Mijn fiets was al binnengezet. Wat staat me nu weer te wachten? Ik weet het niet en durf het zeker niet te vragen. Maar ik krijg het gevoel dat de avond nog maar net begonnen is. Die spanning kent twee kanten op dit moment. Aan de ene kant wil ik weten wat hij van plan is, aan de andere kant weet ik niet zeker of ik het antwoord wel wil horen.
Maar voor mij is dit het moment om eerlijk te zijn. Ik denk dat hij niet kan wachten na wat hij gezien heeft. Want ik had gekozen. Ja, voor de mannen van vanavond zodat Rayenne dat bespaard bleef. Of misschien wilde ik het gewoon meemaken. Maar ik had meer gekozen. Rayenne hoeft niet naar Van Weelden morgen. Dat zou ik doen. Ook. Dat was de derde optie waarmee ik Van Weelden had verrast. Ik deed allebei wel. Alsof ik het niet wilde. Maar nu is iedereen wel overtuigd van wat ik wel en niet wil. Ook Van Weelden. En misschien is dat nog wel het ongemakkelijkste van alles, omdat ik zelf niet meer kan doen alsof hij het niet heeft gezien.
Beneden is alleen Jorrel er nog. Hij wenst ons een fijne avond, zoals hij iedereen doet die hij uitlaat. Zijn normale stem klinkt bijna vreemd na alles wat er net gebeurd is. ''Goed weekend,'' zegt Van Weelden nog. Ik zeg niks. Ik durf hem amper aan te kijken. Weet hij nu ook meer dan ik? Of weet hij misschien al langer iets wat ik zelf pas vanavond ben gaan begrijpen?
De haast zat hem in iets wat me nog niet meteen opgevallen was op school. Maar in zijn auto kan ik er niet omheen. Het is donker op de parkeerplaats van school en er staat alleen zijn auto nog. Een dure, zwarte Mercedes. De stoel zit lekker. Maar daar zit ik al niet meer op. De donkere ramen schermen ons af van de rest van de parkeerplaats, die inmiddels vrijwel helemaal verlaten is.
Ik zit ervoor op m'n knieën. Zijn stijve zit diep in m'n mond, zijn hand stevig op mijn hoofd en zijn vingers knijpen af en toe terwijl hij volledig het tempo bepaalt, puffend en briesend. Ik heb m'n ogen dicht, probeer m'n concentratie erbij te houden om hem niet te verstoren en houd m'n mond nat en open voor hem. Mijn knieën voelen de harde ondergrond onder me, maar ik probeer daar niet eens aan te denken terwijl ik me volledig op hem concentreer.
Ik ben erg moe. Dat moet hij ook wel weten. Ik ben ook geil. Dat wist hij ook al. Dat ben ik blijkbaar altijd. Ook nu. En terwijl zijn dikke schacht mijn mond inglijdt, kreun ik er heerlijk op en voel ik me alleen maar beter. Mijn vermoeide lichaam protesteert nauwelijks meer tegen wat er gebeurt. Integendeel, ik merk dat de bekende warmte alweer door me heen trekt terwijl ik hem voel bewegen.
Het duurt niet lang. Geen minuut. Hij moet het even kwijt. Ik slik het graag weg. Zijn eikel drukt tegen m'n keel, mijn lichaam reageert fel, maar ik adem rustig door m'n neus en slik weg wat ik weg kan slikken. Mijn ogen blijven gesloten terwijl ik probeer kalm te blijven en gewoon doorga zoals ik inmiddels blijkbaar vanzelf doe. De rest veeg ik met de achterkant van mijn pols weg.
Hij doet z'n broek dicht. Ik m'n gordel om. Het was niet de bedoeling dat het hierbij bleef. En dan rijden we over de donkere wegen het buitengebied in. Naar zijn huis. Ik zeg niks. De auto glijdt door de stille straten en steeds verder weg van school, terwijl ik moe tegen de zijkant van mijn stoel hang. Mijn hoofd bonkt een keer tegen het raam en ik kijk naar de sterren op deze heldere, koude avond in november. Zouden zij ook zien wat ik allemaal doe? Ik blijf nog even naar de donkere hemel kijken, alsof daar misschien een antwoord te vinden is op iets wat ik zelf nog steeds niet begrijp.
En dan loop ik achter hem aan. Naar zijn huis. Zijn voordeur. Alleen hij en ik. Het weekend. Dat was de afspraak. Vanaf morgen. Maar ik ben er nu al. De smaak van zijn zaad nog op mijn tong. Gemengd met de smaak van al dat andere zaad... Even rustig reflecteren lijkt er niet in te zitten. Ik heb het koud en voel dat pas echt nu ik buiten stilsta. En als hij dat ziet, biedt hij me z'n jasje aan en doet die al om mijn schouders. Ik kan nog net een glimlach forceren. Ik weet gewoon niet wie deze man is. Wat hij allemaal doet en weet. Dus ook niet wat mij te wachten staat. Gaat hij aardig doen? Als een echte heer z'n jasje aanbieden, terwijl hij net als een echte vent mijn mond gebruikt had.
En binnen wordt het gekker. Het is warm. En er brandt al licht. Ook dat is warm. De overgang van de koude buitenlucht naar de warmte binnen voelt bijna vreemd aan op mijn huid. En daar is dan weer die hal met de foto's, zijn woonkamer die modern is, en de deuren naar buiten, naar zijn grote tuin met de veranda. Alles ziet er rustig en gewoon uit, alsof hier niets bijzonders aan de hand is. Ik hoop Rayenne weer te zien. Dat ik het niet alleen hoef te doen. Maar ze is er niet.
''Koffie?'' vraagt hij dan rustig. Ik kijk hem aan, maar weet geen antwoord te verzinnen. ''Zwart. Denk dat je wel wat sterks kan gebruiken.'' Ik denk nog dat hij een grap maakt. Dat hij gezien heeft dat ik ook vanavond wat gretiger zoog op de zwarte pikken. ''Of echt iets sterkers? Heb ik ook.'' En hij wijst naar een drankkast. Ik schud snel m'n hoofd, glimlach weer, maar nu niet geforceerd. ''Misschien een glaasje water,'' zeg ik dan zacht, waar hij dan weer om kan lachen. Tja, om het een en ander nog weg te spoelen, zeg maar. Alleen die gedachte zorgt er al voor dat ik iets makkelijker glimlach.
Hij zet snel een bakkie koffie. Gemalen bonen. Hij humt. Hij kijkt me niet aan. En ik sta daar te wachten. Op iets. Op niets. Ik volg zijn bewegingen zonder te weten waar ik eigenlijk op wacht, terwijl het geluid van het koffieapparaat de stilte vult. Dan neemt hij met zijn koffie in de hand me mee naar boven. Ik volg. Ik zeg niks. Ik ben bang. En opgewonden. Weer een kamer met mannen?
We stoppen bij een slaapkamer. ''De jouwe,'' zegt hij droog, en sipt de hete koffie naar binnen. Te warm nog. Hier slaap ik dus vannacht. Alsof dat normaal was. Ik kijk de kamer even rond en probeer te bevatten dat hij blijkbaar zonder verdere uitleg verwacht dat ik hier gewoon blijf. ''Als je even wil douchen, is daar de badkamer,'' wijst hij de gang in. En dan laat hij me. M'n tas lag nog in de auto. M'n kleding, ook wat schoon was, plakte toch een beetje. Ik vertrouwde het allemaal voor geen meter. Maar hij is weg. En even later loop ik naar de badkamer. Een warme douche was wel fijn. Ik draai de deur op slot. Toch even alleen.
Ik en mijn gedachten. Ik en mijn lichaam. Het warme water spoelt over me heen terwijl ik eindelijk even stilsta bij alles wat er nog door mijn hoofd gaat. Tijdens het wassen voel ik weer hoe opgewonden ik ben. Ik heb alleen ontvangen. Niet elf, maar twaalf met Van Weelden erbij. Dat moet een record zijn. Alleen al die gedachte voelt absurd, maar ik kan niet ontkennen dat mijn lichaam nog steeds reageert. Ik wil mezelf aanraken. Maar verbied het me. Niet nu. Niet hier. Niet zolang ik nergens wat van begrijp.
Wat gehaast loop ik met een handdoek om mijn lijf over de overloop terug naar wat mijn kamer zou zijn. De warme huid onder de handdoek voelt vreemd koel aan zodra ik de badkamer achter me laat en ik trek de stof wat steviger om me heen. Van beneden hoor ik geluid. Stemmen. En ik versteen. Het is duidelijk de tv die aanstaat. Een praatprogramma. Maar ik ben paranoïde. Even blijf ik staan luisteren, alsof ik aan de stemmen misschien kan horen of er nog iemand anders in huis is. Ik loop snel door. M'n kleren onder m'n arm. Maar ik hoef niet uit te zoeken wat nog wel en wat nog niet te dragen. Terwijl ik onder de douche stond had hij iets voor me klaargelegd. Ik pak het. Het voelt zacht en licht. De stof glijdt soepel door mijn vingers terwijl ik hem even bekijk. Geen vragen stellen. Niet te veel nadenken.
Ik trek de lichte nachtjapon aan en kijk even naar mezelf. Het bovenstuk sluit strak om mijn borsten en geeft ze een ronde vorm, terwijl de rest los en soepel langs mijn lichaam valt. Ik voel de lichte stof langs mijn huid glijden zodra ik mijn armen beweeg. De hoge split laat één been bloot zodra ik beweeg. Het voelt bijna te mooi om zomaar in te slapen. En vooral veel te bewust uitgekozen. Alsof hij precies wist hoe dit bij me zou staan en wat het met mijn lichaam zou doen.
En ik besef dat ook dit zeer voorbereid was. Niet alleen dat ik hier zou slapen, maar blijkbaar ook dat ik na het douchen niet hoefde na te denken over wat ik aan moest trekken. Alles lag er gewoon al.
Ik loop zachtjes de trap af. Ik wilde slapen. Maar ik geloof niet dat dat de bedoeling is. Ik voel me sexy in wat ik nu draag. En ik kom ook wat tekort. Ik wil ook weten wat ik mis. En slapen zou ik toch niet kunnen. De stilte in huis maakt me alleen maar alerter terwijl ik luister naar elk geluid dat van beneden komt. Dus stil loop ik de trap af, mijn blote voeten op het vilt van de treden, en daarna op de koude, donkere tegels in de gang. De kou trekt direct door mijn voetzolen, waardoor ik me ineens nog bewuster word van hoe weinig ik eigenlijk draag. De deur staat op een kier. Ik zie hem zitten. Op de bank. Eén arm over de leuning. De stemmen duidelijker. Alleen de tv. Wat gek om hem zo te zien zitten nog. Normaal. En op zich een aantrekkelijke man. Ja, ouder. Maar fit. Mooi lichaam. Goeie pik... Onder andere omstandigheden had het ook heel anders kunnen zijn. Heel anders... Dat besef ik me heel goed. Ik blijf er een moment bij stilstaan terwijl ik hem vanuit de gang bekijk, alsof ik hem voor het eerst gewoon als man zie.
Maar ik doe een stapje de andere kant op. Net als de vorige keer blijft mijn blik hangen op de foto's aan de muur. Zoals normale mensen dat vaker hebben in de gang. Ook niet-normale mensen. Zoals ikzelf, en zoals hij. Met een mooie vrouw aan zijn zijde. Zijn ex? Iets aan die vrouw komt mij vreemd bekend voor. Ik kijk nog eens beter, zonder dat ik meteen kan plaatsen waarom haar gezicht zo vertrouwd voelt. Maar Van Weelden had ik nog nooit met een partner gezien. Het blijft me bij. Ik doe er niks mee. Iets in mij zou mij op die foto's willen zien aan zijn zijde. En ik denk dat hij daar ook niks op tegen heeft. Vandaar deze kleding. Waar ik nu zijn blik mee vang als ik de kamer binnenloop, iets verlegen, volkomen bewust van hoe ik eruitzie, en hoe ik me voel. Zijn ogen vinden me bijna meteen, en op dat moment weet ik ineens weer precies waarom ik toch naar beneden ben gekomen.
Zijn blik blijft weer wat langer op me hangen. Ik doe een stapje dichterbij, maar blijf op gepaste afstand voor hem staan. Ik wacht. Op wat hij wil. Ik denk dat hij wel doorheeft dat dat op dit moment alles kan zijn. Ik sta daar in die nachtjapon en voel me ineens nog bewuster van mijn blote huid, zonder precies te weten wat ik met die spanning moet doen. ''Lekker gedoucht?'' vraagt hij luchtig. Ik knik. ''Staat je goed,'' zegt hij, zijn stem iets dieper. Ik glimlach. ''Het is mooi,'' zeg ik dan. Zijn ogen bekijken me nog even goed, nu vooral mijn blik in zich opnemend. Hij zegt niks. Hij weet dat het me goed staat. Hij wist al dat het me goed zou staan.
''Nog wat drinken?'' vraagt hij bijna vriendelijk. Ik schud m'n hoofd. Dan klopt hij eenvoudig naast hem op de bank. Ik loop voor zijn voeten langs en ga naast hem zitten. Hij kijkt naar me. ''Ik wil dit nog even afkijken,'' zegt hij dan. Totaal absurd. Alsof ik hier gewoon naast hem zit omdat we samen televisie kijken en er verder niets bijzonders aan de hand is.
Zeker als hij me strak aankijkt en dan op zijn been klopt, naast me. Ik slik even. Moet ik alweer? Nee, dat niet. Hij legt een arm om me heen en trekt me aan m'n schouder dichtbij, naar beneden, zodat ik met mijn wang niet veel later op dat plekje op zijn been lig. Naast hem op de bank. Alweer helemaal aan hem overgeleverd, terwijl hij nog even tv kijkt. Ik kijk mee, maar niet echt. Ik kan niet zeggen waar het overgaat. Ik voel de warmte van zijn been door zijn pantalon heen. Mijn lichaam ligt stil, maar in mijn hoofd blijf ik zoeken naar een bedoeling die hij me niet geeft.
Zijn hand vindt mijn blote schouder. Zacht en warm. Hij aait. Naar m'n rug en weer terug. Even over m'n arm. En ook door m'n haren. Niet vergrijpend zoals eerder in de auto. Hij speelt met een lok, legt die achter m'n oor. Ik voel dat hij soms naar me kijkt. Het voelt weer claimend. Maar anders. Dat zeker. En zeker niet onprettig. Er zit iets rustigs in zijn aanraking dat ik na vanavond bijna niet meer kan plaatsen. Ik lig daar. Alsof ik al van hem ben. En in zekere zin ben ik dat al een tijdje. Iets wat hij bezit. Wat hij weg kan geven.
Maar wat ik hier precies doe? Wat hij nu denkt of verwacht? Ik weet het echt niet. Geen woord over de cijfers. Of over de opdracht die mij morgen staat te wachten. Hij zegt niks over wat er eerder vanavond gebeurde. Niks over die andere mannen. Die daar gewoon waren alsof het normaal was. Ook ik was daar. Alsof het normaal was. En nu lig ik hier terwijl hij rustig naar een praatprogramma kijkt, alsof die hele avond ergens buiten deze woonkamer is gebleven.
En ik durf het niet te vragen. Elke keer als ik initiatief toon, zink ik verder weg in wat dit ook allemaal mag wezen. Dus lig ik hier. Laat ik me aaien. Kijk ik naar de tv. Maar zijn mijn gedachten bij al het andere...
En dan voel ik het. Het is bijna komisch. En opeens. Tijdens een reclameblok. Ik voel het tegen mijn hoofd. Zijn broek komt in beweging. Zijn stijve meldt zich aan die kant. Hard en duidelijk. Dwingend tegen mijn hoofd aan. In een zin uit het niets. Mijn lippen verfrommelen zich instinctief. Een gloed trekt door m'n lichaam. Hij is alweer hard. Hij wil me alweer. En dat voelt nog steeds goed. Ik kan niet genoeg krijgen van dit gevoel, om gewild te worden. Alsof mijn lichaam eerder reageert dan mijn hoofd en al begrijpt wat die harde druk tegen mijn hoofd betekent.
Hij doet eerst niet veel. Dan zakt zijn hand naar mijn borst en hij grijpt zo een borst beet, kneedt het zachtjes en laat zijn duim over mijn duidelijk harde tepel wrijven. Mijn mond opent zich en ik zucht. Mijn benen kan ik niet stilhouden. En hij stopt dat niet. Zijn andere hand vindt nu mijn hoofd, zijn vingertoppen over mijn huid tussen de nog vochtige haren. Dwingender. Duidelijker. Hij trekt een bandje van m'n schouder. Maar laat me op z'n schoot liggen, terwijl zijn pik in zijn broek steigert, langs mijn gezicht wrijft. En in zijn andere hand mijn borst. Totdat ik een kreuntje laat van opwinding. Ik voel mezelf warmer worden en merk hoe weinig er eigenlijk nodig is om dat gevoel weer volledig terug te laten komen.
En dan laat hij me los. Langzaam. Ik voel zijn blik op mij. Hij geeft me ruimte. Ik snap het. Ik denk dat ik het snap. En voorzichtig ga ik op m'n buik liggen. Zie ik de tent in zijn broek. Zie ik zijn blik op mij. Iets met een grijns. Iets met verwondering. Hij zegt niks. Maar ik zie wat hij wil. En dat hij weet dat ik wil. De stilte tussen ons voelt op dat moment duidelijker dan alles wat er op de televisie gezegd wordt.
Ik slik nog even, maar maak dan z'n broek open. Ik blijf naast hem liggen op m'n buik. De bandjes van m'n schouders. Zijn stijve even later in m'n handen, vrij, lang en dik. Het plaksel van zojuist is nog uit te smeren. Ik proef het. Ik beweeg me over hem heen en trek hem naar me toe. Ik leg mijn handen braaf op zijn schoot en gebruik alleen mijn mond om hem uiterst geduldig en helemaal in mijn element te pijpen. Ik ben uitgeput. Natuurlijk. En dit zal vast weer een test zijn. Maar ik neem gewoon diep adem, zucht tevreden, sluit m'n ogen en laat mijn nek het werk doen en beweeg gestaag en nat op en neer, totdat ik de geluiden van de tv niet meer hoor. Enkel de natte geluiden van mijn mond en zijn stijve pik... Mijn ritme blijft rustig en gelijkmatig, precies zoals ik het op dat moment zelf wil.
Hij zucht. Hij kreunt af en toe. Zijn hand op mijn rug, of hoofd. Maar nu zonder druk te zetten. En ik beweeg door. Soms even in m'n wang. Soms wat dieper. Soms zuig ik even wat harder. Maar mijn bewegingen blijven constant. ''Godverdomme, Anna...'' vloekt hij dan plots vrij hard. Niet luid. Maar zijn stem komt binnen. Hij leunt verder naar achteren. Zijn handen achter zijn hoofd. Ik zucht. Ik pijp. Ik kreun zachtjes. Ik stop niet. Ik wil gewoon pijpen. En slikken. Dus stop ik pas als dat kan. Hij houdt het veel langer vol dan zojuist. Maar het moment lijkt zo voorbij te gaan. Time flies... En ik had het naar m'n zin. Ik voelde me gewaardeerd. Ik zoog door. En slikte alles weg.
Als hij hard en nat voor me blijft bungelen, ga ik door. Ik weet niet wat ik moet doen. Maar dit lijkt het enige wat ik echt goed kan doen. Geen man zal hierover klagen. Ik voel nog steeds hoe zijn lichaam boven me aanwezig is terwijl ik daar lig, zonder dat ik precies weet wat hij nu van me verwacht. En voorzichtig begin ik er weer aan en wil ik hem vooral hard houden. Omdat ik misschien ook wel meer wil dan pijpen. Zijn hand knijpt ook even in m'n billen. En ik kreun diep als ik zijn vingers tussen mijn billen voel glijden. Ik draag geen slipje. Aan zijn reactie te zien, snapt hij dat ook nu pas. Hij trekt het rokje omhoog en twee paar vingers worden ondergedompeld. Glijdend tussen mijn gezwollen schaamlippen en dan zo naar binnen... Eindelijk, denk ik. God, wat voelt dat goed. Wat heb ik dit nodig... Ik begin meteen sneller te pijpen, kreunend op het tempo dat zijn vingers aangeven... Mijn lichaam reageert meteen op hem, alsof alle vermoeidheid voor dat ene moment naar de achtergrond verdwijnt.
''Jij bent echt het geilste wijf dat ik ooit gezien heb...'' noemt hij me dan. Ik kijk hem, pijpend, lachend en kreunend tegelijk aan. Kan het niet ontkennen. Niemand, denk ik. Het klinkt absurd, maar op dit moment voelt het vooral alsof hij hardop zegt wat ik zelf inmiddels ook niet meer kan ontkennen.
Maar zijn vingers glijden uit me. En hij pakt m'n hoofd weer beet en trekt me juist van zijn lul af, die nat heen en weer bungelt. ''Je zal wel moe zijn,'' zegt hij dan. Weer snap ik er niks van. Alles. Alles kon hij met me doen. Ik lig er helemaal klaar voor. Maar hij doet het niet. Mijn lichaam blijft nog even zoeken naar zijn aanraking terwijl ik hem alleen maar verbaasd aankijk.
''Morgen beginnen we pas echt. Dus ik stel voor dat je nu je rust pakt...'' lispelt hij, zijn lippen dicht bij m'n hoofd. Hij staat op. Hij bergt z'n stijve op. En loopt dan weg, naar boven. ''Tot morgen, Anna,'' zegt hij, bijna onheilspellend. Ik lig nog op m'n buik. Bandjes nog van m'n schouders. Zijn smaak nog op m'n tong. Moet ik hem volgen? Of juist niet? Ik blijf nog even liggen, te moe om meteen te bewegen en tegelijk veel te onrustig om werkelijk tot rust te komen.
En dan lig ik daar. Niet bij hem. Ook niet meer op de bank. Ik was stil naar boven gelopen naar wat 'mijn' kamer was. Zonder nog iets te zeggen had ik de woonkamer achter me gelaten en was ik alleen de trap op gegaan. En daar lag ik nu. In een lekker bed. Maar kletsnat tussen mijn benen. De zachte lakens voelen bijna vreemd normaal na alles van vanavond, terwijl mijn lichaam nog steeds reageert op zijn vingers en alles wat eraan voorafging. Honderden vragen. Over hem. Over eerder vanavond. Over alles daarvoor. En over wat me nog te wachten staat. Mijn hoofd blijft maar doorgaan, ook al voel ik hoe moe ik eigenlijk ben.
En morgen weer die elf cijfers. Maar hoe? De oude of de nieuwe methode. God, ik hoop de nieuwe... Alleen al bij die gedachte voel ik weer iets door me heen trekken, terwijl ik mezelf probeer wijs te maken dat ik gewoon moet slapen. Ik draai me om, trek het dekbed iets verder over me heen en probeer mijn gedachten stil te krijgen. Het lukt niet.
Maar de man die daar op de bank zat, leek wel een hele andere man. Zo rustig. Zo normaal bijna. Maar met diezelfde pik. En ook die moest aan de bak.
-
Roselin (39)
Indyx (33)
MalissaK (32)
Monrin (27)