John Sr. duwt de deur open. De gang ligt in het schemerduister, verlicht alleen door het licht dat uit de keuken komt sijpelen. Hij stapt naar binnen, zijn leren schoenen zacht op de houten vloer, en sluit de deur achter zich. De geur van zijn schoondochters parfum hangt hier al, die zware, bloemige geur die haar altijd lijkt te omhullen, ook als ze niet in de buurt is.
"Mireille?" roept hij zacht, hij wil niet dat de buren iets horen. Zijn stem klinkt gedempt in de stille gang.
"John?" Haar stem komt uit de keuken, verrast maar niet geschrokken. "Ik dacht dat je Jeroen zocht? Die is er niet, hoor."
Ze verschijnt in de deuropening, en het licht achter haar tekent haar silhouet in de dunne stof van haar jurk. Ze is klein van stuk, Mireille, maar haar lichaam heeft die volle rondingen die John Sr. al vanaf de eerste keer dat hij haar zag, zo’n jaar voor de bruiloft — drie jaar geleden, toen ze met Jeroen trouwde— hebben gefascineerd. Haar haar, donker en lang, valt los over haar schouders. Ze draagt geen schoenen, hij ziet haar blote tenen op de koele vloer.
"Ik weet het," zegt hij, terwijl hij zijn jas uittrekt en over de kapstok hangt. "Hij zei dat je thuis was. Ik wilde alleen even langskomen, een kop thee drinken misschien. Het was een lang diner."
Mireille kijkt hem aan, haar ogen — blauw, altijd verrassend blauw in haar donkere gezicht — schuiven over zijn gezicht alsof ze iets zoekt. Haar lippen, vol en zonder lippenstift, trekken in een glimlach die niet helemaal tot haar ogen reikt. "Natuurlijk," zegt ze. "Kom binnen. Ik heb net zelf een pot gezet."
Ze draait zich om en loopt de keuken in, en John Sr. volgt haar, zijn blik onwillekeurig op de bewegingen van haar heupen onder de zijdeachtige stof. De keuken is klein maar keurig, alles op zijn plaats, het soort ordelijkheid die bij Mireille past. Ze is lerares, basisschool, en die precisie straalt uit alles wat ze doet. Haar handen, die nu twee koppen uit de kast pakken, zijn klein maar stevig, de nagels kort gelakt in een naturel kleur.
"Zit," zegt ze, wijzend naar de tafel die tegen de achterwand staat. Uit het raam is niets te zien behalve de donkere achtertuin en het licht van de buurman die nog op is.
John Sr. gaat zitten, zijn handen plat op het hout, en kijkt hoe ze de thee inschenkt. Ze draagt geen bh, merkt hij op, of in elk geval een die niet zichtbaar is onder de dunne jurk. De stof spant licht over haar borsten wanneer ze zich vooroverbuigt. Hij is zich plotseling bewust van zijn eigen ademhaling, van de warmte in de keuken die niet alleen van de centrale verwarming lijkt te komen.
"En?" vraagt ze, terwijl ze tegenover hem plaatsneemt en haar kop met beide handen omklemt. "Hoe was je diner?"
"Saai," zegt hij, en hij meent het. "Zakenrelaties. Je kent het wel."
Mireille knikt, haar duim glijdt over de rand van haar kop. "Jeroen heeft het ook altijd over saaie diners. Blijkbaar is dat een familietrekje."
Er zit iets in haar toon waar hij zijn vinger niet achter kan leggen, een lichte scherpte die niet bij haar past. Ze kijkt hem aan over de tafel heen, en hij ziet dat haar ogen niet afwijken, niet naar de grond zoals vrouwen van haar leeftijd — ze is achtentwintig, — vaak doen wanneer ze met hem praten. John Sr. is tweeënvijftig, succesvol, rijk. Vrouwen kijken meestal weg, overmand door het verschil in status, in leeftijd, in alles.
Mireille niet.
"Jeroen is vaak weg," zegt ze, alsof ze zijn gedachten raadt. "Stappen, voetbal, die vrienden van hem. Soms denk ik dat hij denkt dat hij nog steeds single is."
John Sr. neemt een slok van zijn thee, voelt de hitte in zijn keel. "Hij is jong nog. Dat hoort erbij."
"Ik ben ook jong," zegt ze, en er klinkt iets door in haar stem, een trilling die hij niet kan plaatsen. "Maar ik ben hier. Altijd hier."
De stilte valt tussen hen, zwaarder dan de stoom die uit hun koppen opstijgt. John Sr. zet zijn kop neer, zijn vingertoppen nog warm van het porselein. "Ik moet gaan," zegt hij, en hij staat op, zijn stoel schrapend over de tegelvloer.
Mireille staat ook. Ze staat tussen hem en de deur, hij merkt het te laat, en wanneer hij een stap zet om langs haar heen te lopen, legt ze haar hand op zijn arm. Haar vingers zijn koud, of zijn arm is warm, hij voelt het contrast als een elektrische schok.
"John," zegt ze, en haar stem is zacht nu, bijna fluisterend. "Wacht."
Hij blijft staan, zijn hart plotseling luid in zijn oren, en voelt hoe haar hand van zijn arm naar zijn schouder glijdt, hoe haar andere hand zich om zijn andere schouder sluit. Ze staat dichtbij nu, heel dicht, haar gezicht op de hoogte van zijn borstkas. Ze moet haar hoofd achterover buigen om hem aan te kijken, en dat doet ze, haar blauwe ogen wijd en donker in het keukenlicht.
"Ik ben gek op je," fluistert ze, en haar adem waait warm tegen zijn hals. "Ik verlang al zo lang naar je."
John Sr. voelt zijn keel dichtknijpen, zijn handen trillen langs zijn zij. Dit is niet waar, denkt hij, dit kan niet waar zijn. Maar haar handen zijn echt, haar vingers die nu in zijn haren glijden, haar lichaam dat tegen het zijne leunt, haar borsten die zacht tegen zijn borstkas drukken.
"Mireille," zegt hij, en zijn stem klinkt schor, vreemd in zijn eigen oren. "Wat... wat wil je?"
Ze lacht, een kort, amper hoorbaar geluid, en haar vingertoppen strijken langs zijn kaaklijn, zijn kin, zijn onderlip. "Geen omwegen," zegt ze, en haar ogen flikkeren naar zijn mond en weer terug naar zijn ogen. "Ik wil met je naar bed. Ik wil je voelen. Ik wil weten hoe je bent, hoe je ruikt, hoe je smaakt."
De woorden hangen in de keuken, zwaar en onomkeerbaar. John Sr. staart naar haar, naar deze vrouw die zijn zoons vrouw is, deze vrouw die hem net heeft verteld dat ze naar hem verlangt op een manier die geen misverstand toelaat. Hij denkt aan Jeroen, ergens in de stad, lachend met zijn vrienden, onwetend. Hij denkt aan zijn eigen vrouw, thuis in de villa, die denkt dat hij nog steeds op dat saaie diner zit.
Maar vooral denkt hij aan Mireille's handen op zijn lichaam, aan de hitte die van haar afstraalt, aan de manier waarop haar tong even over haar onderlip glijdt terwijl ze op zijn antwoord wacht.
"Je weet wat dit betekent," zegt hij, en het klinkt als een waarschuwing, maar hij hoort zelf hoe hol het is.
"Ik weet wat ik wil," antwoordt ze, en ze trekt hem mee, haar handen in zijn, naar de gang, naar de trap. "Kom."
Ze lopen de trap op in het donker, haar hand klemmend om de zijne, haar blote voeten zacht op de treden. Boven leidt ze hem naar de slaapkamer aan de voorkant, de deur staat open, het bed is opgemaakt, de lakens strak en wit. Een nachtlampje brandt op het nachtkastje, werpt een gouden cirkel over het hoofdeinde.
Mireille draait zich naar hem om, haar handen op de knopen van haar jurk. "Doe je mee?" vraagt ze, en er is iets in haar stem, een vleugje onzekerheid nu, alsof het haar plotseling overvalt wat ze doet.
John Sr. stapt naar voren, zijn handen vervangen de hare, en maakt de knopen los, één voor één, langzaam, alsof hij zichzelf tijd geeft om terug te komen op zijn beslissing. Maar hij komt niet terug. Elke knoop die opengaat onthult meer van haar huid, de zachte gloed ervan in het lamplicht, de curve van haar borsten, de navel, de donkere driehoek van haar schaamhaar die zichtbaar wordt wanneer de jurk van haar schouders glijdt en op de grond valt.
Ze staat naakt voor hem, klein en vol en perfect, en hij ziet haar ademhaling sneller worden, haar borsten die licht op en neer gaan. "Jij ook," zegt ze, en haar vingers werken aan zijn das, zijn overhemd, zijn broek.
Hij laat het gebeuren, staat stil terwijl ze hem uitkleedt, haar handen soms haperend, soms zeker, tot ook hij naakt is, zijn kleding verward op de hare. Het verschil tussen hen is scherp nu, zichtbaar: zijn lichaam ouder, gespierd maar niet meer strak, haar huid glad en stralend van jeugd. Maar haar ogen, die over hem heen dwalen, verraden geen teleurstelling. Integendeel, haar ademhaling wordt nog sneller, haar vingertoppen die over zijn borstkas strijken trillen licht.
"Je bent mooi," zegt ze, en het woord klinkt vreemd op haar tong, alsof ze verwachtte dat hij het zou zeggen.
Hij trekt haar naar zich toe, zijn handen op haar heupen, en kust haar voor het eerst. Haar mond is zacht, opent zich meteen onder de druk van de zijne, haar tong zoekt de zijne, heet en nat en hongerig. Ze klimt in zijn armen, haar benen om zijn middel, en hij draagt haar naar het bed, laat zich met haar vallen op de matras, hun lichamen verstrengeld.
Ze rolt boven op hem, haar haar een gordijn om hun gezichten, en kust hem opnieuw, harder nu, haar tanden die even in zijn onderlip bijten. "Jeroen kust nooit zo," fluistert ze tegen zijn mond, en het is een bekentenis die hem zowel schokt als opwindt. "Hij is zo snel altijd, zo... jong."
John Sr. grijpt haar haar, trekt haar hoofd achterover, en kust haar hals, de holte waar haar hart onder haar huid klopt, de ronding van haar sleutelbeen. Ze kreunt, zacht, een geluid dat uit haar keel komt als "Mmm... ah..." en haar heupen beginnen te bewegen, te schuren tegen zijn onderbuik waar zijn erectie al hard tegen haar buik drukt.
"Je wilt dit," zegt hij, geen vraag maar constatering, en hij hoort de hese klank in zijn eigen stem.
"Ja," hijgt ze, en ze grijpt zijn hand, leidt die tussen haar benen. "Voel je hoe nat ik ben? Voel je hoe lang ik hierop heb gewacht?"
Hij voelt het, de hitte en de natheid, haar spleet die nat en open is tegen zijn vingertoppen. Hij glijdt erdoorheen, vindt haar clitoris, en ze kreunt harder, haar hoofd achterover, haar hals bloot en kwetsbaar. "Ah... ja... daar..."
Hij werkt haar, zijn vinger cirkelend, druk uitoefenend op precies de plek waar haar reactie het sterkst is. Ze beweegt tegen hem aan, haar heupen rollen, haar handen op zijn schouders die zich vastgrijpen. "Meer," smeekt ze, "ik wil meer, ik wil je in me, John, alsjeblieft..."
Maar hij is niet klaar met haar, niet bijna. Hij draait haar om, legt haar op haar rug op het bed, en spreidt haar benen met zijn knieën. Hij buigt zich over haar heen, zijn mond op haar borsten, eerst de ene, dan de andere, zijn tong cirkelend om haar tepels die hard worden onder zijn lippen. Ze kreunt, haar handen in zijn haar, haar rug die van het matras komt.
"Je tepels zijn zo gevoelig," mompelt hij tegen haar huid, en hij bijt zacht, voelt haar schokken. "Reageert Jeroen hier ook zo op?"
"Nee," hijgt ze, en haar ogen zijn half dicht, haar gezicht vertrokken van genot. "Nooit... ah... hij is niet... zoals jij..."
Die woorden, die bekentenis van onbevredigend met zijn eigen zoon, stoken het vuur in hem hoger. Hij werkt zijn mond omlaag, over haar buik, haar heupen, en dan is hij er, zijn gezicht tussen haar benen, zijn neus gevuld met de geur van haar opwinding. Hij kijkt even naar haar, naar de roze, natte vlees dat voor hem ligt, en dan likt hij, lang en traag, van haar opening tot haar clitoris.
"Oh god," kreunt ze, haar benen die zich spannen, haar handen die het laken grijpen. "John... o god... ja..."
Hij likt haar opnieuw, zijn tong die dieper gaat, die haar proeft, de smaak zoet en zout, die haar opent, die in haar dringt en weer terugtrekt. Ze is overstromend, haar sappen op zijn kin, zijn tong die glijdt door de gladheid van haar opwinding. Hij voelt haar trillen, haar buikspieren die zich spannen, en hij weet dat ze dichtbij is, maar hij wil haar niet laten komen, nog niet, niet zonder zijn penis in haar.
Hij komt omhoog, zijn mond nat van haar, en ziet haar gezicht, vervuld, verloren, haar ogen die hem smekend aankijken. "Alsjeblieft," hijgt ze, "alsjeblieft, nu, ik kan niet meer...kom Johnneuk me…ik wil je in me… je voelen…”
Hij positioneert zich tussen haar benen, zijn erectie in zijn hand, en voelt de hitte van haar tegen zijn eikel. Hij drukt aan, langzaam, voelt haar zich openen voor hem, haar natheid die hem binnenlaat. Ze kreunt, diep, gutturaal, een geluid dat uit haar diepste innerlijk komt.
"Ah... je bent zo... groot..." stamelt ze, haar handen op zijn rug die zich vastgrijpen, haar nagels die in zijn huid dringen. "Zo... stevig... ah..."
Hij duwt verder, cm voor cm, voelt haar wanden die zich om hem sluiten, die hem omhelzen, die hem naar binnen zuigen. Ze is strak, ongelooflijk strak, en hij weet dat het de spanning is, de nieuwheid, de verbodenheid van wat ze doen. Wanneer hij helemaal in haar zit, diep, zijn balzak tegen haar billen, blijft hij stil liggen, ademt hij de geur van haar in, het zweet dat op haar voorhoofd parelt, de bloemengeur van haar parfum die nu vermengd is met de geur van seks.
"Kijk me aan," zegt hij, zijn stem laag en bevelend. "Kijk me aan terwijl ik je ga neuken."
Ze doet het, haar ogen wijd open, blauwgrijs nu en wild, en hij begint te bewegen. Traag eerst, helemaal terugtrekkend, dan weer diep naar binnen, elke stoot die haar ademhaling laat stokken. "Ah... ja... zo... ah..."
Hij versnelt, zijn heupen die een ritme vinden, zijn handen die haar benen omhoog houden, die haar openhouden voor hem. Het bed kraakt onder hen, een steady, ritmisch gekraak dat de stilte van het huis doorbreekt. Hij denkt even aan de buren, aan het feit dat het raam open staat, aan het feit dat iemand hen zou kunnen horen, maar het doet er niet toe, niets doet ertoe behalve dit, behalve haar, behalve de manier waarop ze onder hem kreunt, waarop hij haar neukt.
"Harder," smeekt ze plotseling, haar stem hoog en gebroken. "Harder, John, alsjeblieft, neuk me harder..."
Hij grijpt haar polsen, drukt ze boven haar hoofd in het kussen, en begint te stoten, hard nu, diep, zijn heupen die tegen haar slaan, het geluid van vlees op vlees dat de kamer vult. Ze kreunt, luid, niet meer beheerst, "Ah! Ah! Ja! Zo! Ah!" en hij voelt haar samentrekkingen beginnen, de eerste trillingen van haar orgasme die om zijn lul pulseren.
"Kom voor me," beveelt hij, zijn stem ruw. "Laat me voelen hoe je komt, hoe hard je mijn lul nodig heb in je."
"Ah... ow! Ik... ik... ah!" Ze schokt, haar rug die kromt, haar benen die zich spannen om zijn middel. "Ik kan het niet... ik ga... ah! Ah!"
Haar orgasme trekt door haar heen, hij voelt het, de krampen die haar binnenste omklemmen, die hem nog dieper in haar trekken. Ze gilt, een lang, hoog geluid dat hij met zijn mond smoort, zijn lippen op de hare, zijn tong die haar kreten slikt.
Maar hij is nog niet klaar. Hij wacht tot de eerste golf voorbij is, tot haar ademhaling iets regelmatiger wordt, en dan trekt hij zich terug, draait haar om, trekt haar op handen en knieën. Ze komt gehoorzaam, haar gezicht in het kussen, haar billen omhoog, en hij ziet haar, open en nat en gebruikt, en het vuur in hem laait opnieuw op.
"Je bent zo mooi zo," zegt hij, zijn handen die over haar billen strijken, die een rode afdruk achterlaten wanneer hij erop slaat, zonder dat het pijn doet maar het prikkelt haar wel. Ze kreunt, geschokt maar opgewonden, en hij doet het nog eens, harder, genietend van het zicht van zijn handafdruk op haar blanke huid.
Hij glijdt weer in haar, van achteren nu, dieper nog, een hoek die haar ademhaling weer laat stokken. "Ah! Je... je zit zo... diep... ah..."
Hij grijpt haar heupen, zijn vingers die in haar vlees dringen, en begint weer te stoten, een ander ritme nu, harder, sneller, zijn balzak die tegen haar klapt. Ze kreunt met elke stoot, haar stem verstikt in het kussen, haar handen die het laken grijpen.
"Je poesje is zo strak," hijgt hij, zijn woorden ruw en ongefilterd. "Zo nat. Zo lekker. Voel je me, Mireille? Voel je hoe ik je vul?"
"Ja," kreunt ze, "ja, ik voel je, je bent zo... ah... je lul is zo... hard... ah..."
Hij versnelt, voelt zijn eigen orgasme opkomen, die hitte in zijn onderbuik die zich verspreidt. Hij wil niet komen, nog niet, hij wil dit moment vasthouden, dit verboden genot, maar zijn lichaam luistert niet meer. Hij stoot diep, blijft zitten, zijn heupen die kleine, schokkende bewegingen maken terwijl hij spuit, zijn zaad die diep in haar stroomt, heet en dik.
"Ah... fuck... ja..." kreunt hij, zijn hoofd achterover, zijn ogen dicht. "Neem het... neem alles..."
Ze voelt het, hij weet het, voelt hoe ze zich om hem sluit, hoe haar binnenste pulseert alsof ze hem wil leegzuigen. Ze kreunt, zacht nu, vermoeid, vervuld, en hij laat zich voorovervallen, zijn gewicht op haar rug, zijn gezicht in haar haar.
Ze liggen stil, ademend, zweterig, verbonden op de meest intieme manier. De stilte van het huis valt weer over hen heen, nu zwaarder, nu geladen met wat ze hebben gedaan. John Sr. voelt de realiteit terugkomen, langzaam, als water dat een bad vult. Jeroen. Zijn zoon. De tijd.
Hij trekt zich uit haar terug, voelt het natte, warme gevoel van hun gemengde vloeistoffen tussen haar benen, en rolt op zijn rug naast haar. Ze draait zich om, haar gezicht naar hem, haar ogen nog wazig, haar lippen gezwollen van zijn kussen.
"Dat was..." begint ze, maar ze eindigt de zin niet.
"Ik weet het," zegt hij, en hij trekt haar tegen zich aan, zijn arm onder haar hoofd, zijn andere hand die traag over haar rug strijkt.
Ze liggen zo, minutenlang misschien, hij weet het niet, verloren in het na-gloei van wat ze hebben gedaan. Maar dan hoort hij het, ver weg, het geluid van een auto die de straat in rijdt, en hij stijf, zijn lichaam dat alert wordt.
"Jeroen," zegt hij, en zijn stem is scherp nu, zakelijk.
Mireille schiet overeind, haar ogen wijd. "Shit. Shit, het is te vroeg."
Ze springt uit bed, haar naakte lichaam nog roze van de inspanning, en begint haar kleding bij elkaar te graaien. John Sr. doet hetzelfde, zijn overhemd dat verkeerd om gaat, zijn das die hij niet kan vinden.
"Hier," zegt ze, en ze gooit hem zijn broek toe, zijn schoenen. "Je das is in de keuken, denk ik."
Hij kleedt zich haastig aan, zijn handen nog trillend, en kijkt naar haar, die haar jurk over haar hoofd trekt, haar haar dat ze snel bij elkaar veegt. Ze ziet eruit als altijd, realiseert hij zich, alsof niets is gebeurd, alleen die gloed op haar wangen die ze niet kan verbergen.
"Hij mag ons niet zien," zegt ze, haar stem laag maar dringend. "Hij mag nooit weten..."
"Ik weet het," zegt hij, en hij trekt haar naar zich toe, kust haar hard, een keer, op haar mond. "Volgende week. Mijn penthouse. Dan hebben we tijd, dan hebben we privacy."
Ze knikt, haar ogen die hem zoeken. "Bel me. Stuur een bericht. Iets."
Hij knikt, grijpt zijn jas, en loopt de trap af, twee treden tegelijk. In de keuken pakt hij zijn das van de grond waar die is gevallen, hoort de sleutel in de voordeur, en glipt door de achterdeur, de tuin in, het hek aan de zijkant dat hij openmaakt en doorloopt naar de zijstraat waar zijn auto staat, verborgen voor het zicht van de buren.
Hij ziet Jeroen niet, hoort alleen de deur die dichtslaat, de stem van zijn zoon die iets roept, opgewekt, onwetend. John Sr. zit al in zijn auto, de motor draaiend, zijn handen op het stuur die nog trillen.
Hij rijdt weg, langzaam eerst, dan sneller wanneer hij de straat uit is, de snelweg op, richting huis. Zijn villa, waar zijn vrouw op hem wacht, waar zijn leven is, waar alles normaal lijkt.
Maar niets is normaal meer. Hij voelt het nog, de geur van haar op zijn huid, de nasmaak van haar op zijn tong, het gevoel van haar om hem heen, strak en nat en perfect. Hij denkt aan wat ze heeft gezegd, aan haar bekentenis, aan de manier waarop ze om hem heeft gesmeekt, harder, dieper, meer.
Hij denkt aan de komende week, aan zijn penthouse in de stad, aan het bed daar, groter, zachter, ver weg van alles en iedereen die hen zou kunnen verraden. Hij denkt aan de dingen die hij met haar wil doen, de dingen die hij niet heeft gedaan, de tijd die ze zullen hebben, de uren die voor hen liggen.
Zijn hand glijdt naar zijn broek, voelt zichzelf nog half hard, nog nat van haar, en hij grijnst in het donker van zijn auto, een wolf die zijn prooi heeft geproefd en meer wil, altijd meer.
Hij rijdt door, de stad achter zich latend, zijn gedachten bij Mireille, bij zijn prachtige, schoondochter die hij net heeft geneukt en die hem heeft beloofd dat het niet de laatste keer zou zijn.
Rachelaa (28)
Fleurzsame (49)
Ilmani (25)