijn blik over de groep gaan, elke man die hier is voldoet aan dat laatste criterium, elk met meer dan twintig centimeter stijf vlees tussen hun benen, een selectie die maanden kost om samen te stellen. "Vanavond," vervolgt hij, "gaan jullie haar al die dingen geven. Maar op mijn manier."

Hij pakt een fles water van de tafel en drinkt, de pauze bouwt de spanning op. "Alleen haar kont," zegt hij dan. "Haar kut is voor mij. Haar mond is voor mij. Haar kont—" hij glimlacht, een rare, scherpe uitdrukking, "—haar kont is voor jullie. Ik wil dat het een tunnelgat wordt. Ik wil dat ze dagenlang haar benen uit elkaar moet houden om normaal te kunnen lopen."

Karels handen stoppen met bewegen. Victors ogen vernauwen zich. Jasper knikt, alsof dit hem niet verbaast.

"Ze houdt van een pak slaag," gaat Dave verder. "Dus sla op haar billen. Hard. Laat ze rood worden. Laat ze voelen waar jullie zijn geweest." Hij zet het water neer, het geluid van glas op hout scherp in de stilte. "Eerst een voor een. Hard en wild. Geen genade, geen voorzichtigheid. Ze wil het ruw. Ze wil het voelen." Hij pauzeert, laat de woorden bezinken. "Daarna gaan we haar vullen. Twee lullen tegelijk. Dan drie. Haar kont moet wijd open staan, moet gapen, moet onmogelijk dichtgaan. En als ze zo open ligt, neuken we haar allemaal, spuiten we haar vol, tot ze overloopt en er niets meer in past."

"En dan?" vraagt Koffi, zijn stem diep, zacht, een contrast met zijn imposante lichaam.

"Dan," zegt Dave, "is ze mijn slet. Mijn geopende, volgespoten, kapotte slet. En dan gaan jullie naar huis."

Hij kijkt hen een voor een aan, zijn blik een uitdaging en een belofte tegelijk. "Begrepen?"

"Jazeker," zegt Frank, en hij staat op, zijn lichaam ontspannen maar gespannen, een jachtluipaard in rust. "Kom maar op met die slet van je."

Dave knikt naar de gang. "Logeerkamer. Kleding uit. Douche als je wilt, maar we beginnen in driekwartier. Geen parfum—ze moet jullie ruiken. Jullie zweet. Jullie lichamen, jullie seks."

De mannen staan op, een collectieve beweging van opstaande lichamen, en ze verdwijnen de gang in, hun stemmen gedempt, hun lach nerveus, hun opwinding zichtbaar in de manier waarop ze tegen hun gulp duwen. Dave blijft alleen achter, staart naar de trap die naar boven leidt, naar waar Marga wacht, onwetend, gebonden, klaar voor haar verrassing.

Hij telt de minuten af. Drinkt nog wat water. Controleert zijn telefoon zonder hem echt te zien. De klok op de schoorsteenmantel tikt zachtjes, een metronoom van anticipatie.

Als de tijd verstreken is, loopt hij naar de gang, klopt op de logeerkamerdeur. "Klaar?" vraagt hij.

"Klaar," komt Karels stem, diep, gedempt.

Dave leidt hen naar boven, een processie van naakte mannen in de halve duisternis van het trapgat, hun lichamen zichtbaar, hun penissen die al beginnen te reageren op wat komen gaat, zware slingerende gewichten tussen hun benen. Ze zijn verschillend—Frank donker en gespierd, Karel lang en stevig, Arie compact en gespannen, Koffi imposant en breed, Victor gedrongen maar krachtig, Jasper vertrouwd en gemiddeld.

Boven aan de trap wacht Dave hen op. De slaapkamerdeur is dicht, maar erachter is zij, en hij kan haar bijna horen ademen, het zachte ritme van iemand die wacht, die zich afvraagt waar hij is, wat er gebeurt. Hij legt zijn hand op de klink, draait hem langzaam, en de deur zwaait open.

Marga ligt waar hij haar heeft achtergelaten—op haar buik, gebonden, blinddoek voor haar ogen, haar huid zilver in het maanlicht dat door de gordijnen sijpelt. Ze draait haar hoofd naar het geluid van de deur, haar nek een lange lijn van spanning.

"We zijn er weer," zegt hij, en zijn stem is zacht, bijna teder, een contrast met wat hij heeft beloofd. "En we gaan je verwennen als nooit tevoren. Ben je er klaar voor?"

Haar borstkas zet uit, een diepe ademhaling die haar rug doet buigen tegen haar boeien. "Ja," zegt ze, en er zit ongeduld in haar stem, een rauwheid die hij herkent. "Ja, kom op. Neuk me kapot. Mijn kut is al zo geil en opgewonden, hij druipt van ongeduld."

Dave glimlacht, niet voor haar, voor de mannen achter hem die dit horen, die deze toestemming registeren. Hij knikt naar Frank, die naar voren stapt, zijn donkere lichaam een silhouet tegen het licht van de gang.

Frank is 32, zijn spieren zichtbaar in elke beweging, zijn penis—twintig centimeter van dik, donker vlees—hangt zwaar tussen zijn benen, nog niet volledig stijf maar al indrukwekkend. Hij buigt zich naar Dave toe, zijn lippen bijna tegen diens oor. "Glijmiddel?" fluistert hij.

Dave schudt zijn hoofd, zijn eigen lippen bewegen zonder geluid. "Nee. Ze wil het ruw en wild. Ze wil het voelen. Hard."

Frank knikt, een korte beweging, en richt zijn aandacht op Marga. Hij loopt om het bed heen, staat nu achter haar, en hij kijkt naar wat Dave heeft voorbereid—haar billen, rond en vol, de split van haar kont zichtbaar, haar spleet eronder glanzend van haar eigen vocht. Hij laat zijn hand over zijn penis glijden, een enkele slag die hem harder maakt, en dan buigt hij zich over haar heen.

"We gaan beginnen, schat," zegt Dave, en zijn stem is zacht, bijna teder, een leugen die de waarheid van wat gaat komen maskeert. "Ben je er klaar voor?"

Marga draait haar hoofd, haar wang tegen het kussen, en hij ziet haar glimlachen, die ondeugende grijns die hem heeft gekozen, die hen allemaal heeft gekozen. "Ik was al klaar bij mijn geboorte," zegt ze, en haar stem is vol passie, opwindend in haar eigen verlangen. "Ik wil pikken voelen. Ik wil geramd worden. Op mijn billen geslagen worden. Want ik wil het me lang herinneren. Ervan nagenieten."

Frank reageert niet met woorden. Hij richt zijn penis, nu volledig stijf, een kolom van donker vlees die omhoog wijst, op haar kontgaatje. Hij voelt de weerstand, de spanning van haar spieren die nog niet weten wat er komt, en dan duwt hij.

Het is geen geleidelijke penetratie. Het is een binnendringen, een claimen, een bezit nemen zonder pardon. Marga gilt, een scherp geluid dat snel overgaat in een kreun, diep en vibrerend, haar hele lichaam dat verstijft en dan ontspant in de shock van de vulling. Frank is groot, en hij voelt het—haar kont die zich om hem sluit, de warmte, de strakheid, de manier waarop haar ademhaling stokt en dan weer begint, sneller, oppervlakkiger.

Hij geeft haar een harde klap op haar rechterbil, de palm van zijn hand die een rode afdruk achterlaat op haar bleke huid. Ze kreunt, een diep "oh" dat ergens in haar keel ontstaat, en hij pakt haar heupen vast, zijn vingers die in haar vlees graven, en begint te stoten.

Het ritme is hard vanaf het begin. Geen opbouw, geen voorzichtigheid—rammen, zoals ze heeft gevraagd, zijn heupen die tegen haar billen slaan, het geluid van vlees op vlees dat de kamer vult. "Ja," hijgt ze, en haar stem is ruw, verscheurd. "Kom... ram me... neuk me... maak me... je slet... neuk mijn kont... harder..."

Frank neemt haar woorden als bevel. Zijn stoten worden wilder, zijn grip op haar heupen vaster, en hij voelt hoe haar spieren om hem pulseren, hoe haar lichaam reageert op de bruutheid, niet in afweer maar in overgave. Hij kijkt naar de andere mannen, die staan te kijken, hun handen op hun eigen penissen, zachtjes trekkend om volledige stijfheid te bereiken, hun ogen groot in het halfduister.

Na een paar minuten—het kunnen er vijf zijn, het kan vijftien zijn, tijd heeft geen betekenis hier—trekt Frank zich terug, zijn penis glanzend van haar lichaam, en maakt hij plaats voor Karel.

Karel is meer dan twee meter lang, zijn kale schedel zweetglanzend in het licht, zijn lichaam stevig maar niet gespierd, een kracht die uit massa komt in plaats van definitie. Zijn penis is drieëntwintig centimeter, dikker dan Franks, en er zit een piercing in, een kleine zilveren ring die rammelt wanneer hij beweegt, een belletje dat aankondigt wat komen gaat.

Hij neemt geen tijd voor woorden. Hij richt zich, duwt naar binnen, en Marga gilt opnieuw, harder deze keer, omdat hij groter is, omdat ze nog open is van Frank maar niet genoeg, nooit genoeg. De piercing rammelt wanneer hij binnengaat, een vreemd muzikaal geluid dat contrasteert met het vlees op vlees van zijn stoten, en hij slaat haar, om en om, linkerbil, rechterbil, een ritme van pijn dat haar kreunen harder maakt, dieper, meer wanhopig.

"Ja," hijgt ze, en haar stem is bijna onverstaanbaar, verscheurd door wat ze voelt. "Sla op mijn billen... daar word ik geil... neuk me wild... oh... oh... ik ga... ik..."

Haar lichaam verstijft, een plank van spanning, en dan—ze komt, haar eerste orgasme van de avond, een straal vocht dat uit haar kut spuit en tegen Karels ballen slaat, warm en onverwacht. Hij lacht, een diep, vreugdeloos geluid, en blijft stoten, hard en wild, het bed dat onder hen kraakt en piept, hout tegen hout, metaal tegen metaal, een symfonie van gebruik.

Hij wil haar doormidden neuken. Dat is zichtbaar in elke beweging, elke spier die in zijn rug staat, elke ademhaling die hij uit zijn longen perst. En hij blijft rammen, door haar orgasme heen, door haar gekreun heen, tot ze slap onder hem hangt, ademend, leeg, en hij zich terugtrekt met een zachte plop.

Arie staat klaar. De Marokkaan, twintig centimeter van Midden-Oostense dikte, donker behaard, gespannen als een veer. Hij neemt haar zonder pauze, een naadloze overgang van één vulling naar de volgende, en Marga kreunt, verrast door de continuïteit, door het feit dat er geen einde is, alleen maar meer.

Dan Koffi. Vijfentwintig centimeter. Afrikaans. Imposant. Hij is de grootste van de groep, en hij weet het, laat haar het voelen met elke centimeter die hij langzaam, genadeloos naar binnen werkt. Marga gilt, een lang, hoog geluid, haar handen die in de boeien trekken, haar enkels die trillen. "Je bent zo groot," hijgt ze, en haar stem is klein, overweldigd, "zo verdomd groot..."

Koffi antwoordt niet. Hij begint te bewegen, zijn heupen die een cirkel draaien, haar kont die om hem moet buigen, moet meegeven, moet opengaan voor wat hij is. Ze kreunt continu nu, een deinend geluid dat met zijn ritme meegaat, en hij slaat haar, een keer, hard, en ze gilt weer, maar het is geen pijn, het is iets anders, iets diepers.

Victor volgt. Vijfenvijftig, grijs, gedrongen, maar zijn penis—drieëntwintig centimeter, superdik, een kolom van ervaring en macht—is de meest indrukwekkende van de groep. Marga kreunt wanneer hij Koffi's plaats inneemt, een ander gevoel, een andere vulling, en hij beweegt langzaam, genadeloos, elke stoot diep en volledig, tot ze denkt dat ze hem in haar buik voelt.

Jasper, de buurman, eenentwintig centimeter van vertrouwd vlees. Hij heeft haar eerder geneukt, met Dave, weet haar grenzen, haar voorkeuren, en hij gebruikt die kennis nu tegen haar, precies hard genoeg, precies diep genoeg, precies lang genoeg om haar gek te maken.

En dan Dave. Zijn eigen penis, tweeëntwintig centimeter, het formaat dat ze gewend is, het formaat dat haar heeft getraind voor dit moment. Hij neemt haar als laatste in deze ronde, en hij ziet wat de anderen hebben gedaan—haar kontje dat open blijft staan wanneer hij zich terugtrekt, een gapend roze gat dat niet meer dicht wil, haar billen die rood zijn van de handen die haar hebben geslagen, blauwe plekken die morgen zichtbaar zullen zijn.

"Klaar voor meer?" vraagt hij, en zijn stem is zacht, bijna teder.

"Ja," hijgt ze, en ze is ver weg, in een ruimte waar alleen gevoel bestaat, geen gedachten, geen angst, alleen maar vulling en pijn en plezier. "Meer... geef me meer..."

Hij knikt naar Frank en Arie. "Twee," zegt hij, en het woord is simpel, maar de implicatie is enorm.

Ze positioneren zich, Frank en Arie, twee donkere mannen met twee donkere penissen, en ze werken samen, voorzichtig, hun lullen langs elkaar schuivend, drukkend, tot ze allebei in haar gapende kont passen. Marga gilt, een lang, hoog geluid dat geen woorden meer heeft, alleen maar geluid, en ze beginnen te bewegen, een onhandig, prachtig ritme van twee mannen die één vulling vormen.

Haar kont wordt opgerekt, meer dan ooit, een brandend gevoel van te vol, te veel, te volledig. Ze kreunt harder, hijgt, en Dave telt—drie, vier orgasmes nu, hij is de tel kwijt, het maakt niet meer uit. Haar lichaam is een instrument dat wordt bespeeld, en de muziek die het maakt is gekreun en gespartel en het natte geluid van vlees dat bij vlees naar binnengaat.

Dan Karel en Victor, samen. Twee van de grootsten, hun penissen die elkaar raken in de nauwe ruimte van haar kont, en ze bewegen in tegenfase, zodat er altijd één diep is wanneer de andere terugtrekt, een oneindige stoot die nooit eindigt.

Dave voegt zich bij hen. Drie lullen nu, in haar kont, een onmogelijke vulling die mogelijk is omdat ze het heeft gevraagd, omdat ze wil, omdat ze er voor is gemaakt. Ze beginnen zachtjes, een voorzichtig ritme dat snel harder wordt, en Marga kreunt, komt alweer, haar lichaam dat trilt en spuit en niets meer kan behalve voelen.

Koffi en Frank, samen. Twee zwarte lullen, tweeentwintig en vijfentwintig centimeter, in haar rood aangelopen kontgaatje dat nu echt een gat is geworden, een tunnel, een doorgang. Ze neuken haar samen, hun heupen die tegen elkaar slaan, hun ballen die elkaar raken, en Marga is voorbij woorden, alleen nog geluid, alleen nog lichaam.

Jasper voegt zich bij hen. Drie opnieuw, een andere combinatie, andere hoeken, andere druk, en ze voelt elke centimeter, elke ader, elke pulserende hartslag van de mannen die haar gebruiken.

Ze trekken zich terug uit haar en laten haar achter met een leegte die haar doet kreunen.

Dan komen ze, één voor één, Frank die haar doorneukt tot hij haar kontgat volspuit, warme stralen die diep in haar gutsen, Arie die volgt, ook hij spuit zijn zak leeg in haar kontgat, Koffi die haar weer vult en ook hij laat haar klaarkomen terwijl hij in haar darmen spuit, ze geraakt al overvol. Victor die er lang over doet maar uiteindelijk ook loslaat terwijl ze nog een keer komt spuit hij zijn lading erin, Jasper neukt en spuit in haar, het sperma dat al uit haar kont loopt, Karel neukt haar en spuit in haar wel 7 a 8 keer achter elkaar, en dan Dave, die haar neukt terwijl ze al overloopt van het sperma van zijn voorgangers, haar kont een tunnelgat dat vloeit en lekt en niet meer dicht wil.

Hij buigt zich voorover, zijn borst tegen haar rug, en fluistert in haar oor: "Is dit wat je wil, schatje? Als een kontslet geneukt worden? Gebruikt worden? Open getrokken en volgespoten?"

Ze hijgt, haar ademhaling razend, verscheurd. "Ja," komt er zachtjes, bijna onhoorbaar. "Spuit me... ik ben... kapot... op... klaar... ik... wil... slapen..."

Hij geeft haar een zoen op haar voorhoofd, een teder gebaar dat contrasteert met wat hij doet, en dan spuit hij zijn zak leeg in haar kont, die nog steeds overloopt, die zijn toevoeging accepteert als de laatste in een lange rij.

Ze ligt daar, als hij zich terugtrekt, met een open konttunnelgat, volgespoten en overgelopen, sperma over haar billen, over haar kut, op het laken van het bed, een plas van gebruik en overgave. De mannen staan tegen de muur, uitgeput, hijgend, hun lullen nog nadruipend, hun borstkassen die heen en weer gaan.

Dave verdeelt handdoeken, een praktisch gebaar na het onpraktische, en wijst naar de badkamer. "Douche," zegt hij, en zijn stem is normaal nu, bijna vreemd in deze context.

De mannen verdwijnen, een stroom van vermoeide, tevreden lichamen, en Dave blijft bij Marga, zijn hand zachtjes op haar rug, een aanraking die niets vraagt, niets eist.

"Nou," zegt hij, "je bent hard geneukt, meissie. Ik denk dat je een paar dagen moeilijk kan zitten en lopen."

Ze kreunt, slaperig, ver weg. "Het was lekker... wild... gaan we... vaker doen..."

En dan valt ze dieper in slaap, haar lichaam eindelijk loslatend, eindelijk rust vinden in de uitputting van wat ze heeft doorstaan, waar ze van heeft genoten.

Dave trekt een ochtendjas aan, de zijde koel tegen zijn huid, en loopt naar beneden om zijn vrienden te begroeten, gedoucht en aangekleed nu, mannen die hem aankijken met respect, met verwondering, met de herinnering van wat ze hebben gedeeld.

In de woonkamer praat hij met hen, deelt koude pilsjes uit, en ze praten over Marga, over wat ze aankon, over hoe ze ervan genoot, en Dave luistert, knikt, glimlacht. Dit was voor haar. Dit is wat ze wilde, wat ze nodig had, wat hij haar kon geven.

Als ze allemaal vertrokken zijn, loopt hij weer naar boven. Marga ligt te slapen, haar kont omhoog, alsof ze wil tegengaan dat al het sperma uit haar loopt, alsof ze het wil vasthouden, willen herinneren. Hij gaat naast haar liggen, zijn arm om haar heen, en ze slapen door, verbonden in de stilte na de storm.

Als ze wakker worden, douchen ze samen, het warme water dat over hun gebruikte lichamen stroomt. Haar kontgat staat nog steeds groter dan normaal, een zichtbare herinnering, en ze knuffelen onder de straal, haar hoofd tegen zijn borst, zijn armen om haar heen.

"Bedankt," fluistert ze, en het woord is klein, maar het draagt alles wat ze voelt, alles wat ze is geworden, alles wat ze nog zal zijn.

Dave zegt niets. Hij houdt haar alleen maar vast, en laat het water over hen heen spoelen.