Ze blijven de rest van de nacht tegen elkaar aan liggen.

Yusuf slaapt diep voor het eerst in weken, zijn gezicht tegen Deborah’s borstkas, haar arm stevig om zijn schouders. Zij waakt een tijdje, strijkt af en toe door zijn haar, en denkt aan alles wat er tussen hen is gebeurd. Niet alleen het lichamelijke - hoe intens en teder dat ook was - maar de manier waarop hij steeds opnieuw vroeg of het goed voelde, of hij haar pijn deed, of zij nog bij hem was. Het is lang geleden dat iemand zo voorzichtig met haar is geweest.

De volgende ochtend worden ze wakker in dezelfde houding. Deborah moet werken, maar zij belt zichzelf een uur later in. Zij koken samen een eenvoudig ontbijt, zitten in de tuin bij het hart van bloemen dat hij heeft geplant, en praten weinig. De stilte is comfortabel. Yusuf raakt af en toe haar hand aan, alsof hij wil controleren dat zij er nog is. Zij laat het toe. Hij kust haar lippen op zijn kenmerkende intense, aandachtige manier, kijkt haar liefdevol en hongerig aan.

We hebben nog even, voor ik weg moet, fluistert ze. Ze maakt zijn rits los, daarna die van haar. Ik wil je heerlijke zaadjes in me voelen, de hele dag, als ik op mijn werk ben.

Zonder haast klimt ze over hem heen en nestelt zich op hem. De zachte, weelderige dijen van zijn heerlijke engel omsluiten zijn heupen, haar borsten hingen zacht boven zijn borst.

Ze buigt voorover en kust hem, langzaam, alsof ze de ochtend zelf proeft. Yusuf’s handen glijden over haar rug, blijven rusten op de zachte curve van haar heupen. Hij is al hard, warm tegen haar.

Deborah richt zich een beetje op, neemt hem in de hand en neemt hem in haar. Ze zakt langzaam, centimeter voor centimeter, tot hij volledig in haar is. Een diepe, tevreden zucht ontsnapte haar. Wat voelt hij toch lekker, keer op keer. Yusuf’s ogen sloten even; de warmte, de strakheid, de pure nabijheid overspoelden hem. De harde vloer onder hem, de heerlijke zachte wolk van zijn lief op hem

Ze begint te bewegen. Niet snel, niet wild. Alleen lange, golvende bewegingen van haar heupen, alsof ze op een trage golf rijdt. Omhoog, bijna tot hij uit haar gleed, en dan weer langzaam omlaag, diep, tot hun lichamen weer volledig samenkwamen. Haar handen steunden op zijn borst. Haar blik blijft de zijne houden.

Yusuf strijkt over haar dijen, over haar buik, omhoog naar haar borsten. Hij voelt hoe ze om hem heen beweegt, hoe haar binnenste hem omhult met elke golf. De ochtendzon legt een gouden baan over haar schouder. Buiten zingt een vogel.

Haar tempo blijft gelijkmatig, teder, alsof ze alle tijd van de wereld hebben. Yusuf’s ademhaling werd zwaarder. Hij grijpt haar heupen steviger, niet om te sturen, alleen om haar vast te houden terwijl de spanning in hem groeit.

“Deborah…” fluisterde hij.

Ze boog voorover, kuste zijn voorhoofd, zijn wangen, zijn mond. Haar bewegingen worden iets dieper, iets voller, maar bleven golvend, bijna hypnotiserend.

Dan komt hij. Heftig, oncontroleerbaar. Zijn hele lichaam spant zich, zijn heupen stootten omhoog terwijl hij zijn warme zaad in haar pompt. Een lange, gebroken zucht ontsnapte hem. Hij trok haar dichter tegen zich aan, zijn gezicht tegen haar hals, en fluisterde hees tegen haar huid:

“Ik wil in jouw oceaan verdrinken…”

Deborah houdt hem vast, beweegt nog een paar keer zacht door, tot de laatste trillingen wegebben. Ze blijft op hem zitten, warm en zwaar, en streelt door zijn haar.

“Dan verdrink je hier,” fluisterde ze terug. “Bij mij. In de ochtend. Voor het raam.”

"Je komt te laat.", fluistert hij bezorgd. Ze geeft hem een laatste, tedere kus, staat dan op, kleedt zich aan en trekt de deur achter zich dicht. Hij hoort haar auto vertrekken. In de bibliotheek krijgt ze een uitbrander van haar baas, terwijl ze inwendig glimlachend, nog nagenietend, zijn jongenszaad tussen haar rijpe dijen voelt druipen.

In de dagen die volgen ontstaat er een ritme. Deborah gaat overdag naar haar werk bij de gemeente. Yusuf werkt in de tuin, herstelt de verwaarloosde borders, plant nieuwe kruiden, maakt de schutting recht. Hij leert de namen van de planten die zij ooit heeft aangeplant. Hij verdiept zich verder in het jodendom. ’s Avonds koken ze samen, eten aan de kleine tafel, en gaan vroeg naar bed. Soms is hun intimiteit opnieuw intens en langzaam, met dezelfde checks en dezelfde zachtheid. Meestal zij bovenop hem. Soms hij, voorzichtig, op haar. Soms is het alleen vasthouden, kussen, ademen tegen elkaars huid. Yusuf merkt dat de nachtmerries minder worden. Niet weg — de stemmen van Gaza, de beelden van zijn moeder en Layla, de geur van rook — maar ze komen minder vaak, en als ze komen is Deborah er om hem wakker te maken en vast te houden tot zijn hartslag weer kalmeert.

Op een avond, bijna twee weken na hun eerste volledige vrijpartij, belt Yusuf zijn moeder. Deborah zit naast hem op de bank, haar hand op zijn knie. De verbinding is slecht, de stem van zijn moeder breekbaar en voorzichtig. Zij vertelt dat Layla nog steeds bij de commandant is, dat het huis half is vernield, dat er weinig eten is. Yusuf zegt zo weinig mogelijk over waar hij is. Hij zegt alleen dat hij veilig is, dat hij aan hen denkt, dat hij een manier zoekt. Als het gesprek is beëindigd, zit hij lang stil. Deborah trekt hem tegen zich aan. Hij huilt niet hard, maar de tranen komen wel, stil en heet tegen haar schouder.

Diezelfde nacht, terwijl Yusuf eindelijk inslaapt, krijgt Deborah een bericht op haar telefoon. Een nummer dat zij niet kent. Een korte, zakelijke tekst: We weten dat hij bij u is. We willen praten. Geen arrestatie. Een voorstel. Morgen 14:00, koffiehuis op de hoek van de Herzlstraat. Alleen u.

Zij staart naar het scherm. De Mossad. Natuurlijk. Zij had geweten dat het een kwestie van tijd was. Yusuf is een jonge man uit Gaza die op 7 oktober de grens is overgestoken. Hij heeft familie die nog vastzit. Hij heeft dingen gezien en gehoord. Voor hen is hij een mogelijke bron. Voor haar is hij de jongen die een hart van bloemen in haar tuin heeft geplant en die elke nacht vraagt of hij haar pijn doet.

Deborah slaapt die nacht nauwelijks. Zij kijkt naar Yusuf’s gezicht in het donker, naar de manier waarop zijn hand zelfs in slaap om haar middel blijft liggen. Zij denkt aan Eli, aan de jaren van eenzaamheid, aan de keuze die nu voor haar ligt. Bescherming of samenwerking. Veiligheid voor hem of informatie die misschien zijn moeder en zus kan helpen — of hen juist in gevaar kan brengen.

De volgende ochtend vertelt zij het hem. Niet alles meteen, maar genoeg. Yusuf zit aan de keukentafel, handen om een mok koffie, en luistert zonder te onderbreken. Als zij klaar is, is zijn gezicht bleek.

“Ze willen dat ik praat,” zegt hij uiteindelijk.

“Ja.”

“Over Hamas. Over wat ik weet.”

“Ja.”

Hij kijkt naar het raam, naar de tuin waar het bloemenhart nog steeds staat. “En als ik dat doe… helpen ze mijn moeder en Layla?”

“Dat zeggen ze. Maar ik weet niet of we hen kunnen vertrouwen. Niet helemaal.”

Yusuf is lang stil. Dan steekt hij zijn hand uit over de tafel. Deborah neemt die vast.

“Ik wil het proberen,” zegt hij, precies dezelfde woorden die hij die nacht in bed had gebruikt. “Maar niet alleen. Jij moet erbij zijn. En als het verkeerd voelt… stoppen we.”

Deborah knikt. De knoop in haar maag is hard, maar zij laat zijn hand niet los.

Die middag gaan zij samen naar het koffiehuis. Niet omdat de Mossad dat had gevraagd, maar omdat Yusuf weigerde alleen te gaan en Deborah weigerde hem alleen te laten. Aan een tafel in de hoek zit een man van middelbare leeftijd in een gewone jas. Hij stelt zich voor met een voornaam, Yossi, en geen achternaam. Hij is beleefd, zakelijk, en kijkt Yusuf aan alsof hij al een dossier over hem heeft gelezen.

Het gesprek duurde uren. De man van de Mossad zat tegenover hen, kalm, onopvallend, met een klein notitieboekje dat hij bijna niet nodig leek te hebben. Yusuf sprak langzaam. Hij gaf namen die hij kende, de gewoontes van commandanten in al-Shati, de plekken waar ze ’s nachts bijeenkwamen, hoe wapens in de dagen voor 7 oktober werden verplaatst — in bestelbusjes, onder kisten groente, via jongens die te jong waren om vragen te stellen.

Hij vertelde het zakelijk, alsof hij een kaart uitlegde. Maar onder die toon zat iets anders. Hamas was geen verzet, zei hij op een gegeven moment, bijna terloops, terwijl hij naar het raam keek. Het was een machine. Vaders werden tot posters gemaakt, moeders tot bezit, zussen tot ruilmiddel. De preken over zuiverheid en paradijs waren het cement waarmee ze alles bijeen hielden. De euforie van 7 oktober had hij gehoord; hij had alleen kou gevoeld.

De meest persoonlijke dingen hield hij achter. Wat Abu Khaled met zijn moeder had gedaan. Hoe Layla was teruggekomen met een gebroken lip. Dat zei hij niet. Te dichtbij, te gevaarlijk, te veel van hemzelf. Maar hij gaf genoeg. De man luisterde, stelde gerichte vragen, schreef af en toe iets op. Deborah zat naast Yusuf. Haar hand rustte af en toe op zijn knie onder de tafel — een stille herinnering dat hij mocht stoppen.

Aan het einde leunde de man achterover. Bescherming voor Yusuf. Een tijdelijke verblijfsstatus. En een poging — geen garantie — om via hun kanalen contact te leggen met zijn moeder en zus. In ruil daarvoor meer gesprekken, meer details, en de bereidheid om later, als de situatie het toeliet, contact te onderhouden of terug te gaan.

Yusuf keek naar Deborah. Zij knikte bijna onzichtbaar.

Hij slikte. “Ja.”Toen, harder, alsof het eruit moest: “Niet alleen vanwege deze deal. Niet alleen voor hen. Hamas moet stoppen. Kapot. Van de wereld af. Wat ze met mensen doen is geen strijd. Het is een ziekte die vaders, moeders en zussen opeet. Dat moet ophouden.”

Die avond, terug in huis, zijn zij allebei stil. Zij koken nauwelijks. Zij gaan vroeg naar bed. Yusuf ligt met zijn hoofd op haar borst, luistert naar haar hartslag, en fluistert:

“Ik ben bang dat ik hen in gevaar breng. Of dat zij liegen.”

Deborah streelt zijn haar. “Ik ook. Maar we doen het samen. Stap voor stap. En als het verkeerd voelt, stoppen we. Precies zoals jij het die eerste nacht zei.”

Hij kust haar huid, precies op de plek waar haar hart klopt. Buiten is de tuin donker, maar het hart van bloemen staat er nog steeds. Binnen, in het bed dat inmiddels van hen allebei is, houden twee mensen die te veel hebben verloren elkaar vast alsof dat alleen al een vorm van verzet is.