Alina was zevenenveertig. Ze had een zorgvuldig ingericht huis, een carrière waar ze trots op was en een kledingkast waarin niets voorkwam dat ze achteraf een vergissing hoefde te noemen. Ze had geen behoefte aan verrassingen. En toch zat ze die avond achter haar laptop en typte iets in. Wiste het, typte opnieuw. Haar vingers voelden belachelijk onhandig, toen verscheen er een profiel. Steve, 22. Ze rolde met haar ogen, te jong. Te zelfverzekerd, te… maar ze bleef kijken. Zijn foto was niet het soort foto dat ze normaal gesproken aandacht zou geven. Hij had een donkere huid, een open glimlach en een blik die irritant rechtstreeks de camera in leek te kijken. Alsof hij wist dat iemand zoals zij naar hem keek. Ze sloot het venster maar tien minuten later opende ze het opnieuw, belachelijk. Dat was het woord dat ze gebruikte voor alles wat ze niet begreep.
Aanvankelijk alleen omdat ze zichzelf wilde bewijzen dat het allemaal zo belachelijk was als ze dacht. Alina leunde achterover in haar stoel en vouwde haar armen over elkaar. Op het scherm stond zijn foto: een jonge man met een ontspannen glimlach, donkere ogen en een zelfverzekerde houding die haar onmiddellijk irriteerde. Tweeëntwintig, ze las het nog eens. 22. ‘Belachelijk,’ mompelde ze en ze scrolde naar beneden. Zijn profiel was kort. Geen opschepperige verhalen, geen eindeloze lijst met eisen. Hij schreef over reizen, muziek, koken en mensen die zichzelf niet al te serieus namen. Bij die laatste zin trok Alina haar wenkbrauw op. Dat was duidelijk niet iemand die haar zou begrijpen. Ze klikte op de volgende foto. Daar stond hij buiten, in de zon. Zijn overhemd hing losjes om zijn lichaam en zijn blik was recht in de camera gericht. Er zat iets uitdagends in, zonder dat hij daadwerkelijk uitdagend probeerde te zijn.
Alina keek een paar seconden langer dan nodig, toen scrolde ze snel verder. Nog een foto, een glimlach. Nog een, een ontspannen houding, alsof hij zich nergens voor hoefde te verontschuldigen. Ze voelde een merkwaardige irritatie opkomen. Niet omdat hij onaantrekkelijk was, juist omdat hij dat niet was. Ze sloot het profiel. Een minuut later opende ze het opnieuw. ‘Ik ben gewoon nieuwsgierig,’ zei ze tegen de lege kamer. Ze las zijn beschrijving nogmaals. Deze keer langzaam. En ergens tussen de regels door kreeg ze het ongemakkelijke gevoel dat hij precies het soort man was waar ze normaal gesproken met een vernietigende opmerking afstand van zou houden. Maar ze bleef lezen. En voor het eerst vroeg ze zich af waarom.
Ze stuurde hem een bericht, of beter gezegd: ze probeerde hem een bericht te sturen. Want zijn profiel bevatte, tot haar verbazing, een e-mailadres. Er stond slechts één woord naast. Beschikbaar. Alina staarde ernaar. ‘Nee.’ Ze sloot weer haar laptop, maar vijf minuten later deed ze hem weer open. Dat ze überhaupt overwoog hem te mailen was al van de zotte. Een man van tweeëntwintig. Zij was bijna twee keer zo oud. Wat moest zo iemand met haar? Niets, besloot ze, en dat was waarschijnlijk precies het probleem. Ze klikte toch op nieuw bericht. De cursor knipperde en ze typte: Beste Steve, wiste het. Hallo Steve, Ook weer gewist. Uiteindelijk begon ze met: Beste Steve, Daarna stelde ze zichzelf voor. Haar naam. Haar leeftijd. Wat ze deed voor werk. Waar ze woonde.
Dat ze zijn profiel toevallig had gevonden. Ze las het terug. Veel te formeel en ze voegde een zin toe. Dat ze normaal gesproken nooit iemand via internet benaderde. Daarna nog één. Dat ze eigenlijk niet goed wist waarom ze hem schreef. Toen begon het mis te gaan. Want eenmaal begonnen, kon ze niet meer stoppen. Ze vertelde dat een vriendin haar nieuwsgierig had gemaakt. Dat ze aanvankelijk had gedacht dat het allemaal onzin was. Dat ze een beetje sceptisch was over het hele idee. Dat ze zichzelf eigenlijk nogal ouderwets vond. Ze aarzelde en toen schreef ze verder. Dat ze misschien wel té gereserveerd was. Dat ze zelden iemand toeliet. Dat ze gewend was alles onder controle te houden. Ze las die laatste zin, ze wilde hem verwijderen. In plaats daarvan voegde ze er nog een aan toe. Misschien ben ik gewoon nieuwsgieriger dan ik mezelf altijd heb toegestaan.
Alina leunde achterover, dit was veel te persoonlijk. Ze moest stoppen, maar haar vingers bewogen alweer. Ze schreef dat ze zijn foto's aantrekkelijk vond. Daar bleef ze lang naar kijken, het woord aantrekkelijk leek ineens veel te direct. Ze maakte ervan: Je profiel heeft in ieder geval mijn aandacht getrokken. Veiliger. Maar niet echt, daarna schreef ze nog drie alinea's. Over zichzelf, over haar leven. Over hoe vreemd het voelde om dit überhaupt te doen. En uiteindelijk, alsof ze zichzelf nog één laatste duw moest geven, schreef ze: Ik weet niet wat ik precies van je verwacht. Misschien helemaal niets. Misschien ben ik alleen maar nieuwsgierig. Maar ik had het gevoel dat ik je moest schrijven om daarachter te komen.
Ze las de hele mail, één keer, twee keer, drie keer. ‘Veel te veel,’ fluisterde ze. Ze wilde alles selecteren en verwijderen. In plaats daarvan klikte ze op Verzenden. Het was gebeurd, Alina staarde naar haar scherm. Haar hart bonsde alsof ze zojuist iets veel gewaagder had gedaan dan een e-mail sturen. Ze stond op, liep naar de keuken en zette koffie. Toen ze terugkwam, stond er een nieuw bericht. Van: Steve Ze bleef staan en voor het eerst sinds lange tijd wist Alina werkelijk niet wat ze moest doen.
Ze bleef een paar seconden naar zijn naam kijken, Steve. Meer stond er niet, ze ging weer zitten en opende de mail. Zijn antwoord was veel korter dan het hare. Dat vond ze aanvankelijk prettig. Geen overdreven enthousiasme. Geen goedkope complimenten. Geen poging om haar meteen voor zich te winnen. Hij schreef dat hij haar mail bijzonder had gevonden. Dat hij haar eerlijkheid waardeerde. En toen kwam er een zin die ze nog twee keer las: Je schrijft alsof je gewend bent om precies te weten wat je moet zeggen, maar tussen je regels door klinkt het alsof je zelf niet helemaal weet wat je voelt. Dat vind ik eigenlijk wel mooi. Alina voelde iets warms in haar borst en ze fronste. Mooi? Ze wist niet waarom juist dat woord haar raakte. Ze las verder, Steve schreef dat leeftijd hem minder interesseerde dan de persoon achter het getal. Dat hij haar niet kinderachtig vond omdat ze twijfelde. Integendeel: volgens hem maakte juist die twijfel haar interessant. En vervolgens schreef hij iets waardoor ze onwillekeurig glimlachte. En trouwens: je hoeft jezelf bij mij niet zo zorgvuldig uit te leggen. Je mag ook gewoon nieuwsgierig zijn.
Alina liet haar blik op die zin rusten, hij had haar door. Dat beviel haar niet of misschien beviel het haar juist veel te goed. Ze antwoordde pas twintig minuten later. Niet omdat ze geen antwoord wist. Omdat ze eerst drie verschillende versies had geschreven en weer verwijderd. Uiteindelijk stuurde ze: Je bent opmerkelijk goed in mensen op hun gemak stellen. Zijn antwoord kwam snel. Misschien voel jij je gewoon graag op je gemak bij iemand die je niet veroordeelt. Alina beet even op haar lip. Dat was irritant. Heel irritant. Want hij had alweer iets gezegd waar ze geen scherpe reactie op kon bedenken. Ze kende hem nauwelijks en toch voelde het gesprek vreemd vertrouwd. Hij stelde vragen over haar die anderen zelden stelden. Niet hoeveel ze verdiende, waar ze werkte of waarom ze nog alleen was. Hij vroeg wat haar gelukkig maakte en wanneer ze voor het laatst iets had gedaan zonder vooraf na te denken over de gevolgen. Welke muziek ze luisterde als niemand het wist. Waar ze heimelijk van droomde.
Alina beantwoordde eerst maar één vraag, toen twee. Daarna schreef ze ineens een halve pagina. Toen ze besefte hoeveel ze over zichzelf had verteld, staarde ze verbaasd naar het scherm. Wat doe ik eigenlijk? Ze kreeg vrijwel meteen antwoord. Je vertelt me iets over jezelf. Dat is alles. Ze glimlachte, dat was precies zijn talent, dacht ze. Hij deed alsof alles heel eenvoudig was. Alsof haar terughoudendheid geen obstakel was. Alsof haar leeftijd geen probleem was. Alsof ze zich nergens voor hoefde te schamen. Ze merkte niet dat hij haar ondertussen steeds meer liet vertellen. Ze merkte ook niet dat ze steeds vaker naar haar inbox keek. En al helemaal niet dat ze op een avond, vlak voordat ze haar laptop dichtklapte, nog één laatste bericht stuurde: Ik begin geloof ik te begrijpen waarom mensen graag met je praten. Zijn antwoord kwam enkele seconden later. En begrijp je inmiddels waarom jij graag met mij praat?
Alina keek naar de zin, ze voelde haar wangen warm worden. Ze wilde iets gevat terugschrijven. Iets afstandelijks, iets waardoor ze weer de controle kreeg. Maar na een lange stilte typte ze slechts: Nee. Nog niet. Ze drukte op verzenden. En voor het eerst vond ze het helemaal niet erg dat ze het antwoord daarop nog niet wist.
Twee dagen later ontmoette ze hem, ze had zelf de plek uitgekozen. Een wegrestaurant, ruim een halfuur rijden van haar huis. Niet bepaald romantisch, maar dat was precies de bedoeling. Er waren veel mensen, grote ramen, parkeerplaatsen vol auto's en genoeg afstand tot haar eigen leven om zich veilig te voelen. Als het ongemakkelijk werd, kon ze eenvoudig opstaan en vertrekken. Dat was ten minste het plan, Steve zat al aan een tafeltje toen ze binnenkwam. Hij stond meteen op. ‘Alina?’ Ze knikte. ‘Hoi.’ Zijn glimlach was precies zoals op de foto's en misschien was dat nog wel het vreemdste. Ze ging tegenover hem zitten en bestelde koffie. Het eerste kwartier verliep eigenlijk volkomen normaal, ze praatten. Hij stelde vragen, zij antwoordde. Af en toe lachten ze. Alina merkte dat ze voortdurend probeerde te beoordelen wat er precies in hem omging. Maar Steve leek nergens moeite mee te hebben. Hij was gewoon aanwezig, na een tijdje keek hij naar buiten. ‘Wil je even lopen?’
Alina keek hem verbaasd aan. ‘Nu?’ ‘Als je wilt.’ Ze dacht aan haar zorgvuldig gekozen locatie, aan haar plan, aan de mogelijkheid om gewoon nee te zeggen. ‘Vooruit dan.’ Buiten was de lucht fris. Ze liepen langs de zijkant van het restaurant, voorbij een rij geparkeerde auto's, richting een smal wandelpad achter het gebouw. Alina voelde zich meteen belachelijk, dit was precies het soort situatie waar ze zichzelf normaal gesproken voor waarschuwde. En toch liep ze naast hem, ze praatten over niets bijzonders. Tot Steve zijn hand naast de hare liet zakken. Niet aanraken, alleen dichtbij. Alina keek ernaar en toen naar hem. Hij zei niets. Na een paar seconden schoof zijn hand voorzichtig tegen de hare. Ze had hem kunnen terugtrekken maar dat deed ze niet. Zijn vingers sloten zich rustig om die van haar. Hand in hand. Alina voelde haar wangen onmiddellijk warm worden.
‘Dit is belachelijk,’ mompelde ze. ‘Wat?’ ‘Dit.’ Ze keek naar hun handen. ‘Ik loop achter een wegrestaurant met een tweeëntwintigjarige man.’ Steve grinnikte. ‘Je zegt het alsof je een misdrijf pleegt.’ Ze moest lachen. ‘Dat bedoel ik niet.’ Maar eigenlijk wist ze niet meer wat ze bedoelde, ze voelde zich opgelaten. Kwetsbaar, alsof iedereen die ze passeerden onmiddellijk kon zien dat er iets veranderd was. Dat ze niet langer alleen de afstandelijke vrouw was die alles onder controle hield. Steve kneep zachtjes in haar hand. ‘Je hoeft je nergens voor te schamen.’ Alina keek naar hem. En dat was precies het moment waarop ze besefte dat ze niet bang was voor hem. Ze was bang voor zichzelf. Voor het feit dat ze deze wandeling helemaal niet wilde beëindigen. Integendeel. Ze wilde nog een stukje verder lopen.
Alina keek nog één keer achterom naar het wegrestaurant, daarna keek ze naar het pad dat verder het park in liep. ‘We kunnen ook nog even doorlopen,’ zei ze. Steve keek haar aan. ‘Wil je dat?’ Ze knikte. ‘Ja.’ Het antwoord kwam sneller dan ze zelf had verwacht. Ze liepen verder, weg van het verkeer en de stemmen. Het pad werd smaller en stiller. Het geluid van auto's verdween langzaam achter de bomen. Alina voelde zich merkwaardig licht. Alsof ze een grens was overgestoken zonder precies te weten wanneer. Na een tijdje kwamen ze bij een oude, enorme eik. De stam was breed en grillig, de takken strekten zich ver boven hen uit. Steve bleef staan. Alina liep nog een paar passen door voordat ze merkte dat hij niet meer naast haar liep. Ze draaide zich om en hij keek haar aan. Niet naar haar kleding, niet naar haar leeftijd. Gewoon naar haar.
‘Wat?’ vroeg ze zacht. Steve glimlachte. ‘Heb jij eigenlijk enig idee hoe ontzettend mooi jij bent?’ Alina wilde antwoorden. Ze wist alleen niet wat. Ze had een heel leven achter zich waarin complimenten over haar uiterlijk altijd iets praktisch hadden betekend: een goede jurk, een geslaagd kapsel, een verzorgd gezicht. Maar dit klonk anders. Alsof hij niet naar haar uiterlijk keek, maar naar háár. Ze haalde adem om iets te zeggen. Ze kreeg de kans niet. Steve boog zich naar haar toe en drukte zijn lippen kort op de hare. Een zachte kus, bijna vluchtig en daarna trok hij zich meteen weer terug. Alina bleef roerloos staan. Haar ogen groot, haar hand nog steeds in de zijne. ‘Sorry,’ zei Steve zacht. ‘Ik wilde dat gewoon even doen.’ Ze keek hem aan.
Ergens diep vanbinnen verwachtte ze dat haar oude, scherpe stem onmiddellijk zou opstaan. Hoe durft hij. Wat denkt hij wel niet. Dit is belachelijk. Maar die stem kwam niet, in plaats daarvan voelde ze haar hart veel te snel kloppen. En tot haar eigen verbazing glimlachte ze. ‘Dat was inderdaad... heel kort.’ Steve glimlachte terug. ‘Dat was de bedoeling.’ Alina schudde haar hoofd. ‘Je bent onmogelijk.’ ‘Dat zeggen mensen vaker.’ Ze keek naar hem, en deze keer was zij degene die een stap dichterbij zette. Alina bleef dicht bij hem staan, veel te dichtbij, vond het verstandige deel van haar. Het andere deel van haar wilde helemaal niet meer terug. Ze keek even naar zijn mond en merkte tot haar eigen verbazing dat hij dat zag. Zijn glimlach werd zachter.
‘Je kijkt alsof je iets wilt zeggen,’ fluisterde hij. ‘Misschien wil ik dat ook.’ ‘Wat dan?’ Alina antwoordde niet. In plaats daarvan pakte ze hem bij zijn jas en trok hem opnieuw naar zich toe. De tweede kus duurde langer, behoorlijk langer en ze sloot haar ogen, de wereld om haar heen leek stiller te worden. Ze hoorde alleen nog haar eigen ademhaling en voelde zijn hand voorzichtig tegen haar rug. Ze had gedacht dat ze zich opgelaten zou voelen. Dat deed ze ook wel, maar onder die verlegenheid zat iets anders. Iets warms, iets wat ze jarenlang had weggeduwd omdat het niet paste bij het beeld dat ze van zichzelf had. Toen ze zich even terugtrok, keek ze hem aan. ‘Dit is vreemd,’ zei ze. ‘Goed vreemd?’ Ze glimlachte. ‘Heel goed vreemd.’ Steve streek met zijn duim langs haar wang.
Alina sloot haar ogen. Het gebaar was zo eenvoudig dat het haar bijna meer raakte dan de kus, ze opende haar ogen weer en zag hem naar haar kijken. Geen haast, geen verwachting. Alleen aandacht en daardoor durfde ze nog iets verder te gaan. Ze legde haar armen om hem heen en liet haar hoofd tegen zijn borst rusten. Voor iemand die altijd afstand had gehouden, voelde dat bijna gewaagder dan een kus. Steve sloeg zijn armen om haar heen. Alina ademde diep in en voor het eerst voelde ze zich niet bekeken. Ze voelde zich gezien. En terwijl ze daar samen onder de oude eik stonden, besefte ze dat haar nieuwsgierigheid inmiddels iets anders was geworden. Ze wilde weten hoe ver ze haar eigen grenzen kon verleggen. Niet omdat Steve haar daartoe dwong maar juist omdat hij haar niets hoefde te vragen. De volgende stap wilde ze zelf zetten.
‘Heb jij zin om met mij mee te gaan?’ De woorden waren eruit voordat Alina ze kon tegenhouden, ze voelde onmiddellijk warmte naar haar wangen stijgen. Steve keek haar rustig aan. ‘Alleen als jij dat zelf wilt.’ Die eenvoudige reactie maakte haar nog zenuwachtiger. Ze knikte. ‘Dat wil ik.’ Driekwartier later stond Alina voor haar eigen voordeur, haar hart klopte sneller dan normaal. Dit was haar huis. Haar veilige plek. De plek waar ze altijd precies wist wat er gebeurde. Maar nu stond Steve naast haar en ze stak de sleutel in het slot, opende de deur en stapte naar binnen. Steve volgde en de deur viel achter hen dicht. Alina draaide zich om en een seconde lang keken ze elkaar alleen maar aan. Toen zette zij een stap naar voren, zijn armen vonden haar middel en haar handen gleden om zijn nek. Hun lippen vonden elkaar opnieuw, nu zonder de afstand die buiten nog tussen hen had gezeten.
De kus werd langer, warmer. Alina vergat even alles wat ze zichzelf de afgelopen dagen had voorgehouden. Ze vergat haar leeftijd, haar voorzichtigheid, haar keurige regels. Er was alleen Steve, de warmte van zijn lichaam en het verrassende gevoel dat zij dit zelf had gekozen. Toen ze uiteindelijk haar hoofd tegen zijn schouder liet rusten, moest ze zacht lachen. ‘Ik herken mezelf niet meer.’ Steve streek rustig door haar haar. ‘Misschien leer je jezelf juist kennen.’ Alina keek naar hem op, die gedachte maakte haar zenuwachtig maar niet genoeg om hem los te laten.
‘Loop je mee?’ Alina hoorde zichzelf de woorden zeggen en pakte zijn hand, voor een moment bleef Steve staan. Niet omdat hij niet wilde volgen, maar alsof hij haar nog één kans wilde geven om van gedachten te veranderen. Alina kneep zacht in zijn hand. ‘Kom.’ Ze trok hem mee naar de trap. Elke trede leek haar hartslag luider te maken. Wat deed ze? Ze nam een man van tweeëntwintig mee naar haar slaapkamer, zij was zevenenveertig. Alle argumenten die haar normaal gesproken tegen zichzelf beschermden, kwamen tegelijk naar boven. Maar geen ervan was sterk genoeg om haar om te laten draaien. Boven bleef ze even staan, ze keek naar de deur van haar slaapkamer alsof die plotseling toegang gaf tot een compleet ander leven. Steve stond achter haar. ‘Zenuwachtig?’ vroeg hij zacht. Alina lachte ongemakkelijk. ‘Een beetje.’ Ze draaide zich naar hem om. ‘Meer dan een beetje eigenlijk.’
Zijn blik bleef op de hare rusten. ‘Je hoeft niets te doen.’ Daar was die zin weer. Diezelfde rustige zekerheid die haar vanaf het begin had ontregeld. Alina haalde diep adem. ‘Dat weet ik.’ Ze deed de deur open. Haar eigen slaapkamer zag er opeens anders uit. Bekend en vertrouwd, maar tegelijk vreemd, alsof ze de ruimte voor het eerst zag door de ogen van iemand anders. Ze stapte naar binnen en Steve volgde. Alina draaide zich om en keek hem aan, de zenuwen gierden door haar keel. Tweeëntwintig, Zevenenveertig. Het leeftijdsverschil stond ineens levensgroot tussen hen in en toch voelde ze iets anders nog veel sterker. Ze was opgewonden. Niet alleen door hem, maar door zichzelf. Door het feit dat zij deze keer degene was geweest die de deur had geopend. Letterlijk en figuurlijk en ze glimlachte verlegen. ‘Ik geloof dat ik zo meteen iets heel onverwachts over mezelf ga ontdekken.’ Steve glimlachte terug. ‘Dat klinkt als een goed begin.’ Alina deed een stap naar hem toe. En deze keer hoefde geen van beiden iets te zeggen.
Ze kusten elkaar opnieuw, deze keer was er geen voorzichtigheid meer. Alina voelde hoe haar hartslag versnelde toen ze samen achterover op het bed terechtkwamen. Ze moest bijna lachen om zichzelf: de vrouw die altijd alles onder controle had, lag nu met haar hoofd volkomen leeg, alleen nog maar bewust van Steve en van het verlangen dat ze niet langer probeerde weg te redeneren. Ze trok hem dichter naar zich toe, de kamer leek kleiner te worden. Alles wat buiten deze slaapkamer bestond, werd onbelangrijk en de kleren vlogen in het rond en niet veel later rolden ze samen naakt over het bed. Zijn handen gleden over haar naakte lichaam, het lichaam dat ze normaal zo zorgvuldig mogelijk bedekt hield. 22 jaar maar hij had duidelijk ervaring en wist waar hij aan moest zitten en nog erger, hoe hij haar moest verwennen. Steve keek haar even aan en streek zacht langs haar gezicht.
‘Je bent prachtig.’ Alina wilde automatisch een afwerende opmerking maken maar ze deed het niet. Ze liet de woorden binnenkomen. Misschien was dat wel het meest gewaagde wat ze die avond deed. Ze had haar lichaam jarenlang zorgvuldig verborgen gehouden achter nette kleding, afstandelijkheid en controle. Nu voelde ze zich voor het eerst niet bezig met hoe ze eruitzag, maar met hoe ze zich voelde. Vrij, warm, verlangend. Ze sloot haar ogen toen hij haar opnieuw kuste. Een rilling trok door haar heen, ze wist dat ze een grens was overgestoken. En tot haar eigen verbazing wilde ze niet terug. Voor het eerst in haar leven was verlangen geen vijand die ze moest beheersen. Het was iets van haarzelf. En ze wilde ontdekken waar het haar heen zou brengen.
Alina sloot haar ogen. Alles in haar protesteerde tegen het idee dat ze zich zo gemakkelijk liet meeslepen, terwijl een ander deel van haar juist eindelijk leek te ontwaken. Ze hoorde haar eigen ademhaling en voelde hoe haar hele lichaam gespannen was van verwachting. ‘Ga door,’ fluisterde ze toen hij haar harde tepel in zijn mond nam en bewerkte met het puntje van zijn tong. Steve keek haar aan terwijl hij zachtjes zoog en duwde twee vingers op dat moment bij haar naar binnen. En ze beet op haar lip, mijn god...Er zat geen haast in zijn blik. Alleen diezelfde rustige zekerheid waarmee hij haar vanaf het begin had benaderd.
Alina voelde een rilling door zich heen trekken en haar handen woelde door zijn haren. Ze hoefde niet langer te doen alsof ze niet wist wat ze wilde. Voor het eerst durfde ze haar verlangen gewoon toe te laten. De vrouw die altijd alles had afgewezen, die iedere impuls eerst analyseerde en vervolgens netjes wegstopte, was verdwenen. Er was alleen nog Alina en haar hart dat veel te snel klopte. Ze trok hem dichter naar zich toe en glimlachte tegen zijn lippen. ‘Ik denk,’ fluisterde ze, ‘dat ik al die jaren veel te voorzichtig ben geweest.’
Steve gleed omlaag, duwde haar benen nog meer uit elkaar en likte zich weg omlaag, over haar buik, haar heuvel en ...tussen haar schaamlippen en beroerde daar het gevoelige knopje dat haar helemaal in vuur en vlam zette. Hij zoog het zijn mond binnen terwijl zijn vingers aan de binnenkant er tegenaan leken te duwen en ze ervaarde iets wat ze nog nooit had ervaren. Ze bokte haar heupen omhoog, en Steve zette nog een tandje bij, waardoor Alina het niet meer hield en haar eerste orgasme luid kermend onderging. Ze was op zijn mond en vingers klaargekomen, en heftiger dan ze zich ooit kon herinneren.
Ze keek hem aan en voelde plotseling tranen in haar ogen. ‘Sorry,’ fluisterde ze. Steve zei niets, Alina sloeg haar blik neer. Ze voelde zich ineens verschrikkelijk kwetsbaar. Alsof ze iets van zichzelf had prijsgegeven wat ze jarenlang zorgvuldig verborgen had gehouden. ‘Sorry dat ik zo snel al…’ De rest van de zin kreeg ze niet over haar lippen en ze durfde hem nauwelijks aan te kijken. Hoe had ze zich zo kunnen laten gaan? Zij, Alina. Zevenenveertig. Altijd beheerst, altijd keurig, altijd degene die precies wist waar haar grenzen lagen. En nu zat ze daar, met haar wangen rood en haar hart nog steeds veel te snel kloppend. Steve tilde voorzichtig haar kin op. ‘Hé.’ Ze keek hem eindelijk aan. ‘Je hoeft nergens sorry voor te zeggen.’
Ze slikte. ‘Maar ik herken mezelf niet meer.’ Hij glimlachte zacht. ‘Misschien hoef je jezelf ook niet altijd te herkennen.’ Er gleed een traan over haar wang. Ze lachte er verlegen om en veegde hem snel weg. ‘Je maakt het me wel erg moeilijk om afstandelijk te blijven.’ ‘Dat was nooit mijn bedoeling.’ Alina keek hem een paar seconden aan. Toen kroop er langzaam een glimlach over haar gezicht. ‘Leugenaar.’ Steve lachte. En voor het eerst voelde Alina geen schaamte meer. Alleen verwondering en een nieuwsgierigheid die inmiddels veel sterker was geworden dan haar oude behoefte om alles onder controle te houden.
Alina liet haar blik even zakken keek naar zijn half stijve geslacht dat tegen haar been drukte en voelde opnieuw die warmte door haar heen trekken. Ze slikte. ‘Die wil ik ook voelen,’ zei ze zacht. Ze keek meteen weer naar hem, alsof ze zelf nauwelijks kon geloven dat ze het had uitgesproken. Steve glimlachte niet eens plagend. Hij keek haar alleen rustig aan. ‘Weet je het zeker?’ Alina knikte. Deze keer was er geen schaamte in haar blik, alleen nieuwsgierigheid. Ze legde haar hand op zijn borst en voelde zijn hartslag onder haar vingers. Het stelde haar vreemd genoeg gerust. ‘Ik weet niet waar dit heen gaat,’ fluisterde ze. ‘Dat hoeft ook niet.’ Hij kuste haar zacht. Alina sloot haar ogen en liet zich meevoeren door het moment. Voor het eerst probeerde ze niet vooruit te denken. Geen gevolgen, geen regels, geen oordeel. Alleen dit moment, en het besef dat de vrouw die altijd had beweerd nergens behoefte aan te hebben, nu zelf degene was die verlangend vroeg om meer.
De nacht leek geen einde te kennen, Alina verloor volledig haar gevoel voor tijd. Wat begon was als nieuwsgierigheid, was uitgegroeid tot iets wat ze nooit voor mogelijk had gehouden. Ze liet haar voorzichtigheid varen. Ze lachte meer dan ze in maanden had gedaan. Ze zocht Steve steeds opnieuw op, alsof ze wilde begrijpen waar die onbekende kant van zichzelf vandaan kwam. Iedere keer dat ze dacht dat ze haar grens had bereikt, ontdekte ze dat er achter die grens nog een stukje nieuwsgierigheid lag. En Steve had geen haast. Hij liet haar zelf ontdekken. Toen uiteindelijk de eerste grijze ochtend door de gordijnen viel, lag Alina stil naast hem. Ze staarde naar het plafond en een vreemde rust had zich over haar heen gelegd. Ze dacht terug aan Marijke, aan die lunch. Aan dat ene woord waarmee alles begonnen was. Toyboy.
Alina glimlachte. Nu begreep ze eindelijk waarom haar vriendin er zo geheimzinnig over had gedaan. Ze draaide haar hoofd naar Steve. De afstandelijke Alina leek ineens iemand uit een ander leven. Ze had altijd gedacht dat zelfbeheersing hetzelfde was als vrijheid maar na vannacht wist ze beter. Soms begon vrijheid juist op het moment waarop je ophield jezelf voortdurend tegen te houden. En terwijl Steve naast haar rustig lag te slapen, wist Alina één ding zeker: dit was niet het einde van haar ontdekkingstocht.
Het was het begin.
Violette (53)
Saloux (25)
Celjenne (31)
Nomy (26)