Het onderstaande verhaal komt van een lezeres die deze aanleiding graag deelde. Het was niet per se omdat ze dit verhaal puur wilde delen uit geilheid, maar ook omdat ze het kwijt wilde. Het was niet iets waar ze het met anderen over had gehad. Ze wilde het wel ergens delen, waarop ze mij mailde of ik er wat mee kon. Bij deze.

Het was een typische dag als de laatste tijd. De dagelijkse beslommeringen kostten veel energie, wat ook voor de mensen om haar heen gold. Iedereen kostte haar energie. Het slechte nieuws van enkele weken ervoor had erin gehakt, maar ergens kon ze dat thuis ook niet kwijt. Haar vriend verloor zich in zijn werk en hun seks was minimaal, of beter gezegd, maximaal afwezig. Er waren tijdens geweest waarin Sandra en haar vriend juist moeilijke momenten verzachtten met seks.

Ze had besloten om op deze nazomerdag het huishouden maar even te laten voor wat het was. Het was mooi weer om te wandelen. De zomervakantie zat er voor haar bijna op en misschien hielp een goede wandeling. Sandra besloot wel haar huiskloffie in te ruilen voor een jurkje. Het was niet dat het een opvallend jurkje was, maar het was beter dan de joggingsbroek en hemd waarin ze de hele ochtend had gelopen. Sowieso was dat te warm voor buiten.

Daarom had ze het uitgetrokken, had ze een simpele string om haar billen geschoven en had ze het jurkje gepakt. Een beha liet ze achterwege. Ondanks dat ze echt wel een goed stel borsten had, kon dat onder deze jurk wel. De stof was dik genoeg om het niet direct prijs te geven dat ze geen beha aan had. Daarbij was een beha met dit weer vooral benauwd. Wie maakte het daarnaast uit of ze er nu wel of geen droeg?

In de hal had ze zichzelf in de spiegel zien staan. Misschien moest ze aan zichzelf gaan werken. Niet qua uiterlijk, want dat was gewoon prima. Ze moet aan haar mentale gesteldheid werken. Hoe kon ze nu eigenlijk over een week weer voor de klas in deze gesteldheid? Een kleine glimlach toverde ze op haar gezicht, waarna ze de la onder de spiegel open trok en er een grote zonnebril met een wat kleurrijk monteur uithaalde. Ergens moest die vrolijkheid gepusht worden, hield ze zich voor.

Niet veel later was de bebouwde omgeving verlaten en liep ze door het bos. Het lange fietspad gaf genoeg tijd om te reflecteren. De komende kilometers waren gewoon rechtdoor, ideaal. Daarbij was het bos goed te doen qua temperatuur. Aan het eind zou er nog een stukje volgen langs een beschut water, waarna het fietspad naar links af zou buigen voor een net zo lang stuk.

‘Gaat het wel?’

Sandra schrok op van een fietser die naast haar gestopt was. De man kende ze, maar ook weer niet. Hij woonde in haar buurt en was altijd vriendelijk als ze hem tegenkwam. Vanwaar deze vraag? Kon hij zien hoe ze zich voelde?

‘Hoi, vanwaar die vraag?’

Hij glimlachte en zette zijn zonnebril omhoog. ‘Je houding oogt anders dan normaal.’

‘Even wandelen is fijn,’ ze zei wat ontwijkend.

Hij keek het fietspad af in de richting waarin ze wandelde. ‘Fijn?’

‘Ik hoef niet na te denken.’

‘Dat is waar. Maar lijkt me niet echt inspirerend.’

Sandra wist niet zo goed wat ze met het gesprek moest, want ergens had ze er geen zin in, terwijl het ook als niet erg voelde. Misschien hielp dit ook wel. ‘Misschien niet, maar in combinatie met het water helpt het.’

‘Het water?’

‘Ja, na het bos, links.’

‘Daar kun je toch niet heen? Of bedoel je dat je het gewoon van veraf ziet.’

‘Jawel. Daar kun je wel heen. ten minste, als je niet vies bent van wat stappen door de natuur.’

‘Grappig. Nooit geweten.’

‘Ik kan het je laten zien hoor. Is echt rustgevend.’

Sandra wist even niet wat haar bezielde. Ze was gewoon aan het wandelen, voor haarzelf en vooral voor haar hoofd. Ze was niet eens van plan naar het water te gaan. Sterker nog, ze wist alleen van wat plekjes daar vanuit een tijd die meer dan tien jaar achter haar lag. Het was een mooie herinnering, want de tijden waren anders. Sandra had met haar vriend deze route ook gewandeld, maar waren wat afgeleid geraakt door geluid. Een zwoel, intens gekreun had zacht geklonken. Hun nieuwsgierigheid was aangewakkerd en nog geen minuut later zagen ze van achter wat bosjes aan de waterkant een stelletje. De jongen onderop, terwijl het meisje, naakt haar tienerlichaam intens heen en weer schoof. Een week later had Sandra daar met haar eigen vriend geneukt, een van de weinige spannende plaatsen die ze ooit had aangedaan. Ze wist niet eens of dat kleine stukje nog steeds bereikbaar was.

‘Als je het oké en gezellig vindt, wandel ik wel even mee. Ik woon hier nu bijna twintig jaar en heb dat nooit zo geweten.’

Hij was afgestapt. Zijn sportieve lichaam liep naast zijn fiets mee met haar. Sandra vertelde wat over het gebied, over de vogels en over de planten. Ze was geen specialist, maar ooit had ze er wat over gelezen. Nu vertelde ze het hem, waarbij hij aandacht luisterde en soms een kleine vraag stelde. Voor ze het wist, kwamen ze bij het bankje en het bruggetje waar het bos eindigde. Links lag de plas, waar ondanks de zomer nog genoeg water stond.

‘Misschien anders je fiets vastmaken aan dit bankje? Dat zie ik wel vaker.’

Sandra betrapte zichzelf erop dat ze genoeg dingen zei waarvan ze niet wist of het klopte. Zijn aanwezigheid ontspande haar, maar zorgde er ook voor dat zich als een soort gids naar hem had gevoeld. Had ze niet te veel gepraat? Van de andere kant was hij het die met haar mee wilde. Nu hoopte ze maar dat achter de bosjes en het riet het water nog van die leuke plekjes had. Ze besloot dat ze daar gewoon even zou gaan zitten.

Daar liep ze dan, struinend door de bosjes, takken ontwijkend en hem ervan ontziend, zoekend naar iets waarvan ze deed alsof ze het wist, maar wat er misschien niet eens meer was. Haar hart klopte alsof ze in een spannende film was beland en ineens voelde ze haar jurk vooral strak om zich heen zitten. Sandra had de zonnebril opgehouden, maar als hij haar ogen had gezien, had de man verandering kunnen zien. Ze besefte dat ze zijn naam niet wist, maar dat ze het ook gek vond om te vragen.

Sandra wist niet hoe blij ze was toen die avonturier in haar geluk bleek te hebben. Er lag nog een klein verlaten veldje, ideaal voor een picknick met een paar mensen, of een intieme wip zoals het verleden had bewezen, geheel beschut tussen riet en struiken met uitzicht over de plas. De man keek verbaasd en geamuseerd. ‘Dit heb ik nooit geweten. Een juweeltje.’

Sandra ging zitten en hij kwam naast haar zitten. ‘Dit is gewoon tijdloos genieten.’ Ze merkte dat ze sprak alsof ze dit wekelijks deed.

Daar zat ze dan. Ze voelde zich zitten en zag zichzelf zitten. Wat wist ze van hem? En hij van haar? Was hij veertig, voor in de veertig of misschien iets richting de vijftig? Het deed haar niks. Het gesprek was luchtig en fijn. Het was echt ontspannen. Wanneer had ze dit voor het laatst ervaren? Ze had het warm. Zat hij nu echt zo dicht bij haar? Of zij bij hem?

Sandra voelde zich vreemd en fijn tegelijk. Terwijl het water uitermate rustig erbij lag, de zon en wat sluierbewolking elkaar rustig afwisselden, voelde zij iets vreemds. Haar hoofd was zijn kant op. Boog ze niet iets te veel naar hem toe. Wat deed ze? Ja, de kracht van de natuur was ongekend, beaamde ze, toen hij daar iets over zei. Wat wist ze niet precies. Toen hij opzij keek, kon ze zich net bedwingen. Had ze hem hier nu anders gewoon gezoend?

Haar lichaam roerde zich. Haar vrije borsten leken te smeken om zijn handen, terwijl ze elders al week was geworden. Ze wilde zijn korte broek uittrekken, terwijl ze zelf al jaren geen initiatief meer had genomen op dat gebied. Zijn sportieve lichaam… ze mocht dit niet denken. Daarom ging ze wat minder onderuit hangen en probeerde haar adem onder controle te krijgen.

‘Waar denk je aan?’ vroeg hij nadat ze een tijdje in stilte de natuur hadden zitten observeren.

Sandra voelde de verleiding om te vertellen dat ze dacht aan hoe ze deze plek had leren kennen. Dat slikte ze weg. ‘Aan hoe heerlijk sereen het hier is.’

Even zei hij niks. ‘Dat kun je wel zeggen, ja.’

‘En jij?’ vroeg ze na een lange stilte na zijn reactie.

Het bleef zo stil als het water erbij lag. Sandra drong niet aan.

‘Warm, hè?’ verbrak hij de stilte, geen antwoord gevend.

‘Dacht je daaraan?’

‘Nee, nou ja, min of meer.’

‘Vind je het fijn?’

Hij haalde diep adem. ‘Ja. Heel fijn.’

Het moment was volkomen onverwachts. Sandra had opzij naar hem gekeken en toen zijn hoofd na zijn antwoord haar kant op was gedraaid en hun ogen elkaar vonden, bewoog ze wat naar hem toe. Hun lippen bleven een fractie van elkaar vandaan hangen, waarbij ze zijn adem voelde. Daarna was die tedere kus daar.

Misschien waren ze geschrokken, want hun hoofden gingen snel naar achteren, maar nog voor de nieuwe ademhaling daar was, waren de monden weer samen. Ditmaal een beetje geopend, hun lippen zachtjes tegen elkaar bewegend. Sandra weet niet of hij of zij begon, maar hun tongen kwamen erbij. Haar arm ging om hem heen en aan de voorkant begon ze hem ook te strelen.

Zijn rechterhand vond haar borsten door de stof heen. Er was geen moment om over goed of fout te denken, het gebeurde en het leven had de leiding genomen. Verkennend zaten ze daar op dat kleine open plekje te zoenen, passioneel en steeds iets intenser. Hij kneedde haar linkerborst echt goed. Zou hij haar harde tepel kunnen voelen? Ze voelde zelf immers hoe goed die tegen de stof aan schuurde. Sandra kon het niet meer ontkennen, ze was geiler dan ze in tijden, misschien in jaren, was geweest.

Sandra moest even slikken toen het zoenen stopte. Bijna verlegen keek ze de andere kant op, terwijl haar handen nog bij hem waren. Haar linkerhand was misschien wel te dicht bij zijn broeksrand onder zijn shirt om nog te kunnen stellen dat er een weg terug was. Ze keek hem aan en het was duidelijk. Zij wilde het, hij wilde het.

Hun monden vonden elkaar weer, maar ditmaal heftiger. Ze begon aan zijn broek te wurmen. Wanneer had ze er voor het laatst een open gemaakt? Zijn hand daalde van haar borsten naar haar bovenbeen. Ze spreidde haar benen wat. Was ze niet te gewillig? Zijn hand was kort aan de binnenkant van haar dijen en vond al snel de weg naar haar string. Even stopte Sandra het zoenen toen zijn hand daar aankwam. Zachtjes kreunde ze.

De stroomversnelling was daar. Zijn hand duwde de stof opzij en zij vond zijn pik. Wat was die staaf al hard! Zachtjes begon ze eraan te trekken, misschien wat onwennig. Ze bewoog zijn voorhuid heen en weer. Het was zalig. Hij was echt hard. Met haar hand trok ze zijn lul naar zich toe. De beweging was bewust, want zodoende kwam hij tussen haar dijen te liggen. Direct zette ze zijn eikel tegen haar entree. Ze had zich al een paar weken niet geschoren daar, maar dat maakte hem niet uit.

Rustig kwam hij in haar. Langzaam bewoog hij zijn harde pik naar binnen. Sandra pakte hem bij zijn billen en duwde zijn korte broek wat verder naar beneden. Toen hij rustig begon te stoten, sloeg ze haar linkerbeen om hem heen. Ze was één met een man, en niet haar eigen man. Haar jurkje was tot op haar heupen geschoven, waardoor haar billen het wat dorre gras voelden. Hij zat diep in haar. Haar handen gingen van zijn billen naar zijn bovenrug en terug.

Sandra voelde zijn zweetdruppels zachtjes op haar neerdalen. Hun monden vonden elkaar weer. Zijn heupen maakten inmiddels wat grotere bewegingen. Misschien was het maar goed ook dat zijn mond op de hare was, want anders had haar gekreund ongetwijfeld de serene rust hier verstoord.

Wat was ze nat! Haar kutje was zo extreem vochtig dat ze elke beweging van hem hoorde. Sommige momenten hoefden nooit te eindigen en dit was er één van. Langdurig lag hij tussen haar dijen en maakte de lust hen tot één. Hij had geen haast en zij ook niet. Even zette ze haar handen stevig op zijn schouderbladen en drukte hem tegen haar aan. Hij hield zijn neukstaaf daarop even diep in haar, waarbij ze zijn gespannen ballen voelde.

Toen hij weer ging bewegen, vond ze ergens nog een moment om in zijn oor te hijgen dat hij niet in haar moest komen. Zag hij dit als uitnodiging? Hij versnelde wat, begroef zijn hoofd in haar hals en trok behendig zijn lul uit haar om al rijdend met zijn staaf tegen naar natte lipjes klaar te komen. Zijn zaad vond een weg tussen hen in. De warme gloed voelde ze op haar onderbuik en venusheuvel. Haar jurk verklapte al dat die ook wat had mogen delen in deze zaadlozing.

Hun lichamen kropen haast nog dichter tegen elkaar aan en hun monden vonden elkaar weer. De tederheid van de start was terug. Sandra had geen idee, maar misschien hadden ze nog een kwartier zo gelegen. Daarna was hij van haar af gekomen en hadden ze zich in stilte gefatsoeneerd. Direct daarna waren ze opgestaan en had Sandra de weg naar het bankje met zijn fiets weer gevonden.

Daar namen ze afscheid. ‘Dankjewel.’

Hij glimlachte. ‘Minimaal zo erg dankjewel.’

‘Zie ik je nog?’

‘Als we elkaar weer spontaan treffen, is dat een teken en delen we onze nummers.’ Daarna fietste hij weg en begon zij aan de wandeling terug.

Een week later wist ze zijn naam, zijn adres en hoe zijn bed neukte.

Deze aanleiding heeft een heimelijke affaire in gang gezet, waarbij ze hem maanden is blijven zien, soms zelfs meerdere keren per week. Toch hebben ze er een punt achter gezet, vooral omdat Sandra zich juist door deze affaire meer klaar voelde voor haar eigen relatie, iets wat voor hem min of meer ook gold. Daarom stelde ze ook dat overspel soms ook juist nuttig kan zijn.