Mea stond in de rij om zich te melden voor het begin van de speeddate avond. Toen ze aan de beurt was, knipoogde de vrouw die achter de tafel zat naar haar. "Wat komt een leuke, knappe meid als jij hier halen?" De 38-jarige Mea lachte bescheiden. "Hopelijk een leuke man." Ze vulde haar naam in op een naamkaartje en speldde deze op. 

De vrouw, die Manuela heette, lachte: "Aan jouw looks zal het niet liggen. Je ziet er echt geweldig uit. Ga maar even lekker naar de bar voor een drankje. Als iedereen binnen is, kom ik bij jullie om de avond officieel te openen." Mea liep naar de bar en bestelde een roseetje. Ze keek even later met het glaasje wijn in haar hand wat schichtig rond. Ze wilde de echte eerste indrukken voor later bewaren. Het gezelschap dat zich had ingeschreven was divers. De geslachten waren wel keurig verdeeld over de 30 aanwezige mensen. Althans, Mea telde snel 15 mannen en 15 vrouwen. Hoe zij zichzelf daadwerkelijk identificeerden wist Mea natuurlijk nog niet. Iedereen stond of zat elkaar wat onwennig en vooral verlegen aan te kijken. Het leek wel alsof iedereen netjes wilde wachten met contact leggen tot het speeddaten daadwerkelijk was begonnen.

Manuela had inmiddels de laatste deelnemer uit de rij voorzien van een naamkaartje. Ze liep samen met de man naar de bar en vroeg om aandacht. Ze heette iedereen welkom en legde uit dat alle dames en heren vijf minuten in tweetallen met elkaar zouden kletsen. Daarna zou Manuela een signaal geven en zou er worden gewisseld. Ongeveer op de helft van de avond was er een pauze ingepland. Na de dates mochten de kandidaten op een formulier invullen met wie ze een match voelden. Als afsluiter was er een gezellige avond met borrel en hapjes gepland. De koppels die daadwerkelijk een match hadden, zouden de dag erna persoonlijk bericht krijgen. 

Manuela deelde kaartjes en pennen uit en kwam meteen met een opdracht. "Jullie hebben allemaal een kaartje gekregen met jullie eigen naam erop. Ik wil graag dat jullie op dit kaartje één of twee namen invullen van personen waar jullie op basis van uiterlijk op vallen. Dus zonder diegene te hebben gesproken. Morgen ga ik de resultaten hiervan naast de matches leggen om te zien hoe groot het verschil is tussen aantrekkingskracht op basis van uiterlijk en op basis van innerlijk. Jullie krijgen tien seconden om naar elkaar te kijken en dan wil ik dat jullie meteen, zonder nadenken maximaal twee namen opschrijven." Een man genaamd Fred stak zijn vinger op. "Ja, Fred?". Fred schraapte zijn keel en vroeg: "Mogen we jouw naam ook opschrijven?" Manuela glimlachte. "Heel lief Fred. Maar nee, het gaat puur om jullie als groep. Meer vragen? Nee? Dan gaat jullie tijd nú in." 

Mea keek rond en voelde dat ze zelf ook werd bekeken. Helaas vielen er voor haar flink wat mannen af, terwijl ze het idee had dat haar naam juist vaak op de kaartjes terug te vinden zou zijn. Manuela klapte in haar handen. "Oké lieverds, genoeg gekeken. Schrijf de namen maar op als je dat nog niet gedaan hebt en lever je kaartje dan maar bij mij in. Je pen mag je houden voor het eind van de avond, als jullie na de dates een naam gaan opschrijven."

Manuela nam de kaartjes in ontvangst en legde ze even aan de kant. Ze leidde de kandidaten naar een lange rij tafeltjes. De mannen gingen aan de ene kant van de tafels zitten, de vrouwen er tegenover. Manuela had overal kaartjes neergelegd met vragen die als handvat konden dienen voor de verlegen personen in het gezelschap. "Maar... Een korte stilte is ook helemaal niet erg. Kijk elkaar dan eens diep in de ogen." 

Mea was een makkelijke prater met veel zelfvertrouwen. De eerste serie dates verliep best aardig. Mea voelde alleen geen klik met de mannen tegenover haar. Ook had ze zich tijdens de gesprekken stiekem gestoord aan het feit dat de laatste drie mannen allemaal de uitdrukking "Mea culpa" als woordgrapje gebruikten. Mea had er de eerste keer al niet om kunnen lachen. 

Nu was het pauze en zat ze met een nieuw glaasje rosé aan de bar. Job, een lieve jongen van 25 die tijdens hun gesprekje bijzonder zenuwachtig was overgekomen en zijn blik vaak op Mea's lichtbeige top had gericht, kwam bij haar staan en vroeg haar om tips. "Ik merkte aan jou dat jij heel ervaren bent als het gaat om dit soort conversaties." Mea knipoogde en boog zich naar de Job toe. "Een belangrijke tip... Misschien iets minder naar de borsten van je gesprekspartner kijken... Mijn ogen zitten een stuk hoger." Job bloosde; "Je hebt van die mooie ogen, ik verdronk erin, dus besloot ergens anders naar te kijken. En ja: Je hebt ook mooie borsten. Denk ik." 

Mea lachte hardop. "Heel origineel, dat moet ik toegeven. Wat dat betreft kunnen enkele mannen hier nog iets van jou leren." Ze vond Job nu best leuk en ontwapenend. Mea was zelf erg blij met haar cup C en had voor de top en daaronder een mooie bh gekozen om haar borsten subtiel en zeker niet ordinair te showen. Mea kleedde zich graag prikkelend, maar mét stijl. Ze droeg verder een comfortabele pantalon die net wat donkerder was dan de top. Hij sloot mooi om haar stevige billen. Om het af te maken droeg ze haar mooiste bruine pumps. Haar lichte top contrasteerde mooi met haar gebruinde huid, donkere paardenstaart en donkere ogen. 

"Nog meer tips?" vroeg Job leergierig. Mea dacht even na en liet hun speeddate nog eens de revue passeren. "Meer open vragen stellen. Dan krijg je langere antwoorden met meer informatie." Job knikte leergierig. "Wil je even oefenen?", bood Mea aan. Job knikte. Als het oefenen met Mea goed ging, zou het een garantie voor succes zijn. Mea liet Job het gesprek openen. Hij keek nadrukkelijk in haar ogen, stelde open vragen en luisterde naar haar antwoorden. Na vijf minuten stopte Mea. "Nou, dat ging toch perfect?,” lachte ze lief.

Job voelde zich duidelijk een stuk beter met dit compliment van Mea op zak. Manuela kwam naar voren om de pauze te beëindigen en iedereen naar de tafeltjes te leiden voor deel twee. Haar geheugen was feilloos en ze wist precies wie waar moest komen te zitten. Mea opende deel twee met Ton tegenover zich. Ze zag dat Job Maggie tegenover zich had zitten. Het was een leuk blond meisje van zijn leeftijd. Ze was tenger en had een mooie cup B in haar truitje. Haar ogen waren groen van kleur. Ze droeg een subtiele beugel, waarschijnlijk de reden waarom ze niet te hard lachte. Wel zag Mea dat Job het prima deed, want Maggie luisterde aandachtig en grinnikte, waarna zij ook tegenvragen stelde. Tussendoor probeerde Mea zich te focussen op Ton, die nogal vol was van zichzelf. 

Ton was een wat bekakte man, die één van de ouderen was in het gezelschap. Mea liet hem raaskallen, terwijl ze hem indringend en vriendelijk glimlachend aankeek. Manuela maakte een eind aan deze ronde. Job en Maggie hadden het duidelijk leuk gehad. Ton en Mea wisten beiden wel dat ze niet elkaars match waren. Mea had geen zin om Ton te voorzien van tips. 

Na nog een paar wissels was het speeddate gedeelte voorbij. Manuela deelde de formuleren uit waar de kandidaten hun favoriete gesprekspartner op mochten invullen. Mea had geen man ontmoet met wie ze iets langdurigs zou willen. Job was een lieve jongen, maar geen relatiemateriaal. Ze vulde zijn naam toch maar in, ervan uitgaande dat Job en Maggie voor elkaar zouden kiezen.

Manuela kwam de formulieren ophalen en dirigeerde iedereen naar de bar voor de borrel. Er gingen schaaltjes met bittergarnituur rond. Mea nam weer een roseetje en wat hapjes, maar lette wel op haar lijn. Op dringend verzoek van Manuela praatte niemand over de potentiële matches. Iedereen converseerde over koetjes en kalfjes. Mea voelde aandrang opkomen en wist dat ze iets moest gaan doen wat ze altijd liever thuis deed: De Grote Boodschap.

Ze moest wel nodig en zou het onmogelijk op kunnen houden. Daarom liet ze zich toch maar van haar kruk glijden en liep naar de toiletten. Daar aangekomen glipte ze het enige hokje in het damestoilet binnen. Ze checkte of er voldoende toiletpapier aanwezig was, omdat ze ooit een traumatische ervaring had opgedaan met te weinig toiletpapier na een grote boodschap. De hoeveelheid en het soort wc-papier waren nu prima in orde. 

Ze deed de deur op slot, trok haar pantalon en string omlaag en ging opgelucht zitten. Ze giechelde even om zichzelf toen ze eerst een zacht en vooral stinkend windje liet. Daarna zette ze echt druk en begon ze tegelijk met haar ontlasting ook te plassen. Ze genoot van de rust, het momentje voor zichzelf en vooral van de soepele stoelgang op het mooie toilet. 

Eenmaal klaar veegde ze haar billen en kutje af en trok door. Fronsend keek ze naar de pot. Er bleven wat ontlasting en vuil papier achter. Ze besloot om eerst haar handen te wassen en het daarna weer te proberen. Staand bij de wasbak merkte ze dat de geur langzaam uit het toilethokje dreef en zich verspreidde. Er was geen luchtverfrisser aanwezig.

Terwijl ze haastig haar handen waste, hoorde op de gang iemand dichterbij komen. Het was Job, die met samengeknepen billen kwam aangetrippeld. Zijn hoofd was rood en hij hield zijn billen vast. "Ik moet ontzettend nodig, maar de wc is constant bezet," zei hij haastig. Mea lachte en knikte dat hij wel even op de dames wc mocht. "Eeh... even voor je gaat. Ik ben net ook geweest en ehm... het toilet trok niet helemaal lekker door. Dat je het even weet." Job knikte en stapte haastig het hokje in. Aan zijn gezicht te zien drong de lucht van Mea's grote boodschap in zijn volle glorie zijn neus binnen. Desalniettemin sloot hij de deur en draaide hem op slot. Mea was na het afdrogen van haar handen in feite al klaar en had gewoon terug kunnen keren naar de groep. Ze voelde zich echter schuldig vanwege de achtergelaten stank. Wat betreft het gebrekkige doorspoelen kon ze er weinig aan doen. Ze hoorde dat Job zijn broek en onderbroek naar beneden trok en ging zitten. Mea moest zich inhouden toen ook Job eerst een wind liet. Deze was zeer duidelijk hoorbaar. Job deelde hem op in drie aparte stukken met tussen elk salvo een korte tussenpauze. Als toegift volgde daarna nog een korte pauze met als afsluiter een geluid alsof er een door oxidatie aangetaste trompet werd bespeeld. Althans, Mea nam aan dat een geoxideerde trompet zo moest klinken. De opgeluchte zucht van Job vormde de kers op de taart. 

Mea had nu de tranen van het lachen in haar ogen staan. Ze lachte zo geluidloos mogelijk. Het was heerlijk om na de speeddates even te kunnen lachen om zoiets doms als een scheet. Job was inmiddels begonnen aan de hoofdfase van zijn toiletbezoek. Mea hoofde zijn ontlasting letterlijk vallen. Ze zou eigenlijk weg moeten lopen, maar bleef staan. Ze was melig geworden en wilde alles horen. Ook wilde ze vrouwen opvangen die graag naar het toilet wilden. Mea had Job toestemming gegeven om naar het damestoilet te gaan, dus dan was het unfair als hij er problemen mee zou krijgen.

Job was klaar en zat kennelijk nog even bij te komen, want Mea hoorde geen geluid van afrollend toiletpapier. Uiteindelijk was Job klaar om te gaan vegen. Hij was vrij snel. Mea hoorde hoe er al snel werd doorgetrokken. Daarna klikte de deur open en stapte Job met verhit gezicht naar buiten. Het leek hem niet eens te verbazen dat Mea er nog stond. "Was het lekker?" lachte ze. Job knikte. Hij verraste Mea door wel erg ordinair uit de hoek te komen. "Ik heb die van mij keurig op de resten van die van jou gelegd." Dat was te veel van het goede voor Mea, die nu echt uitbarstte in een bevrijdende schaterlach. De tranen liepen over haar wanen. "O God, mijn make-up" Job lachte ook en waste zijn handen. "Dat zo'n knappe vrouw als jij dit grappig vindt? Mea hikte even na en wapperde met haar hand voor haar gezicht. "O, o... Dacht jij nou echt dat ik de hele dag serieus ben? Integendeel. Ik hou hiervan"

"O gelukkig," lachte Job. Nu ze een intiem moment hadden gedeeld, vervaagden de grenzen. Job droogde zijn handen af en haalde zijn telefoon uit zijn zak. Hij kwam bij Mea staan en liet haar naar het schermpje kijken. Haar ogen werden groot. Job had een perfect belichte foto gemaakt van zijn creatie die op de resten van haar bijdrage lag. "Je had je kont nog niet eens afgeveegd," lachte Mea.

Job voelde dat Mea geïntrigeerd was. "Wil je vanavond wat meer hiervan zien?" Mea keek hem aan. Ze wees naar het schermpje. "Heb jij hier meer van? Hmmm... Jij bent een complexere persoon dan ik dacht. Maar ehm… Ben wel getriggerd nu. Dus: ja.” Job was met het OV gekomen. Ze spraken af dat hij na de borrel met Mea mee zou rijden. Ze waren inmiddels een aardige tijd weggebleven. Toen ze terugkwamen bij de bar, werden ze door een paar mensen wat vreemd aangekeken. Met name Maggie dacht er duidelijk het hare van. 

Mea zag dat de groep redelijk was uitgedund. Een aantal mensen was al naar huis. Om speculaties te voorkomen, fluisterde Mea in Job's oor dat zij als eerste zou gaan en in haar auto op hem zou wachten. Ze dronken nog een drankje. Daarna stond Mea op om Manuela te gaan bedanken voor de avond. Job werd meteen geclaimd door Maggie. Manuela keek Mea aan. "Nou meid, ik kan je nu al zeggen dat jij de populairste dame van de avond was. Ik ben even vluchtig door de papieren gegaan en heb jouw naam vooraf en achteraf het meest terug zien komen."

Mea lachte. "Dat zal best. Ik heb een leuke avond gehad." Manuela knipoogde. "Leuk dat je er was. Je hoort morgen van me." Mea pakte haar jasje en liep naar buiten. Ze had haar auto omschreven en haar kenteken aan Job gegeven, zodat hij haar kon vinden. Geduldig wachtte ze op hem. Na een kwartier kwam Job haastig naar buiten. Mea startte alvast en seinde naar Job. Hij kwam naar de auto lopen en stapte snel in. "Mijn God, Maggie begon even moeilijk te doen zeg. Wat een doos." Mea verspilde weinig tijd aan Maggie. "Je zit nu bij mij in de auto en dit wordt verder onze avond. Ik denk de vreemdste die ik ooit heb meegemaakt, maar heb er zin in.”

Job lachte. "Jij bent de eerste die mijn collectie gaat zien, op mezelf na dan." "Wow, wat een eer," giechelde Mea. Zij was de eerste buitenstaander die de gefotografeerde drollen van een ander mocht bekijken. Die eer pakte niemand haar meer af. Job reed de straat in waar hij woonde en parkeerde voor de deur. Ze stapten uit en liepen naar de voordeur. Job had even moeite met de sleutel die niet in het slot wilde passen. Mea legde haar hand zacht op de zijne en pakte de sleutel over. Ze draaide de deur soepel open. 

Ze trokken in het halletje hun jas en schoenen uit en liepen naar de woonkamer, die vrij sober was ingericht. Een tweedehands leren tweezitsbank stond voor een televisiemeubel met daarop een enorme flatscreen. Verder stonden er een boekenkast en een eethoek, beiden van IKEA. Aan de muur hingen wat posters en goedkope abstracte kunst. Job vroeg of Mea iets wilde drinken. Ze sloeg het aanbod af. Job hoefde eigenlijk ook niets en liep naar de boekenkast, waar hij een fotoalbum uit pakte. Het was de eerste van een serie. Het album een bruine lederen kaft. "Toepasselijk," zei Mea lachend. Job lachte ook en kwam naast Mea zitten. Hij sloeg het album open. Op de eerste pagina had Job geschreven binnen welke periode de foto's waren gemaakt. Hij bleek er tot Mea's verrassing 10 jaar geleden mee begonnen te zijn. 

Job sloeg de pagina om en onthulde zijn vroegste meesterwerken. Uitwerpselen in alle tinten bruin en maten kwamen voorbij. Ook had Job ze op verschillende plaatsen gelegd.  Mea had van tevoren gedacht dat ze het na drie pagina’s wel gezien zou hebben, maar dat viel mee, reuze mee zelfs. Ze zat lekker tegen Job aan en bewonderde zijn creativiteit. Ook zag ze hoe hij in de loop van de tijd beter en beter was geworden als het ging om belichting en compositie. 

Na een jaar was Job ook begonnen met het noteren van zijn dieet. Zo werd het verschil qua kleur duidelijk tussen een vegetarisch dieet en een week waarin hij had geleefd als pure carnivoor. Mea was diep onder de indruk. Natuurlijk had ze bij haar eigen ontlasting ook wel eens kleurverschil gezien, maar zo nauwkeurig als Job alles genoteerd, was voor haar onbekend. Boek na boek kwam voorbij met steeds professionelere foto’s en bijschriften.

Mea kon er niets aan doen, maar ze kreeg het warm van opwinding. “Hmmm, wat geil,” zei ze. “Vind je dat echt?,” zei Job. Mea knikte. Job besloot zijn volgende troef in te zetten en wees naar het meest rechtse album op de plank. “Dat album is nog leeg en daarin wil ik de grens gaan verleggen. Ik wil vrouwen vinden die een mooie shoot met me willen maken op het strand.” Er was nu niets meer over van de onzekere Job die nog wat sturing nodig had. Deze Job was in zijn element en wist wat hij wilde. En vooral met wie als eerste. En diegene zat nu naast hem op de bank. Mea keek hem geïnteresseerd aan. “Vertel.”

Een week later kwam Mea aanrijden bij het naaktstrand. De zonsondergang begon bijna. Het golden hour kwam eraan. Mea had een week lang vegetarisch gegeten. Job daarentegen was een carnivoor geweest. Mea stapte uit, pakte naar rugzak en wandelde naar het strand. Ze voelde wat aandrang, maar het was te doen om het op te houden. Het strand was leeg, op de gestalte van Job na, die bezig was met zijn fotocamera en een statief. Mea liep op hem af. “Hi.” Job draaide zich om. “Hi Mea. Ben je er klaar voor?” Mea knikte. “Ik voel het opkomen.” Job lachte. “Jij bent er klaar voor.”

Mea kleedde zich uit en stopte haar kleding in de rugzak. Ze had zich thuis al opgemaakt. Job bekeek haar schalks. Het was de eerste keer dat hij haar naakt zag. Mea liet hem rustig kijken en showde op subtiele wijze haar borsten en billen. Ze zag dat Job goedkeurend keek. Op aanwijzing van Job paradeerde ze eerst een stukje. Het water golfde loom tegen haar voeten en trok zich weer terug. Job stelde zijn camera perfect in. “Top… Nou, we gaan voor het echie”, zei hij tevreden. Mea lachte: “Geen minuut te vroeg… ok… ik ga dus lopen zoals ik net deed, kijk verleidelijk achterom en als hij dan ahum er maximaal uithangt…” “Een extra verleidelijke blik achterom naar de camera en getuite lippen erbij”,  vulde Job aan. 

Mea liep naar haar startpunt en begin te paraderen. Job zette haar eerst op de foto met behulp van het statief en nam de camera toen mee om de actie perfect in beeld te hebben. Mea zette tijdens het lopen licht druk. Ze keek achterom en zei lief lachend: “Gaan we.” “Yes,” antwoordde Job opgewonden, terwijl hij de mooie billen van Mea vol in beeld had.

Meelopend met Mea, die elegant bewoog alsof ze werd gefilmd, zag Job het lichtbruine puntje tevoorschijn komen. Job nam iets meer ruimte zodat hij Mea’s billen, het bruine puntje en haar gezicht in beeld had. Het puntje werd geleidelijk een punt. Mea bleef stoïcijns doorlopen en glimlachen. Ze voelde zich heerlijk. Dit was haar ding, merkte ze. Onbekommerd liep ze poedelnaakt over haar eigen virtuele catwalk, terwijl de punt een heuse worst werd. Job was verrukt. De perfecte vrouw, de perfecte worst die langzaam naar buiten kwam, het mooie natuurlijk Iicht dat erop scheen… Hij wist nu dat hij geen andere vrouwen meer zou benaderen voor een shoot. Mea was de ware. Mea bleef lachen en zei: “Let op… einde komt eraan.” “Mooi, tuit je lippen maar alvast”, zei Job. Hij stelde snel de camera opnieuw in, zodat het moment van de lancering, de getuite lippen van Mea en de duikvlucht perfect in beeld zouden komen. “Komt hij aan.” Mea zette nog een beetje kracht en tuitte haar lippen. Het verliep perfect volgens plan. Met een zacht plonsje plofte de lichtbruine worst in het lage water.

Job ademde uit. Het was gedaan. Nu was het te hopen dat alles perfect op beeld stond. Mea liep naar hem toe en lachte: “Jeetje, dit ging zo smooth dat ik zelfs niet hoef te vegen.” Ze keek Job aan. “Mag ik nog snel een idee inbrengen?” “Natuurlijk,” antwoordde Job. Mea legde haar plan uit. Job was enthousiast en begon zijn camera in te stellen. Mea bukte zich en stak haar handen ruim onder de worst in de modder. Ze tilde het geheel op, waardoor haar uitwerpsel op een bedje van modder lag. Mea hield alles in positie, dusdanig dat Job haar creatie kon fotograferen, met haar mooie borsten op de achtergrond. “Wow Mea, fluisterde hij, stiekem even inzoomend op haar stijve tepels. Mea wist heel goed wat Job deed, maar vond het prima. Ze schaamde zich totaal niet meer.

Job rondde Mea’s shoot af en keek naar de horizon. “Nu ik, het kan nog net.” Mea vroeg snel of Job een hondenpoepzakje uit haar tas wilde pakken. Hij deed wat ze vroeg en hield het zakje geopend klaar. Mea liet haar de drol vanaf de modder in het zakje glijden. Job knoopte het zakje dicht en legde hem in het zand. Hij kleedde zich snel uit en gaf de camera aan Mea, die net haar handen had gewassen en ze af had gedroogd. De camera was perfect ingesteld. Job begon te lopen, gevolgd door Mea, die al snel een donkerbruine punt naar buiten zag komen. Job keek achterom. “Deze wordt ook smooth.” Mea vond het enorm opwindend en werd nu echt geil. De foto’s bekijken was al een heerlijk begin geweest, het echte werk was de kers op de taart. 

Nauwkeurig zette ze het hele proces op de foto, tot de plons aan toe. Job deed hetzelfde als Mea en pakte zijn vers gelegde eindproduct op met wat modder eronder. Job had een stijve van opwinding. Het formaat viel Mea alles mee.  Job hield de drol vlak onder zijn zak, waardoor Mea zijn schuin omhoog wijzende pik, zijn zak en de drol op de foto had. “Ik wil met je neuken,” zei ze nonchalant. Job keek haar verbijsterd aan. “Jij? Met mij? Neuken?” Mea lachte om Job, die daar nog roerloos stond. “Ja. Maar laten we eerst eens een zakje pakken.” Mea borg op aanwijzing van Job de camera op en pakte een zakje. Ze hield het zakje klaar, zodat Job zijn bruine gevaarte erin kon laten glijden.” Mea knoopte het zakje dicht en legde hem bij de hare. Job waste ook zijn handen en droogde ze af. “Hmmm en nu?” “Neuken,” lachte Mea. “Ik ben echt erg geil nu. Bloedgeil.” Job stapte op naar af. Ze begonnen te zoenen. “Jij bent niet meer het verlegen jongetje van vorige week,” fluisterde Mea na de eerste kus. “Ik heb jou nu naakt gezien en heb je zien poepen. Ik voel me op mijn gemak bij jou.” “Fijn en ik bij jou. Ik had dit nooit bij iemand anders durven doen.” Job fluisterde: “Ik zei in de huiskamer toch dat ik dames zocht voor deze shoots?” Mea knikte. Job fluisterde verder: “Ik heb jou gevonden en wil dit met geen andere vrouw doen dan jou.” “Dat is lief,” fluisterde Mea. “Ik wil dit verder met jou gaan onderzoeken en mijn grenzen verleggen. Wij zijn een goed team.” 

Het duister viel in. Ze zoenden verder en voelden elkaars lichaam. Mea liet zich in het zand zakken en ging liggen, met Job op haar. Ze spreidde haar benen. “Het voorspel doen we een andere keer wel,” zuchtte ze. Job fluisterde: “Wil je vaker dan?” Mea lachte. “Dat moet jij nu gaan verdienen hè?” Job verspilde geen tijd meer en penetreerde haar. Mea kreunde opgewonden en moedigde Job aan. “Neem me hard.” Job deed wat ze vroeg. Haar borsten werden heerlijk platgedrukt tussen hun lichamen en haar stijve tepels schuurden tegen zijn huid. Ze neukten vol overgave. Mea lachte: “Hmmm ik geloof dat jij je plekje wel verdient op deze manier. Het is heerlijk.” “Jij bent ook heerlijk,” fluisterde Job hijgend. 

Hij stootte flink door, tot zij giechelde: “Ik kom al! Nee… niet stoppen nu… ja zo… hmmm” Job deed nog even zijn best en stootte Mea toen over het randje. Schokkend kwam ze klaar. “O Jeetjemina… Wat heerlijk,” zuchtte ze. Ze giechelde. “Normaal gesproken zou ik iets anders zeggen, maar dat doe ik wel als ik je echt goed ken. Dat durf ik nu niet… hihi.” Job lachte en stelde doggy voor voor zijn orgasme. Mea ging met haar gezicht naar de zee zitten. “Mooi uitzicht…” Job penetreerde haar en lachte: “Mijn uitzicht is dubbel zo mooi.” Mea genoot van de toegift die ze kreeg en vingerde zich ondertussen. Zo beleefde ze haar tweede orgasme tegelijk met Job’s eerste. 

Hijgend kwamen ze bij, terwijl Job’s pik kromp. “Douchen doe ik thuis wel,” zuchtte hij. “Je mag bij mij… douchen en slapen,” bood Mea aan. Daar ging hij graag op in…